Αρχείο

All posts for the day 11 Δεκεμβρίου 2015

Αυτή η μικρή έχασε την οικογένειά της σε εμπρησμό και το μόνο που ζητά αυτά τα Χριστούγεννα είναι κάρτες με ευχές

Published Δεκέμβριος 11, 2015 by sofiaathanasiadou

e0e101e5e2b1ec257e36dad6e3aa0dc5

Μετά από μια ύποπτη πυρκαγιά που οφειλόταν σε εμπρησμό, οι υποστηρικτές της μικρής Safyre ελπίζουν πως μερικά γράμματα και κάρτες μπορούν να την κάνουν να νιώσει λίγο καλύτερα.

Η Safyre Terry από τη Νέα Υόρκη ζητά από τους ανθρώπους να την βοηθήσουν να κάνει τα Χριστούγεννα λίγο πιο χαρούμενα. Κανονικά οι ημέρες των Χριστουγέννων σχετίζονται με την οικογένεια αλλά για τη Safyre αυτό είναι αδύνατον.

ea3ef889b9235786d43b8c7b74e56121

Πριν 2 χρόνια, μια φωτιά που ξέσπασε από εμπρησμό σκότωσε τον πατέρα, την αδερφή και τους δύο αδερφούς της Safyre.

Η μικρή βρέθηκε δίπλα στον πατέρα της, ο οποίος χρησιμοποίησε το σώμα του ως ασπίδα για να την προστατέψει από τις φλόγες. Είναι το μόνο άτομο που επιβίωσε από τη φωτιά αν και υποφέρει από εγκαύματα που καλύπτουν περισσότερο από το 75% του σώματός της.

365bbc1057a0cc5407e136f2605f039f

Η θεία του πατέρα της ονομάζεται Liz Dolder που έχει πλέον την αποκλειστική επιμέλεια της Safyre μίλησε για την έκταση των τραυμάτων της μικρής: «Η Safyre έχει κάνει περισσότερες από 50 εγχειρήσεις. Έχασε το δεξί της χέρι 3 μήνες μετά την πυρκαγιά και το αριστερό της πόδι τον Μάρτιο. Συνεχίζει να έχει πρόβλημα με το στόμα της καθώς ο ουλώδης ιστός είναι τεντωμένος. Η επόμενη εγχείριση είναι προγραμματισμένη για τις 5 Ιανουαρίου.»

bbbe53600e67d09391a3c1da2667929b

be01ead3d025a40472e915166e8dd417

dc8fc6089ecc804abfd5044334df9de8

Παρά τις πολυάριθμες επεμβάσεις και τις επίμονες προκλήσεις που αντιμετωπίζει προσπαθεί να ανακάμψει. Σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει δίπλα της την υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας.

Δύο χρόνια από την τραγωδία, οι κάτοικοι της περιοχής έχουν κάνει ότι καλύτερο μπορούν για να σιγουρευτούν ότι η Safyre έχει μια όσο το δυνατόν κανονικότερη ζωή μπορεί.

Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας της, η Safyre αγαπά τα Χριστούγεννα και τις παραδώσεις που συνδέονται με αυτά.

Η Dolder αγόρασε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο ώστε να κρεμάσουν κάρτες για αυτό το έτος και η μικρή ενθουσιάστηκε αμέσως και είπε: «Δεν μπορώ να περιμένω να το γεμίσουν». Η θεία της της είπε πως είναι πιθανό κάτι τέτοιο να μην συμβεί καθώς το πολύ να μαζέψουν 10 κάρτες ενώ το δέντρο χωρά 100 Χριστουγεννιάτικες κάρτες.

Αποφασισμένη να κάνει κάτι η θεία της δημοσίευσε ένα αίτημα στο Facebook και εφόσον η μικρή δεν έχει καμία πραγματική οικογένεια, οι υποστηρικτές της ανέλαβαν να προωθήσουν την ιδέα στο Imgur ώστε να μαζευτούν όσες περισσότερες κάρτες ήταν δυνατό.

Μετά την πρώτη πρόσκληση για δράση πριν λίγες μέρες, οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να στείλουν τις δικές τους κάρτες  στη μικρή…

Για να κάνουν την ευχή της Safyre πραγματικότητα.

Οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες για τη Safyre μπορούν να σταλούν εδώ:

P.O. Box 6126
Schenectady, NY 12306, USA

Πηγή:www.tilestwra.com

Παιδιά και κατοικίδια – μία ξεχωριστή σχέση αποτυπώνεται σε φωτογραφίες

Published Δεκέμβριος 11, 2015 by sofiaathanasiadou

 

petcurean05

Γράφει:

Είχαμε θαυμάσει στο παρελθόν τις μαγευτικές φωτογραφίες της φωτογράφου μαμάς Elena Shumilova από τη Ρωσία, στις οποίες πρωταγωνιστούσαν οι γιοι της και τα ζώα της φάρμας τους.

Οι φωτογραφίες εκείνες έλαβαν τόση δημοσιότητα που την προσέγγισε μία εταιρεία ζωοτροφών, η Petcurean, και της ζήτησε να αποτυπώσει στον φακό της την ξεχωριστή σχέση που έχουν τα μικρά παιδιά με τα κατοικίδιά τους.

petcurean08

petcurean01

petcurean02

petcurean04

petcurean06

petcurean07

 

Υπάρχει κάτι το μοναδικό στις εικόνες της, αισθάνεσαι αμέσως την αγάπη και -ίσως- μια μικρή μελαγχολία, για τα παιδικά χρόνια που έφυγαν και τις στιγμές που περνούν τόσο μα τόσο γρήγορα απ” τα μάτια των γονιών.

 

Πηγή:www.eimaimama.gr

11η Δεκεμβρίου ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΟΥ

Published Δεκέμβριος 11, 2015 by sofiaathanasiadou

12359462_10208693043986676_1911950723_o

Της Κωνσταντίνας Τσάμη

 

Στις 20 Νοεμβρίου 1959 ο ΟΗΕ, υιοθέτησε τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού» και το 1989 τη «Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού». Στην Ελλάδα όμως η Ημέρα του παιδιού γιορτάζεται την 11η Δεκεμβρίου – γενέθλια ημέρα της UNICEF που ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1946 για να βοηθήσει αρχικά τα παιδιά της Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Κίνας μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου.

Αφιερωμένη αυτή η μέρα λοιπόν στο θαύμα της ζωής και στην ελπίδα που όλοι έχουμε για ένα καλύτερο αύριο και αυτό το μέλλον αδιαμφισβήτητα κανείς άλλος δεν μπορεί να μας το διασφαλίσει παρά μόνο τα παιδιά. Τα παιδιά όλου του κόσμου είναι και παιδιά όλων μας δεν υπάρχει χρώμα, θρησκεία, ταυτότητα…. υπάρχουν μόνο φωτεινά χαμόγελα, λαμπερά ματάκια, χρωματιστές ψυχές, αγνές και αμόλυντες καρδούλες, υπάρχει μόνο η αγάπη, η θέληση για την ζωή και η ζωντάνια τους, πράγματα που εμείς οι «δυτικοί» κατά κύριο λόγο λαοί… τα θεωρούμε δεδομένα δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για όλα τα παιδιά του κόσμου… η ζωή που τους προσφέρεται δεν γίνεται σεβαστή από όλους και τα δικαιώματα τους, ποδοπατούνται.

Στη διαπίστωση, ότι υπάρχει έστω και ένα παιδί που βιώνει τον ρατσισμό, που βιώνει την βία, την υπονόμευση των συναισθημάτων του, την εκμετάλλευση , την εξαθλίωση, τον πόλεμο και η λίστα δεν σταματάει πουθενά …θλίβομαι και εξοργίζομαι σαν μάνα, αλλά και σαν άνθρωπος. Εκτός από υποχρεώσεις τα παιδιά, έχουν και δικαιώματα τα οποία για κανέναν λόγο, δεν θα έπρεπε να τους τα στερούμε, διότι σαφώς και χρήζουν ίσης μεταχείρισης εξίσου με έναν ενήλικα.

Αυτά τα δικαιώματα έχουν θεσπιστεί και έχουν γίνει αποδεκτά από την παγκόσμια κοινότητα, η οποία δεσμεύτηκε να προστατεύει τα δικαιώματα των παιδιών. Είναι μια σύμβαση που θέτει στοιχειώδεις αρχές, για την ευημερία των παιδιών στα διάφορα στάδια εξέλιξής τους.

Μερικά από τα δικαιώματα των παιδιών έχουν ως εξής :

• Να έχω ταυτότητα

• Να είμαι κοντά στους γονείς μου

• Στην ίση μεταχείριση

• Να έχω φαγητό, ρούχα και ασφαλές σπίτι

• Στην καλή και δωρεάν υγεία, σε ιατρική περίθαλψη

• Να πηγαίνω σχολείο

• Να μεγαλώνω δίχως βία

• Στον σεβασμό της προσωπικότητας μου

• Να λέω ελεύθερα την γνώμη μου

• Να εκφράζω τις πεποιθήσεις μου

• Να προστατεύεται η ιδιωτική μου ζωή

• Να ενημερώνομαι

• Να έχω ελεύθερο χρόνο γιατί είμαι παιδί…

Πόσο όμορφη σκέψη θα ήταν, αν ξέραμε ότι όλα τα παιδιά απολαμβάνουν τα παραπάνω «αγαθά», ότι όλα τα παιδιά μεγαλώνουν σαν παιδιά, όπως ακριβώς τους αρμόζει, δίχως πόλεμο, δυστυχία, φτώχεια, κακομεταχείριση σε όλα τα επίπεδα…

Πόσο όμορφη σκέψη θα ήταν, ένας κόσμος αποτελούμενος μόνο από παιδιά, μόνο από παιδικές χαρούμενες φωνούλες, πόσο απλή , μαγική και φωτεινή γεμάτη χρώματα όπως ακριβώς είναι και μια παιδική ζωγραφιά θα ήταν η ζωή του κόσμου.

Οπότε ας μην στερούμε αυτά τους τα δικαιώματα, δεν έχουμε αυτό το δικαίωμα εμείς παρά μόνο την υποχρέωση, να τα προασπίζουμε με πάθος και να τα ενθαρρύνουμε, να συμμετέχουμε ενεργά και όχι μόνο πίσω από ένα πληκτρολόγιο …όπως και όσο μπορούμε… με πράξεις όμως… όπως με ένα παιχνίδι, που θα προσφέρουμε σε ένα παιδί που δεν θα έρθει φέτος για εκείνο ο Άγιος Βασίλης, είτε με ένα πιάτο φαγητό στο παιδάκι της γειτόνισσας, που οι γονείς του είναι άνεργοι, είτε με μια κουβέρτα που δεν χρειαζόμαστε ή ένα ρούχο που πια δεν κάνει στο δικό μας παιδί και κυρίως όμως να μην μένουμε αδιάφοροι και αμέτοχοι όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συμπεριφορές ενηλίκων, που προσβάλλουν την ύπαρξη των παιδιών και τα δικαιώματα τους…

Θα κλείσω με αυτή την πρόταση γιατί θα μπορούσα ώρες να γράφω για τα παιδιά όμως η ουσία είναι μία… Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια «δικαιώματα του ανθρώπου». Τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη μας και τη φροντίδα μας, όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα του παιδιού, στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά όλες τις μέρες του χρόνου…

Κι αν τελικά σου «βγει» γκέι?

Published Δεκέμβριος 11, 2015 by sofiaathanasiadou

75339-167850

Πολλές οι συμπτώσεις τελευταία και το μυαλό μου τριγυρίζει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Ο ηθοποιός που πέθανε, και ο σύντροφος του επί χρόνια, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ μαζί του κατά το κράτος. Ένας άλλος εδώ στη Ρόδο ετοιμοθάνατος που η οικογένειά του, έδιωξε τον σύντροφο που πήγε να μείνουν μαζί να τον φροντίσει. Ένα άρθρο για παιδιά που μεγαλώνουν ως το αντίθετο φύλο από αυτό που γεννήθηκαν, μια δασκάλα που έμαθα πως πολύ πιθανόν είναι ομοφυλόφιλη, κλπ. Και σκέφτομαι… Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ομοφυλόφιλος σε μια χώρα όπως την Ελλάδα?

Όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει πως έχει φίλους γκέι. Όλοι έχουμε έναν φίλο, αλλά κατά τα άλλα, όσο κι αν τον αγαπάμε και λέμε πως είναι καλό παιδί, στους άλλους φερόμαστε ρατσιστικά. Και εννοείται πως το παιδί μας δεν θα γίνει ποτέ! Και τόση η ωραιοπάθειά μας που αναρωτιόμαστε αν θα μας την πέσει (γιατί όλοι οι ετερόφυλοι φίλοι μας, μας γουστάρουν άλλωστε)! Και σε συζητήσεις με άλλους, θα αναρωτηθούμε για αυτό το σύμφωνο συμβίωσης που τόσο μας πειράζει (λες και τόσο μας επηρεάζει) και είμαστε σίγουροι πως ένα παιδί δεν θα έπρεπε να μεγαλώσει με δύο γκέι γονείς. Αν δούμε κάποιον γκέι θα τον ψιλοκοροϊδέψουμε και στην τηλεόραση οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζονται τις περισσότερες φορές ως χαζοί και ολίγον ξεφωνημένοι. Αν δεν φαίνεται, είναι κρυφογκέι (κακώς), αν το δείχνει, είναι too much (κακώς και πάλι βεβαίως βεβαίως). Αλλά δεν είμαστε ρατσιστές απέναντί τους. Όχι βέβαια! Αρκεί να μην έχουν ίσα δικαιώματα με μας…

Εγώ ξέρετε τι κάνω για να αποφασίσω αν κάτι είναι δίκαιο για κάποιον? Δεν βάζω τον εαυτό μου στην θέση του άλλου. Από τότε που έγινα μαμά, βάζω το παιδί μου στη θέση τους (εδώ σε θέλω!). Έτσι δεν μπορώ να το παίξω κάπως αλλιώς. Η ερώτηση λοιπόν που πετάγεται στη συγκεκριμένη φάση στο κεφάλι μου, είναι: Τί θα έκανα αν η Ναταλία ή ο Γιώργος μου έλεγε πως είναι ομοφυλόφιλος/η?

Και η απάντηση? Θα στεναχωριόμουν! Δεν θα ασχοληθώ για το κατά πόσο γινόμαστε, γενιόμαστε, κλπ. Τι σημασία έχει? Θα στεναχωριόμουν! Ναι! Και ξέρετε γιατί? Γιατί θα είχε δρόμο δύσκολο μπροστά του. Και κάτι άλλο να πω εδώ. Το να σου το πει η κόρη σου, δεν σε κάνει να στεναχωρηθείς τόσο… Μόνο εγώ το σκέφτομαι έτσι? Δεν ξέρω, αλλά στον γιο, σου κάνει πιο πολύ (πόσο κολλημένη πια?)… Θα στεναχωριόμουν όμως με τον ίδιο τρόπο αν μου έλεγαν ότι έχει δυσλεξία πχ. Γιατί θα ήξερα πως θα δυσκολευτεί στα μαθητικά του τα χρόνια και πως ίσως να μην καταφέρει να κάνει κάποια πράγματα που έχει ονειρευτεί! Και αφού θα στεναχωριόμουν, μετά, όπως για κάθε τι, ψάχνω να διαβάσω πληροφορίες. Θα έψαχνα λοιπόν και πάλι, θα έβρισκα έναν ειδικό να μας βοηθήσει, θα ήμουν δίπλα στο παιδί μου και θα το δεχόμουν και θα το αγαπούσα όπως και τώρα, για ότι κι αν ήταν. Γιατί το να σου πει κάποιος ότι είναι ομοφυλόφιλος, δεν έχει αλλάξει κάτι από τον εαυτό του. Είναι ακριβώς ο ίδιος που ήταν και πριν, απλά σου έχει πει κάτι προσωπικό γι αυτόν. Θα στεναχωριόμουν επίσης, επειδή δεν θα μπορούσε να γίνει πατέρας ο Γιώργος και μητέρα η Ναταλία. Πραγματικά πιστεύω πως και οι δυο τους θα μπορούσαν να γίνουν καλοί γονείς και να μάθουν αυτά που μόνο ένα παιδί σου μαθαίνει. Και θα με λυπούσε που εδώ στην Ελλάδα μιλάμε ακόμη για σύμφωνο συμβίωσης, πόσο μάλλον γάμους και υιοθεσία παιδιού! Θα έχαναν κάποια πράγματα που θα ήξερα πως τα θέλουν στη ζωή τους. Θα είχαν μπροστά τους εμπόδια, θα αντιμετώπιζαν ρατσιστικές συμπεριφορές, θα είχαν δυσκολίες νωρίς στη ζωή τους. Γι αυτό θα στεναχωριόμουν! Τίποτα άλλο! Εσείς? Το έχετε σκεφτεί? θα άλλαζε κάτι από την ψυχή του παιδιού σας, κάτι που να σας κάνει να μην το δέχεστε πια? Να μην το αγαπάτε? Να το αποκληρώσετε, απλά και μόνο επειδή θα σας είχε πει μιαν αλήθεια του? Θα ντρεπόσασταν τον κόσμο?

Θα ήταν εύκολο για το παιδί σας να σας το εκμυστηρευτεί αυτό? Πως μιλάτε για άλλους ομοφυλόφιλους άραγε? Αν σας ρωτήσει για αυτά τα ζευγάρια πως τους μιλάτε γι αυτά? Θα σκεφτόταν ότι με τον ίδιο τρόπο σκέφτεστε τώρα και γι αυτό και άρα θα το κρατούσε μυστικό για πάντα?

Με τα παιδιά έχουμε μιλήσει κάποια στιγμή. Κάτι είδαν, με ρώτησαν και τους απάντησα πως όντως υπάρχουν γυναίκες που αγαπάνε γυναίκες και άντρες που αγαπούν άντρες. Τους ρώτησα πως τους φαίνεται. Μου είπαν πως είναι περίεργο. Και τους εξήγησα πως όπως εμείς θεωρούμε κάτι τέτοιο περίεργο, έτσι σκέφτονται κι αυτοί για το να αγαπήσουν κάποιον του άλλου φύλου. Τίποτε περισσότερο, τίποτα λιγότερο τότε.

Και χτες (οι συμπτώσεις που έλεγα), με ρώτησε η Ναταλία ξανά.

– Μαμά, αλήθεια υπάρχουν άντρες που αγαπούν άντρες και γυναίκες που αγαπούν γυναίκες και θέλουν να τους παντρευτούν?

– Αλήθεια, είναι Ναταλία ναι… Γιατί ρωτάς?

– Γιατί σκεφτόμουν πως αν είναι δύο γυναίκες παντρεμένες, τότε μπορεί αν είναι και οι δύο έγκυες την ίδια ώρα και έχουν και οι δύο τους από δύο παιδιά η κάθε μια στην κοιλιά τους, τότε μπορούν να κάνουν τέσσερα παιδιά όλα ταυτόχρονα!

Τα παιδιά δέχονται τα πάντα, πριν τους πεις να μην τα δεχτούν! Δεν είχε θέμα να αγαπιούνται και να παντρεύονται δύο γυναίκες μεταξύ τους και το θεωρούσε και πολύ φυσικό να κάνουν και παιδιά μαζί.

Ο γιος μου μου είπε ότι αν ένας φίλος του του έλεγε πως του αρέσουν τα αγόρια, θα σκεφτόταν «κοίτα να δεις! Δεν το ήξερα!» και μετά μου είπε θα αναρωτιόταν αν θα άρεσε στον φίλο του. Του είπα πως αν μια φίλη μου μου έλεγε πως είναι ομοφυλόφιλη και μου έλεγε πως της αρέσω, θα της έλεγα πως μπορεί να με κολακεύει κάτι τέτοιο, αλλά πως εμένα μου αρέσουν οι άντρες. Και θα τέλειωνε εκεί η συζήτηση αυτή. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να μου το έλεγε ένας φίλος μου. Αν προσπαθούσε να με πείσει για κάτι που δεν θέλω, Θα έπρεπε να δω πως θα το αντιμετωπίσω, όπως και με οποιονδήποτε άλλον…

Νομίζω πως τα πράγματα είναι απλά, αρκεί να τα βλέπουμε απλά. Εμείς οι ίδιοι τα δυσκολεύουμε για κάποιους. Οι άνθρωποι που διαφέρουν από τους περισσότερους, αυτό που θέλουν είναι ίσα δικαιώματα. Ο λόγος που δεν τους τα δίνουμε, συνήθως είναι επειδή έχουμε τα ενήλικα ταμπού μας…

Σκεφτείτε λοιπόν. Αν το παιδί σας τελικά «βγει» γκέι, τι θα θέλατε γι αυτό? Και έτσι σιγά σιγά αλλάζουμε τον κόσμο, γιατί όλοι παιδιά κάποιου είμαστε

Πηγή: mamalydia.wordpress.com

Ένα animation για τις »παγίδες» της ζωής που καιροφυλακτούν τα παιδιά μας

Published Δεκέμβριος 11, 2015 by sofiaathanasiadou

ec87454a6bb95343109e5eb66b2228de_M

Μια κρύα ημέρα στη Βαρκελώνη, η Alma περιφέρεται σ’ ένα μοναχικό δρόμο. Τότε βλέπει έναν τοίχο με χιλιάδες ονόματα διαφόρων παιδιών. Γράφει και το δικό της όνομα.

Στη συνέχεια γυρίζει γύρω, και βλέπει ένα σκοτεινό μυστηριώδες κατάστημα παιχνιδιών που είναι γεμάτο με αμέτρητες κούκλες που στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη. Παρατηρεί μια κούκλα που μοιάζει ακριβώς όμοια με αυτήν στο μπροστινό παράθυρο.

Προσπαθεί να μπει στο κατάστημα για να πάρει την κούκλα για τον εαυτό της αλλά διαπιστώνει ότι η πόρτα είναι κλειδωμένη.

Γυρίζει να φύγει μα η πόρτα ανοίγει μαγικά! Έτσι μπαίνει στο κατάστημα όπου είναι μόνη της.

 

Τότε βλέπει ένα μικρό παιχνίδι ενός αγοριού σε ποδήλατο. Το παιχνίδι τότε τρέχει προς την έξοδο αλλά η πόρτα κλείνει αυτόματα πριν μπορέσει να διαφύγει.

 

Η Alma αρχίζει να ανέβει σ ‘ένα ράφι για να φτάσει μια κούκλα. Τη στιγμή όμως που αγγίζει την κούκλα, βρίσκει τον εαυτό της να κοιτάζει η ίδια το κατάστημα από την πλευρά της κούκλας.

 

Παγιδευμένη και ανίκανη να κινηθεί η Alma καταλαβαίνει πως και οι υπόλοιπες κούκλες είναι στην ίδια κατάσταση. Και τότε, μια διαφορετική κούκλα αμέσως εμφανίζεται στη βιτρίνα του καταστήματος, έτοιμη να παγιδεύσει ένα νέο παιδί.

 

Πηγή: youtube.com

 

 

Thessaloniki Arts and Culture  http://www.thessalonikiartsandculture.gr