Αρχείο

All posts for the day 23 Δεκεμβρίου 2015

To δώρο που κάθε παιδί λαχταράει για τις γιορτές

Published Δεκέμβριος 23, 2015 by sofiaathanasiadou

Αν και σαν παιδί μάλλον δεχόμουν αρκετά δώρα  δεν έχει μείνει τίποτα στη μνήμη μου απ΄ αυτά. Η γλύκα των παιδικών μου γιορτών, Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς,  έχει το άρωμα της οικογενειακής θαλπωρής και της σύνδεσης με τους ανθρώπους που αγαπούσα και όχι της κατανάλωσης και της προσδοκίας «για ακόμα ένα δώρο».

Γι΄ αυτό και εκνευρίζομαι όταν από τα μέσα Οκτωβρίου αρχίζει η …αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα και τα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα κατακλύζονται από ανούσιες διαφημίσεις για παιχνίδια και δώρα που, όσα κι αν αγοράσεις, όσα κι αν προσφέρεις, φαίνεται να μην είναι ποτέ αρκετά.

Τελικά τι θέλουν τα παιδιά τα Χριστούγεννα; Απλά να πάρουν περισσότερα δώρα; Κι εμείς οι γονείς τι ρόλο παίζουμε; Ψωνίζουμε, μαγειρεύουμε, δωρίζουμε, ξοδευόμαστε εξαντλητικά σε όλα τα επίπεδα, προσπαθώντας να προλάβουμε κάθε καταναλωτική προσδοκία, δική τους και δική μας;

Όταν τα δώρα, τα ψώνια, τα παιχνίδια και τα φαγητά γίνονται υποκατάστατα και όχι απλά σύμβολα αγάπης, τότε τα παιδιά συνδέουν το πόσο αγαπιούνται με τον αριθμό των δώρων που δέχονται. Κι επειδή «ό,τι κι αν πάρεις από κάτι που δεν χρειάζεσαι δεν είναι ποτέ αρκετό», όσα χρήματα κι αν ξοδέψουν οι γονείς, οι νονοί και  οι παππούδες, τα παιδιά μόλις ανοίξουν το ένα δώρο θα ψάχνουν για το επόμενο, παγιδευμένα σ΄ έναν φαύλο κύκλο ανικανοποίητου που δεν τελειώνει ποτέ.

Ηρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος  σ΄ όλη αυτή την τρέλλα. Ηρθε η ώρα να επιστρέψουμε με θέρμη στην ομορφιά της απλότητας  και – γιατί όχι -της λιτότητας  των γιορτών.

Στην πραγματικότητα, το δώρο που κάθε παιδί επιθυμεί είναι να νιώσει ότι είναι άξιο ν΄ αγαπιέται κάθε στιγμή, ότι ανήκει σε μια κοινότητα που το αγκαλιάζει, το υπολογίζει, το υποστηρίζει και τιμά τη μοναδικότητά του.

Τα πολύτιμα αυτά συναισθήματα γεννιούνται και στεριώνουν όταν παιδιά και μεγάλοι μοιράζονται το γιορτινό χρόνο τους μέσα από κοινές δραστηριότητες που θρέφουν τη δημιουργικότητα, την ευγνωμοσύνη, την προσφορά και την ευχαρίστηση της σύνδεσης με τους άλλους ανθρώπους.

Να μερικές ιδέες για το πώς μπορούμε να κάνουμε αυτές τις γιορτές αληθινά διαφορετικές και ουσιαστικές:

  • Κατ΄ αρχήν παίρνουμε την απόφαση να απομακρυνθούμε συνειδητά από τις καταναλωτικές υπερβολές και ενημερώνουμε για την απόφασή μας αυτή το ευρύτερο οικογενειακό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον ώστε να υπάρξει «συγχρονισμός».
  • Περιορίζουμε δραστικά τον αριθμό των δώρων προς κάθε κατεύθυνση. Τα παιδιά θα μπορούν διαλέξουν ένα δώρο, αυτό που πραγματικά λαχταρούν περισσότερο. Εξηγούμε στα παιδιά τι επιδιώκουμε και τα προστατεύουμε από την άσκοπη έκθεσή τους στο διαφημιστικό βομβαρδισμό. Ισως χρειαστεί να τους μιλήσουμε για το ρόλο της διαφήμισης και να δώσουμε πρώτοι εμείς το καλό παράδειγμα κλείνοντας τελείως την τηλεόραση ή τουλάχιστον την ένταση της φωνής όταν έχει διαφημίσεις.
  • Απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από την υποχρέωση να κάνει τα πάντα για να είναι «όλοι ευχαριστημένοι». Εχουμε δικαίωμα να εστιαστούμε σε ό,τι μας ικανοποιεί αληθινά, σε ό,τι μας προσφέρει χαλάρωση, ξεκούραση και όμορφες στιγμές μακριά ενδεχομένως από τα εμπορικά κέντρα, τις απανωτές επισκέψεις, τα φορτωμένα τραπέζια, αν όλα αυτά μας εξαντλούν και μας αδειάζουν.
  • Στη θέση των παλιών συνηθειών μας  προγραμματίζουμε κοινές δραστηριότητες με τα παιδιά: ζωγραφίζουμε μαζί  στολίδια για το δέντρο, αφήνουμε τα παιδιά να στολίσουν το δωμάτιό τους για τα Χριστούγεννα όπως θέλουν, πάμε μαζί μια χαλαρή βόλτα με τα πόδια για να θαυμάσουμε τους γιορτινούς στολισμούς, λέμε μαζί τα κάλαντα στον παππού και τη γιαγιά, παίζουμε χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγουδάμε παρέα, διασκεδάζουμε με ένα επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, διαβάζουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες, πάμε μαζί σε μια εκκλησία με ωραία χορωδία. Το «μαζί» αυτών των στιγμών είναι το μαγικό συστατικό που θα τις κάνει αξέχαστες.
  • Για να δώσουμε το ιδιαίτερο οικογενειακό μας στίγμα στις γιορτές,  καθιερώνουμε νέες οικογενειακές παραδόσεις (διαβάστε γι΄ αυτό μερικές ωραίες ιδέες εδώ, στο μπλογκ της Ασπας).  Μια ακόμα  όμορφη ιδέα είναι η «λίστα προσφοράς» που θα φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά. Σ΄αυτήν θα καταγράψουμε τις δραστηριότητες στις οποίες  θα λάβουμε μέρος κάνοντας κάτι όμορφο και χρήσιμο για όλους, καθώς και τα πράγματα που επιθυμούμε να προσφέρουμε σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
  • Εμείς σκαρώνουμε κάθε χρόνο το «οικογενειακό στολίδι»  που θα δεσπόζει στο χριστουγεννιάτικο στολισμό του σπιτιού αντιπροσωπεύοντας τις όμορφες στιγμές που προσδοκούμε να φέρει η νέα χρονιά. Τα στολίδια αυτά τα κρατάμε κάθε χρόνο και τα αξιοποιούμε και την επόμενη χρονια, δημιουργώντας έτσι με το πέρασμα των χρόνων μια αγαπημένη οικογενειακή συλλογή γεμάτη συναισθήματα και αναμνήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, αν πραγματικά έχουμε την πρόθεση, πολλά καινούργια πράγματα θα βρούμε να κάνουμε. Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!

Tα έργα της ανάρτησης ανήκουν στην Judy Mastrangelo (πρώτο, τρίτο) και στην Josephine Wall (κεντρικό).

 

Πηγή:newagemama.com

Σε παρακαλώ μιλάω με τον άνδρα μου!

Published Δεκέμβριος 23, 2015 by sofiaathanasiadou

zeugari-neonumfon-xairontai-to-iliobasilema-sto-helgoland-tis-germanias-

Πρόσφατα ανακάλυψα τη σελίδα σας, βασικά για να σας πω την αλήθεια, σε μια συζήτηση μια πολυ καλή μου φίλη αναφέρθηκε σε μια ιστορία σας, στη γυναίκα που βαρέθηκε τον σύζυγο της και δεν τον αντέχει, αν θυμάμαι καλά! ” Είδες που δεν με πίστευες  ρε Αλέκα; Συμβαίνει και σε άλλες γυναίκες, δεν είμαι εγώ η υπερβολική!” ,  μου είπε χαρακτηριστικά. Η Ελένη, η φίλη μου, βιώνει μια παρόμοια κατάσταση με αυτή της κυρίας που έγραψε την ιστορία και ταυτίστηκε απόλυτα!

Για μένα, δεν ξέρω αλλά όλα αυτά μου φαίνονται πραγματικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας! Ο έρωτας ναι, είναι λαχείο, να βρεις αυτόν τον ένα που θα θελήσετε να περάσετε μαζί την υπόλοιπη ζωή σας, είναι στο χέρι μας όμως τα “χρήματα” του λαχείου να μην τα ξοδέψουμε μεμιάς αλλά με σύνεση! Ο γάμος είναι επιλογή, ίσως η σοβαρότερη για τη ζωή μιας γυναίκας. Το πρόβλημα με εμάς τις γυναίκες ειναι οτι μόλις αποκτήσουμε παιδί ξεχνάμε τελείως το λόγο που παντρευτήκαμε , και ο λόγος φίλες μου ήταν αυτός ο άνδρας που γνωρίσατε και έγινε η επιλογή σας. Όταν ήταν η κόρη μου 12 χρόνων είχε μια συζήτηση με τον πατέρα της, θυμάμαι να της λέει ” Εγώ τη μητέρα σας επέλεξα, ίσως απλά ακολουθήσατε”

Σίγουρα, θα βρεθούν πολλές που θα πουν οτι εξαρτάται και το περιβάλλον που μεγαλώνεις, τα ερεθίσματα κτλ.. Δεν διαφωνώ, απλά όπως σε όλους τους κανόνες πάντα μπορείς να κανεις την εξαίρεση! Εγώ, πχ, μεγάλωσα σε ένα τοξικό περιβάλλον, με καυγάδες, τσακώμους και ένα έντονο διαζύγιο των γονιών μου που ήρθε στην πιο ευαίσθητη ηλικία των 10 ετών. Η μητέρα μου, η οποία μένει μαζί μας τα τελευταία χρόνια, σε μια στιγμή αυτοκριτικής με κοίταξε στα μάτια και μου είπε” Βλέποντας σας με τον άνδρα σου, κατάλαβα γιατι ο δικός μου γάμος δεν πέτυχε..”

Όταν τον πρωτογνώρισα ήμουν ένα νεαρό κορίτσι  και τώρα είμαι μια ώριμη γυναίκα και καταφέρνει ακόμα όταν μπαίνει στο χώρο να με κάνει να νιώθω ένα γλυκό σκίρτημα, υπερβολικό μπορεί να πείτε, αλλά σας διαβεβαιώνω συμβαίνει! Κάθε άνθρωπος θελει να νιώθει σημαντικός, θέλει να νιώθει προτεραιότητα, θέλει να τον σέβονται, όλα αυτά δεν λέμε και εμείς στις φίλες μας σαν παράπονα; ” Δεν με θέλει, δεν με σέβεται, δεν με αγαπάει κ.α. ” πότε όμως βάλαμε τον εαυτό μας στη θέση τους;

Ο άντρας μου ειναι η απόλυτη προτεραιότητα για μένα, πρώτα ο άνδρας μου και μετά τα παιδιά μου. Σας προλαβαίνω, για τα παιδιά μου δίνω και τη ζωή μου αλλά ο άνδρας μου ειναι η ζωή μου, χωρίς αυτόν ειμαι μισή. Στα μάτια των παιδιών μου αυτόν βλέπω και μην ξεχνάτε και κατι πολύ βασικό όσο και αν το αρνούμαστε τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν θα έρθει η στιγμή που θα φύγουν απο κοντά μας, θα ξεκινήσουν τη δική τους ζωή, αλίμονο και αν δεν το κάνουν! Αυτός που θα μείνει είναι ο άνδρας σας, ο άνθρωπος σας, θα είστε οι δυο σας πια! Φροντίστε τη σχέση σας και θα σας φροντίσει και αυτή!
Θυμάμαι και έτσι θέλω να κλείσω ένα περιστατικό στο αυτοκίνητο γυρνώντας από μια οικογενειακή εκδήλωση πριν απο περίπου 20 χρόνια, συζητούσαμε με τον άνδρα μου και τα παιδιά μας ήταν στο πίσω κάθισμα, ξαφνικά πετάγεται ο γιος μου και θελει να πάρει μέρος στη συζήτηση μας , γυρνάω τον κοιτάω και του λέω ” Σε παρακαλώ μιλάω με τον άνδρα μου, τώρα!”

Πηγή:efisecrets.gr

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!

Published Δεκέμβριος 23, 2015 by sofiaathanasiadou

sideris

 

Μια συζήτηση με τον ψυχαναλυτή Νίκο Σιδέρη

Τον περασμένο μήνα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τον τίτλο «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν». Ο «πιασάρικος», όπως λέμε στη δημοσιογραφική γλώσσα, τίτλος με έκανε να ξεκινήσω αμέσως την ανάγνωσή του, ελπίζοντας ότι και το κείμενο θα ανταποκρινόταν στις προσδοκίες μου.

Και πράγματι δεν έπεσα έξω. Το βιβλίο με κέρδισε αμέσως και ας μην είμαι ακόμα μαμά. Τις θετικές εντυπώσεις από την ανάγνωση διαδέχτηκε, λοιπόν, μια συνέντευξη με τον συγγραφέα του, κ. Νίκο Σιδέρη, και η συνέντευξη εξελίχθηκε σε σύντομη συνεδρία ψυχανάλυσης. Πώς έγινε αυτό; Πολύ εύκολα. Η συζήτησή μας κινήθηκε στους άξονες του βιβλίου και οι απαντήσεις για τη σχέση γονιών και παιδιού ήρθαν μόνες τους. Βασική προϋπόθεση: η σκέψη. Άλλωστε, σε σκεπτόμενους γονείς απευθύνεται και ο κ. Σιδέρης.

Συνέντευξη στην Δήμητρα Μαυρίδου, φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο του Νίκου Σιδέρη

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;

Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές.

Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;

Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;

Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;

Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.

Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;

Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας. «Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;

Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά. Το βασικότερο απ” όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς. Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.

Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…

Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει. Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια. Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;

Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς. Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις.

Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του. Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.

Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;

Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι” αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα. Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι: «Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά».

Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει, γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».

Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.

Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος. Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. «Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω». Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές. Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς.

Ο Νίκος Σιδέρης είναι διδάκτωρ του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και διδάσκων ψυχαναλυτής, μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας του Στρασβούργου (E.P.S.) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ψυχανάλυσης (FEDEPSY).Το βιβλίο του Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Πηγή: familylife.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr

Με 194 «Ναι» πέρασε το σύμφωνο συμβίωσης: Στα θεωρεία της Βουλής πανηγύρισαν οι ομοφυλόφιλοι

Published Δεκέμβριος 23, 2015 by sofiaathanasiadou

gay-vouli

Μέχρι αργά το βράδυ της Τρίτης παρέμειναν τόσο στα θεωρεία της Βουλής, όσο και στην πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη μέλη της κοινότητας των ομοφυλοφίλων, πανηγυρίζοντας τελικά την υπερψήφιση του συμφώνου συμβίωσης.

Μάλιστα, με την λήξη της διαδικασίας, όσοι βρίσκονταν στα θεωρεία ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, αγκαλιές και φιλιά. Μερίδα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (όσοι είχαν απομείνει μέχρι εκείνη την ώρα) τους ανταπέδωσαν το χειροκρότημα.

Δυο γυναίκες φιλιούνται μετά την υπερψήφιση του συμφώνου

Έπειτα από την πρωινή διαμαρτυρία με τα φιλιά έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, που θεωρήθηκε προκλητική από τους περισσότερους, οι οργανώσεις υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων βρέθηκαν έξω από τη Βουλή το απόγευμα της Τρίτης, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η συζήτηση του νομοσχεδίου για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Περίπου 200 άτομα συγκεντρώθηκαν βρέθηκαν έξω από τη Βουλή και με το σύνθημα «νόμος είναι η αγάπη και η διεθνής αμνηστία», ζήτησαν την αναγνώριση του δικαιώματος του συμφώνου συμβίωσης για κάθε άνθρωπο. Επίσης, μεταξύ άλλων, φώναζαν: «Θέλουμε να παντρευόμαστε και να κάνουμε οικογένεια» και «Σεισμός, σεισμός, πανσεξουαλισμός».

Πηγή: Protothema.gr

Δις Σεξαμαρτείν

Published Δεκέμβριος 23, 2015 by sofiaathanasiadou

photo_5789_850566

Ελευθερία Παπαναστασίου

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται καυτό

Αν η σχέση είναι τραπέζι τότε ο χωρισμός είναι το πιάτο που σερβίρεται τελευταίο. Κοινώς, το επιδόρπιο. Και επιδόρπιο χωρίς φράουλα ή κερασάκι γίνεται; Δε γίνεται. Έτσι και χωρισμός χωρίς μια μικρή δόση εκδίκησης δεν υφίσταται, όσο υπεράνω και εγκρατείς και αν είμαστε. Μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο». Απ’ την άλλη, «μερικοί το προτιμούν καυτό». Είτε φούρνου και θα σε ψήσει σε σιγανή φωτιά, είτε ψυγείου και θα σε αφήσει παγάκι, το μόνο σίγουρο είναι πως θα είναι γλυκό.

Γιατί; Στο μυαλό μου η εκδίκηση δεν είναι ούτε η αυτοκαταστροφή σου, ούτε η καταστροφή του πρώην. Δεν είναι πράξεις μικροπρέπειας και κατινιάς, που μειώνουν τόσο εσένα, όσο και τη σχέση που είχατε. Είναι η γλυκιά εκείνη αίσθηση της απελευθέρωσης απ’ ό,τι σε κρατούσε πίσω σαν άνθρωπο. Είναι η απαλλαγή από το θυμό και τη στενοχώρια. Η στιγμή που νιώθεις ότι στέκεσαι στα πόδια σου ξανά. Που ξεκολλάς από τα λάθη και τις εξαρτήσεις του παρελθόντος. Η απόφαση να ζήσεις για εσένα και μόνο, στον μόνο υπαρκτό χρόνο: τον ενεστώτα, στο τώρα.

Αυτή είναι η πραγματική μαγκιά. Να μπορέσεις να βγάλεις το αγκάθι που σου έμπηξαν και αντί να το καρφώσεις στον ίδιο τον θύτη ή σε κάποιο άλλο τυχαίο θύμα, να το πετάξεις μακριά. Έχοντας πλέον μάθει τι θα πει πόνος, δε θέλεις να κάνεις τον άλλο να υποφέρει. Μόνος σου έκλεισες την πληγή σου και πλέον προχωράς πιο δυνατός. Μπορεί να κλείστηκες στον εαυτό σου και να ξέκοψες τους πάντες. Μπορεί πάλι να κρεμάστηκες στους φίλους σου και η γλώσσα σου να πήγαινε ροδάνι όλη μέρα την ίδια κασέτα για τα παλιά. Και αν ήπιες, έκανες τη νύχτα μέρα ή μαύρισες τα πνευμόνια σου απ’ τον καπνό τι έγινε; Όλα στο χέρι σου είναι, και εσύ τα άλλαξες. Και αν ξεπέρασες το μέτρο το έκανες με αξιοπρέπεια.

Αυτός είναι ο ορισμός της δυναμικής γυναίκας. Αυτής που ενώ πλήγωσες το παιδί που έχει μέσα της, δεν έβγαλε το χαζό κοριτσάκι που κλαίγεται και παραφέρεται σαν πεντάχρονο. Η γυναίκα που ενώ είχε την ευκαιρία να σου καταρρακώσει το ηθικό και την υπερηφάνεια με προσβολές και κατηγορίες, επέλεξε τη σιωπή. Αποχώρησε τόσο όμορφα, όπως όταν μπήκε στη ζωή σου. Όχι, δεν ήθελε να σε φορτώσει τύψεις και ενοχές. Δε θα προσπαθούσε να επέμβει στη ζωή σου, ούτε και θα σε συκοφαντούσε ποτέ σε φίλους και γνωστούς. Έκανε ταμείο, χρεώθηκε και τα καλά και τα άσχημα και τα κουβάλησε όλα μέχρι να μπορέσει να τα τινάξει από πάνω της μια για πάντα όταν ήταν έτοιμη.

Όταν την ξανασυναντήσεις μετά από καιρό η πληρωμένη απάντηση που θα πάρεις απ’ αυτή  τη γυναίκα είναι η παγερή αδιαφορία στο βλέμμα της. Ντυμένη βέβαια με ένα ευγενικό χαμόγελο και ένα τυπικό «γεια». Και ταυτόχρονα η ανανέωση που θα δεις να αντανακλάται πάνω της από τα μαλλιά μέχρι τα νύχια. Γιατί οι γυναίκες τείνουν να αναγεννιούνται πιο ενισχυμένες από τις στάχτες του έρωτα που τις κατέστρεψε προσωρινά. Τόσο ψυχολογικά όσο και εμφανισιακά. Ξεσπούν τα νεύρα τους σε γυμναστήρια. Κάνουν ανταύγειες, βάφουν ρίζα, αλλάζουν ντουλάπα, συνήθειες , αναθεωρούν τις προτεραίοτητές τους. Διοχετεύουν την ενέργειά τους στη δουλειά και γίνονται αργά μα σταθερά καλύτερες σε ο,τι καταπιάνονται.

Και μάντεψε: θα είσαι εσύ η αιτία αυτής της εξέλιξης, αλλά ποτέ δε θα τη ζήσεις από μέσα. Και αυτό είναι που θα σε εκδικηθεί το ίδιο κιόλας βράδυ πριν πέσεις για ύπνο. Εκεί θα συνειδητοποιήσεις τι είχες και τι έχασες, φίλε μου. Δε χρειάζεται να  κουνήσει ούτε το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού της για να ζηλέψεις. Γιατί η ζήλια λειτουργεί ύπουλα σαν το μπούκοβο: εκεί που νομίζεις ότι κάτι έχεις αρχίσει να το ευχαριστιέσαι που είναι πικάντικο, σου έχει κατακάψει τα σωθικά πριν το καταλάβεις.

Τώρα βέβαια, το γιατί εκτιμάμε κάτι αφού το χάσουμε και όχι όταν το έχουμε. Γιατί στο χωρισμό μας πιάνει η μανία να καταστρέψουμε καθετί καλό είχαμε φτιάξει «εμείς» για να επιβιώσει και να αποκατασταθεί το πληγωμένο «εγώ», ακόμα το ψάχνουμε. Εγώ επιμένω να πιστεύω ότι όσοι αγαπήθηκαν πραγματικά τιμούν αυτή τη λέξη ακόμα και όταν ζουν χώρια. Δουλεύουν σιωπηλά για να ξαναχτίσουν τον εαυτό τους και προπάντων: όταν θα σηκωθούν δε θα έχουν περάσει πάνω από τον άλλο.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Νοσοκομείο Αλεξάνδρα: Μιλώντας για τα μωρά που δεν έχουν βγει ποτέ από τον θάλαμο

Published Δεκέμβριος 23, 2015 by sofiaathanasiadou

3-8-thumb-large

Από τους Μ.Hulot και Μαρίνα Πετρίδου

Αυτήν τη στιγμή πάνω από 50 παιδιά ζουν παρατημένα από τις μητέρες τους σε νοσοκομεία του λεκανοπεδίου Αττικής. Επειδή οι ίδιες δεν είναι σε θέση να τα φροντίσουν, επειδή ζουν σε συνθήκες που δεν είναι κατάλληλες για να μεγαλώσει ένα παιδί, επειδή απλώς τα θεωρούν ανεπιθύμητα. Μέσα στο 2015 ένας πολύ μεγάλος αριθμός παιδιών γεννήθηκαν και έμειναν στο νοσοκομείο ακόμα και για 12 μήνες πριν καταλήξουν σε κάποιο ίδρυμα. Παιδιά που μέχρι να φύγουν από το νοσοκομείο ζουν 24 ώρες το 24ωρο κάτω απ” το τεχνητό φως των θαλάμων νεογνών, που μεγαλώνουν ανάμεσα σε συνεχή κλάματα από τα διπλανά νεογέννητα, που δεν ξέρουν τι σημαίνει ησυχία, φως του ήλιου, σκοτάδι. Το χειρότερο απ” όλα, όμως, είναι ότι δεν μπορούν να έχουν τη φροντίδα που έχει ένα παιδί που ζει με οικογένεια, γιατί πρέπει να μοιραστούν την ίδια μαία με άλλα 20, ακόμα και 30 μωρά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οι μαίες που καλούνται να αναπληρώσουν τον ρόλο της μητέρας και να προσφέρουν φροντίδα και αγάπη στα παρατημένα παιδιά προσφέρουν ένα κοινωνικό έργο που τις κάνει αξιοθαύμαστες. Σε συνθήκες που έχουν γίνει πολύ δύσκολες μετά τις απανωτές οικονομικές καταστροφές, προσπαθούν με απίστευτη ευσυνειδησία και προσωπικό κόστος να προσφέρουν όσο περισσότερα μπορούν στα βρέφη, μέχρι να πάνε στο ίδρυμα.

Η Δέσποινα είναι μαία εδώ και δέκα χρόνια. Στην Πτέρυγα Νεογνών του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα ήρθε πριν από τρία χρόνια και έχει περάσει αμέτρητες ώρες μαζί με αυτά τα παιδιά. «Ήταν καθαρά δική μου επιλογή να γίνω μαία και ήταν εξαρχής δώρο Θεού» μας λέει. «Μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν η πρώτη μου επιλογή. Γενικά, μου αρέσει να ασχολούμαι με το θαύμα της ζωής, με όλο αυτό. Ήταν μια συνειδητή απόφαση». Μιλάει για τη «μεγάλη πληγή» και συγκινείται. «Παλιότερα, μια τυχαία μέρα, είχαμε πέντε με δέκα εγκαταλελειμμένα παιδιά το πολύ, σήμερα έχουμε σε μόνιμη βάση 15 με 20 εγκαταλελειμμένα βρέφη.

Είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός, που κάνουν ένα τμήμα στο νοσοκομείο από μόνα τους. Είναι πραγματικά πάρα πολλά, ειδικά αν σκεφτούμε ότι τα φροντίζει μία μαία σε κάθε βάρδια. Για να καταλάβεις την κατάσταση, εκτός από τα εγκαταλελειμμένα, μέσα στον θάλαμο, που είναι 5×5, βρίσκονται και τα άλλα νεογέννητα, που είναι άλλα τόσα. Μπορεί ο αριθμός των νεογνών να φτάσει και τα 35 καθημερινά. Τόσα έχουμε τώρα. Είναι ένα μεγάλο θέμα τα παρατημένα παιδιά και πολύ στενόχωρο. Οι μητέρες τους είναι χρήστες ναρκωτικών, άλλες απλώς τα εγκαταλείπουν γιατί δεν έχουν τα μέσα για να τα μεγαλώσουν, κάποιες έχουν ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα και η κοινωνική υπηρεσία δεν μπορεί να τους τα δώσει, υπάρχουν άλλες που έχουν τον σύζυγό τους στην φυλακή, είναι μητέρες άστεγες, μετανάστριες και πρόσφυγες.

Υπάρχουν κάποιες που το σκάνε από το μαιευτήριο, τις περισσότερες φορές θέλουν να τα πάρουν αλλά δεν μπορούν, γιατί δεν έχουν τα μέσα να τα μεγαλώσουν. Η κοινωνική υπηρεσία εξετάζει αυτές τις περιπτώσεις και βλέπει ότι δεν γίνεται τα μωρά να ζήσουν με τη μητέρα και τον πατέρα τους, γιατί δεν υπάρχει σπίτι γι” αυτά και σωστό οικογενειακό περιβάλλον. Τότε η κοινωνική υπηρεσία καλεί τον εισαγγελέα, διερευνάται η υπόθεσή τους και πολλές φορές αποφασίζουν ότι τα παιδιά δεν μπορούν να δοθούν στους γονείς. Έτσι, παραμένουν εδώ μέχρι να βρεθεί χώρος σε κάποιο ίδρυμα, συνήθως στο Μητέρα. Από εδώ τα παιδιά φεύγουν όταν είναι πάνω από 5 μηνών – τώρα τελευταία μένουν και περισσότερο.

Κάποια μωρά πάνε στο μαιευτήριο Έλενα προσωρινά, εκεί υπάρχει ξεχωριστό τμήμα με ειδικό προσωπικό. Εδώ, στο Αλεξάνδρα, δεν έχουμε ξεχωριστό τμήμα, τα εγκαταλελειμμένα μένουν μαζί με τα άλλα νεογέννητα. Οι διαδικασίες καθυστερούν πάρα πολύ, γιατί πρέπει ο εισαγγελέας να διερευνήσει ξεχωριστά για κάθε παιδί, να αποφασιστεί τι θα γίνει από δω και πέρα και όλο αυτό κρατάει ένα εξάμηνο. Μπορεί και παραπάνω. Έχει μείνει σ” εμάς παιδί έναν ολόκληρο χρόνο. Αυτήν τη στιγμή έχουμε κάποιο που είναι εννιά μηνών, τον Οκτώβριο είχαμε ένα που ήταν έντεκα μηνών, κόντευε να χρονίσει.   Τα παιδιά αυτά έχουν πολύ μεγάλες ανάγκες.

Στο Αλεξάνδρα δεν υπάρχουν υποδομές γι” αυτά τα μωρά, καθώς το νοσοκομείο είναι μαιευτήριο. Ένα νεογέννητο σε κανονικές συνθήκες μένει 3-4 μέρες και μετά φεύγει. Ένα παιδί που μένει εδώ έχει άλλες ανάγκες, χρειάζεται πάνες σε διαφορετικά μεγέθη, περισσότερη ποσότητα γάλακτος, ρούχα, φαγητό που πρέπει να έχει ποικιλία όσο μεγαλώνει. Είναι μεγάλα έξοδα που τα πληρώνει το νοσοκομείο, αλλά λόγω της κακής κατάστασης όλα είναι σε έλλειψη. Μας βοηθούν οι λεχώνες που βλέπουν τα παιδιά δίπλα στα δικά τους και όταν βγουν, επιστρέφουν και μας φέρνουν ρουχαλάκια. Έτσι, αυτήν τη στιγμή έχουμε πολλά. Αλλά πάνες, γάλατα και φαγητό χρειάζονται συνέχεια. Όποιος έχει διάθεση να βοηθήσει, πρέπει να έρθει από εδώ και να μιλήσει με τον διευθυντή και την προϊσταμένη για να μάθει πώς. Υπάρχουν διαφορετικές ελλείψεις κάθε στιγμή.

Τα μωρά δεν έχουν πού να κοιμηθούν γιατί οι κούνιες είναι συγκεκριμένων διαστάσεων, για νεογνά, έτσι, όταν μεγαλώσουν, γίνονται δύσκολα τα πράγματα. Έχουμε μόνο ένα παρκοκρέβατο, όπου βάζουμε τα πιο μεγάλα μωρά, και τα υπόλοιπα διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν από την κούνια, γιατί θέλουν να γυρίσουν, να πιαστούν από κάπου να σηκωθούν. Δεν μπορείς να έχει ένα παιδί καθηλωμένο 24 ώρες το 24ωρο. Ένα παιδάκι οκτώ μηνών είναι αεικίνητο και πρέπει να έχεις συνέχεια τα μάτια πάνω του. Αυτό επιβαρύνει σίγουρα το έργο μας. Φανταστείτε να έχεις 10-15 παιδιά που κινδυνεύουν να πέσουν από την κούνια και να υπάρχει μόνο μία μαία που τα προσέχει. Έχει χρειαστεί πολλές φορές να αγοράσουμε πράγματα από μόνες μας γι” αυτά τα μωρά.

Είναι κάτι που σε επιβαρύνει και σωματικά και ψυχολογικά. Εκτός από την κούραση, με ένα παιδί δένεσαι και όταν φεύγει, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Τα βλέπεις να μεγαλώνουν 24 ώρες το 24ωρο. Δεν βλέπεις μόνο τη σωματική αλλά και τη νοητική τους εξέλιξη, το πώς θα σου χαμογελάσουν, το πώς θέλουν να σηκωθούν να παίξουν, να δουν εικόνες. Χρειάζονται αγκαλιά, χέρια να τα αγγίζουν, δεν μπορεί να είναι καθηλωμένα σε μια κούνια συνέχεια. Ένα παιδί εννέα μηνών είναι αρκετά μεγάλο για να αντιληφθεί τα πάντα γύρω του, τα πρόσωπα, τους ανθρώπους.

Και αισθάνονται ότι δεν έχουν μαμά. Γκρινιάζουν. Μας βλέπουν που περνάμε από δίπλα κι ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα άλλα νεογέννητα, αυτά κλαίνε γιατί θέλουν μία αγκαλιά. Αλλά όταν έχεις 35 παιδιά, ποιο να πρωτοπάρεις αγκαλιά; Και πόσο; Να το πάρεις 5 πέντε λεπτά και μετά τι; Το παιδί χρειάζεται να του διαθέσεις χρόνο και δεν τον έχουμε. Σε κάθε βάρδια είναι μία έως δύο μαίες το πολύ. Και δεν μπορούν να βρίσκονται τόσα παιδιά σε έναν τόσο μικρό χώρο. Στο δωμάτιο με τις κούνιες δεν χωράμε να περάσουμε. Ο χώρος είναι εντελώς ακατάλληλος. Υπάρχει θόρυβος, γιατροί και προσωπικό που μπαινοβγαίνουν, νεογέννητα που έρχονται και φεύγουν. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν την ηρεμία να κοιμηθούν. Έχουν συνέχεια ένα φως από πάνω τους, δεν αναγνωρίζουν αν είναι μέρα ή νύχτα. Δεν έχουν βγει ποτέ έξω από τον θάλαμο.   Ασχολούμαστε πραγματικά και δίνουμε μεγάλο αγώνα, γιατί δεν μπορείς να αφήσεις ένα παιδί ξεχασμένο απλώς σε μια κούνια, είναι τραγικό. Από ό,τι μας λένε και στο Ίδρυμα Μητέρα, όταν πηγαίνουν εκεί τα δικά μας τα μωρά έχουν καλή νοητική εξέλιξη.

Τα παιδάκια αυτά είναι χαρούμενα, δεν φαίνονται θλιμμένα, που σημαίνει ότι μάλλον κάνουμε καλή δουλειά εδώ. Παίζει μεγάλο ρόλο το να μιλήσουν και να γελάσουν, να πάρει κάποια έκφραση το πρόσωπό τους. Νιώθουμε ότι είμαστε οι μαμάδες τους όσο τα έχουμε εδώ, πάραπολύ, και όταν φεύγουν, στενοχωριόμαστε, αλλά σκεφτόμαστε ότι πρέπει να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο γι” αυτά τα παιδιά.   Όταν φεύγουν από μας, τα πιο πολλά μένουν στο Μητέρα για πολύ καιρό, γιατί είναι και δύσκολες οι διαδικασίες υιοθεσίας. Από το μαιευτήριό μας δεν μπορεί να πάρει κανένας μωρό, απαγορεύεται. Πρέπει αρχικά να δώσει τη συγκατάθεσή της η μητέρα και όλες αυτές οι διαδικασίες γίνονται στο ίδρυμα. Καμιά φορά μας παίρνουν γονείς που θέλουν να υιοθετήσουν παιδί και ζητάνε να πάρουν από εμάς, αλλά αυτό δεν γίνεται. Εδώ ουσιαστικά φιλοξενούμε τα μωρά μέχρι να πάνε στο ίδρυμα.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο ένα μόνο άτομο να φροντίσει τόσο πολλά παιδιά. Έχουμε ζητήσει επανειλημμένα βοήθεια από το υπουργείο και από διάφορες άλλες υπηρεσίες, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Στο νοσοκομείο υπάρχει θάλαμος που θα μπορούσε να γίνει ειδικός χώρος για τα εγκαταλελειμμένα μωρά. Θα μπορούσαν να προσλάβουν και προσωπικό. Πέντε άτομα θα ήταν αρκετά, δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο. Τα παιδιά είναι κανονικοί άνθρωποι, δεν σημαίνει ότι επειδή είναι νεογέννητα θα τους δώσεις ένα γάλα και τέλος. Δεν γίνονται αυτά, έχουν πολλές ανάγκες.   Δεν είναι επάγγελμα αυτό που κάνουμε, είναι λειτούργημα και δεν είναι ένα οκτάωρο που κάνεις πέντε δουλειές και φεύγεις. Μόνο η υπερένταση που ζεις αυτές τις ώρες, το κλάμα, η ορθοστασία, η τεράστια ευθύνη, κάνουν την κατάσταση πολύ δύσκολη. Πολλές φορές τα” αυτιά μου δεν ακούνε από τη συνεχή φασαρία. Μου έχει τύχει πάρα πολλές φορές να πω «δεν μπορώ άλλο». Η αγάπη, όμως, με κρατάει. Βλέπεις τα παιδικά μάτια τριγύρω και θέλεις να δώσεις όση αγάπη έχεις μέσα σου».

Πηγή: Lifo

 

Διαβάστηκε εδώ:www.babyads.gr