Αρχείο

All posts for the day 2 Δεκεμβρίου 2015

Τα κακοποιημένα παιδιά γίνονται βίαιοι ενήλικες

Published Δεκέμβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

kakopoihsh

Το ότι η άσκηση βίας στα παιδιά δεν προκαλεί μόνο σωματικά τραύματα αλλά και ψυχικά είναι γνωστό. Όπως γνωστό είναι και ότι αυτά τα τελευταία είναι και το πιο δύσκολο να κλείσουν. Τώρα μια νέα έρευνα επιβεβαιώνει ότι μπορούν να ακολουθούν το παιδί μια ζωή κάνοντάς το έναν βίαιο ενήλικα, διαιωνίζοντας τον φαύλο κύκλο της κακοποίησης που θέλει το θύμα να γίνεται τελικά θύτης.

Έτσι ξεκινάνε όλα

Τα κακοποιημένα παιδιά συχνά μπορούν να εκδηλώσουν συμπεριφορές που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δείκτη για παράνομη δράση τους ως ενήλικες. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να μην είναι προφανώς ανησυχητικές (μπορεί π.χ. ένα παιδί να σπρώχνει κάποιο άλλο στην παιδική χαρά για να κατεβεί από την κούνια ή μπορεί να είναι υπερβολικά κλεισμένο στον εαυτό του κ.ο.κ.) ωστόσο ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον ανακάλυψαν πώς παίζουν ρόλο όπως ρόλο φάνηκε να παίζει και το φύλο των παιδιών.

Η έρευνα ξεκίνησε το 1976 και έγινε με τη συμμετοχή κακοποιημένων παιδιών από 18 μηνών έως 18 ετών. Επιπλέον συμμετείχαν και οι γονείς οι οποίοι δέχτηκαν ερωτήσεις για τη συμπεριφορά των παιδιών τους καθώς και τις σωματικές και τις συναισθηματικές μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι για να τους επιβάλλουν την πειθαρχία (από απειλές μέχρι άσκηση σωματικής βίας όπως χαστούκια και κλωτσιές). Τα παιδιά επίσης που διένυαν την ύστερη εφηβεία ρωτήθηκαν για τη συμπεριφορά που υιοθετούσαν σε διάφορες περιστάσεις.

Το 2010, οι ερευνητές εντόπισαν περίπου το 80% των παιδιών που συμμετείχαν στην πρωταρχική έρευνα του 1976, που τότε ήταν περίπου 36 ετών και διερεύνησαν αν είχαν διαπράξει κάποια παράβαση ή έγκλημα τα προηγούμενα χρόνια.

Πάνω από το 25% απάντησαν θετικά. Οι πιο κοινές παραβατικές συμπεριφορές στις οποίες είχαν εμπλακεί ήταν να χτυπήσουν ή να απειλήσουν κάποιον και η κλοπή χρημάτων ή/και αντικειμένων από μέλη της οικογένειάς τους. Στη συνέχεια οι ερευνητές συνέκριναν τα περιστατικά που ανέφεραν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες με παλιότερες αναφορές για τη βία που είχαν δεχτεί και τα προβλήματα συμπεριφορές που πιθανόν να είχαν εκδηλώσει ως παιδιά.

Τι έδειξε η έρευνα

-Τα αγόρια του δημοτικού που εξωτερικεύουν συμπεριφορές όπως συχνούς τσακωμούς, απειθαρχία κ.λπ. είναι πιο πιθανό να διαπράξουν μικρότερα και μεγαλύτερα εγκλήματα ως ενήλικες σε σχέση με τα κορίτσια με παρόμοια συμπεριφορά.

-Τα κορίτσια του δημοτικού που έχουν καταθλιπτικά συμπτώματα ή κλείνονται στον εαυτό τους είναι πιο πιθανό να έχουν παραβατική συμπεριφορά στην ενήλικη ζωή τους σε σχέση με τα εσωστρεφή αγόρια.
– Τα παιδιά που κακοποιούνται, ειδικά τα κορίτσια, κινδυνεύουν να πέσουν επανειλημμένα θύματα βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους στο πλαίσιο των σχέσεων που δημιουργούν τα ίδια (π.χ. οι γυναίκες θα δέχονται βία από τους συντρόφους τους) την οποία σε κάποιο σημείο θα επιδιώξουν να ανταποδώσουν ακόμα και αδιακρίτως.

Τα κρυφά σημάδια

Η διαφορά της συγκεκριμένης έρευνας από παρόμοιες προηγούμενες είναι ότι ανέδειξε τη σχέση που μπορεί να έχουν όχι μόνο οι προφανείς αλλά και οι «κρυφές» και εσωτερικευμένες συμπεριφορές των παιδιών με τη μελλοντική παραβατική τους δραστηριότητα. Ένας από τους επικεφαλής της, ο Dr. Todd Herrenkohl είπε χαρακτηριστικά: «Υπάρχει η εντύπωση ότι τα παιδιά που έχουν καταθλιπτικά συμπτώματα και απομονώνονται από το περιβάλλον τους δεν είναι το ίδιο πιθανό να εμπλακούν σε παρανομίες αργότερα. Όμως αυτό διαψεύστηκε από τα δικά μας στοιχεία. Οι γύρω του μπορεί να πιστεύουν πώς πρόκειται απλώς για ένα ήσυχο, πληγωμένο παιδί και να μην παρεμβαίνουν. Ωστόσο και αυτές οι περιπτώσεις χρειάζονται όλη μας την προσοχή.»

Όσον αφορά στην εξέλιξη των κακοποιημένων κοριτσιών «προέκυψε πώς ένα κορίτσι που έχει κακοποιηθεί είναι πιθανό να καταλήξει στην ενήλικη ζωή της με κάποιον με εγκληματική συμπεριφορά με αποτέλεσμα να ξαναπέσει θύμα βίας, γεγονός που θα μπορούσε να το οδηγήσει να εξωτερικεύσει τελικά όλη αυτή την καταπίεση με βία που αυτή τη φορά θα έρχεται από το μέρος του.»

Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι ερευνητές τονίζουν πώς απαιτούνται επιπλέον μελέτες προκειμένου να διερευνηθεί σε βάθος η πολυπλοκότητα της ψυχοσύνθεσης των κακοποιημένων παιδιών και η επίδρασή της στη διαμόρφωση του ενήλικου εαυτού τους καθώς αυτό θα μπορούσε να συμβάλλει στην πρόληψη επικίνδυνων συμπεριφορών και για τα ίδια και για τους γύρω τους.

Childhood Abuse Can Lead to Adult Criminality

Το άρθρο επιμελήθηκε η Αλεξάνδρα Καππάτου

Πηγή:www.akappatou.gr

Advertisements

Ο γιος μου, ο δολοφόνος

Published Δεκέμβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

4272

Γράφει:

γράφει η Joanna Moorhead για τον Guardian

Το 2006, ο Charlie Roberts εισέβαλε σε ένα σχολείο Άμις στην Πενσυλβανία και σκότωσε πέντε νεαρές κοπέλες. Η μητέρα του προσπαθεί να εξηγήσει πώς έφτασε σε αυτό το σημείο.

Η Terri Roberts βρισκόταν στο θέατρο όπου και εργαζόταν όταν έλαβε την κλήση από το σπίτι. Ήταν ο άντρας της, ο Chuck. Η Terri έπρεπε να πάει αμέσως στο σπίτι του γιου τους Charlie, της είπε. Η Terri αμέσως κατάλαβε από τον τόνο της φωνής του Chuck πως κάτι πολύ σοβαρό είχε συμβεί. Δεν ρώτησε τίποτα, απλά έτρεξε στο αμάξι της. Σε αυτή τη σύντομη διαδρομή άκουσε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο για μία συμπλοκή που συνέβη εκείνο το πρωί σε ένα σχολείο μιας γειτονικής πόλης.

Πολλά παιδιά έχασαν τη ζωή τους σε αυτό το περιστατικό, σύμφωνα με την αναφορά της αστυνομίας και ο δράστης ήταν κάποιος άντρας ονόματι Roy. Η Terri αμέσως σκέφτηκε πως το φονικό αυτό είχε σχέση με το τηλεφώνημα του Chuck. «Κατάλαβα αμέσως πως το σχολείο στο οποίο αναφέρονταν ήταν πολύ κοντά στο μέρος όπου συνήθιζε να παρκάρει το φορτηγάκι της δουλειάς του ο γιος μας, ο Charlie», είπε. «Πολλές φρικτές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, σκέφτηκα πως πέθανε προσπαθώντας να σώσει κάποια από τα παιδιά. Ήξερα πως θα προσπαθούσε να τα βοηθήσει αν ήταν στο χέρι του».

Η Terri πίστευε πως αυτό ήταν το χειρότερο σενάριο: στην πραγματικότητα όμως, αυτό που συνέβη ήταν απείρως πιο φρικτό. Όταν έφτασε στο σπίτι του Charlie, τα πρώτα άτομα που είδε στην αυλή ήταν ο Chuck και ένας αστυνομικός. Θυμάται τα όσα συνέβησαν στη συνέχεια σε αργή κίνηση.

«Ρώτησα τον αστυνομικό: «Ζει ο γιος μου;»

Μου είπε όχι.

Γύρισα τότε στον Chuck, τα μάτια του βυθισμένα πια στο πρόσωπό του, και εκείνος μου είπε: «Ο Charlie το έκανε. Εκείνος σκότωσε αυτά τα παιδιά».

Όλα όσα συνέβησαν τις επόμενες ώρες ήταν θολά για την Terri. Θυμάται την αρχική της δυσπιστία, αισθανόταν πως ήταν φύσει αδύνατο ο τρυφερός γιος της, ο ήσυχος, σκεπτικός και πολύπλοκος μα τρυφερός γιος της, ο οποίος ήταν και ο ίδιος πατέρας τριών μικρών παιδιών, να ευθύνεται για μία τέτοια αδιανόητη τραγωδία. Δεν είχε ακούσει στο ραδιόφωνο να αναφέρονται στον δράστη ως Roy; Έπειτα άρχισε να συνειδητοποιεί πως αυτό που της είπε ο Chuck πραγματικά ίσχυε και πως μάλλον παράκουσε το όνομα στο ραδιόφωνο. Θυμάται να σωριάζεται στο πάτωμα και να παραμένει εκεί, σε εμβρυική στάση, ουρλιάζοντας. Απλά ούρλιαζε.

1211

Τα γεγονότα έχουν ως εξής: το πρωί της 2ης Οκτωβρίου 2006, ο Charlie Roberts, εισέβαλε οπλισμένος σε μία τάξη ενός σχολείου Άμις κοντά στο σπίτι του στην Πενσυλβανία. Διέταξε τα αγόρια να φύγουν και μετά από μισή ώρα πυροβόλησε 10 κορίτσια προτού στρέψει το όπλο στον εαυτό του. Σημειώθηκαν πέντε θάνατοι: τα δύο μικρότερα σε ηλικία κορίτσια ήταν επτά ετών, η μεγαλύτερη 12. Δύο από αυτές, η Lena και η Mary Liz Miller, ηλικίας οκτώ και επτά ετών αντίστοιχα, ήταν αδελφές. Πέντε ακόμη κορίτσια τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένης και της εξάχρονης Rosanna King η οποία αρχικά θεωρούνταν πως δεν θα τα κατάφερνε και ζει πλέον με σοβαρά εγκεφαλικά τραύματα.

Πώς ξεκινάς να συνειδητοποιείς ότι το παιδί σου ευθύνεται για μία τέτοια τραγωδία; Όπως και η Eva Khatchadourian, η μητέρα του δολοφόνου στο βιβλίο του Lionel Shriver «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», έτσι και η Terri χτένισε κάθε λεπτομέρεια, κάθε ίχνος, κάθε ανάμνηση, κάθε στοιχείο, στην προσπάθειά της να καταλάβει τι οδήγησε τον μεγαλύτερο γιο της στο να μπει σε εκείνο το σχολείο εκείνη τη μέρα. «Τι μου ξέφυγε;» αναρωτιέται στο βιβλίο της που κυκλοφόρησε πρόσφατα. «Ήμουν – πάντοτε θα είμαι – η μητέρα του. Αν ένας μπορούσε να εντοπίσει τα σημάδια πως κάτι δεν πήγαινε καλά αυτή θα έπρεπε να είναι η γυναίκα που τον γέννησε. Πότε κατάφερε να διεισδύσει η πικρία μέσα από την επιφανειακή ικανοποίηση; Πότε το μίσος τράβηξε με το μέρος του την καρδιά και το μυαλό, πιο δυνατά απ’ ό,τι η αγάπη;»

Ως μητέρα, εξηγεί, δεν μπορεί να σταματήσει να αγαπάει τον γιο της – και καθώς ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του – της συνηθισμένης ιστορίας ενός συνηθισμένου αγοριού σε μια συνηθισμένη πόλη του οποίου η ζωή έφτασε τόσο βίαια στο τέλος της – αισθάνεσαι  πως κάνει ό,τι μπορεί και ό,τι πρέπει να κάνει κάθε γονιός, ακόμη και όταν αντιμετωπίζει τόσο τεράστια θέματα, βλέπει το καλύτερο στο παιδί του, αμφισβητεί τα πάντα για χάρη του, εξιστορεί τα πάντα με τον ευνοϊκότερο τρόπο. Κι όμως, αφού περιγράψει το πόσο γλυκό μωρό ήταν, το ότι είχε να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι γεννήθηκε με ραιβοποδία, είχε μαθησιακές δυσκολίες και έχασε το πρώτο του παιδί λίγο μετά τη γέννησή του, η ερώτηση που παραμένει αναπάντητη και που η Terri έχει το θάρρος να θέσει και να απαντήσει η ίδια, πνίγοντας τα δάκρυά της, είναι: «Αναρωτιέμαι, είχαν αυτά σχέση με το τι συνέβη; Η αλήθεια είναι πως πολλοί άνθρωποι στον κόσμο έχουν ζήσει τρομερό πόνο και δυστυχία και το διαχειρίστηκαν. Δεν διέπραξαν τρομερά εγκλήματα όπως αυτό του Charlie”.

Μετά το φονικό, βρέθηκε ένα σημείωμα που είχε αφήσει ο Charlie στο οποίο ομολογούσε πως είχε κακοποιήσει σεξουαλικά δύο νεαρές συγγενείς πριν από 20 χρόνια, κάτι που τον έτρωγε ακόμη μέσα του. Παρ’ όλ’ αυτά, λέει η Terri, οι έρευνες της αστυνομίας ποτέ δεν βρήκε στοιχεία που να αποδεικνύουν πως αυτά τα οποία ομολογεί συνέβησαν όντως στην πραγματικότητα.

Είναι δυνατό να μην υπήρχε κανένα σημάδι πως ο Charlie είχε μια τόσο διαταραγμένη προσωπικότητα; Η Terri πιστεύει ακράδαντα πως δεν υπήρχε. «Μετά το συμβάν, βρέθηκα με τον καλύτερο του φίλο και μιλήσαμε. Μου είπε «Ποτέ μου δεν αντιλήφθηκα πως ο Charlie είχε κάτι που τον εξόργιζε ή τον αγανακτούσε. Απλά δεν υπήρχε…» Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως έκρυβε τις πληγές του πολύ πιο βαθιά από ό,τι θα μπορούσα ποτέ μου να φανταστώ. Γι’ αυτό και γω σα μητέρα του εύχομαι –πόσο το εύχομαι- να είχα καταφέρει να τις τραβήξω στην επιφάνεια. Αν υπάρχει κάποια συμβουλή που θα έδινα στις μητέρες, θα ήταν η εξής: αν έχετε ένα παιδί που είναι ήρεμο και συνεσταλμένο, ιδίως όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες, αξίζει να αναστοχαστείτε μαζί τους για να διαπιστώσετε αν υπάρχει οτιδήποτε κρυμμένο βαθιά μέσα τους που χρειάζεται να έρθει στην επιφάνεια».

Η αλήθεια είναι πως ό,τι φρικτό κι αν έκρυβε μέσα του ο Charlie, ήταν τόσο βαθιά κρυμμένο που κανένας άλλος δεν μπορούσε να το ξετρυπώσει, κι αυτό το γνωρίζει η Terri. «Κάποια στιγμή στη ζωή του ο γιος μου έζησε κάτι που τον πλήγωσε τόσο που εσωτερίκευσε τον πόνο και δεν τον μοιράστηκε με κανέναν. Εσωτερίκευσε κάτι τόσο οδυνηρό, κάτι που τον πλήγωσε τόσο βαθιά που έκανε το κακό να βρει μια πόρτα και να τρυπώσει μέσα του.  Κάτι που κυρίευσε το είναι του, κάτι πολύ σκοτεινό και πολύ καλά κρυμμένο.»

Η Terri είναι Χριστιανή – και μεγάλωσε και τον Charlie ως Χριστιανό – από την ημέρα της τραγωδίας όμως έχει σημαντικές απορίες. «Ρώτησα τον Θεό, δεν μπορώ να καταλάβω πώς επέτρεψες να συμβεί κάτι τέτοιο. Θα μπορούσες να έχεις κάνει το φορτηγάκι του να πάθει λάστιχο. Τελικά απλά αποδέχτηκα πως δεν θα μπορούσα να καταλάβω πώς συνέβη κάτι τέτοιο. Επέλεξα να εμπιστευτώ τον Θεό επειδή δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνω. Δεν καταλαβαίνω το γιατί».

982

Φυσικά και υπήρξαν οι φορές που ο Charlie την εξόργισε. Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο; αναρωτιέται στο βιβλίο της. «Πώς μπόρεσε να αφήσει τη γυναίκα του χήρα και τα παιδιά του ορφανά από πατέρα; Πώς τους άφησε να έχουν να αντιμετωπίσουν τη ντροπή και τον τρόμο. Τι τρομερό κακό κατέλαβε το μυαλό του και θέλησε να βλάψει τις ευγενικές οικογένειες των Άμις που γνώριζε τόσο καλά απ’ τη δουλειά του συλλέγοντας γάλα; Πώς μπόρεσε να στερήσει τη ζωή σε κόρες πολύτιμες όπως και οι δικές του; Πώς μπόρεσε να προκαλέσει τόσο πόνο και τέτοια απώλεια σε άλλον άνθρωπο;

Μετά το περιστατικό, ιδίως της πρώτες μέρες, η Terri αντιλαμβανόταν πως ο κόσμος την έκρινε και την παρακολουθούσε, τόσο εκείνη, ως μητέρα του Charlie, όσο και την υπόλοιπη οικογένειά τους. «Ήταν τρομακτικό», αναφέρει. «Μας έβαζαν ταμπέλες. Κατά κάποιο τρόπο ήταν πιο δύσκολο αυτό για τον Chuck παρά για μένα καθώς είναι συνταξιούχος αστυνομικός. Μοιράζεται επίσης το ίδιο όνομα με τον Charlie, οπότε κάθε φορά που έδειχνε την άδεια οδήγησής του ή κάποιο άλλο έγγραφο, ο κόσμος κοντοστεκόταν και εκείνος αναγκαζόταν να πει «Ναι, είμαι ο πατέρας του».

Ακόμη και όταν πήγαιναν για ψώνια, ή οπουδήποτε σε δημόσια θέα, κάποιος θα τους κοίταζε επίμονα ή θα τους έδειχνε, θα τους κατηγορούσε. Τότε ήταν που συνέβη κάτι πραγματικά απίστευτο – κάτι που τους έκανε να ελπίζουν πως η καλοσύνη δεν χάνεται ακόμη και σε μια ιστορία γεμάτη τρόμο και δυσκολίες.

Ήταν δύσκολο για τους γονείς του Charlie και τη σύζυγό του Marie να οργανώσουν την κηδεία του. Ποιος θα αναλάμβανε άλλωστε να θάψει έναν άνθρωπο που μισήθηκε τόσο πολύ; Τελικά όμως οργανώθηκαν όλα. Η οικογένεια προετοιμάστηκε για την εισβολή των ΜΜΕ. Καθώς διέσχιζαν το προαύλιο της εκκλησίας, αφηγείται η Terri, μπορούσε να δει τους τηλεφακούς στραμμένους επάνω τους. «Αισθανόμασταν ευάλωτοι – γνωρίζαμε πως όλοι μας κοιτούσαν. Και τότε εμφανίστηκε πίσω από ένα στέγαστρο μία ομάδα από Άμις, άντρες φορώντας τα ψηλά καπέλα τους και οι γυναίκες με τα λευκά καπελίνια. Στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον δημιουργώντας ένα τείχος ανάμεσα στον τάφο και τον δρόμο. Μας προστάτευαν από τους δημοσιογράφους».

Και δεν ήταν μονάχα αυτό. «Όταν ολοκληρώθηκε η τελετή, μας πλησίασαν και τα μάτια τους ήταν κόκκινα σαν τα δικά μου από τα δάκρυα. Οι πρώτοι που μας προσέγγισαν ήταν ο Chris και η Rachel Miller, οι κόρες των οποίων πέθαναν στην αγκαλιά τους. Ήρθαν και μου είπαν: «Λυπούμαστε πολύ για την απώλεια σας».

«Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω το πώς είναι οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει τόσο εξαιτίας του γιου σου να έρχονται και να σου λένε κάτι τέτοιο», λέει η Terri. «Ήταν εκπληκτικό, να γνωρίζεις πως ενώ υπέφεραν, ήθελαν να μας παρηγορήσουν».

Η συγχώρεση, αναφέρει, είναι επιλογή. «Αυτούς τους τρυφερούς γονείς τους βασάνιζε ακόμη η ίδια θλίψη με εμένα, οι καρδιές τους σπάραζαν ακόμη για την απώλεια των παιδιών τους, όπως και η δική μου. Επέλεξαν όμως τη συγχώρεση και όχι το μίσος – επέλεξαν τη συμπόνια και όχι τον θυμό».

Καθώς περνούσε ο καιρός, η Terri είχε κι άλλες ευκαιρίες να έρθει σε επαφή με την κοινότητα των Άμις, και μια μέρα της δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτεί τη Rosanna, το μικρό κορίτσι που τα είχε καταφέρει να επιβιώσει, κι ας είχε υποστεί ζημιά στον εγκέφαλό της.

«Ένιωσα την ανάγκη, μια μητρική ανάγκη, υποθέτω, να έρθω σε επαφή μαζί της. Ήταν περίπου δύο μήνες αργότερα όταν με προσκάλεσαν στο σπίτι τους. Με καλωσόρισαν και  με έβαλαν να κάτσω δίπλα στη Rosanna, η οποία ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν τόσο γλυκιά κι ας είχε αναπηρίες. Ήταν μία πολύ συγκινητική εμπειρία. Κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου όσο ήμουν εκεί, όταν έφυγα όμως ξέσπασα με λυγμούς. Ήξερα ότι ο γιος μου ήταν εκείνος που ευθυνόταν για αυτό…»

Ακολούθησαν περισσότερες επισκέψεις στην οικογένεια της Rosanna και κάποια στιγμή συνέβη κάτι ακόμη πιο απίθανο. Η Terri παρατήρησε πως η οικογένεια αυτή, η οποία είχε ακόμη τρεις γιους, δυσκολευόταν να φάει όλη μαζί, μιας και κάποιος έπρεπε να βρίσκεται μαζί με τη Rosanna για να την προσέχει. Γι’ αυτό και ρώτησε αν θα μπορούσε να βοηθήσει εκείνη να την προσέχει όσο η οικογένεια παίρνει παρέα το γεύμα της. Για χρόνια συνέχισε να πηγαίνει εκεί μία φορά την εβδομάδα και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να τους επισκέπτεται τακτικά, παρόλο που δεν είναι τόσο καλά στην υγεία της. «Απέκτησα καρκίνο στο στήθος πριν από μερικά χρόνια και τώρα βρίσκεται στους πνεύμονες», αναφέρει.

Η ίδια θα συνεχίσει να επισκέπτεται την Rosanna, η οποία είναι σήμερα 16 ετών, όσο ακόμη αντέχει. «Σημαίνει πολλά για μένα», λέει η Terri. «Έχει γίνει κάτι σαν εγγονή για μένα».

Εν τέλει, αναφέρει, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει το τι συνέβη, μιας και δεν υπάρχει εξήγηση για ό,τι συνέβη. Αν θεωρήσει όμως κάποιος πως το περιστατικό που συνέβη εκείνη τη μέρα στο σχολείο των Άμις ήταν κάτι το αδιανόητο, τα όσα συνέβησαν μετά από αυτό θα μπορούσε να τα παρομοιάσει μονάχα με θαύμα.

Πηγή:www.eimaimama.gr

Γιατί οι Δανοί αφήνουν τα καρότσια με τα μωρά στα πεζοδρόμια;

Published Δεκέμβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

gp-parenting3_wide-f35ebf4027069a823aa635d8e69d2814cb9f1e49

Της Ελένης Μάνου

Έχεις μικρά παιδιά και θέλεις να χαλαρώσεις πίνοντας μίας μπυρίτσα με τη σύζυγο σου ή τους φίλους σου; Είτε θα πρέπει να βρεις εγκαίρως μία νταντά για να προσέχει το μωρό σου, είτε θα προσπαθείς να φας το γεύμα σου και να συζητήσεις με την παρέα σου έχοντας το μικρό σου αγκαλιά. Υπάρχει βέβαια και ένα τρίτος τρόπος: Αυτός που ακολουθούν οι γονείς στη Δανία!

Περπατώντας στην Κοπεγχάγη, οποιαδήποτε ημέρα, θα συναντήσεις στο δρόμο σου δεκάδες παιδικά καροτσάκια «παρακαρισμένα» στα πεζοδρόμια. Ορισμένα από αυτά είναι άδεια, αλλά αυτά που είναι προσεκτικά σκεπασμένα σχεδόν πάντα έχουν μέσα ένα μωρό που κοιμάται.

Βέβαια, το να αφήνεις το μωρό σου για ύπνο σε …πολικές θερμοκρασίες δεν είναι φαινόμενο μόνο της Δανίας. Οι Νορβηγοί είναι πεπεισμένοι ότι το κρύο κάνει καλό στη υγεία- και πιθανόν το έχουν εφαρμόσει πρώτοι-. Το να αφήνεις το καροτσάκι με το παιδί σου στο πεζοδρόμιο είναι δείγμα μίας λιγότερο αγχωμένης κοινωνίας. Οι απαγωγές στη Δανία είναι σπάνιες, μόλις τρεις έχουν σημειωθεί τα τελευταία 30 χρόνια και οι δύο από αυτές ήταν από λάθος.

karotsakia-babyads

Οι περισσότεροι Δανοί έχουν εξοπλίσει τα κατοτσάκια τους με εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας προκειμένου να παρακολουθούν το μωρό, ενώ πάντα βρίσκονται σε κοντινή απόσταση, δίπλα σε παράθυρο για να έχουν οπτική επαφή. Παράλληλα, έχει γίνει πλέον συνείδηση στους κατοίκους της χώρας να προσέχουν ο ένας το μωρό του άλλου.

Ωστόσο, μέχρι να αποκτήσουν και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ πιο «σκανδιναβικές» συνήθειες, καλύτερα να μην επιχειρήσετε να αφήσετε το καροτσάκι με το παιδί σας στο πεζοδρόμιο.

Πηγή:www.babyads.gr

Μόδα για κότες (video) Γιατί, κι αυτές έχουν ψυχή

Published Δεκέμβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

115017-256068

ΜΑΡΙΖΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ

 

Βασικά, οι κότες κρυώνουν.

Ειδικά οι κότες που «αποστρατεύονται» από τα πτηνοτροφεία, αυτές που γερνάνε δηλαδή και δεν είναι ιδανικές για αναπαραγωγή.
Αυτές οι κότες αφήνονται ελεύθερες για να ζήσουν τη ζωή που, όμως, δεν γνωρίζουν πώς αφού μέχρι τώρα ήταν συνηθισμένες να ζουν πατικωμένες η μία δίπλα στην άλλη, κάτω από συνθήκες συνεχούς φωτισμού και ζέστης – κάτω από τις λάμπες του ορνιθοτροφείου. Το αποτέλεσμα είναι το πτέρωμά τους να μην έχει αναπτυχθεί κανονικά και να κρυώνουν κυριολεκτικά αφημένες έξω, στις καιρικές συνθήκες.

Πολύ χειρότερο αν αυτές οι συνθήκες είναι σε κάποια φάρμα της Μεγάλης Βρετανίας, εκεί που η βροχή και το κρύο είναι ακόμα χειρότερα, τις περισσότερες μέρες του χρόνου.
Τουλάχιστον για τις δικές της κότες, η 25χρονη κυρία Nicola Congdon, που ζει σε μία φάρμα στο Φάλμάουθ της Κορνουάλης, αποφάσισε ότι θα τις προστατέψει από το κρύο, ντύνοντάς τις με υπέροχα, μάλλινα πλεκτά ζιλέ που πλέκει η ίδια και η μαμά της. Η Νίκολα έχει 60 κότες, 30 παροπλισμένες –που έχουν ανάγκη προστασίας από το κρύο- και 30 ελευθέρας βοσκής που ως «αλανιάρες» είναι εξοικειωμένες με τη φύση.
Η Νίκολα και η μαμά της πλέκουν ασταμάτητα τέτοια πουλοβεράκια σε διάφορα χρώματα της μόδας και μάλιστα δέχονται παραγγελίες από πολλά μέρη του κόσμου, δημιουργώντας τον μικρό, δικό τους Οίκο Μόδας Για Κότες.

115017-256070

Τυπικές αγγλίδες, θα πείτε.
Όχι αν σκεφτείτε ότι όλα τα έσοδα από τα κοτο-πλεκτά δίνονται σε ένα ορφανοτροφείο παιδιών που πάσχουν από AIDS στη Νότια Αφρική.
Καθόλου κότες, λοιπόν.

(Το διαβάσαμε εδώ)

Πηγή: www.athensvoice.gr

Μια υπέροχη φιλία ανάμεσα σε ένα 2χρονο κοριτσάκι και ένα doberman!

Published Δεκέμβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-fb

Αυτό το γλυκό κοριτσάκι με το όμορφο σκυλάκι ράτσας Doberman είναι 3 και 2 ετών αντίστοιχα. Ονομάζονται Siena και Buddha και είναι αχώριστοι. Το ασυνήθιστο ζευγάρι κέρδισε τη δημοτικότητα στα social media λόγω των φωτογραφιών τους και επειδή πολλοί θεωρούν πως ένα τέτοιο πλάσμα είναι ασυνήθιστος σύντροφος ενός κοριτσιού.

«Τα σκυλιά αυτής της ράτσας είναι επίσης γνωστά και ως σκυλιά Velcro. Θέλουν να είναι μόνο με τον άνθρωπό τους και προφανώς διάλεξαν την κόρη μου. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με την προσοχή που παίρνει. Οι άνθρωποι μπορούν να δουν πόσο γλυκός και ώριμος μπορεί να είναι.» είπε η Tara Prucha η μητέρα της Siena.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα cutieandthebeast.com | Facebook | Instagram (h/t: today)

«Η κόρη μου δεν έχει ένα αγαπημένο παιχνίδι ή αντικείμενο.» συμπλήρωσε.

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-89

 

«Για αυτήν υπάρχει μόνο ο οικογενειακός μας σκύλος.»

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-42

Η μικρή απέκτησε τον Buddha αφού το Τσιουάουά της πέθανε σε ατύχημα.

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-95

Η οικογένεια σκέφτηκε να πάρει ένα σκύλο από κάποιο άσυλο.

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-93

Τέλος αποφάσισαν να πάρουν σκυλί από έναν εκτροφέα γιατί είχαν ένα πολύ μικρό παιδί και κατανοούσαν τα πολλαπλά γενετικά θέματα που μπορεί να έχει η κάθε φυλή. Προτίμησαν να γνωρίζουν καλά την ιστορία του νέου μέλους της οικογένειάς τους.

 

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-1051

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-7

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-10

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-14

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-27

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-35

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-43

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-51

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-53

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-55

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-76

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-90

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-91

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-99

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-100

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-101 cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-103

cutie-and-the-beast-dog-girl-seana-doberman-1041

Πηγή: www.tilestwra.com