Αρχείο

All posts for the day 26 Νοεμβρίου 2015

Το κορίτσι εκείνο | της Choco Bloom

Published Νοέμβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

Liza Feurtado-www.kaifineart.com-1

 

Είναι κάποιες μέρες, μέσα στις οποίες αναζητώ εκείνο το κορίτσι, με το οποίο κάναμε πολλά-πολλά χρόνια παρέα (από πριν γεννηθώ, θα τολμούσα να πω) και έχουμε λιγάκι (ίσως και πολύ) χαθεί, τα τελευταία, περίπου, 6 χρόνια. Η πρώτη εγκυμοσύνη, η αποκλειστική αφοσίωση σε ένα μωράκι, το οποίο μόλις γνώριζε να ζει έξω από το σώμα της μαμάς του, ξενύχτια, πρώτο χαμόγελο, πρώτο δοντάκι, πρώτα βήματα, πρωτιές πολλές. Κι ύστερα, περίπου 3 χρόνια αργότερα, ακόμα ένα μωράκι κι άλλα ξενύχτια κι άλλες χαρές κι άλλες πρωτιές (είναι μαγικό το πόσο πρωτόγνωρα έμοιαζαν και πάλι όλα), για ακόμα ένα ανθρωπάκι, το οποίο ήθελε το χρόνο του, να καθορίσει την ύπαρξή του, έξω από το φιλόξενο και γεμάτο αγάπη, σώμα της μαμάς.

Σε αυτό το διάστημα των 5-6 ετών, έχουμε βρεθεί κάμποσες φορές, όχι με την πολυτέλεια του χρόνου, όπως στο παρελθόν, όμως πάντα συνεχίζαμε από εκεί που είχαμε μείνει, σαν να μην είχαν κυλήσει καθόλου οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Οι κουβέντες μας είχαν και έχουν πολλά «Θυμάσαι;;;,», γεγονός το οποίο μας έδινε και μας δίνει πολλή μεγάλη χαρά, γιατί είναι όμορφο να υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου, με τους οποίους μοιράζεσαι ιστορίες, στιγμές, αναμνήσεις, ευχάριστες ή όχι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η παρουσία του άλλου στις εικόνες αυτές και τα συναισθήματα, τα οποία σου γεννά αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση, ότι ήταν πάντα εκεί, από επιθυμία κι όχι από υποχρέωση ή καθήκον.

Με το «κορίτσι» εκείνο λοιπόν, έχουμε περάσει πολλά, πολλά, πολλά. Πάντα ακούγαμε με αφοσίωση η μια την άλλη. Ακούγαμε ακόμα και τις σιωπές μας, οι οποίες κάποιες φορές είχαν πολλά περισσότερα να πουν, από τα λόγια. Ταξιδέψαμε αρκετά (παρά τον τεράστιο φόβο μου για τα αεροπλάνα!), κάναμε χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, αμίλητες, ακούγοντας τραγούδια ψυχής, ξενυχτήσαμε διαβάζοντας κι αποστηθίζοντας βιβλία ολόκληρα, για εξετάσεις Πανελλήνιες κι αργότερα στη σχολή, για το πτυχίο, καρδιοχτυπήσαμε από έρωτα, σίγουρες ότι είναι ο «απόλυτος», κλάψαμε από απογοήτευση (για εκείνον τον έρωτα, ο οποίος τελικά χμμμ, ε δεν τον έλεγες κι «απόλυτο»), μείναμε αγκαλιασμένες για ώρες, όταν κάποιο πρόσωπο αγαπημένο «έφευγε», νιώθοντας εκείνο τον πόνο της απώλειας που σου σκίζει την ψυχή κι ήμασταν πάντα εκεί, πάντα μαζί…

Ακόμα κι όταν άλλαξα «όχθη», στο ποτάμι της ζωής μας και βρέθηκα με 2 πιτσιρίκια, θαύματα μικρά, το «κορίτσι» εκείνο, ποτέ δεν με λησμόνησε, μάλλον εγώ «αποσύρθηκα», όχι επειδή το ήθελα, μα επειδή ίσως δεν έχω καταφέρει να τα συνδυάσω όλα, τόσο άψογα, όσο αρκετές μαμάδες, τις οποίες κατά καιρούς «διαβάζω» κι αναρωτιέμαι, μα τι στο καλό κάνω λάθος; (αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα!!).

Τη θυμάμαι, με πόση χαρά υποδέχτηκε τα νέα, ότι τελικά εκείνος ο άντρας, ήταν ο «ένας» κι είχαμε αποφασίσει, να μείνουμε μαζί. Τη θυμάμαι να με κοιτάει, με τόση τρυφερότητα, όταν κρατούσα για πρώτη φορά το γιο μου αγκαλιά κι ήμουν «χαμένη» σε έναν πρωτόγνωρο κυκεώνα συναισθημάτων κι ήταν σαν να μου έλεγε, «κοίτα τον…είναι τόσο όμορφος…δεν τα κατάφερες κι άσχημα φιλενάδα!».Κι ύστερα, την ένιωθα δίπλα μου, σε όλα εκείνα τα ατέλειωτα ξενύχτια, να με στηρίζει και να μου λέει με τον τρόπο της: «Θα τα καταφέρεις, απλά εμπιστέψου τον εαυτό σου και την αγάπη σου, για το μικρό αυτό πλασματάκι». Πόσο δίκιο είχε!

Ήταν εκεί και στον ερχομό της μικρής μου κόρης. Θυμάμαι με πόση συγκίνηση την κοιτούσε, όταν προσπαθούσε να θηλάσει για πρώτη φορά, αναγνωρίζοντας σε εκείνο το τοσοδούλικο πλασματάκι, ένα πείσμα όμοιο με το δικό μου. Νομίζω τότε ήταν που ευχήθηκα, να έμοιαζε λιγάκι η κόρη μου, σε εκείνο το «κορίτσι», το οποίο όσο κοιτάζω το παρελθόν, τόσο περισσότερο ανακαλύπτω ότι ήταν ξεχωριστό στη ζωή μου. Ένιωσα πως με θαύμαζε λιγάκι, αφού (άγνωστο πώς) με 2 πιτσιρίκια, μπορούσα ακόμα να χαμογελώ και να κάνω πως δεν βλέπω εκείνο το βουνό με τα ασιδέρωτα, τα πιάτα που περιμένουν κάποιος να φιλοτιμηθεί και να τα πλύνει επιτέλους , ενώ δεν έδειξε ποτέ να την ενοχλεί στο παραμικρό, η μάλλον (επιμελώς) ατημέλητη εικόνα μου, με τις φόρμες, το μαλλί-θάμνο (και ολίγον άλουστο), και την κατά τα άλλα, υπέροχη παντοφλίτσα μου.

Νομίζω δεν την ένοιαξε ποτέ, ότι αντί να τα λέμε οι 2 μας, εγώ διάβαζα κάποιο παραμύθι, σε 2 φατσούλες, που με κοιτούσαν με αγωνία. Ούτε όταν ακύρωνα, τελευταία στιγμή, λόγω «αδιαθεσίας τέκνου» εκείνο το κρασάκι, που είχαμε κανονίσει, μετά από καιρό, όταν επιτέλους όλα έδειχναν, ότι εκείνο το σύμπαν είχε κάνει τη συνομωσία του κι οργανώναμε βραδιά μόνο για κορίτσια (εμάς εννοώ καλέ!). Ξέρω πως εκείνη ειδικά, ποτέ δεν θα μου κρατήσει κακία, το βλέμμα της δεν θα με κρίνει και θα με καταλαβαίνει, γιατί νιώθω πως με ξέρει καλύτερα, ακόμα κι από μένα την ίδια.

Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα, το ευχαριστώ, το ευγνωμονώ, το αγαπώ εκείνο το «κορίτσι». Ήταν η διαδρομή μου μαζί του, η οποία με έκανε να νιώσω ότι είμαι πια έτοιμη, να την περάσω εκείνη την «όχθη» και να δώσω ζωή και πνοή σε 2 πλασματάκια μοναδικά. Και ξέρω πως ακόμα κι αν έχουμε «χαθεί» λιγάκι, εξακολουθούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη, που υπάρχουμε η «μια» στη ζωή της «άλλης» και θα πορευόμαστε μαζί για πάντα.

Γι’ αυτό λοιπόν, μην ξεχνάτε ποτέ, να αγαπάτε και να αγκαλιάζετε με τρυφερότητα, εκείνο το «κορίτσι», αυτό που ήσασταν κάποτε και νομίζετε ότι επειδή η ζωή σας άλλαξε, δεν υπάρχει πια. Να το φροντίζετε αυτό το πολύτιμο «κορίτσι», σαν λουλούδι τρυφερό και να έχετε πάντα την αγκαλιά και την ψυχή σας, ανοιχτές για εκείνο.

Κι εκείνο, να ξέρετε, είναι πάντα εκεί, άγρυπνος φύλακας-άγγελός σας, να σας υπενθυμίζει ότι ναι, είστε υπέροχες.

Πηγή:www.brightsideofmom.gr

Είμαι μαμά και…είμαι καλά!

Published Νοέμβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

mama-paidi

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Όταν γίνεσαι μαμά, η ζωή σου αλλάζει για πάντα. Μέσα στην απόλυτη αφοσίωση, εύκολα όμως χάνεις την παλιά σου ανεμελιά, και εξίσου εύκολα ξεχνάς τις όποιες επιθυμίες σου. 

Το παιδί σας είναι το παν και θυσιάζετε τα πάντα για εκείνο; Μην ανησυχείτε! Το φαινόμενο συναντάται σχεδόν σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου. Στη Γαλλία, το ονομάζουν «l’enfant roi», δηλαδή «το παιδί βασιλιάς».

Η βρετανίδα δημοσιογράφος Κέιτ Φάιτζες, στο βιβλίο της «Μητέρα για πρώτη φορά» (εκδόσεις Ψυχογιός), γράφει πως ο τοκετός δεν αποτελεί το τέλος μιας περιπέτειας (της κύησης), αλλά την αρχή μιας άλλης, για την οποία οι γυναίκες δεν είναι ποτέ προετοιμασμένες επαρκώς. Δεν είναι προετοιμασμένες ούτε για τον ορμονικό κατακλυσμό που ακολουθεί τον τοκετό, ούτε για τη σφοδρότητα των αισθημάτων τους, ούτε για τη σωματική κόπωση και την αϋπνία, ούτε για τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή τους.

Η συγγραφέας αποδίδει την έλλειψη συμπαράστασης που βιώνει η σύγχρονη μητέρα στο γεγονός ότι έχουμε πολύ σύντομα περάσει από την εποχή όπου ο αριθμός των γεννήσεων ήταν πολύ μεγάλος σε μια εποχή όπου τα παιδιά σχεδόν σπανίζουν. Έτσι, όλο το βάρος ρίχνεται πια αμέσως στο «ευ ζην» του νεογέννητου, και η μητέρα, που μόλις πριν από μερικές δεκαετίες δεχόταν τις περιποιήσεις και τη συμπαράσταση των γύρω της, μπαίνει στο περιθώριο. Επιπλέον, το κοντινό της περιβάλλον δείχνει να περιμένει από αυτή να επανέλθει στην προ εγκυμοσύνης και τοκετού κατάσταση, και μάλιστα σε ελάχιστο χρόνο.

«Άσε το μωρό σου για ένα λεπτό και σκέψου για λίγο και τον εαυτό σου»
Αυτό μας μας συμβουλεύει να κάνουμε η συγγραφέας. Ας μην ξεχάσουμε να φιλήσουμε τρυφερά το σύντροφό μας, να χαλαρώσουμε πίνοντας ένα ποτήρι κρασί με τις φίλες μας, να προγραμματίσουμε ένα μασάζ ή -τέλος πάντων- να απολαύσουμε την πολυτέλεια του να μην κάνουμε απλώς τίποτα. Η ζωή μας είναι τα παιδιά μας, αλλά είναι και ο σύντροφός μας, οι φίλοι μας… Η ζωή μας είμαστε εμείς. Ξεκινήστε να το πιστεύετε και, κυρίως, αγαπήστε τον εαυτό σας, χωρίς τις ενοχές και το φόβο μήπως θεωρηθείτε εγωίστριες. Θυμηθείτε πως μια ισορροπημένη μητέρα, η οποία νιώθει καλά με τον εαυτό της, μεγαλώνει και ισορροπημένα παιδιά.

Αφήστε τις δουλειές του σπιτιού να περιμένουν
Αφού καλύψετε τις βασικές ανάγκες του πλάσματος που εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς, είναι η ώρα να σκεφτείτε τον εαυτό σας. Ξαπλώστε, απολαύστε ένα ωραίο γεύμα, κάντε ένα μπάνιο με την ησυχία σας και φορέστε κάτι που σας κάνει να νιώθετε όμορφα. Μην αρχίσετε να σκέφτεστε πως το σπίτι χρειάζεται ξεσκόνισμα και θυμηθείτε πως οι καλεσμένοι σας μπορούν να φτιάξουν και μόνοι τους έναν καφέ. Μην ξεχνάτε πως μια γυναίκα που θέλει να έχει τον έλεγχο για τα πάντα και είναι ψυχαναγκαστική με τις δουλειές, γίνεται αντιερωτική για το σύντροφό της και «σπαστική» για τα παιδιά της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σπαταλά την ενέργειά της σε ανούσια πράγματα και να μην επενδύει σωστά στις σχέσεις της. Αφού, λοιπόν, καλύψετε τις πρακτικές ανάγκες, δώστε χρόνο στον εαυτό σας να συλλογιστεί μέσα σε αυτή τη νέα κατάσταση που λέγεται μητρότητα. Σκεφτείτε πως ο ρόλος σας δεν έχει να κάνει μόνο με ένα πλήθος υποχρεώσεων, αλλά και με ένα πλήθος από νέα συναισθήματα. Πολύτιμα, μοναδικά, πλούσια. Δείτε τη μητρότητα όχι μόνο ως καθήκον, αλλά ως μια νέα πολυτέλεια.Απολαύστε τη… στιγμή
Από τη στιγμή που βρεθήκατε στην καινούργια αυτή κατάσταση, η καθημερινότητα και οι σκέψεις σας τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ξεχάσατε τι σημαίνει «στιγμές». Η βόλτα στη φύση δεν έχει την ίδια αξία με παλαιότερα, ούτε σας χαρίζει την ίδια απόλαυση. Σεξ δεν προλαβαίνετε να κάνετε όπως είχατε συνηθίσει. Δεν προλαβαίνετε ούτε ένα γεύμα να απολαύσετε καλά-καλά. Όσο για το να αφιερώσετε κάποιες παραπάνω ώρες στην καριέρα σας, ούτε να το συζητάτε… Κοιτάζετε το μωρό σας και σκέφτεστε πως ποτέ δεν θα έχετε ξανά την ευκαιρία να αποκτήσετε την καριέρα που είχατε ονειρευτεί ή να κάνετε τα ταξίδια που λαχταρούσατε κάποτε; Λάθος. Αυτή η εμμονή είναι κάτι που υπάρχει μόνο στο μυαλό σας. Αναλογιστείτε: Τι θα έχει σημασία για εσάς μετά από 20 χρόνια; Θα ήταν τόσο σημαντικό, άραγε, να είχατε φτάσει στο απόγειο της καριέρας σας ή να είχατε προλάβει να διαβάσετε δέκα βιβλία παραπάνω; Θυμηθείτε πως το άγχος και η πίεση που νιώθετε τώρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσωρινή φάση.Αλλάξτε το «χρόνος για εκείνο» σε «χρόνος για εμάς»
Το απόγευμα που γυρίζετε από τη δουλειά, ταΐζετε τα παιδιά και τους διαβάζετε παραμύθια, παρόλο που δεν σας αρέσει καθόλου. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά πάντα θέλουν «κάποιον» να παίζουν. «Κάποιον», όχι απαραίτητα τη μαμά τους. Κυρίως, μάλιστα, αν νιώσουν πως η μαμά τους το κάνει ως αγγαρεία. Αποφασίστε ποια είναι τα πράγματα που σας αρέσουν να κάνετε μαζί και αφήστε τα υπόλοιπα να τα κάνουν με άλλους. Για παράδειγμα, αν σας αρέσει το ποδήλατο, οργανώστε μίνι καθημερινές βόλτες, αν σας αρέσει ο χορός, βάλτε την αγαπημένη σας μουσική και χορέψτε παρέα, αν προτιμάτε τη ζωγραφική, κάντε ένα μικρό διαγωνισμό για τις καλύτερες ζωγραφιές.

Ξεκλέψτε λίγο χρόνο αποκλειστικά για εσάς!
Αν υπάρχουν μέρες που νιώθετε κατάκοπες και δεν σας αρέσει τίποτα, αφήστε το παιδί να παίξει μόνο του στο δωμάτιό του, χωρίς ενοχές. Όλοι έχουν ανάγκη για λίγη μοναχικότητα. Ακόμη και τα νήπια. Κάντε μια λίστα με τις αγαπημένες σας δραστηριότητες Και ξεκινήστε άμεσα. Όσο κι αν γκρινιάζετε πως δεν έχετε ούτε λεπτό ελεύθερο μέσα στην ημέρα, σίγουρα θα ξεκλέψετε ένα δίωρο για λίγη γυμναστική, διάβασμα ή σερφάρισμα στο Ίντερνετ. Δεν είναι ανάγκη όλα αυτά που σας αρέσουν να είναι χρήσιμα για το σώμα ή την ψυχή, μπορεί να είναι κάτι χαλαρωτικό ή ακόμη και τεμπέλικο.Αφήστε τους άλλους να σας βοηθήσουν
Tα καλά νέα είναι πως δεν χρειάζεται να τα κάνετε όλα μόνες σας. Μην ντρέπεστε, λοιπόν, να ζητήσετε ή να δεχτείτε βοήθεια από το οικογενειακό και φιλικό σας περιβάλλον. Μη διστάσετε να ζητήσετε από τους γονείς σας να σας κρατήσουν το μωρό, να τρέξουν για τους λογαριασμούς ή να συνεισφέρουν με κάποιες έξτρα εξυπηρετήσεις. Αν η οικογένειά σας είναι μακριά, τότε δημιουργήστε ένα βοηθητικό σύστημα από φίλους και γείτονες. Από όπου κι αν έρχεται η προσφορά, απλά δεχτείτε την. Και χρησιμοποιήστε αυτό τον ελεύθερο χρόνο όχι μόνο για να καλύψετε κάποιες υποχρεώσεις, αλλά και για να κάνετε κάτι για τον εαυτό σας. Αν η φίλη σας προθυμοποιηθεί να σας κρατήσει το παιδί για να πάτε για πεντικιούρ, κάντε το. Χωρίς ενοχές! Ναι, είναι ένα δύσκολο μάθημα για εσάς, αλλά αν το μάθετε, θα σας αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία. Θυμηθείτε: Η μητρότητα είναι και μπορεί να γίνει συναρπαστική, αν το επιτρέψετε εσείς! Δεν σημαίνει απαραίτητα απώλεια των επιθυμιών σας! Είναι σίγουρα ένας καινούργιος, διαφορετικός ρόλος. Μπείτε με εμπιστοσύνη σε αυτό το ταξίδι της ζωής. Έχετε πολλά να μάθετε από τα παιδιά σας! Η ζωή είναι κάτι που πρέπει να κερδίζετε σε κάθε στιγμή της, όχι κάτι που απλά «ανέχεστε». Μόνο τότε η μητρότητα αποτελεί επιλογή, και όχι έναν τυχαίο ρόλο που καλούμαστε να υπηρετήσουμε! Και μόνο τότε εμείς είμαστε καλύτερες και πιο ευτυχισμένες μητέρες.
Με τη συνεργασία της Μαρίας Τουλιάτου (ψυχολόγος).