Αρχείο

All posts for the day 13 Δεκεμβρίου 2015

Ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια – Μαριλένα Χωριτάκη

Published Δεκέμβριος 13, 2015 by sofiaathanasiadou

Silhouettes of happy couple stretching arms to each other while riding bicycles on seashore at sunset

Άλλο ένα βράδυ απ᾽ αυτά τα ρουτινιάρικα που, παραδόξως, δεν έχει ακόμη κανείς μας βαρεθεί. Βγαίνω απ᾽ το μπάνιο και ξαπλώνω στο κρεβάτι μας. Μπαίνεις για ντους και σε περιμένω να βγεις. Ξέρεις πως δεν μπορώ να κοιμηθώ. Χωρίς εσένα το κρεβάτι είναι κρύο. Βγαίνεις και τρυπώνεις κάτω απ᾽ τα σκεπάσματα για να με πάρεις αγκαλιά.
Κάπου εκεί έρχεται το αγαπημένο μου σημείο στο τέλος της ημέρας ˙ όταν σου γυρνάω την πλάτη και γουργουρίζω μέχρι να μ᾽ αγκαλιάσεις και να νιώσω ξανά αγνή και καθάρια μαζί σου.
Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι. Έχω ανάγκη να νιώσω έτσι ξανά. Το παρελθόν μού άφησε σημάδια που δύσκολα θα σβήσουν και γι᾽ αυτό κάθε μέρα το αρνιέμαι.
Γνώρισα πολλούς επίδοξους μνηστήρες, επιτήδειους  «φίλους» που μάλλον για εχθροί έμοιαζαν περισσότερο, ανθρώπους που μου προσέφεραν πίκρα, που άσκοπα έβαλα στη ζωή μου. Ανθρώπους που μετανιώνω για όσα τους έδωσα γιατί απορρόφησαν μεγάλο μέρος της αθωότητάς μου. Μέσα μου υπήρχε πάντα μια τρυφερή πλευρά που αγνοούσα ή καλύτερα δεν τολμούσα, μέχρι τώρα να δείξω.
Όμως, όσο κι αν κλειστείς στον εαυτό σου, όσα τείχη κι αν χτίσεις, όσες άμυνες κι αν υψώσεις, θα έρθει η στιγμή που ένας άνθρωπος θα καταφέρει να τις καταρρίψει.
Όχι ένας απλός άνθρωπος, αλλά ο άνθρωπός σου. Εκείνος που θα είναι το στήριγμα και το κίνητρό σου, που θα σε φροντίσει και θα σου δώσει όση αγάπη έχεις ανάγκη, κι άλλη τόση, και θα σε κάνει να ξεχάσεις κάθε παλιά πληγή.
Δε μου αρέσει να κάνω ηχηρές δηλώσεις, ούτε να εκφράζομαι με ανούσιες γλύκες και λόγια ανυπόστατα του τύπου «για πάντα μαζί», αλλά έχω ανάγκη να βρω αυτόν τον άνθρωπο που θ᾽ αράξω μαζί του.
Θέλω αυτός ο άνθρωπος να είσαι εσύ. Εσύ, που στην αγκαλιά σου ξεχνάω τα πάντα. Ας τρωγόμαστε μερικές φορές, ας γκρινιάζεις που κάποιες φορές δε σου λέω τι έχω κι ας νευριάζω όταν διαφωνείς μαζί μου.
Τα παραβλέπω όλα, αρκεί να μείνεις δίπλα μου σ᾽ όλες τις ευτυχισμένες και όλες τις δύσκολες στιγμές. Να είσαι εκεί όταν πονάω, όταν κλαίω και να είμαι κι εγώ για σένα. Να με προσέχεις όταν κοιμάμαι. Να μου χαλάς το σχήμα των φρυδιών για να με πειράξεις κι εγώ να σε κοροϊδεύω για τη μύτη σου.
Θυμάμαι ένα βράδυ στο παγκάκι που καθόμασταν αγκαλιά, πάνω απ᾽ τη θάλασσα. Από μπροστά μας ένα ζευγάρι μεγάλης ηλικίας, μια γιαγιά κι ένας παππούς που περπατούσαν αγαπημένοι χέρι- χέρι. Μου άρεσαν πολύ, θυμάσαι; Τους θαύμαζα που παρά τα τόσα χρόνια που ήταν μαζί έδειχναν αγαπημένοι και ευτυχισμένοι.
Αναρωτιόμουν πως γίνεται να είσαι με έναν άνθρωπο τόσα χρόνια χωρίς να βαρεθείς. Ίσως άργησα λίγο, αλλά κατάλαβα πως αυτό είναι ευτυχία κι ευλογία μαζί.
Τότε κατάλαβα τι εννοούσε ο Θανάσης Βέγγος όταν έδινε τον ορισμό της ευτυχίας:
«Τελικά  ευτυχία  είναι ένα  ζευγάρι  χέρια,  δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου».

Πηγή:www.ilov.gr
Advertisements

30 μικρές ιστορίες αγάπης

Published Δεκέμβριος 13, 2015 by sofiaathanasiadou

original_14_μικρές_ιστορίες_μεγάλης_αγάπης

Διαβάστε 30 αληθινές ιστορίες αγάπης. Κάθε μια από αυτές περιέχει τόση ανθρωπιά και τόσα συναισθήματα που έχουν την δύναμη να μας συγκινήσουν και να μας εμπνεύσουν.

Ελπίζουμε να τις διαβάσετε και να θυμάστε πάντα ότι αν δεν την έχετε βρει ακόμη, η αληθινή αγάπη σας είναι κάπου εκεί και σας περιμένει.

***

Σήμερα, ο 75χρονος παππούς μου που είναι τυφλός από καταρράχτη εδώ και 15 χρόνια, μου είπε, ‘Η γιαγιά σου είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχω δει, δεν συμφωνείς;’ Σταμάτησα για ένα λεπτό και είπα, ‘ Ναι,είναι. Στοιχηματίζω πως σου λείπει που δεν την βλέπεις καθημερινά.’ ‘Γλυκιά μου’, είπε ο παππούς, ‘Ακόμη βλέπω την ομορφιά της κάθε μέρα. Στην πραγματικότητα, την βλέπω περισσότερο τώρα από ότι την έβλεπα όταν ήμασταν νέοι.’

***

Σήμερα, συνόδεψα την κόρη μου στην εκκλησία. Πριν δέκα χρόνια, έβγαλα από το φλεγόμενο αυτοκίνητο της μητέρας του έναν 14χρονο, σε ένα σοβαρό αυτοκινητικό ατύχημα. Οι γιατροί στην αρχή είπαν ότι δεν θα περπατούσε ξανά. Η κόρη μου ήρθε μαζί μου αρκετές φορές όταν τον επισκεπτόμουν στο νοσοκομείο. Έπειτα άρχισε να πηγαίνει μόνη της. Σήμερα, τον βλέπω να έχει νικήσει τις πιθανότητες και να χαμογελά πλατιά ενώ στέκεται στα δικά του πόδια μπροστά στο ιερό και να περνά το δαχτυλίδι στο δάχτυλο της κόρης μου.

***

Σήμερα, έφτασα στην πόρτα του καταστήματός μου (είμαι ανθοπώλης) στις 7 το πρωί και βρήκα να με περιμένει απ’ έξω ένας στρατιώτης χωρίς την στολή του. Έφευγε για το Αφγανιστάν για ένα χρόνο. Μου είπε: ‘Συνήθως φέρνω για τη γυναίκα μου στο σπίτι ένα μπουκέτο λουλούδια κάθε Παρασκευή και δεν θέλω να την απογοητεύσω όσο θα λείπω.’

Και έκανε παραγγελία για 52 Παρασκευές να παραδίδονται λουλούδια στο γραφείο της γυναίκας του μέχρι να γυρίσει. Του έκανα 50% έκπτωση, γιατί έφτιαξε την ημέρα μου με κάτι τόσο γλυκό.

***

Σήμερα είπα στον 18χρονο εγγονό μου ότι κανείς δεν μου είχε ζητήσει να με συνοδέψει στον χορό των αποφοίτων, έτσι δεν είχα πάει. Έμφανίστηκε στο σπίτι μου απόψε ντυμένος με φράκο και μου ζήτησε να τον συνοδέψω στον δικό του χορό των αποφοίτων.

***

Σήμερα, όταν ξύπνησε η κοπέλα μου από το κώμα που βρισκόταν για 11 μήνες, με φίλησε και μου είπε, ‘Σ΄ευχαριστώ που ήσουν εδώ και μου έλεγες όλες αυτές τις ωραίες ιστορίες, και δεν με εγκατέλειψες ποτέ… Και ναι, θα σε παντρευτώ.’

***

Σήμερα καθόμουν στο παγκάκι στο πάρκο και έτρωγα ένα σάντουιτς για μεσημεριανό όταν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι ήρθε με το αυτοκίνητο κάτω από μια βελανιδιά. Άνοιξαν τα παράθυρα και έβαλαν δυνατά μουσική τζαζ στο ραδιόφωνο. Μετά ο άνδρας βγήκε από το αυτοκίνητο και πήγε από την άλλη μεριά του συνοδηγού. Άνοιξε την πόρτα, η γυναίκα κατέβηκε, αυτός της πήρε το χέρι και την οδήγησε λίγα βήματα πιο πέρα. Χόρεψαν αργά την επόμενη μισή ώρα κάτω από την βελανιδιά.

***

Σήμερα, εγχείρισα ένα μικρό κοριτσάκι. Χρειάστηκε αίμα ομάδας 0. Δεν είχαμε καθόλου αλλά ο δίδυμος αδερφός της είχε 0 ομάδα αίματος. Του εξήγησα ότι ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Στάθηκε σιωπηλός για λίγο και μετά είπε «Αντίο» στους γονείς του. Δεν το κατάλαβα παρά μόνο μετά που του πήραμε αίμα και ρώτησε, ‘Λοιπόν, πότε θα πεθάνω; ’Νόμισε ότι έδινε την ζωή του για αυτήν. Ευτυχώς και οι δυο είναι καλά.

***

Σήμερα, ο μπαμπάς μου είναι ο καλύτερος στον κόσμο! Αγαπά την μαμά (την κάνει πάντα να γελά), ήταν πάντα παρών στα παιγνίδια μου από τότε που ήμουν 5 (τώρα είμαι 17), και συντηρεί την οικογένειά μας σαν εργολάβος οικοδομών. Σήμερα το πρωί καθώς έψαχνα στα εργαλεία του βρήκα ένα παλιό διπλωμένο χαρτί. Ήταν ένα κομμάτι από το ημερολόγιό του με τον γραφικό χαρακτήρα του και έλεγε: ‘Είμαι 18 χρονών, αλκοολικός που παράτησε το πανεπιστήμιο, θύμα παιδικής βίας και με παρελθόν κλοπών. Και τον επόμενο μήνα, έφηβος πατέρας ενός παιδιού θα προστεθεί στην λίστα. Αλλά ορκίζομαι ότι θα τα κάνω όλα σωστά για το μικρό μου κοριτσάκι. Θα είμαι ο πατέρας που ποτέ δεν είχα.’ Και δεν ξέρω πως, αλλά το κατάφερε.

***

Σήμερα, ο 8χρονος γιος μου με αγκάλιασε και είπε, ‘Είσαι  η καλύτερη μαμά του κόσμου!’ Χαμογέλασα σαρκαστικά και είπα, ‘Πως το ξέρεις; Δεν έχεις συναντήσει όλες τις μαμάδες του κόσμου.’ Ο γιος μου με έσφιξε δυνατότερα και είπε, ‘Ναι, έχω. Εσύ είσαι ο κόσμος μου.’

***

Σήμερα έχω έναν ασθενή που υποφέρει από σοβαρό Alzheimer. Σπάνια θυμάται το όνομά του, και συχνά ξεχνά που είναι και τι είπε πριν λίγο. Αλλά από κάποιο θαύμα (ή το θαύμα της αγάπης), όταν έρχεται η γυναίκα του κάθε πρωί την θυμάται. Συνήθως την χαιρετά λέγοντας, ‘Γεια σου, όμορφη μου Kate.’

***

Σήμερα το 20χρονο Labrador μου δεν μπορεί να σταθεί καθόλου, δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν έχει δύναμη να γαβγίσει. Αλλά δεν σταματά να κουνά την ουρά από μίλια μακριά κάθε φορά που μπαίνω στο δωμάτιο.

***

Σήμερα, είδα από το παράθυρο της κουζίνας με φρίκη, τον 2 χρονών γιο μου να πέφτει με το κεφάλι στην πισίνα. Αλλά πριν πάω κοντά του, το Labrador Retriever μας, ο Rex, τον άρπαξε από μπλουζάκι του και τον τράβηξε στα ρηχά σκαλοπάτια όπου μπορούσε να σταθεί.

***

Σήμερα, ο μεγάλος μου αδερφός δώρησε μυελό των οστών 16 φορές για να με σώσει από τον καρκίνο. Επικοινωνεί απ’ ευθείας με τον γιατρό μου χωρίς καν να μου πει για τα ραντεβού του. Και σήμερα ο γιατρός μου είπε πως η θεραπεία πιάνει. ‘Τα καρκινικά κύτταρα έχουν ελαττωθεί σημαντικά τους τελευταίους μήνες.’

***

Σήμερα, πηγαίναμε για το σπίτι με τον παππού μου όταν αυτός έκανε απότομα στροφή επί τόπου και είπε, ‘Ξέχασα να πάρω λουλούδια στην γιαγιά. Θα πάρω μερικά από εδώ στην γωνία στο ανθοπωλείο. Ένα λεπτό θα κάνω.’ ‘Τι το σημαντικό είναι σήμερα και πρέπει να της πας λουλούδια;’ είπα στον παππού μου. ‘Κάθε μέρα είναι σημαντική. Αρέσουν τα λουλούδια στην  γιαγιά σου. Την κάνουν να έχει το πιο υπέροχο χαμόγελο στα πρόσωπο.’

***

Σήμερα, διαβάζω ξανά το γράμμα αυτοκτονίας που έγραψα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1996, δυο λεπτά πριν έρθει η κοπέλα μου και μου πει πως είναι έγκυος.

Ξαφνικά ένιωσα ότι είχα έναν λόγο για να ζήσω. Σήμερα είναι γυναίκα μου. Είμαστε παντρεμένοι και ευτυχισμένοι 14 χρόνια. Και η 15χρονη κόρη μου έχει δυο μικρότερα αδέρφια. Διαβάζω ξανά το γράμμα από καιρό σε καιρό και είμαι ευγνώμων που είχα μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή και στην αγάπη.

***

Σήμερα, είναι η επέτειος των 10 χρόνων από τότε που πέθανε ο πατέρας μου. Όταν ήμουν παιδί, συνήθιζε να μουρμουρίζει μια μελωδία για να κοιμηθώ. Όταν ήμουν 18, οι ρόλοι αντιστράφηκαν καθώς ήμουν εγώ αυτή που του μουρμούριζε μια μελωδία για να κοιμηθεί στον νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν για καρκίνο.

Δεν άκουσα ποτέ ξανά αυτή την μελωδία μέχρι απόψε. Ο αρραβωνιαστικός μου και εγώ ήμασταν ξαπλωμένοι όταν άρχισε να την μουρμουρίζει σε μένα. Η μαμά του συνήθιζε να την τραγουδά σε αυτόν, όταν ήταν μικρός.

***

Σήμερα, ο 11χρονος γιος μου μιλάει άπταιστα την νοηματική γλώσσα γιατί ο καλύτερος φίλος του που μεγάλωσαν μαζί, είναι κουφός. Μια πραγματική φιλία αναπτύχθηκε με τα χρόνια.

***

Σήμερα, ο πατέρας μου πέθανε από φυσικά αίτια σε ηλικία 92 χρονών. Βρήκα το σώμα του να κείται στην πολυθρόνα της κρεβατοκάμαρας . Στα πόδια του υπήρχαν τρεις φωτογραφίες με την μητέρα μου που είχε πεθάνει πριν 10 χρόνια. Ήταν η αγάπη της ζωής του και προφανώς το τελευταίο πράγμα που ήθελε να δει πριν φύγει.

***

Σήμερα, είμαι η υπερήφανη μητέρα ενός 17χρονου τυφλού αγοριού. Αν και ο γιος μου γεννήθηκε χωρίς την όραση, αυτό δεν τον σταμάτησε από το να γίνει ένας άριστος μαθητής, ένας καλός κιθαρίστας και το αγαπημένο αγόρι της Valerie. Μόλις σήμερα, η μικρή του αδερφή τον ρώτησε τι του αρέσει στην Valerie και αυτός είπε, ‘Όλα. Είναι πανέμορφη.’

***

Σήμερα, ο 12χρονος γιος μου Sean και εγώ σταματήσαμε μαζί στο γηροκομείο,πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες. Συνήθως έρχομαι μόνη μου για να δω την μητέρα μου που υποφέρει από Alzheimer’s. ‘Γεια σου, Sean!’ του είπε μια νοσοκόμα στον διάδρομο.

‘Πως ξέρει το όνομά σου;’ τον ρώτησα. ‘Α, έρχομαι από εδώ μετά το σχολείο και λέω ένα γεια στην γιαγιά,’ είπε ο Sean. Δεν είχα ιδέα.

***

Σήμερα, ο παππούς μου κρατά μια φωτογραφία της γιαγιάς στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του, όπου αυτός και η γιαγιά γελάνε μαζί σε κάποιο πάρτι του 1960. Η γιαγιά πέθανε από καρκίνο το 1999 όταν ήμουν 7. Απόψε που ήμουν εκεί, με έπιασε να βλέπω την φωτογραφία. Ήρθε κοντά μου με αγκάλιασε και μου είπε. ‘Θυμήσου, απλά επειδή κάτι δεν διαρκεί για πάντα αυτό δεν σημαίνει πως δεν άξιζε.

***

Σήμερα είμαι μητέρα δυο παιδιών και γιαγιά τεσσάρων. Στα 17 έμεινα έγκυος με δίδυμα. Όταν ο φίλος μου κατάλαβε ότι δεν θα έκανα έκτρωση έφυγε. Αλλά προσπάθησα, δούλεψα πολύ, αποφοίτησα, σπούδασα και συνάντησα ένα αγόρι στη σχολή που αγάπησε τα παιδιά μου σαν δικά του τα τελευταία 50 χρόνια.

***

Σήμερα, καθόμουν στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου και έβλεπα ένα ζευγάρι να περπατά στην ακροθαλασσιά. Από την γλώσσα του σώματος κατάλαβα ότι γελούσαν και απολάμβαναν ο ένας τον άλλον. Καθώς πλησίασαν πιο κοντά είδα ότι ήταν οι γονείς μου. Πάρα λίγο να χωρίσουν πριν οκτώ χρόνια.

***

Σήμερα, στην ηλικία των 72, σχεδόν 15 χρόνια από τότε που πέθανε ο παππούς μου, η γιαγιά μου παντρεύτηκε ξανά. Δεν την έχω δει ξανά τόσο χαρούμενη. Είναι ωραίο να βλέπεις δυο ανθρώπους να αγαπιούνται στην ηλικία τους. Δεν είναι ποτέ αργά.

***

Σήμερα, μετά από δυο χρόνια χωρισμού, η πρώην γυναίκα μου και εγώ λύσαμε τις διαφορές μας και συναντηθήκαμε για δείπνο. Μιλήσαμε και γελάσαμε για τέσσερις ώρες. Τότε, λίγο πριν αποχωριστούμε, μου έδωσε ένα μεγάλο φάκελο. Μέσα υπήρχαν  20 γράμματα που μου είχε γράψει τα δυο τελευταία χρόνια. Υπήρχε και ένα σημείωμα που έλεγε: ‘ Γράμματα που ήμουν πολύ ξεροκέφαλη για να στείλω.’

***

Σήμερα, είχα ένα ατύχημα και οι γιατροί μου έδεσαν το κεφάλι με επιδέσμους. Πρέπει να το έχω έτσι όλη την εβδομάδα. Το μισώ να είμαι έτσι. Δυο  λεπτά πριν ήρθε ο μικρός μου αδερφός στο δωμάτιό μου φορώντας και αυτός επίδεσμο στο κεφάλι του. Η μητέρα μου είπε ότι επέμενε για να μην αισθάνομαι μόνος.

***

Σήμερα, καθώς ο 91 χρονος παππούς μου (στρατιωτικός γιατρός, βετεράνος και επιτυχημένος επιχειρηματίας) αναπαυόταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου, τον ρώτησα ποιο ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμα στην ζωή του. Γύρισε, πήρε το χέρι της γιαγιάς μου, την κοίταξε στα μάτια και είπε: ‘ Μεγαλώνοντας μαζί σου.’

***

Σήμερα, 50 χρόνια επέτειος του γάμου μας, μου χαμογέλασε και μου είπε, ‘Μακάρι να σε είχα γνωρίσει νωρίτερα.’

ΠΗΓΗ

Διαβάστηκε εδώ:www.ihappy.gr

«Μπαμπά μπορείς να μου δανείσεις 25 ευρώ;» Μια μικρή ιστορία που ΑΞΙΖΕΙ να διαβαστεί από όλους τους γονείς…

Published Δεκέμβριος 13, 2015 by sofiaathanasiadou

mpampa-mporeis-daneiseis-euro-mikri-istoria-aksizei-diavastei-olous-tous-goneis-1

Η παρουσία του γονιού είναι το πιο σημαντικό και όχι τα αγαθά. Ο χαμένος χρόνος δεν μπορεί να επανέλθει και οι παιδικές αναμνήσεις είναι πάντα χαραγμένες στο μυαλό του ανθρώπου.

Ένας άντρας γυρίζει αργά στο σπίτι από την δουλειά, κουρασμένος και εκνευρισμένος και βρίσκει τον 5χρονο γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

– Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;

– Ναι βεβαίως, τι είναι απάντησε ο άντρας.

– Μπαμπά, πόσα χρήματα βγάζεις σε μια ώρα;

– Αυτό δεν είναι δουλειά σου και γιατί με ρωτάς; είπε ο άντρας θυμωμένα.

– Θέλω μόνο να ξέρω. Παρακαλώ πες μου, πόσα βγάζεις σε μια ώρα;

– Εάν πρέπει να ξέρεις, βγάζω 50 ευρώ την ώρα.

– Ω! Απάντησε το παιδί, με το κεφάλι κάτω.

– Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις 25 ευρώ;

Ο πατέρας εξαγριωμένος του λέει, «εάν ο λόγος που μου έκανες αυτή την ερώτηση είναι για να δανειστείς χρήματα και να αγοράσεις κάποιο ανόητο παιχνίδι ή κάποια άλλη αηδία, τότε εξαφανίσου και πήγαινε αμέσως στο κρεβάτι στο δωμάτιό σου. Σκέψου γιατί να είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά κάθε μέρα για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες». Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα. Ο άντρας όσο σκεφτόταν την ερώτηση του γιού του τόσο περισσότερο θύμωνε. Πώς τόλμησε να του κάνει αυτή την ερώτηση, μόνο και μόνο για να πάρει κάποια χρήματα;

Μετά από μια περίπου ώρα, και ενώ ο άντρας είχε ηρεμήσει το ξανασκέφτηκε: Ίσως να υπάρχει κάτι που πρέπει πραγματικά να αγοράσει με αυτά τα 25 ευρώ και η αλήθεια είναι οτι δεν ζητάει χρήματα συχνά. Ο άντρας πήγε στο δωμάτιο του παιδιού και άνοιξε την πόρτα. «Κοιμάσαι γιε μου;” ρώτησε. «Όχι μπαμπά, είμαι ξύπνιος», απάντησε το αγόρι. «Σκεφτόμουν ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα» είπε ο άντρας «Είχα μια δύσκολη ημέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα. Εδώ είναι τα 25 ευρώ που μου ζήτησες.»

Το μικρό αγόρι έτρεξε κατ ‘ευθείαν επάνω του χαμογελώντας. «Ω, ευχαριστώ μπαμπά!», φώναξε.

Στη συνέχεια, πήγε στο μαξιλάρι του και έβγαλε από κάτω μερικά τσαλακωμένα χρήματα. Ο άντρας είδε ότι το παιδί είχε ήδη κάποια χρήματα και άρχισε να νευριάζει και πάλι. Το μικρό αγόρι άρχισε να μετράει σιγά τα χρήματά του και στη συνέχεια κοίταξε τον πατέρα του. «Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα, αφού ήδη έχεις;» γκρίνιαξε ο πατέρας του. «Επειδή δεν είχα αρκετά, αλλά τώρα έχω», απάντησε το μικρό παιδί. «Μπαμπά τώρα έχω 50 ευρώ. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα απο τον χρόνο σου; Σε παρακαλώ, έλα νωρίς αύριο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί.»

Ο πατέρας συνετρίβη. Αγκάλιασε τον μικρό του γιο και τον ικέτευσε να τον συγχωρέσει.

Δεν πρέπει να αφήνουμε τον χρόνο να περνάει χωρίς να αφιερώνουμε κάποιο σημαντικό κομμάτι του με εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς, εκείνους που βρίσκονται μέσα στην καρδιά μας. Σκεφτείτε μόνο πόσοι πέφτουμε με τα μούτρα στη δουλειά και όχι στην οικογένειά μας με τη δικαιολογία ότι το κάνουμε για το καλύτερο μέλλον των παιδιών μας…

Πηγή:www.palava.gr

Ένας αποτελεσματικός τρόπος να μην σας διακόπτει το παιδί όταν μιλάτε

Published Δεκέμβριος 13, 2015 by sofiaathanasiadou

kid-interrupt-590_b

από Μαρία Κωνσταντοπούλου

Τα παιδιά, λόγω της παρορμητικότητάς τους, «μπλέκονται» πολύ συχνά στις συζητήσεις των «μεγάλων», διακόπτωντάς τους όλη την ώρα. Είναι πολύ πιθανό να σας έχει συμβεί- είτε όταν μιλάτε με τον προϊστάμενό σας στο τηλέφωνο για θέματα δουλειάς, είτε όταν βλέπετε τη φίλη σας τυχαία στο δρόμο και θέλετε απλά να πείτε τα νέα σας. Κάποιες φορές, μάλιστα, οι γονείς μπορεί να χάσουν την ψυχραιμία τους και να μαλώσουν το παιδί. Εκείνο, όμως, δεν έχει συναίσθηση της πράξης του, οπότε το να το επιπλήξετε έντονα, δεν είναι η σωστή τακτική. Είναι πολύ δύσκολο για τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μονοπωλούν το ενδιαφέρον των γονιών τους.

Γιατί πρέπει να μάθετε στο παιδί να μη διακόπτει;

Είναι πολύ σημαντικό το παιδί από μικρή ηλικία να μάθει πόσο σημαντικό είναι να σέβεται τους ανθρώπους και να είναι ευγενικό με όλους. Έτσι, θα μπορέσει να διαχειρίζεται καλύτερα την υπομονή του, θα έχει περισσότερο αυτοέλεγχο και θα αρχίσει να αποκτά αίσθηση του σωστού και του λάθους.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά θα του είναι πολύτιμα όταν μεγαλώσει και θα το βοηθήσουν τόσο στο σχολείο όσο και στις μετέπειτα κοινωνικές του συναναστροφές.

Το κόλπο που χρησιμοποιεί μια μαμά

Σύμφωνα με την αρθρογράφο, το μόνο που χρειάστηκε να κάνει μία φίλη της για να μην τη διακόπτει πλέον ο τρίχρονος γιος της, ήταν να του εξηγήσει ότι, αν ήθελε να της μιλήσει, θα της έπιανε τον καρπό, και εκείνη απλά θα ανταπέδιδε την χειρονομία. Έπειτα, το παιδί θα περίμενε να τελειώσει τη συζήτηση η μητέρα του και να του δώσει το λόγο.

Διαβάστε πώς περιγράφει τη σκηνήη blogger:

«Συζητούσα με μία φίλη μου στο πάρκο, όταν ο τρίχρονος γιος της ξαφνικά θέλησε να μιλήσει. Αντί, όμως, να τη διακόψει, απλώς έβαλε το χέρι του στον καρπό της και περίμενε. Η φίλη μου ακούμπησε το χέρι του με της σειρά της και εμείς συνεχίσαμε τη συζήτησή μας. Όταν τελείωσε αυτά που μου έλεγε, γύρισε προς το μέρος του. Τόσο απλά! Τότε, του έδωσε την αμέριστη προσοχή της

kid-interrupt-590-1

Πώς να το κάνετε

Για να πετύχει το «κόλπο», καλό θα είναι αρχικά να εξηγήσετε στο παιδί γιατί δεν πρέπει να διακόπτει. Μπορείτε, για παράδειγμα, να του πείτε ότι θα πρέπει να περιμένει τη σειρά του όταν θέλει να σας μιλήσει, χωρίς να σας διακόψει, όπως και εκείνο δεν θέλει να το ενοχλείτε όταν παίζει με τα αδέλφια και τους φίλους του! Είναι πιο εύκολο για τα παιδιά να κάνουν υπομονή όταν μπορούν να καταλάβουν το λόγο.

Έπειτα, κάντε μία συμφωνία με το παιδί, εξηγώντας τι ακριβώς θα εφαρμόζεται από δω και πέρα. Η συμφωνία είναι η εξής:

• Όταν θέλει να σας πει κάτι, μπορεί πολύ απλά να πιάσει το χέρι σας, χωρίς να αρχίσει να μιλάει.

• Τότε, ακουμπήστε και εσείς το χέρι του για να ξέρει ότι έχει την προσοχή σας, και ότι δεν το αμελείτε, αλλά και για να καταλάβει ότι πρέπει να περιμένει.

• Μόλις τελειώσετε την κουβέντα σας, ρωτήστε το τι ήθελε να σας πει.

Επιβραβεύστε το όταν το εφαρμόσει σωστά την πρώτη φορά

Τα οφέλη αυτής της τεχνικής

Η συγκεκριμένη τεχνική έχει πολλά πλεονεκτήματα και, για το λόγο αυτό, έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι αποτελεσματική. Αρχικά, με το συγκεκριμένο τρόπο, το θετικό είναι ότι δεν διακόπτεται η κουβέντα και μπορείτε κανονικά να συνεχίσετε να μιλάτε μέχρι να τελειώσει η συζήτησή σας.

Έπειτα, η σωματική επαφή από τη μεριά σας, όταν δηλαδή ακουμπάτε το χέρι του παιδιού, δείχνει ότι το παιδί έχει την προσοχή σας και έτσι δεν αισθάνεται ότι το αγνοείτε. Είναι ίσως το πιο σημαντικό πλεονέκτημα αυτού του κόλπου.

Ακόμη, νιώθει ότι η προσπάθεια που κάνει για να το προσέξετε δεν πέφτει στο κενό, ενώ πρόκειται για μία παρέμβαση ανώδυνη, που φυσικά δεν περιλαμβάνει φωνές, νεύρα, καβγάδες και τιμωρίες, που τελικά δεν οδηγούν πουθενά!

Πηγή:livinglovinglaughingtogether.blogspot.com.au

Πηγή:www.mama365.gr