Αρχείο

All posts for the day 5 Δεκεμβρίου 2015

Η υπέροχη πραγματικότητα του να είσαι γονιός: Δείτε την απολαυστική διαφήμιση!

Published Δεκέμβριος 5, 2015 by sofiaathanasiadou

family-590_b

από Ε.Ι.

Ένα υπέροχο διαφημιστικό σποτ από την Αργεντινή αποδίδει σε ένα μόλις λεπτό την τεράστια αλλαγή που φέρνει ένα μωρό στη ζωή ενός ζευγαριού: Έλλειψη ύπνου, αποχή από το σεξ, ζημιές και πολλά ακόμη γίνονται καθημερινότητα μέσα στο σπίτι. Εν τέλει, όμως, η ευτυχία είναι αυτή που κυριαρχεί και που σε κάνει να θέλεις… κι άλλο!

«Η στιγμή που αποκτάς παιδιά δεν είναι απλά η πιο σημαντική της ζωής σου, αλλά και ο καλύτερος τρόπος για να ανακαλύψεις την ευγενική σου πλευρά», αναφέρει χαρακτηριστικά ο creative director της διαφήμισης, Sebastian Wilhelm. Δείτε το βίντεο και ανακαλύψτε σε ποιο βαθμό ταυτίζεστε κι εσείς με αυτήν την άποψη!

Πηγή:www.mama365.gr

Advertisements

Ζώντας χωρίς πατέρα

Published Δεκέμβριος 5, 2015 by sofiaathanasiadou

mitera1

Γράφει: η Ειρήνη Τζελέπη, Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Pg.Dipl., MSc.

Ο ρόλος του πατέρα στη συναισθηματική εξέλιξη και ωρίμανση του παιδιού είναι εξαιρετικά σημαντικός. Το υψηλό ποσοστό διαζυγίων σήμερα αλλά και άλλα πιθανά αίτια μπορεί να οδηγήσουν πολλές φορές στην απομάκρυνσή του από την καθημερινή φροντίδα και ανατροφή των παιδιών, γεγονός που αποφέρει σημαντικές συνέπειες στην ανάπτυξή τους.

Το παιδί, από τη στιγμή της γέννησής του, ζει μια αποκλειστικά συμβιωτική σχέση με τη μητέρα που το βοηθά να επιβιώσει σε βιολογικό αλλά και συναισθηματικό επίπεδο. Σε αυτό το στάδιο το παιδί βιώνει τον εαυτό του όχι αποκλειστικά ως ξεχωριστό άτομο αλλά, κυρίως, ως μια προέκταση της ύπαρξης και της παρουσίας της μητέρας του. Ο πατέρας αποτελεί το πρόσωπο το οποίο στη συνέχεια μεσολαβεί στη σχέση αυτή «αποκόπτοντάς» το από τον ομφάλιο λώρο και «εισάγοντάς» το σε αλληλεπίδραση και με άλλα πρόσωπα και καταστάσεις. Η απουσία του επομένως σε αυτό το στάδιο αφήνει το παιδί σε μια σχέση προσκόλλησης με τη μητέρα και, κυρίως, με ένα αίσθημα προσωπικής αδυναμίας και ανεπάρκειας. Το ίδιο δεν μπορεί να προσδιορίσει επακριβώς «τι του λείπει», νιώθει ότι «σε κάτι υστερεί», ότι «κάτι έχει πληγεί ανεπανόρθωτα μέσα του»…

Η αυτοεκτίμηση και η «εικόνα» του εαυτού του πλήττονται και νιώθει ότι δεν έχει αυτό που έχουν τα άλλα παιδιά: την αγάπη και την αφοσίωση του πατέρα του. Βιώνει παράλληλα ένα συναισθηματικό «κενό» το οποίο ως έφηβος ή ως ενήλικας πιθανόν να αναζητήσει να καλύψει με διάφορους τρόπους, π.χ. σχέσεις εξαρτητικές, χρήση ουσιών, παραβατική συμπεριφορά κά.

Αγόρια και κορίτσια επηρεάζονται όμως και με διαφορετικό τρόπο:

ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ

-Απουσία ανδρικού προτύπου
Το αγόρι έχει ανάγκη την παρουσία του πατέρα ως πρότυπο ταύτισης και ανακάλυψης της ανδρικής του ταυτότητας. Η απουσία του πατέρα το οδηγεί σε αναζήτηση άλλων στερεότυπων ανδρικών συμπεριφορών, π.χ., μίμηση ηρώων της τηλεόρασης, συμμαθητών στο σχολείο που θεωρούνται δυνατοί και σκληροί. Σε μια προσπάθεια επιβεβαίωσης του ανδρισμού του παριστάνει συχνά το σκληρό ή το μάγκα αποβάλλοντας εσκεμμένα οποιοδήποτε θηλυπρεπές στοιχείο της συμπεριφοράς του.

-Απομάκρυνση από τη μητέρα
Στην περίπτωση αυτή, λειτουργώντας αμυντικά, μπορεί να «παγώσει» τη σχέση με τη μητέρα του, θεωρώντας την συχνά ως υπεύθυνη για την απομάκρυνση του πατέρα. Αποστασιοποιείται και αρνείται την προσέγγιση και επικοινωνία μαζί της. Παραμένει έτσι με ένα αίσθημα μοναξιάς αλλά και πιθανού αδιεξόδου σχετικά με τη μετέπειτα εξέλιξη της σχέσης τους.

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ

-Αντίληψη για το ανδρικό φύλο
Η σχέση με τον πατέρα αποτελεί για το κορίτσι τη βάση στην οποία χτίζεται η σχέση του με το αντίθετο φύλο. Μέσω του πατέρα αποκτά εικόνα, αντίληψη και πεποίθηση γενικότερα για τον «άντρα» και βάσει αυτής μπορεί να επιλέξει αργότερα σύντροφο, σύζυγο αλλά και πατέρα των παιδιών της.

-Στήριξη της θηλυκότητας
Παράλληλα η συμπεριφορά του πατέρα στηρίζει και επιβεβαιώνει τη θηλυκή ταυτότητα του κοριτσιού. Την αίσθηση που αποκτά η ίδια μέσα της για την αξία της ως γυναίκα. Πολλά κορίτσια που δεν βιώνουν μια σχέση καθημερινής αλληλεπίδρασης και τρυφερότητας με τον πατέρα μπορεί να συμπεριφέρονται ως «αγοροκόριτσα» νιώθοντας βαθιά μέσα τους υποτιμημένη τη θηλυκή υπόσταση της προσωπικότητάς τους.

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Ο αγώνας για αναγνώριση είναι όμως διαρκής για αγόρια και κορίτσια, μια προσπάθεια αναπλήρωσης της προσοχής και της αφοσίωσης που έχει λείψει. Θέλουν να νιώσουν αυτό που δεν έχουν πάρει, ότι οι άλλοι τα αποδέχονται και αξίζουν την αγάπη τους. Παρ’ όλα αυτά, διστάζουν να εμπιστευτούν και να δεσμευτούν σε μια σχέση, ο φόβος επικρατεί ότι μπορεί να απογοητευθούν ή να εγκαταλειφθούν και πάλι.
Και ο θυμός επικρατεί, οργή που συνήθως στρέφεται προς τον ίδιο τον εαυτό επιφέροντας μια καταθλιπτική διάθεση. Γιατί κάθε παιδί σχεδόν πάντα θεωρεί ότι εκείνο φταίει όταν οι άλλοι δεν το προσέχουν όπως του αξίζει.

Συχνά καταβάλλεται μια υπερπροσπάθεια επίτευξης κάτι υψηλού και εξαιρετικά σημαντικού. Αγωνίζονται σκληρά, σχεδόν τελειοθηρικά και μπορεί να είναι ανταγωνιστικοί με τους άλλους. Πίσω από κάθε εναγώνια προσπάθεια κρύβεται όμως η βαθιά ανάγκη για αποδοχή και «μπράβο» από τους γύρω. Οι άλλοι μπορεί και πάλι να τους πληγώσουν…

Η ΜΗΤΕΡΑ

Ο ρόλος της μητέρας είναι καθοριστικός όποιος και να είναι ο λόγος απομάκρυνσης ή απουσίας του πατέρα. Η ίδια καλείται κυρίως:

-Να φροντίσει καλά τον εαυτό της προκειμένου να αντεπεξέλθει στο δύσκολο έργο της.

-Να παρέχει μια γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ του πατέρα και των παιδιών.

-Να «επιτρέψει» την έκφραση αρνητικών συναισθημάτων.

-Να μην κατηγορεί «ανοιχτά» τον πατέρα.

-Να αποτελέσει εναλλακτικό πρότυπο ή και να παρέχει άλλα «θετικά» αντρικά πρότυπα.

-Να οριοθετήσει και να χειριστεί επωφελώς διακανονισμούς διαζυγίου ή άλλων σχετικών θεμάτων αποφεύγοντας διαρκείς και ανώφελες συγκρούσεις.

-Να μην ξεχνά ότι τα παιδιά αποτελούν σε κάθε περίπτωση απόγονο και των δύο γονέων. Τα ίδια δεν έχουν καμία επιλογή σε αυτό!

psychologynet.gr

Διαβάστηκε εδώ:enallaktikidrasi.com

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΜΠΑΜΠΑΣ

Published Δεκέμβριος 5, 2015 by sofiaathanasiadou

daddy-romina

Να μακιγιάρω με απαλό ροζ μάγουλα κι ανέμελες εποχές. Να φοράω ψηλά τακούνια κι εκείνο το ξεχασμένο στο βάθος της ντουλάπας φόρεμα που είχα αγοράσει για καλό. Ψηλά τα μαλλιά, πανύψηλα η χαρά, κάτω οι υποχρεώσεις. Να βγαίνω μόνη μου από το σπίτι.

Ν’ αφήνω πίσω μου το σπαρακτικό «μαμά, πάρε με μαζί σου». Να δακρύζω από τις τύψεις κι ύστερα να συνέρχομαι. Να νιώθω τον παγωμένο αέρα στο πρόσωπό μου, να βλέπω κόσμο να περπατά, κόρνες να τραγουδάνε, έφηβους να αγκαλιάζονται, μουσικές να αλαλιάζουν. Να μπαίνω στο μπαρ της νιότης μου και με μάτι εικοσάρας να τις βλέπω ξανά. Τις φίλες μου. Λίγο μεγαλωμένες στα δύσκολα, ελάχιστα παραδομένες στον χρόνο. Όλες τους όμορφες, όλες τους εργαζόμενες, όλες τους μαμάδες, όλες τους δούλες και κυράδες σ’ ένα «γύρω-γύρω όλες» που είχε τα πάντα: και μεγάλους έρωτες, και μικρές ήττες, και ματαιωμένα σχέδια, και δικαιωμένους αγώνες, και αξημέρωτες βραδιές, και μέρες-κεφάλαια ζωής υπό τον τίτλο «σαν να μην πέρασαν ποτέ».

original-20240-1399310456-8-300x240

Το πρώτο ποτό «γεννά» τα νέα μας. Λίγο κοινότοπα, πολύ στριμωγμένα, υπερβολικά αγχωμένα, αλλά «έλα, μωρέ, θα τα καταφέρουμε, όπως τα καταφέρναμε πάντα». Το δεύτερο «ξερνά» τα παλιά μας: τις τρέλες μας, τις αγωνίες μας, τις «αλητείες» μας, σταθερά συνοδευόμενες από εκείνο το γάργαρο, ανεπιτήδευτο, ξεκαρδιστικό γέλιο που μόνο ένα «παιδί» μπορεί «ξεστομίσει». Και το τρίτο… Το τρίτο φέρνει στην επιφάνεια τους άνδρες μας.

best-father-5-600x450-300x225

Ναι, τους άνδρες μας. Αυτούς που «θυμάσαι πόσο τρελά ερωτευθήκαμε; Και πώς πλαντάζαμε κάθε φορά που δεν μας τηλεφωνούσαν; Και πόσες τρίχες μάς έμειναν στο χέρι από την κόμη εκείνης της κουφιοκέφαλης που πίστευε ότι θα κατάφερνε να μπει ανάμεσά μας; Και πόσα κόλπα σκαρφιζόμασταν για να είμαστε συνεχώς μαζί; Όσο πιο πολύ μαζί, τόσο πιο πολύ ευτυχισμένες…» Και η ευτυχία έγινε γάμος με κουφέτα. Κι ο γάμος με κουφέτα έγινε μωρά με πάνες. Και τα μωρά με πάνες έγιναν παιδιά με… «μπαμπάδες που έχουν λιγότερο μυαλό από ένα πεντάχρονο!» Παύση. Νεύμα για τέταρτο ποτό.

article-0-1E68FA0B00000578-677_634x537-300x254

Με τις ιστορίες των «μπαμπάδων που έχουν λιγότερο μυαλό από ένα πεντάχρονο» να γράφονται σε ενήλικα λευκώματα φρικαρισμένων μαμάδων. Όπως εγώ κι εσύ: «Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έπαθα προχθές. Δύο ώρες τον άφησα στο σπίτι με τα παιδιά για να πάω σούπερ μάρκετ κι όταν επέστρεψα δεν βρήκα ούτε σπίτι, ούτε παιδιά. Μη γελάτε! Δεν είμαι υπερβολική. Το σπίτι ήταν βομβαρδισμένο από πατατάκια, γαριδάκια, ποπ κορν, μαξιλάρια, παγωτά και μπέικον -εκατομμύρια κομματάκια μπέικον-, ο γιος μου βαμμένος «δρακουλάκι» με μαύρο μαρκαδόρο, η κόρη μου πριγκίπισσα με κάδρο της… τον τοίχο του σαλονιού και ο ακατονόμαστος, καλυμμένος με πάπλωμα, να τα κυνηγά για να τα πιάσει. Κι εκείνα να ξεκαρδίζονται κι εκείνος να φωνάζει: «Μπουυυυυυ, θα σας πιάσω και θα σας κάνω μια χαψιά! Μπουυυυυυυ, μόνο μην το πείτε στη μαμά!»«Πάλι καλά!» λέει η αμέσως επόμενη φιλενάδα χτυπώντας δυνατά το χέρι στην μπάρα: «Ο δικός σου τουλάχιστον ασχολείται! Ο δικός μου, που τον άφησα προχθές μόνο με τα παιδιά, ξέρετε τι έκανε; Ξάπλωσε φαρδύς πλατύς στον καναπέ και πήρε τον ύπνο του δικαίου! Μα δεν φοβήθηκε μήπως τα παιδιά ανοίξουν την πόρτα και φύγουν; μη βάλουν φωτιά στο σπίτι, μη βγούνε στο μπαλκόνι; Όταν γύρισα και τον είδα να κοιμάται, μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Έμπηξα μια τέτοια φωνή που απ’ την τρομάρα του σωριάστηκε στο πάτωμα! Ακούς εκεί να κοιμάται»

669550-300x228

Οι ιστορίες «των μπαμπάδων που έχουν λιγότερο μυαλό από ένα πεντάχρονο» δεν έχουν αρχή, ούτε τέλος. Στο λεύκωμα των φρικαρισμένων μαμάδων καταγράφεται ο «μπαμπάς που αφήνει τον πεντάχρονο γιο του να περνάει μόνος του τον δρόμο για να γίνει υπεύθυνος και ανεξάρτητος», εκείνος που «ξεκαρδίζεται με το μικρό του επαναλαμβάνοντας με υποκοριστικά δε όλο το υβρεολόγιο της ελληνικής γλώσσας», ο άλλος που «δίνει στο παιδί μια σταλιά μπίρα γιατί κι εμένα μου έδινε ο δικός μου και δεν έπαθα τίποτα», κι αυτός που «Άσε πια τα παιδιά και λίγο ελεύθερα. Από τότε που έγινες μάνα όλο στην υστερία είσαι!»

0c0c47ed07fe7d6580ca9bc2b3289966-300x199

Είσαι; Είμαι; Είμαστε; Χωρίς να το ψελλίσω -από ντροπή ή υπερηφάνεια- κουνάω το κεφάλι καταφατικά. Είσαι. Είμαι. Είμαστε. Δεν ξέρω αν για τη μετάλλαξή μας από ελεύθερα πνεύματα σε υπερπροστατευτικά όντα ευθύνεται η ιδιότητα της μάνας ούτε έχω καταλήξει για το εάν το ουσιαστικό της «αγάπης» είναι περισσότερο μητρικήπαρά πατρική υπόθεση. Εκείνο ωστόσο για το οποίο βάζω το χέρι μου στη φωτιά είναι ότι αυτός ο υπεπροσταυτευτισμός -ενίοτε και αυταρχισμός- με τον οποίο οι περισσότερες εξ ημών μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μόνο μπούμερανγκ μπορεί να γυρίσει, τόσο σ’ εκείνα όσο και σ’ εμάς. Γιατί στην τελική, και η αταξία, και η ατασθαλία, και η ανευθυνότητα, και οι βρισιές, και τα ρίσκα, και τα κομματάκια μπέικον στο πάτωμα, και οι ζωγραφιές στους τοίχους, και οι λερωμένες κουζίνες και τα «βομβαρδισμένα» από παιδικά χεράκια σπίτια, μέσα στη ζωή μας είναι. Και κανείς άλλος δεν μπορεί να τα συστήσει καλύτερα στα παιδιά μας όσο οι μπαμπάδες που σε αντίθεση με εμάς, «γεννήθηκαν για να μη μεγαλώσουν ποτέ…»    

634733-300x225

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο είναι όλες του Αμερικανού Φωτογράφου Dave Engledow, που έχει γίνει διάσημος κυρίως χάρη στις χιουμοριστικές φωτογραφίες που βγάζει με την κόρη του! Μπορείτε να δείτε όλη τη δουλειά του εδώ

Πηγή: talcmag.gr

Διαβάστηκε εδώ: www.babyads.gr

Ένας χωρισμός δε φέρνει και το τέλος του κόσμου – Δώρα Καρακεχαΐδου

Published Δεκέμβριος 5, 2015 by sofiaathanasiadou
xorismos33

Μόλις σου είπε να το τελειώσετε. Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι έγινε. Τι έκανες, τι έφταιξε, πώς φτάσατε ως εδώ. Δε θες να παραδοθείς αμαχητί. Σκέφτεσαι όλους τους πιθανούς τρόπους για να βγείτε απʾ αυτήν την κατάσταση μαζί. Παρακαλάς κι εύχεσαι να σου δώσει μία ακόμη ευκαιρία να επανορθώσεις κι ας έχεις αφήσει ένα παραθυράκι στο πίσω μέρος του μυαλού σου πως έτσι πρέπει να γίνει.

Η ευκαιρία δεν έρχεται ποτέ κι αναγκάζεσαι να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο μʾ έναν πολύ ζόρικο χωρισμό. Όλα σου φαίνονται πιο δύσκολα ξαφνικά. Ακόμα κι η τυχαία συνάντηση με τον γείτονα στην είσοδο της πολυκατοικίας είναι Γολγοθάς. Πώς να ντυθείς με το χαμόγελο την ώρα που μέσα σου κυριαρχεί το απόλυτο κενό;
Και κάπως έτσι περνούν οι πρώτες μέρες μετά τον χωρισμό σας. Με εσένα να περιφέρεσαι άσκοπα και να σέρνεις ένα «γιατί» σε κάθε σου βήμα, ενώ μέρα με τη μέρα απομακρύνεται όλο και περισσότερο η ελπίδα να τα βρείτε.
Ώσπου έρχεται η στιγμή. Γίνεται αυτό που έπρεπε να είχε γίνει απʾ την αρχή. Το κλικ.
Αρχικά συνειδητοποιείς κάτι πολύ βασικό. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Ήρθε απλά το κλείσιμο ενός κύκλου που, για να ήρθε, σημαίνει πως έπρεπε να κλείσει εκεί. Δεν έχει κανένα νόημα να τραβάς κάτι απ’ τα μαλλιά όταν δεν έχει να σου προσφέρει κάτι παραπάνω.
Επίσης να ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό. Δεν ήσουν το θύμα κανενός. Μην μπαίνεις στη διαδικασία ανεύρεσης του ενόχου γιατί καθένας από εσάς ήταν ταυτόχρονα και θύτης και θύμα σʾ αυτήν την ιστορία. Το ζήσατε, περάσατε όμορφα, αλλά έφτασε στο τέλος. Ή μάλλον το φτάσατε στο τέλος. Έχετε και οι δύο την ίδια ευθύνη. Simple as that.
Σιγά -σιγά καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να κατηγορείς αυτόν που έβαλε την τελεία στην σχέση σας. Αντιθέτως, πρέπει να πεις κι «ευχαριστώ» που σε έβγαλε απʾ τη δύσκολη θέση να το κάνεις εσύ. Γιατί μπορεί να μην το έκανες την ίδια χρονική στιγμή αλλά σίγουρα θα ερχόταν η ώρα που θα ένιωθες την ανάγκη να το κάνεις.
Επίσης, το ότι το έκανε, δε σημαίνει αυτομάτως πως δεν πόνεσε το ίδιο (μη σου πω και παραπάνω). Η μόνη διαφορά είναι πως προφανώς εκείνος είχε καταλάβει πολύ νωρίτερα, αυτό που μόλις αντιλήφθηκες εσύ.
Θέλει κότσια να γίνεις ο «κακός» και να οριοθετήσεις το τέλος. Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί το τέλος μιας σχέσης κοινή συναινέσει. Σίγουρα η πιο σωστή στιγμή είναι, όταν, έστω κι ένας, νιώσει την ανάγκη να το κάνει.
Αφού, λοιπόν, τα σκεφτείς όλα αυτά, είσαι έτοιμος να προχωρήσεις παρακάτω. Δεν υπάρχει κανένας λόγος νʾ αναπολείς τι έχασες και τι άφησες πίσω. Είναι καιρός να πας παραπέρα.
Το μόνο που μπορώ να σου εγγυηθώ είναι αυτό: θα υπάρξει παρακάτω. Θα έρθει κάτι νέο στη ζωή σου που θα σε κάνει να νιώσεις και πάλι όμορφα. Μπορεί να έρθει πολύ γρήγορα ή και νʾ αργήσει.Μπορεί να έρθει εκεί που δεν το περιμένεις ή μετά από πολλή επιμονή. Μπορεί να είναι σύντομο ή με διάρκεια. Μπορεί να σε πονέσει ή και όχι.
Όποια μορφή και να έχει, θα είναι μία ακόμα απόδειξη πως αυτό που άφησες πίσω σου βρίσκεται ακριβώς εκεί που του αρμόζει, στην πλάτη σου. Θα κουβαλάς μια ζωή, μαζί με τόσες άλλες στιγμές που σου έμαθαν κι από κάτι χρήσιμο για το υπόλοιπο της ζωής σου.

 

 Οπότε ασ’ τα μοιρολόγια για άλλη στιγμή και προχώρα παρακάτω.
Πηγή:www.ilov.gr