Αρχείο

All posts for the day 22 Νοεμβρίου 2015

Όλα συγχωρούνται εκτός από το κέρατο – Έλενα Φλώρου

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

couples-love2

«Όλα συγχωρούνται εκτός απ’ το κέρατο» λένε. Ναι, καλά! Μέχρι να συμβεί κι έπειτα ν’ αλλάξει το τροπάρι. Ψάχνεις να κολλήσεις τα σπασμένα και καταλήγεις στην, πλέον, κοινότυπη δικαιολογία «ήταν ένα λάθος της στιγμής». Γεια σου, ρε Πασχάλη, που πήγες το βερνικωμένο κέρατο σ᾽ άλλοlevel και εμπνέεις κόσμο.

Την απιστία πολλοί εμίσησαν αλλά εκείνος ο έρμος, ο καψούρης κερατάς δεν μπορεί να τραβήξει τόσο εύκολα την κόκκινη γραμμή στον άπιστο Θωμά ή στην ατακτούλα μοιχαλίδα.

Πονάει κι αγαπάει κι έτσι θα φροντίσει πρώτα να κατηγορήσει οτιδήποτε θα ξελαφρώσει τη συνείδησή του. Φταίει ο ανάδρομος Ερμής, φταίνε οι δύσκολες μέρες του μήνα, φταίει το κωλόπαιδο που παρέσυρε με πονηριά το άβγαλτο κοριτσάκι, φταίει το ξέκωλο που του κουνήθηκε λίγο και ε-τι-να-γίνει-άντρας-είναι, φταίει ο Τσίπρας και η δεύτερη φορά αριστερά αλλά ποτέ δε φταίει ο άνθρωπός τους που στο κάτω-κάτω τους πρόδωσε.

Πάνε οι καιροί που το κέρατο θεωρούνταν taboo κι αποτελούσε ζήτημα τιμής. Ξεχάστε τις εποχές που ξημερωνόμασταν στα μπουζούκια και πετάγαμε λουλούδια υπό τους ήχους της «αχάριστης που δεν άξιζε τόσο». Η κοινωνία έχει εξελιχθεί, για να μην πω ξεμπουρδελευτεί, που η απιστία θεωρείται ένα ατόπημα που, πάει στο διάολο μωρέ, πάει, πέρασε.

Έχεις φτάσει να γίνεις μάλιστα τόσο open-minded που όλα τα συγχωρείς, όλα τα μαχαιρώνεις και καλά να είσαι να τα ξανακάνεις. Κι αν τολμήσει και κανείς να σου τη βγει και σε πει μαλάκα, σηκώνεις φρύδι, παίρνεις επικριτικό ύφος κι όλο ειρωνεία απαντάς: «Δεν έχεις αγαπήσει εσύ, ρε. Δεν καταλαβαίνεις.»

Τι λες, ρε Πίκατσου; Σοβαρά; Πού το πήρες το Master στην αγάπη, να περάσω να βάλω μια μολότοφ στο Πανεπιστήμιο που σε έχρισε εραστή; Νταξει! Το καταλαβαίνω πως πονάει η προδοσία και πρέπει να κρατήσεις ένα επίπεδο αλλά μη μου παριστάνεις και τον Γκάντι, διδάσκοντας αγάπη και κατανόηση.

Τα πράγματα είναι απλά. Όταν το σκάκι του έρωτα μετατρέπεται σε γαϊτανάκι αποκριών υπάρχει πρόβλημα. Δεν την πήρε κανείς απ᾽ το μαλλί, δεν τον πότισε καμιά ερωτικό μαντζούνι για να τον ρίξει. Ήθελε και σε κεράτωσε και το γούσταρε κιόλας! Κι αυτά που σου λέει περί ψυχολογικών αδιεξόδων, πιέσεων και κακής επικοινωνίας μεταξύ σας είναι μπούρδες. Ανώριμοι άνθρωποι που δεν έχουν καν τη δύναμη να πάρουν ευθύνη των πράξεών τους και να χωρίσουν.

Δεν υπάρχουν ονειρεμένες σχέσεις, ούτε πραγματικότητες που σφίζουν από χαρά από το πρώτο λεπτό της ημέρας μέχρι το τελευταίο. Θα υπάρξει τριβή, θα επέλθει η συνήθεια. Θα ξεκολλήσετε απ᾽ τα μέλια, θα μπουν στη μέση οι υποχρεώσεις, το σεξ δε θα είναι πάντα καλό κι ίσως υπάρξουν στιγμές που δε θ᾽ αντέχετε ο ένας τον άλλον.

Όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, όμως, δεν υπάρχει χώρος να παραστρατήσει η ματιά. Μένει εμμονικά καρφωμένη στο πρόσωπο που έχεις ξεχωρίσει απ᾽ το πλήθος, στο βλέμμα που κάθε φορά που συναντάς ουρλιάζει πληρότητα.

Όταν φτάνεις στο σημείο να λες πως αγαπάς υπάρχει μόνο μια θέση για σένα: δίπλα του. Στο κρεβάτι πλάι του. Γαντζώνεις την ανάσα σου στο λαιμό του και νιώθεις ασφαλής. Δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα απ᾽ αυτό. Ολόκληρη η ύπαρξή σου στριμώχνεται στα χρονικά διαστήματα που εσύ κι εκείνος μοιράζεστε την αθόρυβη ευτυχία σας.

Έτσι είναι ο έρωτας. Κτητικός, απόλυτος, σχιζοφρενής μα πάνω απ᾽ όλα σταθερός κι εμμονικός στις επιλογές του. Δένει τους εραστές μ᾽ έναν όρκο απόλυτης αφοσίωσης και δε διαπραγματεύεται τους εύκαιρους δανεισμούς. Δεν ξαπλώνει σε σεντόνια ξένα και δε γουστάρει τα μέτρα σύγκρισης.

Αν στην κοινή ζωή με τον σύντροφό σου δε μοιράζεστε αυτή την τρέλα, τότε μάλλον θα πρέπει να προβληματιστείς αν βρίσκεσαι στο σωστό μέρος. Κι όχι δε χωράνε ούτε υποχωρήσεις, ούτε συμβιβασμοί.

Το κέρατο είναι κέρατο . Βροντοφωνάζει προδοσία και δε συγχωρείται. Μη βουλώνεις τ᾽ αυτιά, μην είσαι καθωσπρέπει. Μην μπαζώνεις άλλο με δικαιολογίες την ανασφάλειά σου και τον φόβο σου να δεις τα πράγματα ως έχουν και να κάνεις ένα βήμα παραπέρα.

 

Ο άνθρωπος σου είναι εκεί έξω και σε περιμένει. Στο χέρι σου είναι αν θα ψάξεις να τον βρεις ή αν θα συνεχίσεις να είσαι τσιλιαδόρος της ίδιας σου της ζωής.

 

Πηγή: www.ilov.gr

Μαζί στη ζωή, μαζί και στο θάνατο: Το δράμα μάνας που έχασε τις δίδυμες κόρες της στο μακελειό στο Παρίσι!

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

didimes-parisi (1)

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

Το πιο άσχημο παιχνίδι επιφύλασσε η μοίρα, για μια άτυχη μάνα που έχασε τις δίδυμες κόρες της στο μακελειό στο Παρίσι. Συγκεκριμένα τα δυο άτυχα κορίτσια που από τη μέρα που γεννήθηκαν έκαναν τα πάντα μαζί διασκέδαζαν εκείνο το βράδυ.

Αυτή η έξοδος όμως δυστυχώς ήταν η τελευταία της ζωής τους, μια και λίγο αργότερα βρέθηκαν νεκρές έξω από το μπαρ Carillon -ναι, γεννήθηκαν μαζί και πέθαναν μαζί.

Η Emilie Meaud ήταν αρχιτέκτονας, και είχε αποφοιτήσει από το La Villette, την Εθνική Σχολή Αρχιτεκτόνων, ενώ η Charlotte είχε πτυχίο στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου.

Ο δήμαρχος της πόλης, Rene Arnaud, δήλωσε: «Είναι ένα δύσκολο, σκληρό πράγμα για μια μητέρα να θάψει το παιδί της. Για να θάψει και τα δύο είναι αδιανόητο. Ωστόσο, όταν είδα την οικογένεια που δεν είχε κανένα μίσος στην καρδιά τους, ένιωσα απόλυτη αμηχανία. Με τι λόγια μπορεί να τους παρηγορήσω; Δεν υπάρχουν».

Να σας ενημερώσουμε πως πριν ένα χρόνο η τραγική αυτή μάνα είχε χάσει τον σύζυγό της και πατέρα των κοριτσιών της. Τώρα έχει λυγίσει μπροστά στα δυσάρεστα νέα και όπως τόνισαν άτομα από το περιβάλλον της δεν βρίσκει πια κανένα νόημα για να συνεχίσει τη ζωή της.

Οι φίλοι της Charlotte είπαν: «Θα θυμόμαστε την αγάπη της για τη ζωή», ενώ Καθηγητές της Emilie σχολίασαν: «Σοκαριστήκαμε αφού ακούσαμε ότι η Émilie μας, ήταν μεταξύ των θυμάτων της τρομοκρατίας».

Πηγή:www.peoplegreece.com

Ένα γράμμα στις μαμάδες που κοιτάνε το κινητό τους ενώ τα παιδιά τους παίζουν στο πάρκο…

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

thumbnail

Αγαπητή μαμά που κοιτάς το κινητό σου,

Σε βλέπω στο πάρκο με τα παιδιά σου , να κρατάς το κινητό στο χέρι σου.

Τα παιδιά σου τρέχουν χαρούμενα και φωνάζουν:«Μαμά κοίτα με!Κάνω τσουλήθρα! Δες μαμά!»

Όμως εσύ δεν κοιτάς… επειδή κοιτάς το κινητό σου γιατί μπορεί να σερφάρεις στο internet ή να κοιτάς τα mail σου ή να χαζεύεις στο facebook.

Δεν κοιτάς… επειδή κάθε φορά στο πάρκο και στο σπίτι  κοιτάς τι κάνουν τα παιδιά σου και έτυχε να κοιτάς το κινητό σου.

Δεν κοιτάς… επειδή μπορεί να δουλεύεις από το σπίτι και αυτή την στιγμή μπορεί να έχεις να παραδόσεις ένα πολύ σημαντικό project.

Δεν κοιτάς … επειδή  μπορεί κάποιο μέλος της οικογένειάς σου να είναι άρρωστο και να περιμένεις από στιγμή σε στιγμή νέα του ενώ τα παιδιά σου είναι απασχολημένα στο παιχνίδι.

Δεν κοιτάς… επειδή μπορεί να ψάχνεις τρόπους και συμβουλές σε ένα πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπίζει το παιδί σου.

Δεν κοιτάς...επειδή  μπορεί να χώρισες με τον άντρα σου και ψάχνεις να βρεις τρόπους για να βοηθήσεις τα παιδιά σου να διαχειριστούν το διαζύγιο.

Δεν κοιτάς… επειδή μπορεί να είσαι όλη μέρα στο σπίτι με 3 παιδιά και να ασχολείσαι μαζί τους και αυτά στο πάρκο μπορεί να είναι τα μόνα λεπτά που μπορεί να έχεις για τον εαυτό σου.

Για αυτούς τους λόγους λοιπόν μαμά θα σου πω κάτι:

Δεν πρόκειται να σε κρίνω. Δεν σε ξέρω. Δεν γνωρίζω την ιστορία σου.

Ξέρω όμως πως δεν χρειάζεται να παρακολουθείς κάθε τους χοροπήδημα, στριφογύρισμα και χορό για να είσαι καλή μαμά. Υπάρχουν πολλά πράγματα στις ζωές μας πέρα από το να είμαστε γονείς και δυστυχώς δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε όσο είμαστε γονείς.Υπάρχουν πολλές υποχρεώσεις και ευθύνες  τις οποίες πρέπει να τηρήσουμε.

Δεν θα γίνει και τίποτα αν αφήσεις τα παιδιά σου να παίζουν ανεξάρτητα χωρίς να είσαι  συνεχώς από πάνω τους.

Με εκτίμηση η μαμά απέναντι στο πάρκο που κρατάει ένα κινητό τηλέφωνο και δεν θα σε κρίνει για το δικό σου…

babyradio.gr-Άννα Κ.

Πηγή:babyradio.gr

Γιατί απολαμβάνω πραγματικά να είμαι με τα παιδιά μου

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

mother-daughter-hug

Της Έλλης Πάντα

Τελευταία, βλέπω στα social media διάφορα άρθρα, του τύπου «Η μητρότητα είναι δύσκολη», «Δεν είναι υποχρεωτικό να απολαμβάνουμε τη μητρότητα», «Δεν είναι απαραίτητο να μας αρέσει που είμαστε γονείς», κλπ. Εγώ όμως, αγαπώ τη μητρότητα. Λατρεύω τη μητρότητα. Μου αρέσει που σε λίγο, θα πρέπει να κάνω τις ετοιμασίες για το πάρτι του γιου μου, κι ας είναι πάρα πολλές. Γιατί τελικά, καθημερινά πράγματα που μοιάζουν με αγγαρεία, είναι πραγματικά απίστευτο προνόμιο όταν αφορούν τα παιδιά μου.

Η αλήθεια είναι ότι ήξερα από πάντα ότι ήθελα να γίνω μητέρα, πολλά χρόνια πριν παντρευτώ τον άντρα μου, πολλά χρόνια πριν από τις σπουδές μου και μάλλον, πολύ πιο πριν κι από το λύκειο. Ήξερα ότι μια μέρα ήθελα να φτιάξω τη δική μου οικογένεια, μια μεγάλη οικογένεια με 4 παιδιά. Μου άρεσε που άκουγα τη γιαγιά μου να λέει ότι της άρεσε που είχε γίνει μητέρα και που έβλεπα τη μητέρα μου να μεγαλώνει εμένα και τον αδερφό μου με χαρά. Η γιαγιά μου έλεγε συνέχεια «αν δεν χαίρεσαι που έχεις παιδιά, τότε γιατί να τα κάνεις;». Αυτή η φράση της μου έμεινε για πάντα στο μυαλό και φώλιασε μέσα στην καρδιά μου.

Αυτό που έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια από αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου, είναι ότι πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή όσο πιο έντονα μπορούμε και να μην παραπονιόμαστε, γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Έχω διάφορους γνωστούς που έζησαν τραγωδίες με τα παιδιά τους και είναι κάτι αβάσταχτο, ακόμα και μόνο που το σκέφτομαι.

Η μητρότητα στις μέρες μας μπορεί να είναι δύσκολη, ειδικά όταν η μητέρα εργάζεται. Μπορεί να ετοιμάσεις στα παιδιά φαγητό για το σχολείο και να επιστρέψουν όλα τα πακέτα άθικτα. Το ένα παιδί να παραπονιέται γιατί δεν έχει για φαγητό τις αγαπημένες του κοτομπουκιές ενώ παράλληλα, το άλλο μόλις λέρωσε τον καναπέ με γάλα κι εσύ να είσαι εξουθενωμένη γιατί τα 3 από τα 4 παιδιά σου δεν έλεγαν να κοιμηθούν το βράδυ (η ιστορία της ζωής μου) αλλά ξέρεις κάτι; Είναι τα παιδιά μας. Τα δικά μας παιδιά, εμείς τα φέραμε σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό από μόνο του είναι κάτι μαγικό!

Για αυτό το λόγο, απολαύστε το να είστε γονείς και μην αφήνετε τις κακές στιγμές, που σε όλους συμβαίνουν, να σας εμποδίσουν να χαρείτε το μεγαλύτερο δώρο στον κόσμο. Παίξτε μαζί τους πριγκίπισσες και πειρατές, ζωγραφίστε, χτίστε τουβλάκια με υπομονή. Ενθαρρύνετέ τα να κάνουν δουλειές, παρόλο που εσείς θα τις κάνατε πιο γρήγορα. Διαβάστε τους παραμύθια, αφήστε τα να σας κάνουν ένα σωρό ερωτήσεις παρόλο που έχουν ακούσει το ίδιο παραμύθι 10 φορές, αγκαλιάστε τα και μην τους δίνετε να παίζουν με ηλεκτρονικά για να τα ξεφορτώνεστε. Παίξτε μαζί τους επιτραπέζιο, κρυφτό, κυνηγητό.

Απλώς, ζήστε το σήμερα με τα παιδιά σας και απολαύστε το στο έπακρο.

Πηγή:www.babyads.gr

Δεν είναι κακό να μεγαλώνεις

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
25_skepseis_590_b1
Xρήστος Αντώναρος
«Κάθε πράγμα στον καιρό του», έλεγε η γιαγιά μου κάποτε. Κάθε φορά που βιαζόμουν να μεγαλώσω, εκείνη ήταν εκεί να μου πει το ίδιο πράγμα, κι αν δεν ήταν κοντά, μου τηλεφωνούσε στο σπίτι να μου το υπενθυμίσει.
Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα πως αυτή η τάση των ηλικιωμένων να επαναλαμβάνονται -εμείς κατηγορούμε τα γεράματά τους γιʾ αυτή την εμμονή-, έχει σοβαρό πάτημα. Οι ηλικιωμένοι έχουν δει τόσες φορές τα ίδια και τα ίδια, έχουν μεγαλώσει δίπλα σε τόσες γενιές που ξέρουν ποιο είναι το πρόβλημα. Δεν ξεχνούν όσα μας έχουν πει κατά καιρούς, απλά βλέπουν τη λύση πίσω από ένα πρόβλημα που έχουν δει εκατοντάδες φορές.
Η ζωή είναι μια σειρά από βήματα, και στιγμές γεμάτες χρώματα. Όχι άσπρο, μαύρο ή γκρι που κάποιοι τείνουν να λένε. Η ζωή έχει όλα τα χρώματα.
Αν δεν με πιστεύεις, κοίτα τριγύρω σου. Αν δεν μπορείς να τα δεις, ψάξε μέσα σου. Κάθε βήμα που θα κάνεις μέσα σʾ αυτό το μακρύ ταξίδι θα είναι και διαφορετικό.
Οι απολαύσεις σου θα γίνουν όλο και πιο απαιτητικές. Οι γνωριμίες σου όλο και περισσότερες. Οι ευθύνες σου θα σε βαραίνουν, όσο περνά ο καιρός. Όσο και να σου φαίνονται βαριά τα παραπάνω, εκεί που δε θα το καταλάβεις, οι ικανότητες σου να κρίνεις ποιον να εμπιστευτείς και ποιον όχι, ποιον να αγαπήσεις και ποιον νʾ αποκλίσεις από την προσωπική σου ζωή, θα έχουν βελτιωθεί. Όλα αυτά θʾ αναπτυχθούν μέσα σου, και μόνο αν το θες εσύ θα παραμείνουν αμετάλλακτα.
Το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει μόνο πως καταφέρνεις να κάτσεις στο τραπέζι με τους μεγάλους.Σηματοδοτεί το σημείο της ζωής σου, είτε είναι στα 25, είτε είναι στα 30 και άνω, κατά το οποίο ξέρεις το επόμενό σου βήμα. Δεν περιμένεις ανέμελα να συμβεί κάτι όπως συνήθιζες.
Το να είσαι μεγάλος δε σημαίνει πως κάθεσαι σε μια γωνία με σταυρωμένα τα χέρια και παρακολουθείς τον κόσμο να εξελίσσεται γύρω σου. Σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πιάνεις τη ζωή απʾ τα μαλλιά και τη σέρνεις στα πατώματα. Την οδηγείς εσύ στην εξέλιξή σου γιατί ξέρεις πως αν στηριχτείς μόνο σʾ εκείνη, θα σε προδώσει με την πρώτη ευκαιρία.
Πλέον το να είσαι μεγάλος δε σημαίνει πως ξεπέρασες ένα όριο ηλικίας. Σημαίνει πως είσαι ώριμος κι έτοιμος να γυρίσεις σελίδα κάθε φορά που κάτι στραβό θα συμβεί.
Η ζωή δεν είναι μικρή, είναι μεγάλη. Έχει χαρές και λύπες. Όσο πιο αργά τη διαβείς, τόσα περισσότερα θʾ απολαύσεις, αλλά και θα χάσεις.
Να είσαι έτοιμος γι’ αυτή την απώλεια.
Πηγή:www.ilov.gr

17 μωρουδίστικες αντιδράσεις για κάθε περίσταση!

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

22355681_rdyhjrtdjn.limghandler

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Είναι αλήθεια ότι τα μωρά ομορφαίνουν τη ζωή μας. Είναι τα πιο υπέροχα πλάσματα του κόσμου, που κάνουν τα πάντα με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Οι εκφράσεις τους σε ανύποπτο τόπο και χρόνο, με τις απίθανες γκριμάτσες τους, δεν συγκρίνονται με τίποτα. Γι’ αυτό κι εμείς συγκεντρώσαμε 17 μωρουδίστικες αντιδράσεις που όχι μόνο είναι ξεκαρδιστικές, αλλά θα μπορούσαν με μεγάλη ευκολία να ταιριάξουν και σε οποιαδήποτε ενήλικη περίσταση – και μάλιστα, με μεγάλη επιτυχία!

1. Όταν προσπαθείτε να μην ενδώσετε στο ψέμα σας ότι «πνίγεστε» στις δουλειές.

test1

2. Όταν οι φίλες σας κανονίζουν έξοδο κι εσείς συνειδητοποιείτε ότι δεν μπορείτε να πάτε

fgnhfgxngfn

3. Όταν τελειώνουν οι διακοπές σας.

gilugliug

4. Όταν ο άντρας σας σας ρωτάει αν τον προσέχετε την ώρα που σας μιλάει…

fgnbhcgbnf

5. Όταν έχετε μόλις πάρει delivery.

fghbfgxbgf

6. Όταν περιμένετε στο γιατρό τη σειρά σας και φωνάζουν λάθος το όνομά σας.

fghbfgxbhftrgh

7. Όταν βιάζεστε να προλάβετε τα πάντα, πριν ξυπνήσουν τα παιδιά.

fghbfxbnhgfyth

8. Όταν δαγκώνετε με χαρά ένα κρουασάν μαρμελάδας (μπλιαχ!), νομίζοντας ότι είναι το αγαπημένο σας κρουασάν σοκολάτας.

fghbfgxbhrt

9. Όταν μαθαίνετε ότι η αγαπημένη σας τηλεοπτική σειρά θα συνεχιστεί και την επόμενη σεζόν.

fsghfgxhbgfh (2)

10. Όταν μαθαίνετε ότι η αγαπημένη σας τηλεοπτική σειρά δεν θα συνεχιστεί την επόμενη σεζόν.

fghgfxvhbgfsh

11. Όταν ο καλός σας σας ρωτάει αν θέλετε ν’ ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί. –

fgshgfbhrxgfh

12. Όταν μετά από καιρό κανονίζετε να πάτε θέατρο, και μόλις φτάνετε μαθαίνετε ότι η παράσταση είναι sold out.  –

fsghbfzhbrdth

13. Όταν ο γιατρός σας σας λέει ότι πρέπει να τρώτε περισσότερα φρούτα και λαχανικά.

fsghxgfhbsrth

14. Όταν αυτό που έχετε παραγγείλει να φάτε, δεν μοιάζει ιδιαίτερα μ’ αυτό που σας φέρνουν τελικά.

fsghbfgbhnrysh

15. Όταν κολακεύεστε με τον ευγενέστατο σερβιτόρο που σας φλερτάρει.

fsghfzhbrgtfhs

16. Όταν το αφεντικό σας σας ζητάει να δουλέψετε υπερωρίες.

sfghbfhxsfrh (2)

17. Όταν το ρολόι δείχνει μόνο 10 το βράδυ, κι εσείς απλά δεν αντέχετε άλλο ξύπνια.

fgshfxgythsrh (1)

Πηγή:www.imommy.gr

Η Μαμά Πέθανε.

Published 22 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

images

Του zoetic (Ιωάννη Παπαναγιώτου)

Είχα μόλις γυρίσει σπίτι. Είχα μόλις θάψει τη μάνα μου. Είχα κλάψει πολύ. Μετά βγήκα να διασκεδάσω. Δεν είχα πει τίποτα σε κανέναν.

Γύρισα  στο σπίτι  λίγο πριν το επόμενο μεσημέρι. Έπρεπε να ορίσω τον εαυτό μου σε σχέση με τη ζωή. Η μάνα μου ήταν το σημείο αναφοράς, έστω και εάν δεν την είχα σκεφτεί ποτέ σαν  κάτι τέτοιο. Ήμασταν σαν τη Γη και το φεγγάρι. Σχέση απόστασης, εξάρτησης, μαγνητισμού και αμοιβαίας καταστροφής, αποστροφής.

Ό,τι έκανα ήταν ως κάποιο βαθμό, με έναν αδιόρατο τρόπο, συναρτώμενο με εκείνη.

«Πέθανε η μαμά», επανέλαβα δακρύζοντας. Διπλώθηκα στο κρεβάτι της σαν βρέφος. Επαναλάμβανα  τη λέξη  συλλαβιστά και ασταμάτητα: «ΜΑ-ΜΑ, ΜΑ-ΜΑ, ΜΑ-ΜΑ!»

Στον ήχο αυτής της λέξης εκείνη εμφανιζόταν πάντοτε σαν το τζίνι,  έτοιμη να ικανοποιήσει κάθε παραλογισμό μου. «Μα ήταν τόσο αδύναμη! Πως μπορούσε και έκανε ότι της ζητούσα;  Γιατί έπρεπε να ζητώ από εκείνη;» αναρωτιόμουν ενοχικά.

Το βλέμμα μου έπεσε στις ντουλάπες της. Φαντάστηκα το περιεχόμενο τους. Στην τέρμα αριστερά έβαζε μικροπράγματα. Την άνοιξα με την φαντασία μου και είδα το κουτί με τα ραφτικά, με το οποίο επιδιόρθωνε τα ρούχα μας. Δεν είχα δώσει ποτέ σημασία σε αυτή τη διαδικασία και όμως τώρα που την αναλογιζόμουν μπορούσα να διακρίνω στοιχεία μαγείας. Επισκεύαζε το τίποτα!   Ποτέ δεν είχε αποτύχει και όμως  ποτέ δεν της είχα πει μπράβο. Μπράβο μου έλεγε μόνο εκείνη.

«Πόση φαντασία, πόσο πείσμα», αναρωτήθηκα βλέποντας μέσα από τον καθρέφτη εκείνη, να στέκει στην άκρη του κρεβατιού ράβοντας. Δεν μου έδινε σημασία, έκανε σαν να μην υπάρχω.   Κάτω θα πρέπει να είναι το ατμοσίδερο και κάποια από τα παπούτσια της. Μου άρεσε να κρύβομαι εκεί μέσα. Ίσως επειδή δεν με άφηνε εκείνη. «Μου ανακατεύεις τα πράγματα», μου παραπονιόταν. Δεν σεβόμουν καμιά της επιθυμία ή ανάγκη ιδιωτικότητας.   Μπορεί για αυτήν, συγγνώμη, για την μαμά ήθελα να πω, η  συγκεκριμένη ντουλάπα  να ήταν  ένας χώρος ιερός, προσωπικά δικός της. Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό σαν ενδεχόμενο.

Στην μεσαία ντουλάπα είχε τα ρούχα της. Μέσα σε πλαστικές σακούλες. Παλιομοδίτικα ταγέρ από την εποχή που ήταν νέα. Ποτέ δεν έγινε μοντέρνα σαν την Άννα την Βίσση. Ο χρόνος για εκείνη είχεσταματήσει τη στιγμή που γεννηθήκαμε. Τριάντα χρόνια πριν.   Στην ακριανή  είχε τα σεντόνια μας. Δεν μου άρεσαν. Ήταν όλα αγορασμένα από πλανόδιους έμπορους. Ήταν όλα κουρασμένα από μια ζωή τόσο μικροαστική και τόσο απρόσμενα σύντομη.

Στο σπίτι μου είχα μόνο ντιζαινάτα  σεντόνια, σε μια προσπάθεια να δείξω πως το γούστο μου διαφοροποιήθηκε από αυτό εκείνης. Με ενοχλούσε η επιθυμία της να επιβάλει την αισθητική της πάνω μου. Μέχρι και τα δώδεκά μου, με έντυνε όπως ήθελε αυτή. Σαν τον άντρα που θα ήθελε να έχει.   Στη συνέχεια το βλέμμα μου έπεσε στην ανοιχτή πόρτα, η οποία έβλεπε μέχρι το παιδικό μου δωμάτιο. «Κοιμόταν πάντοτε από αυτή την πλευρά, μάλλον για να μας βλέπει, να μας ελέγχει», ψιθύρισα.

Κρατούσε την πόρτα ανοιχτή με ένα δοχείο μεταλλικό νερό για το σιδέρωμα, δεκαετίες τώρα. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να κοιμάται με την πόρτα κλειστή. Όχι ψέματα, το έκανε κάποιες φορές όταν ήθελε να κοιμηθεί και εγώ είχα δυνατά την τηλεόραση.   Και όταν εμείς φύγαμε για σπουδές στην Αγγλία, το δοχείο για πάντα εκεί, να κρατά ανοιχτή την πόρτα! Όλα εκείνα τα χρόνια μας περίμενε ανυπόμονα λες και θα γυρνούσαμε από βραδινή έξοδο. Όλα εκείνα τα  μοναχικά βράδια θα κοιτούσε ακόμα πιο επίμονα.

Πόσες φορές δεν θα σηκώθηκε μέσα στο μισοσκόταδο και το κρύο του χειμώνα για να μας σκεπάσει και αντιλαμβανόμενη πως λείπουμε θα έβαλε τα κλάματα;  Ίσως τότε να έμενε ξύπνια μέχρι το ξημέρωμα περιμένοντας μια «λογική» ώρα για να μας τηλεφωνήσει. Εμείς ή μάλλον εγώ, διαμαρτυρόμουν για το ακατάλληλο της ώρας, της μιλούσα κουρασμένα και ανόρεχτα.   «Τι  ώρα είναι αυτή που παίρνεις, είστε 2 ώρες μπροστά!»   Το έκλεινε χωρίς να πει λέξη.

Μας αγαπούσε με πάθος. Όπως όλες οι μαμάδες άλλωστε.  Η δικιά μου όμως δεν είχε ζωή εκτός από εμάς. Μας αγαπούσε γιατί δεν είχε τι άλλο να κάνει.   Ήταν μια διαρκής απαγόρευση. Ποτέ δεν καθίσαμε στο σαλόνι. Το φύλαγε «καινούριο» για τους γάμους μας, που ήλπιζε να είναι πιο τυχερότεροι από τον δικό της.   Πάντα γκρίνιαζε για να κλείσουμε τον θερμοσίφωνα, να μην τρέχουμε στο μπαλκόνι, να μην βάζουμε τα πόδια στον καναπέ, να μην παίζουμε μαξιλαροπόλεμο, μπουγέλο …   Ήμασταν όλη της η ζωή και τώρα που δεν υπάρχει, τι είμαστε;

Όλος της ο θάνατος;   Υπήρχαν φορές που ντρεπόμουν για αυτή. Δεν ήταν όσο μορφωμένη μου άξιζε, όσο νέα έπρεπε, όσο όμορφη ήθελα. Δεν ξέρω εάν το καταλάβαινε.   Την σκέφτηκα σαν γυναίκα. Ποτέ δεν μπόρεσα να αντιληφθώ πως ήταν τέτοια. Ήταν η μαμά μου. Για κάποιους όμως υπήρξε γυναίκα.

Την σκέφτηκα σαν φίλη κάποιων ανθρώπων, σαν συγγενή άλλων. Θα λείψει και σε αυτούς άραγε;  Μάλλον όχι, δεν ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός άνθρωπος. Ήταν απλή…ήταν σαν όλους.   Τρεις μέρες μετά. Περιφερόμουν τώρα στους χώρους του σπιτιού μας και περισυνέλεγα μνήμες, εστίαζα στις πιο αδιόρατες λεπτομέρειες ότι δεν είχα εντοπίσει ως τότε. Είδα μουτζούρες στις γωνίες των τοίχων από τα λάστιχα των ποδηλάτων, ξεφτισμένες  κλωστές στις μοκέτες από το κυνηγητό, γρατσουνισμένα πλακάκια από την μπάλα μέσα στο σπίτι, όσο έλειπε.

Σε αυτές τις επιμέρους λεπτομέρειες, σε αυτά τα λάθη, θα μπορούσε κάποιος να διαβάσει τη ζωή αυτού του σπιτιού. Του δικού μου σπιτιού. Ήταν ενδείξεις πως κάτι συνέβαινε, μην φανταστείτε τίποτα τρομερό, όχι ότι σας πέρασε από το μυαλό.   Χάιδευα με την παλάμη μου  τους τοίχους του χολ. Σε κάποιο σημείο ένιωσα το χέρι μου να αγγίζει μια ρωγμή η οποία δεν ήταν πια εκεί. Είχε κάποια στιγμή διορθωθεί, όχι όμως  για τη μνήμη του σώματος. Η μνήμη της αφής την εντόπισε και την αναπαρήγαγε στο ακέραιο.   Για εμένα όσα στρώματα μπογιάς και εάν την καλύψουν σε αυτό το σημείο θα υπάρχει πάντοτε μια πληγή. Είναι σαν να προσπαθεί  μια υπεραιωνόβια γυναίκα να κρύψει την φθορά του βίου της με παχιές στρώσεις make up. Impossible!

Έμεινα στο σπίτι μέρες. Υπό άλλες συνθήκες θα το είχα κάνει μπουρδέλο και όμως δεν υπήρχε η παραμικρή ένδειξη της παρουσίας μου. Τώρα πια το φρόντιζα σαν να ήταν εκείνη. Οι γείτονες με έβλεπαν μέσα από τα τζάμια να πηγαινοέρχομαι από δωμάτιο σε δωμάτιο, σαν χρυσόψαρο σε γυάλα.   Έπλενα τα ποτήρια και τα στέγνωνα όπως εκείνη, σφουγγάριζα με επιμέλεια. Της άναβα το καντηλάκι, πράγμα για το οποίο κάποτε την κορόιδευα. «Δεν υπάρχει θεός, όλα αυτά είναι βλακείες. Είσαι ηλίθια!», της φώναζα.

Προσπάθησα να μαγειρέψω. Είχε συνταγές μόνο για γλυκά. Τα φαγητά η μαμά τα έκανε από μνήμης. Το ίδιο και εγώ. Έφτιαξα το αγαπημένο μου. Έστρωσα το συνηθισμένο εμπριμέ τραπεζομάντιλο. Σέρβιρα στον εαυτό μου και προσπάθησα να φάω. Όχι, δεν θα κατάφερνα να πετύχω το αποτέλεσμά της. Δεν είχε σημασία που δεν ήταν  η πιο καλή μαγείρισσα. Ήταν το φαγητό της μαμάς μου. Μου ήρθε να κάνω εμετό. Το απεγνωσμένο μου  βλέμμα γύρεψε βοήθεια. Μα δεν υπήρχε κανείς να συντρέξει. Άνοιξα την τηλεόραση. Έβαλα να δω ότι θα έβλεπε εκείνη. Όλα όσα κορόιδευα. Ήθελα με αυτόν τον τρόπο να την διατηρώ παρούσα.

Ο ήχος τέλους της σειράς σήμαινε πως θα μπορούσα να πάω στο μπάνιο. Επέστρεψα, διέκρινα με την άκρη του ματιού μου την ημιτελή προσπάθεια κάποιου να κατεβάσει τις κουρτίνες. Μάλλον είχε αποπειραθεί αλλά δεν πρόλαβε. Έφερα τη σκάλα, τις κατέβασα. Δεν την είχα βοηθήσει ποτέ να το κάνει. Ήταν τόσο βαριές είχε δίκιο! Τις έβαλα σε μια λεκάνη. Τις πήγα στο μπάνιο. Επέστρεψα και πάλι. Ποτέ δεν τελειώνουν οι δουλειές σε αυτό το σπίτι διαμαρτυρήθηκα στον παρουσιαστή της τηλεόρασης. Ήταν ο καθημερινός συνομιλητής της, ερήμην μου ασφαλώς.

«Η μαμά ήταν πολύ περήφανη για την καριέρα μου», σκέφτηκα. Δεν ήξερε βέβαια πόσο μαλάκας και σκληρός ήμουν με τους  άλλους ή μάλλον υποψιαζόταν. Και όμως δεν θα με μάλωνε που πούλησα τη ζωή του πιτσιρικά που ήμουν για μια μεζονέτα και ένα αυτοκίνητο. Οι μανάδες είναι οι πιο συμβιβασμένοι άνθρωποι. Να ένα λάθος που κάνουν!

Εγώ ήθελα να είμαι πιο γαμάτος από τους άλλους. Ποιους άλλους; Αυτούς που θα με πουλούσαν για ένα αυτοκίνητο και μια προαγωγή, ίσως και για απείρως λιγότερα. Και εδώ που τα λέμε καλά θα μου έκαναν γιατί εάν δεν το έκαναν αυτοί θα τους πουλούσα εγώ.  Μόνο μετά την συντριβή μπορείς να αισθανθείς συμπόνια.   Τώρα πια καταλαβαίνω γιατί ανησυχούσε για το εάν είμαι καλό παιδί. Όλοι πρέπει να είμαστε καλά παιδιά για να βρεθεί κάποιος να μας αγαπήσει όταν εκείνες πεθάνουν.   Ποιος θα με αγαπάει τώρα που δεν υπάρχει αυτή; Μάλλον κανείς!

Κοίταξα μέσα από το παράθυρο μια μαργαρίτα που άνθιζε στο περιθώριο του μπαλκονιού. Τόσο παλιό ήταν το σπίτι  και τόση η επιθυμία αυτού του λουλουδιού που άνθισε στο τίποτα. Στην σκιά από τα κάγκελα.   Χτύπησε το τηλέφωνο. Πήγα να το σηκώσω.
– «Παρακαλω», είπα. «Παρακαλώ», επανέλαβα… «Ποιος είναι μιλήστε μου», φώναξα κλαίγοντας.
– «Πήρα να δω αν έφαγες το φαγητό σου», νομίζω πως άκουσα.

Πηγή