Αρχείο

All posts for the day 18 Δεκεμβρίου 2015

Αϋπνία… Η έμπιστη φίλη κάθε νέας μαμάς

Published Δεκέμβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

adamopoulou_7

Γράφει Βανέσα Αδαμοπούλου

Φαντάσου την εξής εικόνα: Ξυπνάς αναμαλλιασμένη, ενδεχομένως αρκετές μέρες άλουστη, φορώντας τον απίθανο συνδυασμό ριγωτής, ροζ πιτζάμας, μάλλινης κάλτσας, απροσδιορίστου χρώματος, ξεχειλωμένης μουσταρδί μπλούζας, με τρύπες στο μανίκι, Μίκυ Μάους στο ύψος του θώρακα και, επιπλέον, δύο νούμερα μεγαλύτερη σου.

Καθώς αντικρίζεις, φευγαλέα, τον ολόσωμο καθρέφτη που στέκει απέναντι σου, συνειδητοποιείς έντρομη πως τα καρναβάλια αργούν ακόμα να φτάσουν και πως, επιπλέον, την ριγωτή, τσαχπίνικη πιτζάμα σου, στολίζουν δυο στάμπες ξεραμένης κοτόσουπας, που καταβρόχθισες, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, στο χτεσινοβραδινό σου γεύμα.

Το μόνο που χρειάζεσαι, με βεβαιότητα, για να αρχίσεις να επεξεργάζεσαι νηφάλια, τούτα τα ευαίσθητα δεδομένα, είναι ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ και μισή ώρα σιωπής, να τον απολαύσεις, κατάμονη, στο καθιστικό σου.

Στο δρόμο για την κουζίνα, ανακαλύπτεις έκπληκτη, πως η μισή ντουζίνα πιάτα, που νόμιζες πως είχες τακτοποιήσει μετά το γεύμα κοτόσουπας, σε περιμένει ακόμα στον νεροχύτη, ενώ ο καφές που τόσο λαχταρούσες, έχει τελειώσει προ πολλού, για την ακρίβεια, το πρωινό της προηγούμενης ημέρας.

Συνεχίζεις τη διαδρομή σου στο σαλόνι, με το ένα μάτι κλειστό, σκοντάφτοντας παράλληλα σε αντικείμενα που δεν είχες υπολογίσει πως θα βρεθούν στο διάβα σου, όπως καρότσι, πορτ πεμπε, ριλάξ και διάφορα άλλα τέτοια χαριτωμένα, κι ενώ είσαι έτοιμη να τσιρίξεις ‘βοήθεια’, στη θέα του βομβαρδισμένου σου καθιστικού, έρχεται μια τσιριχτή φωνούλα, απ’ τα μέσα δωμάτια, να σου υπενθυμίσει, πως αυτό που ζεις, δεν είναι παρά μόνον η αρχή.

Τώρα έχεις δυο επιλογές: ή να τρέξεις να σηκώσεις, άπλυτη και αχτένιστη, το μωρό που τσιρίζει, ή να κοκαλώσεις, άπλυτη κι αχτένιστη, στη μέση του καθιστικού. Φυσικά και θα επιλέξεις την πρώτη, οπότε μια νέα μέρα έχει μόλις ξεκινήσει για σένα, χωρίς καφέ, άλλαγμα περιβολής και φυσικά χωρίς καθόλου, μα καθόλου ύπνο.

Αν όλα αυτά σου ακούγονται εξωφρενικά οικεία, τότε συγχαρητήρια, ανήκεις και εσύ στην μεγάλη οικογένεια, των άυπνων, κατάκοπων, νέων μαμάδων.

Μπορεί στην προηγουμένη ζωή σου, ήτοι λίγο καιρό πριν κυοφορήσεις, ο ύπνος να ήταν ένα καθημερινό δεδομένο της ύπαρξης σου, τώρα όμως πια φαντάζει ένα ‘όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό’, εφάμιλλο με το να ανακηρυχτείς ως ο επόμενος υπερτυχερός του τζόκερ.

Κι επειδή κάποιος που δεν έχει γίνει γονιός, δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ να σε καταλάβει, όσο κι αν κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι του, ως ένδειξη παρηγοριάς στο δακρύβρεχτο δράμα σου, θα σου παρουσιάσω όλα αυτά, που θέλεις να φωνάξεις υστερικά, στη μέση της πλατείας Συντάγματος, έτσι, απλά για να ξεσπαθώσεις.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Το βάσανο της αϋπνίας, ξεκινά ευθύς αμέσως που θα γεννήσεις. Ή αν είσαι τυχερή, όπως εγώ, απ’ το προηγούμενο κιόλας βράδυ, που θα σε πιάσουν οι αλησμόνητοι πόνοι. Οπότε καταφθάνεις στο μαιευτήριο, ήδη άυπνη και περιμένεις.

Μόλις τελικά γεννήσεις και αφού σταθείς έκθαμβη κι εκστατική μπρος στη θέα του μικροσκοπικού μωρού σου, σε πάρουν τα ζουμιά, χάσεις τα αβγά και τα πασχάλια, ξεχάσεις το όνομά σου, καταφθάνεις τελικά στο δωμάτιο σου, όπου διαπιστώνεις έκπληκτη πως, παρά την κούραση σου, το μόνο πράγμα που δεν σκέφτεσαι τελικά, είναι ο ύπνος. Ακόμα κι αφού σβήσουν τα φώτα, δεδομένων των κοσμοϊστορικών γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή σου, η υπερένταση δε θα σε αφήσει να κλείσεις μάτι, ούτε, βέβαια, και το τρισχαριτωμένο βρεφάκι σου, που κάθε δυο ώρες, θα θέλει να θηλάζει. Και φυσικά, ο ύπνος είναι το τελευταίο πράγμα που σε νοιάζει τώρα, αρκεί να βρίσκεσαι αγκαλιά με το τρυφερό, μυρωδάτο πλασματάκι, που έφερες μόλις στον κόσμο.

Λίγες μέρες μετά, εξακολουθώντας άυπνη και ταλαιπωρημένη, καταφθάνετε, σύσσωμη η οικογένεια, στο σπίτι, με την φρούδα ελπίδα να ξεκουραστείς εκεί.

Από τούδε και στο εξής, η πορεία σου είναι προδιαγεγραμμένη.

Αν καταφέρεις κάποιο βράδυ, να κοιμηθείς συνεχόμενα τρείς ώρες, θεωρείς πως είσαι σούπερ ξεκούραστη, σαν να γεύτηκες ένα ολόκληρο, χορταστικό οκτάωρο και ξεκινάς ενεργητική και χαρούμενη την, άυπνη, καθημερινότητά σου.

Στην οποία καθημερινότητα, θα επιβεβαιώνεται εκνευριστικά ο νόμος του Μέρφυ, σχεδόν κάθε φορά που προσπαθείς να ξεκλέψεις λίγο ύπνο, σε όποια θέση ή στάση βρίσκεσαι τη δεδομένη στιγμή.

Ενώ, λοιπόν, το μωράκι σου κοιμάται μακάρια κι εσύ ετοιμάζεσαι, επιτέλους, να βυθιστείς στην ευλογημένη, πρώτη φάση του ύπνου, ακούς σαν σε όνειρο, καλύτερα εφιάλτη, την ψιλή, τσιριχτή φωνούλα, που σε ενημερώνει πως ‘time is over’, ακόμα κι αν ο χρόνος για σένα, ήταν ένα ελάχιστο νανοσεκόντ του δευτερολέπτου. Ανασκουμπώνεσαι, λοιπόν, μισοκοιμισμένη, προσποιούμενη πως το νανοσεκόντ αυτό υπήρξε ευεργετικό για τα πονεμένα, αποδιοργανωμένα σου μέλη και ξεκινάς έναν νέο κύκλο εργασιών, ελπίζοντας πως την επόμενη φορά, θα υπάρξεις πιο τυχερή.

Που όμως ,σχεδόν ποτέ, δεν θα υπάρξεις. Γιατί, αν δεν το έχεις ήδη αντιληφθεί, το τοσοδούλικο, πανέμορφο πλασματάκι που έχεις τώρα μπροστά σου, μάλλον γεννήθηκε με κάποιο είδος ραντάρ, που ως απώτερο στόχο έχει να ανιχνεύει και στην πορεία να καταστρέφει, οποιαδήποτε στιγμή απόλαυσής σου. Στην πράξη αυτό σημαίνει, πως κάθε φορά που θα ετοιμαστείς α) να πάρεις έναν γρήγορο υπνάκο β) να κάνεις ένα χαλαρωτικό ντους, γ) να απολαύσεις μια πάστα σοκολατίνα, δ) να παρακολουθήσεις κάτι που σε ενδιαφέρει στην τηλεόραση, η ψιλή τσιριχτή φωνούλα, θα σου υπενθυμίσει στοργικά και αμετάκλητα πως, «αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, τότε σίγουρα θα πάει!».

Αυτά όσο αφορά τα της ημέρας. Τα της νύχτας δεν χρειάζεται καν να τα αναφέρει κανείς, η εικόνα και μόνο δυο ανθρώπων, μαμάς και μπαμπά, που βολοδέρνουν στο υπνοδωμάτιο, αξημέρωτα, με ένα έξαλλο μωρό στην αγκαλιά, έτοιμοι να σκουντουφλήσουν από τοίχο σε τοίχο, με το φόβο, επιπλέον, να τους πέσει και το βρέφος, λόγω της μαύρης τους νύστας, είναι γνωστή και αλησμόνητη για κάθε νέο ζευγάρι γονιών.

Κι αν σου έλεγε κανείς, πως πρόκειται να περάσεις μήνες και μήνες με μέγιστο, εκτιμώμενο χρόνο ύπνου πέντε ώρες, κι αυτές ποτέ συνεχόμενες, και παρ’ όλα αυτά να κρατάς στα πόδια σου και να αντεπεξέρχεσαι κιόλας, ικανοποιητικά, στα νέα καθήκοντα σου, θα τον περνούσες σίγουρα για φρενοβλαβή, ή για εντελώς άσχετο.

Η αλήθεια, όμως, είναι αυτή. Ακόμα κι αν ήσουν ένας άνθρωπος που αγαπούσε τον ύπνο και κάτι λιγότερο από εφτά ώρες ύπνου, σήμαινε αυτόματη αποκοπή από την πραγματικότητα την επόμενη μέρα, θα παρακολουθήσεις έκθαμβη, τους καταπληκτικούς ρυθμούς με τους οποίους καταφέρνεις να φροντίσεις το παιδί σου, να διατηρήσεις το χαμόγελό σου, αλλά και να βγεις, όταν επιβάλλεται, εκτός εαυτού.

Γιατί το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις όταν γίνεσαι νέα μαμά, είναι πώς να ξεπερνάς, κάθε φορά, τα όρια σου, ή κατά περίπτωση, πώς να θέτεις καινούργια, που ποτέ πριν δεν πίστευες ότι μπορούσες να αγγίξεις.

Και η αλήθεια είναι, πως για κανέναν άλλον στον κόσμο, δε θα χαλάλιζες ποτέ τον πολύτιμο ύπνο ή την ξεκούραση σου, παρά για το ένα και μοναδικό μωρό σου.

Πηγή:
momsclubmagazine.gr
Διαβάστηκε εδώ: www.entertv.gr
Advertisements

Σοκ στη Ρωσία! Έσφαξε όλη του την οικογένεια και στη συνέχεια…

Published Δεκέμβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

tromaktiko

Φρίκη σε ολόκληρη τη Ρωσία σκόρπισε…
το ανατριχιαστικό έγκλημα ενός πατέρα, ο οποίος σκότωσε την έγκυο γυναίκα του και τα έξι παιδιά του μέσα στο σπίτι τους.

Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, ο δολοφόνος πρώτα σκότωσε τη γυναίκα του μπροστά στα μάτια των έξι έντρομων παιδιών του και μετά αυτά.

Ο καυγάς ξεκίνησε όταν ο 51χρονος Όλεγκ Μπελόφ γύρισε σπίτι και είδε τον έναν γιο του… άσχημα κουρεμένο. Το λοφείο που είχε αφήσει ο μικρός πυροδότησε μεγάλο καυγά με τη γυναίκα του, την οποία χτύπησε με μπουνιές.

«Πήρα το μαχαίρι μου, την πλησίασα κρυφά από πίσω και την μαχαίρωσα», ομολόγησε ο Μπελόφ, ο οποίος στη συνέχεια μαχαίρωσε επτά φορές την επτάχρονη κόρη του Αλίνα, η οποία έτρεξε προς τη μητέρα της που κείτονταν αιμόφυρτη.

Η περιγραφή του εισαγγελέα για το φονικό προκαλεί σοκ: «Μετά σκότωσε την δεύτερη κόρη του, την πεντάχρονη Σόνια, μετά τον γιο του, τον τριών χρονών Νικιφόρ και μετά την δύο χρονών Ίλια. Στην συνέχεια, πήρε την μικρότερη κόρη του Ντάρια, την έβαλε σε ένα κρεβάτι και τη μαχαίρωσε. Αφού σκότωσε όλα τα παιδιά στο δωμάτιο, πήγε στο μπάνιο, όπου κρυβόταν ο Φίοντορ, έξι χρονών, και τον μαχαίρωσε και αυτόν τουλάχιστον τέσσερις φορές».

Το δολοφονικό αμόκ του Μπελόφ δεν σταμάτησε εκεί, αφού κατευθύνθηκε στο σπίτι της μητέρας του, σκοτώνοντας και την 73χρονη. Στη συνέχεια πήρε ένα τσεκούρι και επέστρεψε σπίτι για να τεμαχίσει τα πτώματα της γυναίκας και των παιδιών του ώστε να τα εξαφανίσει. Στη συνέχεια καθάρισε το σπίτι από τα αίματα και ψέκασε με κολώνιες.

Το έγκλημα αποκαλύφθηκε όταν η πεθερά του αναζητούσε την κόρη και τα εγγόνια της μάταια.

Ο δράστης, ο οποίος ελέγχεται κατά πόσο αντιμετωπίζει ψυχιατρικά προβλήματα ή τα επικαλείται λόγω της δίκης, ισχυρίζεται ότι έσφαξε όλη την οικογένειά του γιατί «η Βίβλος λέει πως τα παιδιά θα αναστηθούν και τα σκότωσα για να ζήσουμε μετά όλοι μαζί. Ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Κανένας δεν έχασε πιο πολλά από ‘μένα από αυτό που έκανα». Σύμφωνα πάντως με τους ψυχολόγους και ψυχιάτρους που εξέτασαν τον δράστη, δεν πάσχει από κάποια ψυχική ασθένεια.
Πηγή: tro-ma-ktiko.blogspot.gr/Tο διαβάσαμε εδώ:newsone.gr

Η Σούζαν Σάραντον με δάκρυα στα μάτια υποδέχεται πρόσφυγες στη Λέσβο

Published Δεκέμβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

ImageHandler (11)

Συγκλονίζει η σταρ του Χόλιγουντ – Ντύνει τα παιδάκια που καταφτάνουν βρεγμένα – Λύγισε όταν αγκάλιασε μία 5χρονη Ιρακινή – «Κουράγιο θα τα καταφέρετε» φώναζε στους πρόσφυγες

Με δάκρυα στα μάτια υποδέχεται από το πρωί στις ακτές νότια της πόλης της Μυτιλήνης εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στο νησί, η γνωστή ηθοποιός του Χόλιγουντ και ακτιβίστρια Σούζαν Σάραντον. «Η διεθνής κοινότητα πρέπει να δει τι συμβαίνει σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Πρέπει να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και να το καταλάβει. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να πάψουν να είναι ‘κάποιοι άλλοι’ και να γίνουν οι πρόσφυγες που χρειάζεται να σταθούμε δίπλα τους και να τους υποστηρίξουμε» δήλωσε αποκλειστικά στο Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η κυρία Σάραντον.

«Ως μάνα τριών παιδιών», συνέχισε στη δήλωση της, «καταλαβαίνω απόλυτα τι σημαίνει να είσαι μάνα παιδιών που κυνηγημένη από τον πόλεμο και την ανέχεια φτάνεις στην ακτή και υποχρεώνεσαι να κάνεις αυτό το αδιανόητο μεγάλο ταξίδι απλά και μόνο για να επιβιώσεις. Ας ελπίσουμε ότι σύντομα και οι χώρες που δε συμμετέχουν στην προσπάθεια αυτή της σωτηρίας όλων αυτών των ανθρώπων θα το κάνουν» κατέληξε.

ImageHandler (13)

Η κυρια Σάραντον χθες από την ώρα που έφτασε στη Λέσβο κινήθηκε στην παραθαλάσσια περιοχή από την Εφταλού προς τη Σκάλα Συκαμνιάς και συζήτησε για την κατάσταση με εθελοντές και μέλη μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που επιχειρούν στην περιοχή.

Επίσης, επισκέφθηκε τον καταυλισμό προσφύγων στον Καρά Τεπέ. Από το πρωί βρίσκεται στην ανατολική ακτή στην περιοχή του αεροδρομίου, νότια της πόλης της Μυτιλήνης και «εκτός προγράμματος» χωρίς συνοδεία και συνεργάτες συμμετέχει στην υποδοχή λέμβων που φτάνουν εκεί γεμάτες πρόσφυγες και μετανάστες. Ιδιαίτερα η κυρία Σάραντον συμμετέχει στην περίθαλψη παιδιών, αλλάζοντας τους ρούχα κάλτσες και παπούτσια που έχουν βραχεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους.

Μια πεντάχρονη Ιρακινή, η Σεμιχάν με τους γονείς της και τα δυο της μικρά αδέλφια κέρδισε όμως ανάμεσα στα άλλα παιδιά τη γνωστή ηθοποιό. Βρεγμένη στην κυριολεξία από το ταξίδι δέχθηκε τις φροντίδες της κυρίας Σάραντον η οποία ξέσπασε και έκλαψε με λυγμούς πότε έχοντας στην αγκαλιά της την Σεμιχάν και πότε στην αγκαλιά της μητέρας της. «Κουράγιο, θα τα καταφέρετε» είπε στους γονείς του μικρού κοριτσιού όταν αυτοί επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες που θα τους μετέφερε στο Κέντρο Καταγραφής και Πιστοποίησης μεταναστών και προσφύγων στη Μόρια.

sar02 (1)

Σύμφωνα με πληροφορίες η Σούζαν Σάραντον θα μείνει στη Λέσβο συνεχίζοντας να επιχειρεί μαζί με εθελοντές και μη κυβερνητικές οργανώσεις για την υποδοχή και περίθαλψη μεταναστών και προσφύγων.

Πηγή:www.protothema.gr

Τα Χριστούγεννα που δεν «έζησα»!

Published Δεκέμβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

21.12.2014_Τα-ωραιότερα-Χριστουγεννιάτικα-βιβλία-για-παιδιά

Γράφει: 

 

Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω τα θυμάμαι σαν να έγιναν μόλις χθες. Βέβαια από τότε έχουν περάσει 30 και κάτι παραπάνω, χρόνια, αλλά όλα αυτά τα συναισθήματα, οι μυρωδιές, οι ήχοι και τα χρώματα των Χριστουγέννων είναι βαθιά χαραγμένα μέσα στο μυαλό μου, στην ψυχή μου και στην καρδιά μου!

Ήμουν 8 περίπου ετών, στα Τρίκαλα, την πόλη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και που λατρεύω! Όπως όλα τα παιδιά, έτσι κι εγώ περίμενα με ανυπομονησία τα Χριστούγεννα.

Τα «δικά» μου μαγικά Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων ξεκινούσαν αρκετές μέρες πριν, με τον στολισμό της «τάξης» , έτσι λέγαμε τότε, του δημόσιου σχολείου, της μικρής επαρχιακής πόλης .

Με την βοήθεια της δασκάλας μας, φτιάχναμε όλα τα στολίδια! Είχε η ίδια προετοιμάσει πάνω σε σκληρό χαρτόνι , αγγελάκια, δεντράκια, αστέρια, άγιους Βασίληδες σε διάφορα μεγέθη. Με τους συμμαθητές μου αγοράζαμε πολύχρωμα, γυαλιστερά χαρτιά σε έντονα χρώματα, πράσινο, κόκκινο, μπλε, ασημί και χρυσό, που στη μια τους πλευρά μπορούσες να γράψεις με το μολύβι!
Έτσι τοποθετούσαμε τα αγγελάκια κτλ, που είχε φτιάξει η δασκάλα μας, στην ανάποδη πλευρά των πολύχρωμων χαρτιών και χαράζαμε με το μολύβι το περίγραμμα! Στη συνέχεια το κόβαμε και έτσι είχαμε πολλά αγγελάκια, δεντράκια, αστέρια, άγιους Βασίληδες, σε όλα τα χρώματα και σε όλα τα μεγέθη!

Τοποθετούσαμε όσα είχαμε φτιάξει, στα τεράστια παράθυρα της «τάξης» μας, με σελοτέιπ και με την βοήθεια, ζαχαρόνερου κολλούσαμε κομματάκια από βαμβάκι ανάμεσά τους…..το χιόνι μας! Στη συνέχεια τοποθετούσαμε γιρλάντες που είχαμε φέρει από το σπίτι μας πάνω από τον πίνακα και κρεμούσαμε στολίδια και φωτάκια. Δεντράκι δεν είχαμε στην τάξη μας, τα οικονομικά βλέπετε δεν το επέτρεπαν!
Στο τέλος της ημέρας καθόμασταν όλα τα παιδιά με τους δασκάλους μας έξω από το σχολείο και χαζεύαμε το «έργο» μας!

Στην είσοδο του σχολείου που πήγαινα υπήρχε ένα τεράστιο καράβι, με πολλά λαμπιόνια, Ελληνικότατο έθιμο, προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου, προτιμούσα να είχαμε δεντράκι!

Τα μεγαλύτερα παιδιά της 6ης Δημοτικού στολίζανε και την τεράστια είσοδο του σχολείου, εκεί που ήταν το στολισμένο καράβι, όπου και «κάναμε» την γιορτή μας, την τελευταία μέρα πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων! Κάθε χρόνο τα ίδια στολίδια, είπαμε, δημόσιο σχολείο, φτωχική περιοχή, που αν και ξέραμε ότι θα είναι τα ίδια στολίδια, περιμέναμε πως και πως να δούμε το τελικό αποτέλεσμα γιατί κάθε χρόνο όλο και κάτι διαφορετικό θα φτιάχνανε τα παιδιά της 6ης!

Παρατηρούσαμε λοιπόν, τα παιδιά της 6ης Δημοτικού, που με την βοήθεια του δασκάλου τους, άνοιγαν την ξεχαρβαλωμένη πόρτα της αποθήκης( μύριζε μούχλα και υγρασία) του σχολείου, που ήταν εξωτερική και ακριβώς πίσω από το σχολείο και μετέφεραν τις κούτες με τα στολίδια! Τα κορίτσια τις κούτες με τα λαμπιόνια, τα στολίδια και τις γιρλάντες και τα αγόρια το καράβι!

Θυμάμαι, τις αμέτρητες και πολύωρες συζητήσεις με τις συμμαθήτριές μου, για τον «δικό» μας στολισμό, όταν θα ήμασταν εμείς 6η Δημοτικού και θα στολίζαμε εμείς την κεντρική είσοδο! Κάποια πράγματα θα κάναμε όπως όλοι οι άλλοι πριν από μας, γιατί κάποια πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν αλλιώς και κάποια πράγματα εμείς θα τα αλλάζαμε τελείως, στο βαθμό που θα μας επέτρεπαν φυσικά!

Ζούσαμε κυριολεκτικά γι αυτή τη μαγική στιγμή, που με τον δάσκαλό μας θα πηγαίναμε στον διευθυντή του σχολείου, θα παίρναμε τα παλιά και σκουριασμένα κλειδιά της αποθήκης, θα ανοίγαμε την ετοιμόρροπη πόρτα της και θα κουβαλούσαμε τις πολυκαιρισμένες κούτες με τα στολίδια στην κεντρική είσοδο! Άλλωστε, αυτό θα σηματοδοτούσε και το τέλος του δημοτικού σχολείου για εμάς! Λίγους μήνες μετά θα αποχαιρετούσαμε για πάντα το σχολείο που φοιτήσαμε για 6 ολόκληρα χρόνια!

Όσο πλησίαζε η μέρα της γιορτής, τόσο πιο χαρούμενοι ήμασταν! Όχι τόσο για την διακοπή του σχολείου για 15 μέρες, όσο γιατί αυτό σήμαινε ότι τα Χριστούγεννα έρχονται και φέρνουν όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα και όχι μόνο!

Το βράδυ, την παραμονή της σχολικής γιορτής, άρχιζε η «προετοιμασία» ! Ενώ εγώ έκανα μπάνιο, η μαμά μου σιδέρωνε τα καλά μου ρούχα! Ωωωω…ΝΑΙ, την ημέρα της γιορτής των Χριστουγέννων του σχολείου, μας επέτρεπαν να φοράμε τα κανονικά μας ρούχα, η μπλε ποδιά με το λευκό γιακαδάκι δεν ήταν απαραίτητη!Μεγάλη χαρά για μένα! Θα φορούσα τα καλά μου ρούχα και φυσικά τα καλά μου παπούτσια! Μεγάλο «πράγμα» για ένα οκτάχρονο!

Επιτέλους έφτασε η μέρα της γιορτής! Το καλύτερο και το πιο γρήγορο ξύπνημα της χρονιάς! Πηγαίνοντας στο σχολείο, περπατούσα προσεχτικά για να μην καταστρέψω ή λερώσω τα καλά μου παπούτσια και ρούχα. Γιατί μπορεί να μην ήταν καινούργια, ήταν όμως τα ΚΑΛΑ μου παπούτσια και ρούχα, και τα φορούσα ΛΙΓΕΣ φορές μέσα στο χρόνο, μια από αυτές ήταν και η Χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου! Να σημειώσω ότι τέτοια εποχή στα Τρίκαλα, τότε, ή θα έβρεχε ή θα χιόνιζε και ο δρόμος, εκεί στην άκρη της πόλης ΔΕΝ ήταν ασφαλτοστρωμένος!

Στο σχολείο, μέσα στην «τάξη» μας, ανταλλάζαμε ευχές με τους συμμαθητές μου και με την δασκάλα μας! Όλοι είχαμε φέρει από ένα στολιδάκι είτε καινούργιο , είτε από αυτά που είχαμε στο σπίτι μας! Από το αμπαλάζ εύκολα ξεχώριζες τα καινούργια που είχαν αγοραστεί επί τούτου, από εκείνα που κάποια μαμά έκανε το αμπαλάζ! Για να μην ντρέπονται τα παιδιά που δεν αγόρασαν στολίδι, με το που μπαίναμε στην «τάξη» , η δασκάλα μας, είχε ένα κουτάκι στολισμένο και από μόνοι μας, βάζαμε εκεί το δωράκι που είχαμε φέρει! Στη συνέχεια η δασκάλα έγραφε ένα νούμερο πάνω σε κάθε δωράκι! Τότε, κατέβαινε από την έδρα, ερχόταν κοντά μας και «τραβούσαμε» ένα κλήρο που είχε ένα νούμερο επάνω γραμμένο! Το νούμερο αυτό αντιστοιχούσε σε κάποιο δωράκι!

Με την ολοκλήρωση της ανταλλαγής των δώρων, πηγαίναμε στην κεντρική είσοδο και παρακολουθούσαμε την γιορτή που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά της 6ης Δημοτικού και που σε λίγα χρόνια θα ερχότανε η σειρά μας και θα την ετοιμάζαμε εμείς!

Πρώτος τον λόγο, μπροστά στο μικρόφωνο, έπαιρνε ο διευθυντής του σχολείου, που πάντα μας ευχαριστούσε για την παρουσία μας εκεί, τέτοια μέρα! Στη συνέχεια , μας έδινε τις ευχές του για καλές γιορτές, τόσο σε εμάς και στους δασκάλους μας, όσο και στις οικογένειές μας! Στη συνέχεια ακούγαμε κάποια ποιήματα για τα Χριστούγεννα που εναλλάσσονταν με τα γιορτινά τραγούδια από την χορωδία της 6ης «τάξης» του σχολείου! Στο τέλος η γιορτή τελείωνε πάλι με τις ζεστές ευχές των δασκάλων μας!

Δυστυχώς, τότε δεν επιτρέπονταν οι γονείς στις σχολικές γιορτές, τώρα που το σκέφτομαι , αναρωτιέμαι, γιατί; Δεν χρειάζεται να πω, ότι ούτε φωτογραφίες-βίντεο υπάρχουν! Υπάρχουν όμως, μέσα μου, βαθιά χαραγμένα στην ψυχή μου, καλά φυλαγμένα στην καρδιά μου και κάπου μέσα στο μυαλό μου!

Αλήθεια….είναι σαν με «βλέπω», τώρα, εκεί μέσα στην «τάξη» μας, με τα ξύλινα θρανία, να φτιάχνω αγγέλους, αστεράκια, δεντράκια, άγιους Βασίληδες. Μετά, στην αυλή του σχολείου, με τις συμμαθήτριές μου, πιασμένες χέρι-χέρι, με τις στέκες στα μαλλιά μας, με τις μπλε ποδιές , με τα άσπρα γιακαδάκια, να «κρύβουν» τα φτωχικά μας αλλά πάντα καθαρά μας ρούχα! «Βλέπω» τα παιδιά της 6ης να περνούν από μπροστά μας με τις κούτες και το καράβι…….και μετά η ανταλλαγή δώρων, σχεδόν «νιώθω» την αγωνία για να δω το στολίδι μου, φορώντας τα καλά μου ρούχα και τα καλά μου παπούτσια….Είμαι εκεί στην κεντρική είσοδο και παρακολουθώ την γιορτή…Σςςςςς…..ησυχία….κάπου στο βάθος, «ακούω» τα τραγούδια και τα ποιήματα των μεγαλύτερων παιδιών…….

Και ξαφνικά το μικρόφωνο έχει σιγήσει…..ΔΕΝ είμαι πια το 8χρονο κοριτσάκι, είμαι μόνη, έξω από το σχολείο μου, η πόρτα είναι κλειστή, βρέχει, τα καλά μου ρούχα έχουν γίνει μούσκεμα, τα καλά μου παπούτσια έχουν λερωθεί….το καλοκαίρι, λιγο πριν ανοίξουν τα σχολεία, στην 6η Δημοτικού, αλλάξαμε σπίτι, στην άλλη άκρη της πόλης, οπότε άλλαξα και σχολείο…..

Ποτέ δεν άγγιξα τα σκουριασμένα κλειδιά της αποθήκης, ποτέ δεν άνοιξα την ξεχαρβαλωμένη της πόρτα, ποτέ δεν κουβάλησα τις κούτες με τα στολίδια, ποτέ δεν στόλισα την κεντρική είσοδο, ποτέ δεν με «είδαν» τα μικρότερα κορίτσια, ποτέ δεν «αποχαιρέτησα» το σχολείο μου έτσι όπως τόσα χρόνια «σχεδίαζα»……

Ακόμα και σήμερα μου λείπουν τα Χριστούγεννα, εκείνα, της 6ης Δημοτικού, που δεν «έζησα»!!!!!!!!!!

Πηγή:www.ivfforums.gr

Η μικροσκοπική και ο πανύψηλος… Ένας έρωτας διαφορετικός από τους άλλους! ΦΩΤΟ

Published Δεκέμβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

7949

Η Kat Hoffman ήταν συνεχώς στόχος πειραγμάτων από τους συμμαθητές της στο σχολείο, λόγω του ότι έπασχε από νανισμό

kod4
kod2
kod3

Μάλιστα, αναγκάστηκε στα 16 της να αφήσει το σχολείο καθώς η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη και ξεκίνησε μαθήματα στο σπίτι.

Στα 18 της αποφάσισε να ασχοληθεί με το στριπτίζ και τώρα κερδίζει 1.4000 δολάρια τη βδομάδα.

Η ίδια λέει σύμφωνα με την Dailymail: «Πολλοί από εμάς οι άνθρωποι με αναπηρίες δεν αισθάνονται ερωτικοί, λόγω των μειονεκτημάτων μας αλλά δεν νομίζω ότι είναι σωστό. Όλοι είναι ερωτικοί με το δικό τους τρόπο και η προσωπικότητα είναι αυτή που έχει σημασία. Πρέπει να έχεις καρδιά και να τολμάς».

Και συνέχισε: «Την πρώτη βδομάδα που ξεκίνησα να χορεύω έβγαλα 1.000 δολάρια σε μία βδομάδα, κι έτσι αποφάσισα να το κάνω επαγγελματικά. Η δουλειά μου μου έμαθε να αγαπάω το σώμα μου και ποια είμαι».

Η 26χρονη Kat, ερωτεύτηκε ένα λοχία του αμερικανικού στρατού. O Eich Buscher ένοιωσε έλξη για την Kat, όταν είδε φωτογραφίες της στο διαδίκτυο και ζήτησε από ένα φίλο του να του την γνωρίσει. Μόλις συναντήθηκαν, ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα ο ένας τον άλλο και έχουν αποφασίσει να παντρευτούν.

http://www.newsbeast.gr

Πηγή:www.newsitamea.gr