Αρχείο

All posts for the day 17 Δεκεμβρίου 2015

Unicef: Aυτή είναι η φωτογραφία της χρονιάς

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

 

926042_unicef

Η νικήτρια φωτογραφία στο διαγωνισμό της UNICEF «Φωτογραφία της Χρονιάς 2015» του Georgi Licovski του European Pressphoto Agency δείχνει παιδιά προσφύγων να κλαίνε ανάμεσα στους άνδρες των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων στης ΠΓΔΜ. H φωτογραφία τραβήχτηκε στις 21 Αυγούστου 2015.

Στο διαγωνισμό φέτος υπέβαλαν συμμετοχές 75 φωτογράφοι από 30 χώρες ενώ οι εικόνες ήταν συνολικά 909.

«Η κατάσταση ήταν τόσο φρικτή που για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τους συναδέλφους μου να κλαίνε, κλονισμένους από όσα συνέβαιναν μπροστά στα μάτια τους» δήλωσε ο Licovski για τη φωτογραφία του και όσα κατέγραψε εκείνη τη μέρα.

Ο φωτογράφος περιέγραψε κατά τη βράβευσή του συγκινημένος το χάος εκείνης της μέρας όταν κάποιοι πρόσφυγες προσπάθησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και τα παιδιά χωρίστηκαν από τους γονείς τους.

Πηγή: www.lifo.gr

Το πρώτο φιλί πάντα θα σου κόβει τα πόδια – Ράνια Ψύλλα

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou
08ffcd8e83df89979d70e92c99775072_L
Πάνε μέρες τώρα που έχει προκύψει κάτι νέο στη ζωή σου και σε γεμίζει μ᾽ ενέργεια και καλή διάθεση. Έχεις κάνει μια νέα γνωριμία κι όσο περνάτε χρόνο μαζί τόσο και η αμοιβαία έλξη αυξάνεται.
Παρ᾽ όλα αυτά οι συναντήσεις σας ως τώρα κλείνουν μ᾽ αμήχανες καληνύχτες και φαίνεται να μην έχει φτάσει η κατάλληλη στιγμή να πάτε ένα βήμα παραπέρα. Όσο το ένα ραντεβού ακολουθεί το άλλο, τόσο μεγαλώνει κι εσένα η προσμονή για το πρώτο φιλί που επιθυμείς να δώσετε.
Έτσι κι απόψε. Περπατάτε στο δρόμο πλάι-πλάι, μιλάτε και γελάτε. Κάτι υπάρχει, όμως, αυτή τη φορά στην ατμόσφαιρα που προμηνύει πως αυτή η βραδιά θα είναι διαφορετική. Υπάρχει ένας διάχυτος ηλεκτρισμός και είναι λες και το σύμπαν συνωμοτεί αυτά τα λεπτά που είστε μόνοι, ώστε να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να έρθετε λίγο πιο κοντά.
Και να που έφτασε αυτή η ώρα που τόσο περιμένατε. Η αμηχανία της στιγμής και από τους δύο είναι αισθητή. Η σκηνή που ίσως έχετε παίξει άπειρες φορές στο μυαλό σας ως τώρα, έφτασε να γίνει πραγματικότητα.
Το πρώτο φιλί, πριν ν᾽ αγγίξετε τα χείλη σας, το δίνετε εκείνη ακριβώς τη στιγμή με το βλέμμα σας.
Έτσι όπως εστιάζετε ο ένας στα χείλη του άλλου, πλησιάζετε τα πρόσωπά σας. Με τα μάτια κλειστά ο χρόνος σταματά και οι ανάσες σας ενώνονται. Είναι λες και ζούσατε, τουλάχιστον για εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα της αναμονής, γι᾽ αυτή τη στιγμή και μόνο!
Πόσο δύσκολο να περιγράψεις τη μαγεία του πρώτου φιλιού. Είναι λες και στερεύεις από οξυγόνο και η μόνη πηγή για να πάρεις ανάσα είναι τα χείλη του άλλου.
Είστε μόνο εσείς και η στιγμή σας. Απλά χάνεστε και οι δύο. Μπορεί το φιλί να έχει διάρκεια δευτερόλεπτα ή μόνο ένα-δυο λεπτά, αλλά εσείς το νιώθετε σαν αιώνα. Μέσα σ᾽ αυτή τη γλυκιά ζάλη του πρώτου φιλιού, είναι λες και παίζει μια μελωδία που μόνο εσείς ακούτε και νιώθεις τα πόδια σου να μην πατούν πια στο έδαφος. Αισθάνεστε μεθυσμένοι και λίγο ζαλισμένοι.
Είναι πραγματικά μαγικό το τι μπορεί να σου προκαλέσει ένα και μόνο φιλί. Σημασία, βέβαια, έχει και με ποιον το μοιράζεσαι.
Η «καληνύχτα» που λέτε αυτή τη φορά είναι πιο γλυκιά από ποτέ και σε αφήνει μ᾽ ένα συνεχές χαμόγελο.
Απόψε θα κοιμηθείς ελάχιστα και το χαμόγελό σου θα παραμείνει μέχρι και το επόμενο πρωί.
Όμως θα έχεις και μια μικρή αγωνία για το τι έπεται. Νιώθεις ένα μικρό φόβο μην τυχόν και αυτό το φιλί ήταν και το τελευταίο.
Το μαρτύριο σου θα τελειώσει με το πρώτο μήνυμα που θα σου στείλει: «Καλημέρα».
Νιώθεις πια πως όλα έχουν αρχίσει να παίρνουν το δρόμο τους.
Θα ακολουθήσουν μέρες μ᾽ εναλλαγή διάθεσης, με νευράκια μέχρι να ξαναβρεθείτε από κοντά και θα τσεκάρεις κάθε τόσο το κινητό σου για μήνυμα. Όταν θα τον καλείς αλλά δε θα απαντά, θα είσαι μέσα στην αγωνία μέχρι να σε καλέσει πίσω. Αυτά, όμως, είναι και τα πρώτα σημάδια των ερωτοχτυπημένων. Και τ᾽ αναγνωρίζεις όλα.
Το πρώτο σας φιλί ήταν μόνο η αρχή. Θα έχετε την ευκαιρία να ζήσετε κάτι μοναδικό μαζί. Το ταξίδι προβλέπεται άκρως συναρπαστικό. Τα φιλιά που θ᾽ ακολουθήσουν, είτε απρόσμενα είτε μηχανικά, θα είναι εξίσου μαγικά. Και εύχεσαι να ακολουθήσουν πολλά ακόμα.
Και έτσι θα γίνει.
Πηγή:www.ilov.gr

Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια ειναι παντοτεινά!

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

1-Reportaz-KEKPA-xristou-diakosm

Από 

«Αυτό το στολίδι παίζει και να’ναι σαν τη Δανάη σε ηλικία… Το θυμάμαι από πάντα!!» …

Ο Γιάννης κρατούσε στο χέρι του ένα μικρό γυάλινο ασημένιο κανατακι με κόκκινες λεπτομέριες… Φαινεται ότι είναι παλιό και πράγματι κουβαλάει πάνω από 42 Χριστουγεννιάτικα στολίσματα… Πάνω από 42 Χριστουγεννιάτικα τραπέζια, πάνω από 42 δώρα και ιστορίες με Άγιους Βασιλιδες με έλκηθρα και ταράνδους, με χιόνια στο καμπαναριό… 42 Χριστούγεννα, σε 5-6 διαφορετικά σπίτια, με 3 οικογένειες, 4 παιδιά, πολλές γάτες, άλλα τόσα σκυλιά…

Κι όμως.. Το ίδιο τόσο δα μικρό γυάλινο στολιδακι, με τις κόκκινες λεπτομέριες, μένει το ιδιο, σε κάθε δέντρο, κάθε Χριστούγεννα… Σταθερά κατά τα τελευταία 40 και, χρόνια…

Πριν κάμποσα χρονια στόλιζα το ίδιο δέντρο, πρώτη φορά στο δικό μου σπίτι… Βάζοντας τα ίδια στολίδια, που είχα φτιάξει πριν αρκετά χρόνια στο πρώτο μου εργενικο σπίτι… Στην Αθήνα… Στη Νέα Σμύρνη… Με πολλούς φίλους, σχέσεις, συγκατοικους… Με γέλια, με νοσταλγιες, με δάκρυα… Στολίδια, που έφτιαχνα καπνίζοντας και πίνοντας τσάι, ή κρασί, ή ζεστη σοκολάτα αρωματισμένη με φλούδα πορτοκαλιού και κανέλα…

Τα ίδια στολίδια με τη λινατσα, δεμένη σαν πουγκί και τους αποξηραμένης καρπούς κολλημενους με σιλικόνη… Τα ίδια στολίδια που ηδη μετράνε 15 χριστουγεννιάτικες γιορτές και θα μετρήσουν κι άλλες τόσες… Λίγο πιο πάνω βλέπω ένα μικρό ροζ κουνακι… Μου το είχε φέρει η Δανάη τα Χριστούγεννα που ήμουν έγκυος στη Μαρίνα…

Θυμάμαι να χαιδευω το κουνακι και να μιλάω στο μωρακι που είχα στη κοιλιά μου… Να της λέω πως » του χρόνου τέτοια μέρα, αυτό το στολιδακι θα το βάλουμε μαζί στο δέντρο…» όπως και έγινε τελικά.. Και να που φέτος, στόλισα το ίδιο δέντρο μας με τη Μαρίνα, τον Αχιλλέα, την Εύα και τον Κωνσταντίνο… Με όλα μας τα παιδιά!! Με τα ίδια παλιά στολίδια και κάμποσα νέα… Με τα ίδια στολίδια που έχουν περάσει από όλη μας τη ζωή, σε όλα μας τα σπίτια… Που μας έχουν δει χαρούμενους, ευτυχισμένους, ερωτευμένους, γεμάτους, ονειροβατες… Τα ίδια στολίδια που μας έχουν δει θυμωμένους, ανήμπορους, άδειους, προβληματισμενους, χωρισμένους, μεθυσμένους,προδομενους… στολίδια που μας είδαν παιδιά, εφήβους, φοιτητές, εργένηδες, γονείς… Τα ίδια στολίδια που θα μας δουν να γερναμε…

Κάθε Χριστούγεννα… Στην ίδια αγαπημένη γωνιά… Να παρακολουθούν τις ζωές μας καθώς αλλάζουν χρόνο με το χρονο… Τα ίδια αγαπημένα στολίδια που μας θυμίζουν κάποια παιδικά ανεμελα Χριστούγεννα… που καθώς τα κοιτουσαμε, ευχομασταν με όλη μας τη δύναμη να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης ότι του είχαμε ζητήσει…

Τα ίδια αγαπημένα στολίδια που λαμπιριζοντας μας θυμίζουν πως όσο κι αν νομίζουμε πως όλα αλλάζουν, είναι κάποιες αξίες σταθερές, μα κυριως αφθαρτες μέσα στον χρόνο… Μπορεί και διαφορετικές για τον καθένα… Εύθραυστες μεν, χωρίς καμία φθορά δε… Όπως αυτό το μικρό μικρό γυάλινο στολίδακι…

Χαρούμενες γιορτές!!

Πηγή:www.ihappy.gr

Δώρα: Τι να πάρω σε ένα παιδί που τα έχει όλα;

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

tumblr_static_decorated-christmas-tree

Γράφει η Ιωάννα Μπλέκα, Ψυχολόγος και Οικογενειακή Θεραπεύτρια | www.mpleka.gr

Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μια αφορμή για δώρα στους αγαπημένους μας και ιδιαίτερα στα παιδιά. Μικροί και μεγάλοι ανταλλάζουμε δώρα αυτές τις μέρες πολλές φορές από υποχρέωση, χωρίς να καταβάλλουμε ιδιαίτερη σκέψη στο τι θα χρειαζόταν ο παραλήπτης ή τι θα του ταίριαζε περισσότερο, αφού οι μέρες είναι φορτωμένες με πολλές υποχρεώσεις και συνήθως τα δώρα αγοράζονται βιαστικά.

Το να πάρουμε δώρο σε ένα παιδί συνήθως φαντάζει πολύ εύκολο, αφού ένα παιχνίδι θεωρούμε πως θα το κάνει να χαρεί. Τα περισσότερα παιδιά είναι τυχερά και μεγαλώνουν σε δωμάτια με πολλά πολλά παιχνίδια. Κάποιες φορές μάλιστα τα παιχνίδια είναι τόσα πολλά που το παιδί δεν τους δίνει πια καμία σημασία. Βλέπει τη σακούλα, βγάζει το κουτί, σκίζει με λαχτάρα το περιτύλιγμα, ικανοποιείται στιγμιαία από το δώρο μας, το ανοίγει και παίζει με αυτό μια-δυο φορές και μετά το στοιβάζει μαζί με τα υπόλοιπα παιχνίδια του, ξεχνώντας κιόλας πως το έχει.

Συμφωνώ ότι η επιλογή του παιχνιδιού έχει σημασία κι ότι ανάλογα με την ηλικία και τα ενδιαφέροντα του παιδιού κάποια παιχνίδια θα τα παίξει περισσότερο. Αυτό όμως που χρειάζεται ένα παιδί δεν είναι τόσο το παιχνίδι, αλλά κάποιον να παίξει μαζί του. Την επόμενη φορά που θα πάρετε δώρο σε κάποιο παιδί, είτε είναι παιδί σας, είτε ανιψάκι, βαφτιστήρι, ή παιδί φίλου σας, αφιερώστε λίγα λεπτά και παίξτε μαζί του το παιχνίδι που του πήρατε. Το καλύτερο δώρο για ένα παιδί είναι η εμπειρία που θα αποκομίσει, οι σκέψεις και τα συναισθήματα που θα αναπτυχθούν όσο παίζετε. Αυτές οι στιγμές είναι πιθανότερο να παραμείνουν στην μνήμη του για καιρό.

Ακόμα καλύτερα, αν ξέρετε ότι ένα παιδί έχει αφθονία από παιχνίδια, φέτος τις γιορτές χαρίστε του εμπειρίες. Αφιερώστε του χρόνο και πηγαίνετε μαζί του σε μια θεατρική παράσταση, παρακολουθήστε μια ταινία στον κινηματογράφο, βγείτε μια βόλτα στα μαγαζιά όπου θα αγοράσετε σίγουρα και κάποιο μικρό δωράκι, οργανώστε μια έξοδο για φαγητό ή μια μικρήεκδρομή στην εξοχή ή γιατί όχι μια μικρή περιπέτεια! Το ξέρω όλα τα παραπάνω θέλουν κόπο, χρόνο, σχεδιασμό και οργάνωση, αλλά σίγουρα αξίζουν παραπάνω από το καλύτερο και ακριβότερο παιχνίδι. Η αναμονή, το στοιχείο της έκπληξης και κυρίως η αίσθηση ότι κάποιος μας αφιερώνει χρόνο, μπορεί να βιωθεί από το παιδιά ως το μεγαλύτερο δώρο, αφού η όλη διαδικασία θα τα κάνει να αισθανθούν σημαντικά και ξεχωριστά. Καλά Χριστούγεννα!

Πηγή:pigolampides.gr

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, παγώνει, Βουκουρεστίου γωνία…

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

hqdefault

Της Ρομίνας Ξύδα

Πνεύμα γιορτινό. Πνεύμα φτωχό, χαμένο στον υπερκαταναλωτισμό της εποχής μας, στραβωμένο από τα δυνατά φώτα της γιορτινής μας πόλης. Μέχρι την στιγμή που ένα τόσο δα πλασματάκι θέλει να χαρίσει ολάκερο τον κόσμο στα παιδάκια που δεν έχουν τίποτα και κανέναν. Κι ύστερα, πνεύμα αληθινό…

Παραμονές Χριστουγέννων, απόγευμα καθημερινής, μαμά και γιος πιασμένοι χέρι-χέρι, δυο μικρά παιδιά λουσμένα στα δυνατά φώτα της πόλης, παραζαλισμένα από την μαγεία των γιορτών, χαμένα μέσα σε πλήθος κόσμου με σακούλες στα χέρια και χαμόγελα στα χείλη. Δυο μικρά παιδιά, ντυμένα με τα καλά τους ρούχα και την καλύτερή τους ψυχή: «Θα μου πάρεις i-pad μαμά;», «Θα σου πάρω άγγελε μου, αν και είσαι μόνο τεσσάρων». «Δεν είμαι τεσσάρων, είμαι πενήντα». Ρουφηχτό φιλί και στα δυο μάγουλα, ακόμη μεγαλύτερο χαμόγελο στα χείλη, ακόμη πιο γενναιόδωρη καρδιά. «Θα μου πάρεις και παπούτσια; και πουκάμισα; και αυτοκίνητο; και δώρα;», «Θα σου πάρω άγγελε μου». Στάση μπροστά σε κόκκινο φανάρι, gros plan στο σαστισμένο του προσωπάκι. Ένα κοριτσάκι, θα” ναι δεν θα” ναι πέντε χρονών, κάθεται ξυπόλυτο στο δρόμο και ζητιανεύει. «Τί κάνει εδώ το κοριτσάκι μαμά;».

Λυτρωτικό πράσινο φανάρι, ένα βήμα μπροστά, δέκα πίσω. Το λιλιπούτειο χεράκι του, βαρίδι στο δικό μου δεν μ” αφήνει να κάνω βήμα. «Όχι μαμά. Μην φύγουμε. Τι κάνει εδώ το κοριτσάκι;». Δεν κουνιέμαι. Γυναίκα- στήλη άλατος σε χρυσό αμπαλάζ, παγωμένη από τις απορίες ενός τετράχρονου παιδιού, οφείλω να σταθώ γυμνή, ολόγυμνη, στην Βουκουρεστίου και να λογοδοτήσω για έναν κόσμο που εγώ τον έκανα και δικό του. Για έναν άλλον κόσμο που μέχρι σήμερα αρνιόμουν πεισματικά να του συστήσω από τον φόβο μήπως και τον πονέσει, από την αγωνία μήπως και τον μπερδέψει, από την ψευδαίσθηση ότι μπορεί ν” αλλάξει.

«Τί κάνει εδώ το κοριτσάκι μαμά;». Η φωνή του αντίλαλος ενός τούνελ που από απελπισία, ανοησία και υπεροψία πίστευα ότι δεν θα μπαίναμε ποτέ. Τον τραβάω από το χέρι και μπαίνουμε στο πρώτο καφέ που βρίσκουμε μπροστά μας. Με καρφώνει στα μάτια, χωρίς να επαναλαμβάνει πλέον την ερώτηση. Μάτια ενήλικα, κόρες θλιμμένες, βλέφαρα στραμμένα στο σύμπαν των «άλλων παιδιών». «Μερικά παιδάκια, αγόρι μου, δεν είναι τόσο τυχερά όσο εσύ. Η μαμά και ο μπαμπάς τους δεν έχουν δουλειά κι εκείνα δεν έχουν ούτε παιχνίδια, ούτε ζεστό κρεβατάκι, ούτε ωραία ρούχα, ούτε ζεστό νερό. Δεν έχουν τίποτα. Κατάλαβες, ζωή μου;». Κουνάει το κεφάλι του καταφατικά χωρίς να μιλήσει.

Εγώ συνεχίζω: «Υπάρχουν και κάποια άλλα παιδάκια που είναι ακόμη χειρότερα γιατί δεν έχουν κάποιον να τα αγαπάει. Ούτε μαμά, ούτε μπαμπά, ούτε γιαγιά, ούτε παππού, ούτε κανέναν. Τα παιδάκια αυτά μεγαλώνουν μέσα σε κάτι μεγάλα σπίτια που τα λένε ιδρύματα…». Σηκώνει βλέφαρο και με κοιτάζει ξανά κατάματα, μ” εκείνο το πρωτόγνωρο και παράταιρο για την ηλικία του ενήλικο βλέμμα: «Πότε θα πάμε εκεί να τα δούμε;». Του λέω πως θα πάμε. Του υπόσχομαι ότι θα πάμε, με δώρα και γλειφιτζούρια. «Πάμε να τους τα πάρουμε τώρα, μαμά».

Τον πιάνω απαλά από το χέρι, ένα τόσο δα χεράκι που θέλει να χαρίσει δώρα και γλειφιτζούρια σε όλα τα φτωχά παιδάκια του κόσμου, και το φιλάω τρυφερά. Σαν χέρι αγίου που μου χάρισε πάλι το φως σ” ένα κόσμο που μας έμαθε να περιφερόμαστε στο σκοτάδι της ατομικής μας μικρο ύπαρξης και του προσωπικού μας σιχαμερού ατομικισμού. Βγαίνουμε ξανά στην Βουκουρεστίου, εκείνος με νέο χαμόγελο, εγώ με νέα ψυχή. Πιο ανάλαφρη, πιο ελεύθερη, πιο καθαρή. Δεν θέλει, λέει, να πάμε σήμερα για το i-pad, ούτε για ρούχα, παιχνίδια και παπούτσια. Έχει λέει πολλά, άλλα παιδάκια δεν έχουν τίποτα.

Σταματάμε στο πρώτο περίπτερο που βρίσκουμε μπροστά μας. Ρωτάω αν έχουν γλειφιτζούρια. «Πόσα θέλετε;», ρωτάει ο περιπτεράς. «Εκατό!» απαντάει ο μικρός μου σοφός. Τα αγοράζω όλα μαζί με μπισκότα, κουλούρια και κρουασάν. Επιστρέφουμε χέρι-χέρι στο σημείο της πιο αληθινής μας μέχρι σήμερα εκκίνησης, στην συμβολή των οδών Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου. Το «κοριτσάκι με τα σπίρτα», ζωντανή εικόνα του πιο μισητού παραμυθιού των παιδιών μου χρόνων στέκει ακόμη εκεί. Την γεμίζουμε με γλειφιτζούρια, μπισκότα, κουλούρια κι ένα μεγάλο φιλί από δύο σχεδόν συνομήλικά της χειλάκια. Επιστρέφουμε σπίτι, αφηγούμαστε στον μπαμπά και στην μικρή μας Μπουτζού, την ιστορία των «άλλων παιδιών» και ξαπλώνουμε στο ζεστό μας κρεβατάκι. Σήμερα δεν έχει παραμύθι. Σήμερα έχει κάποια λόγια της αγαπημένης μου Οριάνας Φαλάτσι, που τα προόριζα για τον μικρό μου πρίγκιπα, για όταν μεγάλωνε λίγο ακόμη.

Με τα παιδιά όμως ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη πότε θα έρθει η δική τους «ενήλικη» ώρα: «Μικρό μου, προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι το να είσαι άντρας δεν σημαίνει μια ουρά μπροστά: σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Κι εμένα αυτό που με νοιάζει είναι να είσαι άνθρωπος. Αν είσαι άνθρωπος με καρδιά και μυαλό, σίγουρα δεν θα” μαι ανάμεσα σ” αυτούς που θα σε εξαναγκάσουν να συμπεριφερθείς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Θα σου ζητήσω μόνο να εκμεταλλευτείς καλά το γεγονός ότι γεννήθηκες, να μην υποκύψεις ποτέ στην αχρειότητα. Κι η αχρειότητα είναι ένα θηρίο που καραδοκεί αδιάκοπα. Μας δαγκώνει όλους καθημερινά και είναι λίγοι εκείνοι που δεν αφήνονται να τους ξεσκίσει… Ίσως είναι πολύ νωρίς να σου μιλάω έτσι. Ίσως θα έπρεπε να σου αποκρύψω προς το παρόν τις χυδαιότητες και τους πόνους, ίσως θα έπρεπε να σου μιλώ για έναν κόσμο αθώο και εύθυμο. Μα θα ήταν σαν να σε παρέσερνα σε μια παγίδα, μικρό μου. Θα ήταν σαν να σε έκανα να πιστέψεις πως η ζωή είναι ένα μαλακό χαλί, όπου μπορείς να περπατήσεις ξυπόλυτος…».  Χρόνια πολλά, καρδιά μου.

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο talk, με τίτλο «Η Μελωδία της Αναρχίας 2» τα Χριστούγεννα του 2014

Διαβάστηκε στο: www.babyads.gr

Εφαρμογή που μετράει το γυναικείο στήθος έφτιαξαν Ιάπωνες προγραμματιστές

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

ImageHandler (10)

Έξαλλες οι φεμινίστριες στην ασιατική χώρα

Η Ιαπωνία κατέχει ηγετική θέση και στη δημιουργία έξυπνων εφαρμογών για smartphones πολλές από τις οποίες εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία τους αν και είναι… αμφιβόλου χρησιμότητας

Η μανία των Ιαπώνων με την τεχνολογία είναι γνωστή σε όλους. Η ασιατική χώρα παράγει κάθε χρόνο όλο και πιο πρωτοποριακά γκάτζετ, που εκτελούν λειτουργίες οι οποίες θα ήταν αδιανόητες πριν από λίγα χρόνια.

Εκτός από γκάτζετ όμως, η Ιαπωνία κατέχει ηγετική θέση και στη δημιουργία έξυπνων εφαρμογών για smartphones πολλές από τις οποίες εντυπωσιάζουν με την πρωτοτυπία τους αν και είναι… αμφιβόλου χρησιμότητας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μια ολοκαίνουργια εφαρμογή ονόματι «ChiChi» (η ιαπωνική λέξη για το στήθος) η οποία βρίσκεται ακόμα σε δοκιμαστικό στάδιο αλλά πρόκειται να κυκλοφορήσει στο εμπόριο τον Γενάρη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Mirror, η εφαρμογή βοηθάει τις γυναίκες να βρουν το ακριβές νούμερο στηθόδεσμου που πρέπει να αγοράσουν. Όμως, για να συμβεί αυτό, οι χρήστριες πρέπει πρώτα να τοποθετήσουν το smartphone ανάμεσα στα στήθη τους, προκειμένου να γίνει η μέτρηση με χρήση της κάμερας και του αισθητήρα του κινητού.

Η ομάδα των προγραμματιστών που είναι υπεύθυνη για τον σχεδιασμό της πρωτοποριακής εφαρμογής ισχυρίζεται ότι το «ChiChi» έχει ως στόχο την καλύτερη υγεία των γυναικών, η «συντριπτική πλειοψηφία των οποίων φορούν λάθος νούμερο στηθόδεσμου», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, μία φεμινιστική οργάνωση στην Ιαπωνία απορρίπτει ως ανοησίες τους ισχυρισμούς των προγραμματιστών, λέγοντας ότι οι γυναίκες «καταλαβαίνουν από ένστικτο εάν τους κάνει ή όχι ένας στηθόδεσμος» και κατηγορώντας τους developers ότι δημιούργησαν μία σεξιστική εφαρμογή, σχεδιασμένη αποκλειστικά για την… οπτική ικανοποίηση των ανδρών.

 

Πηγή:www.protothema.gr

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ…

Published Δεκέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

paidichr

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο όταν επιλέγεις (ή πρέπει) να είσαι εργαζόμενη μητέρα:

Οι άνθρωποι που με ευκολία ‒και εκ του ασφαλούς‒ μοιράζονται τα σχόλιά τους περί δικής σου ανεπάρκειας, απαντώντας σε κάθε ερώτημα περί συμπεριφοράς του παιδιού σου με τη φράση: «Μήπως επειδή λείπεις από το σπίτι παραπάνω από όσο πρέπει;»

Η έλλειψη του ύπνου που σε μετατρέπει σε κινούμενο ζόμπι που ξεχνάει για ποιο λόγο μπήκε στο δωμάτιο του παιδιού, γιατί άναψε το μάτι της κουζίνας (ή, ακόμη χειρότερα, το ότι άναψε το μάτι της κουζίνας);

Οι ταινίες που ξεκινάς να δεις και δεν τελειώνεις ποτέ, το στάσιμο τσάκισμα στις σελίδες των βιβλίων που στοιβάζονται στο κομοδίνο σου;

Οι ευφάνταστες συνταγές που μελετάς τα χαράματα στην οθόνη του κινητού σου και οι οποίες μέχρι το απόγευμα έχουν μετατραπεί στα πρωτότυπα μακαρόνια με κιμά;

Το ότι για να μπορείς να παραλάβεις ελέγχους, να συζητήσεις με δασκάλους και καθηγητές, να παρευρεθείς σε μικρές και μεγάλες γιορτές και σε απογευματινά πάρτι, πρέπει να καταστρώνεις ενδελεχές action plan (A και Β ‒ όπου Β είναι και η πιο πιθανή εκδοχή τού «τι κάνω αν δεν τα καταφέρω καθόλου»).

Το ότι προσπαθείς να χωρέσεις στην ώρα της προπόνησης μέλλοντα μπασκετμπολίστα σου, σούπερ μάρκετ, συνεργείο αυτοκινήτου και λοιπές οικιακές εργασίες;

Αυτό που μοιάζει με περιφρόνηση αλλά είναι ζήλια και το αισθάνεσαι όταν ακούς μαμάδες, που δεν εργάζονται, να σου λένε «δυστυχώς δεν προλαβαίνω να πάω γυμναστήριο 4 φορές την εβδομάδα», όταν για σένα η μόνη γυμναστική είναι η συντονισμένη ‒δεν λέω‒ προσπάθεια να ετοιμάσεις και να ντύσεις ταυτόχρονα τρία παιδιά για το σχολείο στις 7 το πρωί.

Οι μέρες που όταν επιστρέφεις σπίτι αυτά έχουν ήδη κοιμηθεί και εσύ ψαχουλεύεις στις τσάντες, που μόνα τους έχουν ετοιμάσει για την άλλη μέρα, για να τσεκάρεις.

Οι μέρες που τους υπόσχεσαι ότι θα είσαι εκεί νωρίτερα, αλλά δεν είσαι; Ειδικά αυτές.

Ξέρω τι είναι καλύτερο:

Ο πολλαπλασιασμός της ευτυχίας στις λιγότερες αλλά πιο ουσιαστικές στιγμές συνύπαρξης. Η αγκαλιά το βράδυ στα κρεβάτια τους, το αδιαπραγμάτευτα από κοινού πρωινό ξύπνημα και περπάτημα (ενίοτε 100άρι) ως το σχολικό, οι στιγμές που μπαίνεις στο σπίτι νωρίτερα από ό,τι σε περίμεναν, οι φορές που το ότι δεν μαγείρεψες σας κάνει όλους μαζί να χαζεύετε τα φυλλάδια delivery.

Στις σκληρά εργαζόμενες μαμάδες, λοιπόν, ναι, σε αυτές εύχομαι να σκεφτούν πολυυύ καλά τι θα ζητήσουν φέτος από τον Άγιο Βασίλη.

Καλά Χριστούγεννα!

Πηγή:www.talcmag.gr