Αρχείο

All posts for the day 20 Νοεμβρίου 2015

Ανησυχούσε για εκείνη και είπε στον φίλο της να πάει από το σπίτι να την δει. Αυτό που αντίκρισε τον έκανε να ρίξει την πόρτα!

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
little-girl-alone-at-home-almost-died
Όταν η Τρέισι Ινάικεν δεν είχε κανένα νέο από τη μητέρα της για αρκετές μέρες, κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Η μητέρα της Ανέτ, φρόντιζε την 15 μηνών μικρή της κόρη, την Μπρίερ, όσο η Τρέισι εξέτιε ποινή φυλάκισης. Η Τρέισι, έστειλε τον φίλο της, τον Άντονι Γουάλντο, να ερευνήσει το σπίτι.
Φτάνοντας στο σπίτι της Ανέτ, ο Γουάλντο εντόπισε την μικρή Μπρίερ στο δωμάτιο της γιαγιάς της. Εξηγεί ο ίδιος:
“Η Μπρίερ ήταν στη κούνια της και μόλις άκουσε τη φωνή μου προσπαθούσε να σηκωθεί και ήθελε να με φτάσει. Είπα στο τηλέφωνο στη Τρέισι “Βλέπω τη Μπρίερ” και μου είπε “Σπάσε την πόρτα.’”
Μόλις ο Γουάλντο έφτασε δίπλα της, παρατήρησε ότι ήταν αφυδατωμένη και είχε ασιτία. “Όταν την έπιασα, δε μπορούσε να κρατήσει το κεφάλι της πάνω. Με αγκάλιασε και γατζώθηκε πάνω μου,” θυμάται.
Μόλις φρόντισε την Μπρίερ, ο Γουάλντο βρήκε την Ανέτ να κείτεται νεκρή στο πάτωμα. Η αστυνομία δεν ήταν σίγουρη πως πέθανε, αλλά το πιο πιθανό να είναι από κάποιο πρόβλημα υγείας.
Οι αστυνομικοί δήλωσαν ότι το παιδί θα ήταν μόνο του για αρκετές μέρες. Ευτυχώς όμως επιβίωσε.
Η Μπρίερ μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο παίδων στο Τενεσσί, όπου παίρνει αγωγή για ασιτία και αφυδάτωση. Είναι σε καλή πρόοδο και το τμήμα παιδικής πρόνοιας την έχει αναλάβει.
Αν και δεν είναι ο βιολογικός της πατέρας, ο Γουάλντο, ο οποίος αποκαλεί την Μπρίερ βαφτιστήρα του, ελπίζει να πάρει την κηδεμονία της ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς της.
Στον Γουάλντο δόθηκαν εύσημα που έσωσε τη ζωή της Μπρίερ, και οι γείτονες καταθέτουν ότι παρά αυτά τα ατυχή γεγονότα, η Μπρίερ δεχόταν πολλή αγάπη.
6553
Η γειτόνισσα είπε ότι “ο 6χρονος γιος μου είπε ο Θεός δεν ήθελε να πεθάνει ένα από τα όμορφα του δημιουργήματα.”
Έχει δημιουργηθεί ένας λογαριασμός για δωρεές στο GoFundMe στο όνομα της Μπρίερ.

To… μαμαδόμετρο

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
new_mummy_0
Σαν άνθρωπος ήμουν πάντα ισχυρογνώμων, όπως έλεγε και η γιαγιά μου. Ήθελα όλοι να σκέφτονται όπως εγώ, κι όποιος δεν το έκανε με εκνεύριζε απίστευτα! Απο τότε που γεννήθηκε η κορούλα μου όμως, άρχισα να βλέπω το πράγμα διαφορετικά. 
Ψάχνοντας στο ίντερνετ σχετικά με το πως θα γίνω κι εγώ μια καλή μαμά, άρχισα να διαβάζω σχόλια-διαμάχες από κοπέλες που σκέφτονται ακριβώς όπως εγώ κάποτε: «Αν δεν συνάδουν οι απόψεις μας, σκέφτεσαι λάθος! Είσαι λάθος!«
Και ξαφνικά κατάλαβα πως υπάρχουν μαμαδοκατηγορίες. Αυτές που γέννησαν φυσιολογικά, άλλες που θηλάζουν, άλλες δεν χρησιμοποιούν στράτα, άλλες αγοράζουν βιολογικά για το παιδί τους, άλλες κοιμούνται μαζί, άλλες το παίρνουν αγκαλιές, άλλες δεν του μιλούν άγρια και διαβάζουν μέρα νύχτα βιβλία για το πως να το μεγαλώσουν και  άλλες, που γέννησαν με καισαρική ή δίνουν ξένο ή πιπίλα ή νουνού ή πατατάκια, που το αφήνουν να κλαίει για να μη «μάθει» και ένα σωρό ακόμα. Και οι μεν νομίζουν πως είναι καλύτερες μαμάδες από τις δε! Και έτσι οι λεχώνες παθαίνουν επιλόχειο που γέννησαν με καισαρική, ή που δε θήλασαν, γιατί τις έχουν κάνει να πιστεύουν πως δεν είναι το ίδιο καλές με τις άλλες που ούρλιαζαν από τους πόνους του φυσιολογικού τοκετού, ή με τις άλλες που παρά τις πληγές και τις μαστίτιδες θηλάζουν τρία χρόνια.
Και τώρα θα μιλήσω και για τη δική μου μαμά, που σαν τις περισσότερες της εποχής της δε θήλασε, φοβήθηκε μη με καλομάθει, μου έδινε πιπίλα, ρυζάλευρα και σκονόκρεμες, δεν είχε τόσο χρόνο να ασχοληθεί μαζί μου, χώρισε πολύ μικρή και έμεινε μόνη της με τρια παιδιά και τότε ειδικά…. σχεδόν απούσα λόγω του οτι έπρεπε να μας συντηρήσει. Ευτυχώς εγώ θυμάμαι και τα πεντανόστιμα φαγητά της, το δροσερό της χάδι όταν ψηνόμουν στον πυρετό, τα παιχνίδια που παίζαμε…  Μου λέει πως εγώ είμαι καλύτερη μαμά από εκείνη, γιατί εγώ τα κάνω όλα «σωστά» και με την υπομονή που εκείνη δεν είχε. Όμως εγώ δε με θεωρώ περισσότερο μαμά από εκείνη. Την αγαπώ παρά τα όποια «λάθη» της, γιατί είχε όλη την καλή θέληση να με μεγαλώσει με τον τρόπο που εκείνη πίστευε σωστό, γιατί στάθηκε «μαμά».
Και τι σημαίνει «μαμά»;
Είμαστε μαμάδες επειδή γεννάμε; Όχι. Γυναίκες που γεννάνε τα παιδιά τους και τα παρατούν θεωρούνται μαμάδες; Όχι.
Επειδή θηλάζουμε; Όχι. Και να μη θηλάσουμε πάλι μπορούμε να είμαστε καλή μαμά. Καλύτερη ίσως από άλλες που θηλάζουν.
Επειδή φροντίζουμε να μεγαλώσει σωστά το παιδί μας; Όχι. Και εκείνη η γερμανίδα της οποίας το όνομα μου διαφεύγει, που έλεγε πως το μεγαλύτερό της λάθος ήταν που έκανε παιδιά, παρόλο που τα φρόντιζε και τα είχε γεννήσει, δεν ήταν μαμά.
Άρα, μαμά είναι αυτή που αναλαμβάνει να μεγαλώσει έναν άνθρωπο, και το κάνει με όλη τη δύναμη της ψυχής της. Κανένας δεν είναι σε θέση να την κρίνει σαν μαμά, γιατί ότι κάνει το κάνει με καλή πρόθεση. Αγαπάει το παιδί της ακόμη κι αν το γέννησε με καισαρική, αν δεν το θήλασε, αν το αφήνει να φάει και κανένα γαριδάκι, ακόμη κι αν του δίνει πιπίλα και δεν του αγοράζει βιολογικά αυγά, ακόμα κι όταν το αφήνει να τσακίζεται στις κούνιες για να μάθει να σηκώνεται μόνο του (που εγώ δεν θα το έκανα, αλλά οι άλλες μαμάδες σίγουρα δεν το κάνουν επειδή δεν αγαπούν το παιδί τους).
Γι” αυτό, θα ήταν καλύτερα να σταματήσουμε να κρίνουμε τις αληθινές μαμάδες (δε μιλάω για αυτές που π.χ. απλά τα γέννησαν και αφήνουν τους «φίλους» τους να τα κακοποιούν) που δεν μεγαλώνουν τα παιδιά τους όπως εμείς τα δικά μας, γιατί πολύ απλά κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός! Καμία ΜΑΜΑ δεν θα έκανε κάτι εσκεμμένα για να βλάψει το παιδάκι της!
Και ναι, αν υπάρχει κάποιος που θα μας πει αν τελικά κάναμε καλή δουλειά, αυτός είναι το παιδί μας…!
μαμά Δήμητρα

 

Τα χέρια είναι για αγκαλιά

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

κακοποίηση-παιδιών-5456

Της Πωλίνας Πανέρη

Αυτή η ιστορία ανήκει στην Έλενα.

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ απόψε δε μοιάζει μ’ αυτές που συζητάμε συχνά με φιλικούς ή οικογενειακούς κύκλους· μάλλον ανήκει σ’ αυτές που αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι γιατί «μας φέρνουν σε άβολη θέση», μας «μαυρίζουν» ή γιατί «δεν αφορά εμάς, μωρέ», κι άλλες φορές –λιγότερο συχνά– γιατί μας αφορά και λανθασμένα πιστεύουμε πως η σιωπή είναι ο πιο ασφαλής συνοδοιπόρος.

Η ιστορία της Έλενας δεν έχει να κάνει με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, ένα απωθημένο, μια σχεδόν σχέση ή ένα χωρισμό. Ή ίσως και να ‘χει κάτι απ’ όλα αυτά. Όταν όμως ζεις τη δική της ζωή, αυτά ακούγονται κάπως αδιάφορα και μάταια.

Η ηρωίδα μας δεν έχει συνδέσει την παιδική της ηλικία με ανεμελιά, χρώμα και παιχνίδι. Η ιστορία της θυμίζει περισσότερο μαύρο, πόνο και φόβο. Η Έλενα υπήρξε θύμα κακοποίησης κι ενδοοικογενειακής βίας από πολύ μικρή.

Θύτης ο ίδιος της ο πατέρας που με σύμμαχό του το αλκοόλ αντικατέστησε το πατρικό χάδι και την αγκαλιά με συχνά βίαια ξεσπάσματα και χτυπήματα σ’ όλο της το σώμα.

Διένυε την πρώτη εφηβεία της όταν τον κάλυψε με τη σιωπή της και φτηνές δικαιολογίες. Όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά στο σχολείο με σπασμένη μύτη και μαυρισμένο μάτι, προφασίστηκε δικό της ατύχημα.

Τίποτα όμως δεν ήταν πιο μαύρο απ’ την ψυχή της. Κλείστηκε στον εαυτό της, απέφυγε τους λιγοστούς φίλους που θα ζητούσαν εξηγήσεις. Ντρεπόταν, φοβόταν ή ίσως και να ήθελε να τον προστατέψει.

Κάποια στιγμή οι γονείς της αποφασίζουν να χωρίσουν. Στα μάτια της Έλενας άναψε για λίγο και πάλι η ελπίδα, τόλμησε να αντιδράσει, να επιχειρήσει να σταθεί όρθια. Έσβησε όμως γρήγορα, με έναν ακόμη ξυλοδαρμό που η μητέρα της στάθηκε αδύναμη να αποτρέψει.

Παρά τα γεγονότα, ο χρόνος έκανε όπως πάντα την δουλειά του, κυλούσε. Όχι ευχάριστα, ούτε εύκολα, όμως κυλούσε. Η Έλενα κατάφερε, έστω προσωρινά, να ξεφύγει απ’ την κατάσταση αυτή. Οι σπουδές της την έφεραν στην Αθήνα.

Ούτε τότε όμως βρήκε την ακύμαντη ζωή που επιθυμούσε. Η υποστήριξη, όπως είναι αναμενόμενο, για αυτήν παρέμενε άγνωστη έννοια. Ηθική δεν υπήρξε ποτέ, ούτε όμως κι οικονομική. Ταυτόχρονα σπούδαζε κι εργαζόταν, στηριζόταν στις δικές τις δυνάμεις. Όσο δύσκολο όμως και αν ήταν, ήταν μακριά του κι αυτό αρκούσε.

Ένα χρόνο μετά, μπήκε στη ζωή της ένας άνθρωπος που βιάστηκε να ονομάσει «δικό της». Έδωσε όση αγάπη έκρυβε μέσα της – κι ήταν πολλή, ήταν όση δεν πήρε ποτέ κι όση ευχόταν να μπορέσει κάποτε να δώσει. Παρά τη βία και τα σπασμένα κόκκαλα, δεν είχε καταφέρει κανείς να σπάσει την ελπίδα της για αληθινή αγάπη.

Η ψευδαίσθηση της ανέμελης περιόδου της ζωής της διήρκησε ελάχιστα. Μερικούς μήνες μετά –με αιτία το φλερτ με την πρώην του και τον τσακωμό που ακολούθησεη Έλενα ανακάλυψε πάλι τη σκληρή και σκοτεινή πλευρά ενός ανθρώπου, εκείνη που δε χαϊδεύει αλλά χτυπά.

Ίσως εκείνος να κρυβόταν καλά, ίσως πάλι στην απόγνωσή της για αγάπη να έκλεινε τα μάτια στα σημάδια, ίσως να είχε μάθει να αγαπάει το θύτη όπως επιβάλλει το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Κι εκείνη τη φορά δεν ήταν το σώμα που πόνεσε, εκείνο είχε άλλωστε συνηθίσει, ήταν η ψυχή της που μαύρισε ξανά. Ήταν η εμπιστοσύνη της που προδόθηκε πάλι, ήταν η αγάπη που ποτέ δεν της επιστράφηκε, ήταν ο εφιάλτης που ζωντάνευε ξανά.

Με τη βοήθεια ειδικών, συνεδρίες σε ψυχολόγο, μία κατάθλιψη που ακολούθησε τα γεγονότα αλλά και μεγάλη προσπάθεια και θέληση, κατάφερε κάπως να αναστήσει τη ψυχική της δύναμη.

Τότε όμως είχε κάτι αλλάξει μέσα της. Η Έλενα είχε χάσει πια την εμπιστοσύνη της, είχε μισήσει τους ανθρώπους. Το φλερτ τής έφερνε απέχθεια κι η ιδέα να την αγγίζει κάποιος την αηδίαζε. Ήθελε να μείνει μόνη, πίστευε πως έτσι δε θα μπορούσε να την πληγώσει κανείς. Για τρία χρόνια απομονώθηκε συνειδητά.

Ο καιρός πέρασε και κατάφερε να τελειώσει τις σπουδές της και τότε έπρεπε πάλι να αντιμετωπίσει απ’ την αρχή τους παλιούς της δαίμονες. Επέστρεψε στην πόλη της και το πατρικό της. Τα οικονομικά της δεν της επέτρεπαν να μείνει μόνη κι η μητέρα της αδυνατούσε να τη βοηθήσει.

Εκείνη η πατρική φιγούρα που έτρεμε, έμοιαζε για λίγο να έχει μαλακώσει, να έχει ξεχάσει τον παλιό της εαυτό. Δεν άργησε όμως να ξυπνήσει πάλι, κι η βία μπήκε ξανά στην καθημερινότητά της, με φτηνές αφορμές όπως το ακατάστατο δωμάτιο. Ψυχολογική και λεκτική στην πιο ήπια μορφή της, με βίαια ξεσπάσματα άλλες φορές. «Έβλεπε στο πρόσωπό της τη μητέρα της και τη μισούσε γι’ αυτό».

Ωστόσο, για μένα ακόμη κι αυτή της η θέση μου θυμίζει άλλη μία προσπάθεια της να τον δικαιολογήσει. Δεν υπάρχουν αιτίες κι αφορμές που να οδηγούν έναν άνθρωπο δικαιολογημένα σε βίαιες συμπεριφορές. Είναι μια κατάσταση αρρωστημένη που ξεπερνάει τη λογική.

Στα 24 της χρόνια, η Έλενα είχε υπάρξει και συνέχιζε να είναι θύμα κακοποίησης. Το μοναδικό «ενδιαφέρον» που έδειξε ποτέ ο πατέρας της γι’ αυτήν περιορίστηκε στην προσπάθεια του να την αποκαταστήσει μ’ έναν ευκατάστατο, μπλεγμένο σε ουσίες, πορνεία και βουτηγμένο στην παραβατικότητα φίλο του. Κι αυτό στο πλαίσιο της οριστικής αποτίναξης από πάνω του οποιαδήποτε ευθύνης απέναντί της.

Την άρνησή της ακολούθησε ένα ακόμα πεδίο μάχης με τους ρόλους θύτη και θύματος από χρόνια μοιρασμένους. Καθημερινές επιθέσεις, βωμολοχίες, προσπάθειες να την μειώνει και να την ξεφτιλίζει.Της αποσπά κάθε οικονομικό της πόρο προκειμένου να κρατά το θύμα του εξαρτημένο.

Έχει λίγο καιρό που η Έλενα μπόρεσε να αφήσει έναν άνθρωπο να την πλησιάσει και να μπει στη ζωή της. Τον γνώρισε τυχαία κι αν και μπήκε ξαφνικά στη ζωή της, το δέσιμό τους προέκυψε γρήγορα και μοιάζει ισχυρό. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνεται δυνατή και γεμάτη, είναι η πρώτη φορά που μπορεί να μοιραστεί την αγάπη που κρύβει μέσα της τόσο καιρό.

Ο πατέρας της, όπως είναι φυσικό, αντιδρά στη σχέση αυτή. Προσπαθεί να την τελειώσει απομονώνοντας την. Γνωρίζει πολύ καλά πως όταν κάποιος την αγαπήσει, θα προσπαθήσει να τη «σώσει» μα το κυριότερο είναι πως όταν η ίδια αγαπηθεί, θα βρει τη δύναμη να σώσει μόνη της τον εαυτό της. Θα βρει τη δύναμη να φύγει.

Όταν η Έλενα φοβισμένη κι αηδιασμένη απ’ τη ζωή της, θέλησε να τον κρατήσει μακριά απ’ τον προσωπικό της Γολγοθά, λίγο έλειψε να τα καταφέρει. Τρέμει μήπως ο πατέρας της κάνει κακό σε αυτόν που αγαπά. Μένει κι ας υποφέρει, προσπαθώντας να κρατήσει τον μικρό της αδελφό έξω απ’ όλο αυτό, εκείνη έχει ήδη πληγωθεί ανεπανόρθωτα. Κρατά τη μητέρα της μακριά, φοβάται για την υγεία της. Τους προστατεύει όλους, ξεχνά να προστατεύσει τον εαυτό της.

Αυτή τη φορά όμως υπάρχει κάτι που ίσως μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα· ο άνθρωπος αυτός προτίμησε το δύσκολο δρόμο κι επέλεξε να μείνει. Μοιάζει να είναι ο μόνος που της στάθηκε ποτέ, είναι το λευκό χρώμα στις μαύρες σκέψεις της. Η Έλενα σκέφτεται σοβαρά να επιστρέψει μόνιμα στην Αθήνα, όσο για τον πατέρα της πάντα θα αναρωτιέται αν υπάρχει θεία δίκη.

Η ζωή της από δω και πέρα δε θα είναι εύκολη, η αγάπη όμως μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα. Ίσως πάλι ο άνθρωπος αυτός να είναι ο «φύλακας άγγελος» της, ίσως να έφτασε κι η ώρα να σταθεί στις δικές της δυνάμεις και να αγαπήσει τον εαυτό της.

Αυτή ήταν η ιστορία της Έλενας που θα μπορούσε να λέγεται Μαρία ή Κατερίνα. Θα μπορούσε να ζει στην πολυκατοικία σου, να δουλεύει στο ίδιο γραφείο μαζί σου, να είναι η φίλη, η ξαδέλφη, η συμφοιτήτρια σου ή ακόμα κι εσύ η ίδια.

Ίσως πάλι να είσαι εσύ αυτός που συντηρεί την ιστορία της κάθε Έλενας. Αυτός που στο όνομα της ήσυχης ζωής του, καταδικάζει στην κόλαση τον συνάνθρωπο του.

Ο έρωτας, η αγάπη, ο άνθρωπος που θα γίνει το δεκανίκι σου για να σε στηρίξει μπορεί και να σε σώσει απ’ τον εφιάλτη σου. Το σημαντικότερο όμως είναι να αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, να στηριχτείς στις δικές σου δυνάμεις, να νικήσεις τους φόβους σου.

Ο «σωτήρας» σου δεν είναι άλλος απ’ τον εαυτό σου. Με τη σιωπή σου δεν ξορκίζεις το κακό, αντίθετα το διαιωνίζεις. Μην περιμένεις να σ’ αγκαλιάσουν τα χέρια που σε χτυπούν, αγκάλιασε εσύ τον εαυτό σου.

Ξέρω πως είναι δύσκολο να ξεφύγεις, πως φοβάσαι. Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη. Απευθύνσου σε ειδικούς. Οργανισμοί και ΜΚΟ, άνθρωποι πίσω από αυτούς, περιμένουν να σε βοηθήσουν.

Σε κανέναν δεν αξίζει αυτή τη ζωή – μην τιμωρείς τον εαυτό σου για σφάλματα που ποτέ δεν έκανες.

Δώσε φωνή στη σιωπή σου. Η αγάπη είναι η μόνη δύναμη και εσύ είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις.

Κέντρο Στήριξης Κακοποιημένων Γυναικών

Εταιρία Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού

Πηγή: www.pillowfights.gr

27 εντυπωσιακά και μοντέρνα σχέδια μανικιούρ με χρυσές γραμμές (μια ακόμη κορυφαία τάση της εποχής)

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-01

Ακολουθήστε τις κορυφαίες τάσεις της εποχής και δημιουργήστε ένα εκπληκτικό μανικιούρ με χρυσές γραμμές που θα κλέψει τις εντυπώσεις. Πρόκειται για ένα trend που έχει ως βάση του μια λεπτή χρυσή αυτοκόλλητη ταινία ιδανική για μανικιούρ, συνδυασμένη με οποιοδήποτε χρώμα μπορείτε να φανταστείτε.

Παίξτε λοιπόν με την ταινία και δημιουργήστε απίστευτα σχέδια!

Μετά το burgundy, το γκρι, το ροζ, τις glitter λεπτομέρειες και τις nude αποχρώσεις, σειρά έχουν οι χρυσές γραμμές που στολίζουν τα νύχια με απλά και υπέροχα σχέδια.

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-02

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-03

 

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-04

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-05

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-06

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-07

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-08

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-09

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-10

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-11

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-12

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-13

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-14

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-15

 

x-default

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-17

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-18

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-19

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-20

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-21

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-22

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-23

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-24

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-25

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-26

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-27

monterna-sxedia-manikiour-me-xryses-grammes-28

 

Πηγή:www.beautetinkyriaki.gr

Ένα αγόρι χτύπησε μια πόρτα για να ζητήσει φαγητό. Αυτός που του άνοιξε όμως του έδωσε πολλά περισσότερα…

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
2
Μια μέρα, ένα φτωχό μικρό αγόρι που πουλούσε αγαθά από πόρτα σε πόρτα για να πληρώσει τα δίδακτρα για το σχολείο του, πείνασε. Έψαξε τις τσέπες του αλλά ανακάλυψε ότι τα χρήματα που είχε μαζέψει, δεν έφταναν για να αγοράσει κάτι για να φάει.
Έτσι αποφάσισε ότι στο επόμενο σπίτι που θα χτυπήσει την πόρτα θα ζητήσει από αυτόν που θα την ανοίξει λίγο φαγητό.
Περπάτησε λίγο ακόμη μέχρι που βρέθηκε μπροστά σε ένα μικρό σπιτάκι. Χτύπησε διστακτικά την πόρτα και περίμενε μέχρι που την άνοιξε μια όμορφη νεαρή γυναίκα. Ο μικρός τα έχασε. Αντί για φαγητό ντράπηκε και της ζήτησε ένα ποτήρι νερό.
Η κοπέλα τον είδε και κατάλαβε ότι θα ήταν πεινασμένος. Πήγε μέσα και όταν επέστρεψε του έφερε ένα μεγάλο ποτήρι γάλα.
Το αγόρι το ήπιε αργά και στη συνέχεια τη ρώτησε: «Πόσο σας χρωστάω;»
«Δεν μου χρωστάς τίποτα» του απάντησε εκείνη: «Η μητέρα μου, μου έχει διδάξει να μην αποδέχομαι ποτέ πληρωμή για μια πράξη καλοσύνης»
Ο μικρός συγκινημένος την ευχαρίστησε και συνέχισε το δρόμο του.
Όταν ο μικρός Χάουαρντ Κέλι έφυγε από εκείνο το σπίτι, όχι μόνο αισθάνονταν ισχυρότερος σωματικά, αλλά ένιωθε και πολύ μεγαλύτερη πίστη στον άνθρωπο.
Λίγο πριν χτυπήσει την πόρτα της άγνωστης γυναίκας ένιωθε έτοιμος να παρατήσει την προσπάθεια του να μαζέψει χρήματα για το σχολείο του. Είχε συναντήσει τόσους και τόσους ανθρώπους, χτυπώντας πόρτες, αλλά ελάχιστοι αγόραζαν αυτά που πουλούσε και κανείς τους δεν σκέφτηκε να του προσφέρει έστω ένα ποτήρι νερό.
Η ευγενική πράξη όμως εκείνης της άγνωστης γυναίκας τον βοήθησε να βρει το κουράγιο και να συνεχίσει την προσπάθεια.

Χρόνια αργότερα, η ίδια γυναίκα, είχε ένα πολύ σπάνιο πρόβλημα υγείας και βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση. Οι γιατροί της μικρής πόλης, αδυνατούσαν να βρουν τη λύση, για αυτό και την έστειλαν με το ασθενοφόρο στο σύγχρονο νοσοκομείο της κοντινής μεγάλης πόλης.

Στο νοσοκομείο κλήθηκε να την εξετάσει ο γιατρός Χάουαρντ Κέλι.
Όταν άκουσε το όνομα της πόλης από την οποία είχε έρθει η ασθενής με την σπάνια πάθηση, ένα περίεργο φως γέμισε τα μάτια του. Αμέσως σηκώθηκε και κατευθύνθηκε, φορώντας την ιατρική στολή προς το δωμάτιο της, για να την δει.
Την αναγνώρισε αμέσως. Την εξέτασε και επέστρεψε στο γραφείο του αποφασισμένος να κάνει ότι καλύτερό μπορεί για να σώσει τη ζωή της.
Από εκείνη την ημέρα και για πολλές μέρες ακόμη, έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην υπόθεση της. Μετά από έναν μακρύ και δύσκολο αγώνα, η μάχη κερδήθηκε.
Ώσπου ήρθε η ώρα φεύγοντας η φτωχή γυναίκα να πληρώσει τα έξοδα του νοσοκομείου.
Ο Δρ Κέλι πριν σταλθεί το χαρτί στο δωμάτιο της γυναίκας ζήτησε πρώτα να το φέρουν σε αυτόν για να το εγκρίνει. Το κοίταξε και στη συνέχεια έγραψε κάτι πάνω του. Έπειτα το έβαλε σε ένα φάκελο και το έδωσε στο προσωπικό για να μεταφερθεί στο δωμάτιο της γυναίκας.
Η γυναίκα πήρε τον φάκελο στα χέρια της φοβισμένη. Ήξερε ότι το ποσό που θα έβλεπε ανοίγοντας τον φάκελο θα την ανάγκαζε να δουλεύει για όλη της τη ζωή για να μπορέσει να το αποπληρώσει.
Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί, το κοίταξε αλλά εκεί που θα έπρεπε να γράφει το πόσο με τα χρήματα που χρωστούσε, έγραφε κάτι άλλο.
«Πληρωμένο εξ ολοκλήρου με ένα ποτήρι γάλα.» Από κάτω υπήρχε η υπογραφή του Δρ Χάουαρντ Κέλι.
Δάκρυα χαράς πλημμύρισαν τα μάτια της, τη στιγμή που θυμήθηκε εκείνο το μικρό, πεινασμένο αγόρι που της είχε χτυπήσει την πόρτα.
Πηγή: eidhseis24-7.com

H συμβουλή του Αϊνστάιν για την σωστή ανάπτυξη των παιδιών

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

girlreading

 

Mια νεαρή μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. Ήρεμος και χαμογελαστός, ο μεγάλος φυσικός της απάντησε: «Να του λέτε παραμύθια».

«Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα. «Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη. Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα:

«Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».

Δεν έχουν όμως, πειστεί όλοι ότι τα παραμύθια είναι τόσο σημαντικά για τα παιδιά. Έρευνα που έγινε σε γονείς στη Βρετανία αναφέρει ότι το 25% δεν διαβάζουν παραμύθια σε παιδιά κάτω των 5 ετών, είτε επειδή θεωρούν ότι είναι πολύ τρομακτικά, είτε επειδή δεν συμφωνούν με το πρότυπο ζωής που δίνουν στα παιδιά (τι πρότυπο δίνει η Ωραία Κοιμωμένη που περιμένει τον ωραίο πρίγκιπα να τη φιλήσει για να ξυπνήσει;).

Κάνει τόσο λάθος ο Αϊνστάιν λοιπόν; Μάλλον όχι. Ας δούμε γιατί τα παραμύθια, είναι πολύτιμη πνευματική τροφή για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, ακόμη και τα πιο τρομακτικά.

Τα παραμύθια δείχνουν στα παιδιά πώς να λύνουν προβλήματα

Μικροί και μεγάλοι μαθαίνουν από τους πρωταγωνιστές μίας ιστορίας. Όπως συμβαίνει με μία διδακτική θεατρική παράσταση ή ένα καλό βιβλίο, έτσι ακριβώς τα παιδιά διδάσκονται από ένα κλασικό παραμύθι. Αυτές οι ιστορίες που συμβαίνουν «μια φορά κι έναν καιρό» βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη. Να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και να δουν ότι με τη φαντασία, το θάρρος και την υπομονή λύνονται τα προβλήματα. Όπως ακριβώς έγινε και με την «Ωραία Κοιμωμένη».

Τα παιδιά νικούν το φόβο

«Τα παραμύθια δεν λένε στα παιδιά ότι υπάρχουν δράκοι. Τα παιδιά ήδη γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν δράκοι. Τα παραμύθια λένε στα παιδιά ότι οι δράκοι μπορούν να ηττηθούν», είχε πει ο Βρετανός συγγραφέας G.K. Chesterton. Ο διάσημος συγγραφέας και παιδοψυχολόγος Bruno Bettelheim πίστευε ότι τα παραμύθια είναι σημαντικά για την ανάπτυξη των παιδιών, επειδή οι βασικοί χαρακτήρες – που είναι και οι ίδιοι παιδιά πολλές φορές– επιδεικνύουν θάρρος και νικούν σε έναν κόσμο γιγάντων και εχθρικών ενηλίκων.

Τα παραμύθια προετοιμάζουν τα παιδιά για τις δυσκολίες της ζωής

Μέσα από τα παραμύθια τα παιδιά συναντούν προκλήσεις με τις οποίες παλεύουν και οι ενήλικες: την προδοσία, τις ίντριγκες, τους τσακωμούς και τη ζήλια. Είναι οι άσχημες πλευρές της ζωής που δεν λείπουν από τους παραδοσιακούς μύθους και τα παραμύθια. «Τα παραμύθια επεξεργάζονται τόσες πολλές φοβίες, όχι μόνο προσωπικές, αλλά όλης της κοινωνίας, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο ασφαλή, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν … μια φορά κι έναν καιρό», εξηγεί η Μαρία Τατάρ, καθηγήτρια στο Harvard College.

Όπως είχε πει και ο Τζον Λένον: «Πιστεύω σε οτιδήποτε μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Πιστεύω στις νεράιδες, στους δράκους, στα παραμύθια. Όλα υπάρχουν, ακόμα κι αν βρίσκονται στο μυαλό σας. Ποιος είπε ότι τα όνειρα και οι εφιάλτες δεν εκφράζουν την πραγματικότητα;»

Δίνουν ευκαιρία για διάλογο

Τέτοιες ιστορίες «ελεγχόμενου φόβου» δίνουν μία θαυμάσια ευκαιρία στους γονείς να συζητήσουν με τα παιδιά τους τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και ανασφάλειες από τον πραγματικό κόσμο. Οι φανταστικοί χαρακτήρες συνεισφέρουν θετικά στο διάλογο. Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με μία ταινία, ούτε καν με το θέατρο.

Τα παραμύθια μιλούν μία παγκόσμια γλώσσα

«Γνωρίζουμε τα παραμύθια ως παιδιά, είτε μέσω της αφήγησης είτε ακόμη και μέσω της παντομίμας. Ζούμε με αυτά, αναπνέουμε με αυτά, ξέρουμε το τέλος τους», γράφει ο Neil Gaiman. Ορισμένα παραμύθια, όπως η Σταχτοπούτα, υπάρχουν σε πολλές κουλτούρες, αν και με μικρές διαφορετικές πινελιές σε κάθε χώρα. Όλες οι διαφορετικές εκδοχές όμως, μοιράζονται κάτι κοινό: μία σαγηνευτική ιστορία για την ανάγκη να νικήσει το καλό.

Τα παραμύθια διδάσκουν στα παιδιά τα βασικά στοιχεία ενός διηγήματος, μίας ιστορίας

Τους διδάσκουν τη διαφορά ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα. Ότι οι ιστορίες μπορεί να εξελίσσονται σε άλλο περιβάλλον, σε άλλη χώρα και σε άλλο χρόνο. Ότι οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικά γνωρίσματα και διαφορετικούς χαρακτήρες. Εάν το παιδί κατανοήσει αυτές τις διαφορές από πολύ μικρή ηλικία, τότε ενισχύεται η ικανότητά του να κατανοεί τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος και να προβλέπει το επόμενο βήμα.

Τα παραμύθια αναπτύσσουν την παιδική φαντασία

«Όταν εξετάζω τον εαυτό μου και τον τρόπο σκέψης μου, έρχομαι στο συμπέρασμα ότι το χάρισμα της φαντασίας σημαίνει περισσότερα για εμένα από οποιοδήποτε ταλέντο για αφηρημένη, θετική σκέψη. Το να ονειρεύεσαι για όλα τα σπουδαία πράγματα που μπορείς να καταφέρεις, είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη με θετικότητα. Άφησε την φαντασία σου να καλπάσει ελεύθερη και δημιούργησε ένα κόσμο στον οποίο θα ήθελες να είσαι μέσα», είχε πει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Ηθικά διδάγματα

Τα παραμύθια θέτουν το ηθικό πρόβλημα της συνύπαρξης του καλού και του κακού (που συμβολίζουν συνήθως οι δράκοι, οι γίγαντες και οι μάγισσες). Συνήθως το καλό υπερισχύει και ο κακός χάνει. Μέσω της ταύτισης με τον ήρωα, το παιδί παίρνει το ηθικό δίδαγμα.

Πηγή:www.govastileto.gr

Λεκτική βία: Οι πραγματικές πληγές σε 14 φωτογραφίες που σοκάρουν

Published 20 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Τι θα συνέβαινε αν η λεκτική βία άφηνε τα ίδια σημάδια με την σωματική; Ο φωτογράφος Richard Johnson υπογραμμίζει πως ίσως έτσι να αποκτούσε μεγαλύτερη σοβαρότητα και προσπαθεί να το αποδείξει μέσα από το φωτογραφικό του project.

Johnson απεικονίζει την λεκτική βία πάνω στα πρόσωπα παιδιών και ενηλίκων και το αποτέλεσμα είναι απλά μοναδικό.

O ίδιος θεωρεί πως η λεκτική βία είναι ένα τεράστιο φαινόμενο στην κοινωνία μας. Η κακοποίηση δεν είναι μόνο φυσική, αλλά μπορεί να είναι και λεκτική και μάλιστα στην περίπτωση αυτή μπορεί να γίνει ακόμα πιο βίαιη.

Δείτε τις απίστευτες φωτογραφίες: 

slide_350307_3758785_free

ΗΛΙΘΙΑ

slide_350307_3758792_free

ΧΑΖΗ

slide_350307_3758877_free

ΦΡΙΚΙΟ

slide_350307_3758876_free

ΦΥΤΟ

slide_350307_3758875_free

ΧΟΝΤΡΗ

slide_350307_3758872_free

ΑΣΧΗΜΟΣ

 

slide_350307_3758870_free

ΜΑΥΡΟΣ

slide_350307_3758864_free

ΓΚΕΙ

slide_350307_3758857_free

ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ

slide_350307_3758856_free

ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΑ

slide_350307_3758855_free

ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟ

slide_350307_3758853_free

ΑΧΡΗΣΤΗ

slide_350307_3758830_free

ΔΕΙΛΟΣ

Πηγή: www.mama365.gr