Αρχείο

All posts for the day 18 Νοεμβρίου 2015

Βαρέθηκε τις στημένες φωτογραφίες θηλασμού και έκανε κάτι που χιλιάδες μαμάδες την ακολούθησαν.

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

8de273f9999818839c406435d06934a6

Η φωτογράφος Σούζι Μπλέικ κουράστηκε να βλέπει στημένες φωτογραφίες που δείχνουν την μητρική στοργή, που θηλάζουν τα παιδιά τους, για αυτό και ανέβασε φωτογραφία της σε κοινωνικά δίκτυα και ρώτησε ποιες από τις γυναίκες θα θέλανε να τραβήξουν παρόμοιες φωτογραφίες. Δέχθηκε χιλιάδες φωτογραφίες από μητέρες, ως αποτέλεσμα και φτιάχτηκε αυτή η συλλογή φωτογραφιών.

2d936eec6ffe0e3ec98fed653fe0e7dc

«Βλέπω, πως στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν υπάρχει καθόλου η εικόνα της πραγματικής γυναίκας, της μητέρας που θηλάζει».

4a8a08f09d37b73795649038408b5f33146

«Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες είναι πολύ τυποποιημένες και επιμελημένες, για αυτό και φαίνονται τόσο εξωπραγματικές».

24a4017584969322897bbbb4fef3af4e

«Συνήθως μπροστά μας βλέπουμε μητέρες που να θηλάζουν, ντυμένες όλες στα λευκά, ή ένα μοντέλο σε εξώφυλλο περιοδικού μόδας».

541697bd920de1b667102abde27f2d95

«Κουράστηκα να βλέπω φωτογραφίες, οι οποίες δεν δείχνουν την πραγματική φύση του θηλασμού».

4955d4ea47b80e142065dbcb81cbe34d

«Δεν χρειάστηκα δεύτερη σκέψη πριν στείλω την φωτογραφία μου».
a6f89f5a404474225f8aa23e8ea5dcab

 

«Αυτά είναι τα κουρασμένα μάτια χωρίς μακιγιάζ..».

c0c9f539390bc0b431e3316fe772c569

«Δεν έχω προλάβει να καθαρίσω τα πιάτα στην κουζίνα.. ».

c1c3fb0abb2c138a146560acf5dab8e7

«ούτε να καθαρίσω τα άπλυτα ρούχα»

c12591ba7dff3d30595e9439c756c7a1

«Ούτε τα πεταμένα στο πάτωμα τα παιχνίδια των παιδιών».

ce885a36ba34b4daa07e82fa520bb8ea

«Όλα αυτά για χάρη του θαύματος, που μπορούμε να φτιάξουμε».

d30b77e9c9b58ddc1e85a25257abffec

«Το θαύμα της στήριξης ».

e0c2d19ab382a0095c6d223b8566e989

eb1d072d60be6391c2479f5c0135b9ad

Πηγή:www.tilestwra.com

Ο Μπαμπάς…

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

mpampas1

Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο.
Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε: «θα χαλάσετε το γκαζόν!».
Κι εκείνος της απαντούσε: «Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!»

(Harmon Killebrew)

============

Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα:

Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη.
Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη.
Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης.

(Ανώνυμος)

============

Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους!

(Theodore M. Hesburgh)

============

Oταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος!

(Charles Wadsworth)

============

Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας.

Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς» !

(Ανώνυμος)

============

Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια!

(Μαρκ Τουαίιν)

============

Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια.

(Ανώνυμος)

============

Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου, αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πως ήταν.

(Anne Sexton)

============

Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια.

(John Sinor)

============

Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά.

Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα.

(Jonas Salk)

============

Mπαμπάδες, αγαπήστε κι αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος!

(Chuck Swindoll)

============

Τα στάδια στη ζωή ενός ανθρώπου:

4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!

7 ετών: Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά!

8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά.

12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται.

14 ετών: Ο πατέρας μου? Ασε καλύτερα!

21 ετών: Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου!

25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα.

30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα.

35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.

50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό?

60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!

65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας!

(Ανώνυμος)

__________

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

 

Πηγή:antikleidi.com

Μαμά πλέκει περούκες για μια μικρή »πριγκίπισσα» που παλεύει με τον καρκίνο

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

23547340_disney_princess_kapaki.limghandler

Από: Νινέττα Φαφούτη

Τι θα γινόταν άραγε  αν η Χιονάτη, η Σταχτοπούτα, η Ραπουνζέλ ήταν ηρωίδες όχι παραμυθιών αλλά της πραγματικής ζωής όπου δυστυχώς συμβαίνουν και άσχημα πράγματα, όπως ο πόνος, η αρρώστια, η απογοήτευση;

Σε αυτή ακριβώς την ερώτηση προσπάθησε, με περισσή τρυφερότητα, έμπνευση και ευαισθησία,  να βρει απάντηση η  πρώην νοσοκόμα σε ογκολογική κλινική και μητέρα τριών παιδιών, η οποία πλέκει περούκες για κορίτσια που έχασαν τα μαλλιά τους λόγω χημειοθεραπείας. Εμπνεόμενη από τις ηρωίδες της Disney, κάθε περούκα φτιάχνεται βάσει της αγαπημένης πριγκίπισσας της Disney της εκάστοτε μικρής ασθενούς. «Το να φέρνεις λίγη μαγεία στην τόσο δύσκολη ζωή τους είναι μεγάλη ικανοποίηση», δηλώνει η Holly Christensen στο ABC news.

Η ιδέα γεννήθηκε όταν η δίχρονη κόρη μιας φίλης της διαγνώστηκε με λέμφωμα. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο θα ήταν για την μικρούλα να αποχωριστεί τις ξανθές της μπούκλες, η Christensen αποφάσισε να της φτιάξει μια περούκα που να μοιάζει με τα μαλλιά της αγαπημένης της ηρωίδας Ραπουνζέλ.

 23547347_disney_princess__7.limghandler (1)
23547341_disney_princess__1.limghandler
23547342_disney_princess__2.limghandler
23547343_disney_princess__3.limghandler
23547344_disney_princess__4.limghandler
23547345_p_4_23.limghandler
23547346_disney_princess__6.limghandler

Πηγή: www.imommy.gr

Τι πρέπει να κάνει ένα παιδί σε περίπτωση που χαθεί

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ca799c3c70cb8eac9ab96b4e08b0da03_XL

Δεν θέλετε ούτε να το σκέφτεστε, όμως για καλό και για κακό, θα πρέπει να μάθετε στο παιδί τι ακριβώς πρέπει να κάνει εάν σας χάσει από το οπτικό του πεδίο σε κάποιο πολυσύχναστο χώρο.

Είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης κάθε γονιού: εκεί που κυκλοφορούν στο σούπερ μάρκετ, το εμπορικό κέντρο ή το λούνα παρκ, το παιδί να ξεφύγει για δευτερόλεπτα από την προσοχή του και να χαθεί. Και σίγουρα είναι και ο εφιάλτης κάθε παιδιού, που μπορεί από φόβο, άγχος και πανικό να κάνει κινήσεις που αντί να το φέρουν πιο γρήγορα στην αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά του να το θέσουν σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο. Εκτός -όπως συμβουλεύει η Πάτι Φιτζέραλντ που έχει ιδρύσει στις ΗΠΑ την οργάνωση για την ασφάλεια του παιδιού Safely Ever After– εάν έχετε φροντίσει από πολύ μικρή ηλικία να ξέρει πολύ καλά ότι σε περίπτωση που χαθεί θα πρέπει να…

…παραμείνει ακίνητο σε ένα σημείο. Εξηγήστε στο παιδί ότι δεν πρέπει να αρχίσει να τρέχει δεξιά κι αριστερά για να σας βρει, αλλά να σταθεί σε ένα εμφανές σημείο και να φωνάζει δυνατά το όνομά σας. Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να είστε ακριβώς δίπλα και το θέμα να λήξει σε δευτερόλεπτα. Διαβεβαιώστε το ότι θα το αναζητήσετε εσείς και σε καμία περίπτωση εάν χαθείτε δεν πρόκειται να πάτε κάπου αλλού για να το περιμένετε (π.χ. στο αυτοκίνητο).

…ζητήσει βοήθεια από μία άλλη μαμά. Στατιστικά, ο λιγότερο επικίνδυνος «ξένος» στον οποίο μπορεί να αποταθεί ένα παιδί για βοήθεια είναι μια γυναίκα με παιδιά. Έρευνες έχουν δείξει ότι μια μαμά είναι πιο πιθανό να ανταποκριθεί άμεσα και συμπονετικά όταν δει ένα φοβισμένο παιδί και να παραμείνει κοντά του μέχρι να βρεθούν οι γονείς του και βεβαιωθεί ότι το πρόβλημα λύθηκε.

…ζητήσει από κάποιο υπεύθυνο του καταστήματος να κάνει αναγγελία στο μικρόφωνο. Φροντίστε το παιδί να γνωρίζει ότι οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ και των εμπορικών κέντρων φορούν στολές και ταμπελάκια με το όνομα και την ιδιότητά τους ώστε να μπορεί να τους ξεχωρίσει σε περίπτωση που χαθεί και χρειαστεί να ζητήσει βοήθεια. Αφού γίνει η αναγγελία στο μικρόφωνο θα πρέπει να παραμείνει κοντά στον υπάλληλο και να περιμένει εσάς να πάτε να το βρείτε.

…κατευθυνθεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο για το οποίο έχετε συνεννοηθεί εκ των προτέρων. Με τα μεγαλύτερα παιδιά (άνω των 9 ετών) μπορείτε να επιλέξετε ένα συγκεκριμένο σημείο όπου θα δώσετε ραντεβού σε περίπτωση που χαθείτε μεταξύ σας, όπως για παράδειγμα στο πρώτο ταμείο, δίπλα στο ασανσέρ ή στο μαγαζί με τις καραμέλες.

Όταν ξαναβρεθείτε, μην το μαλώσετε που απομακρύνθηκε από κοντά σας. Μην ξεχνάτε ότι μπορεί να είστε τρομερά αναστατωμένοι, αλλά το παιδί είναι ακόμα περισσότερο ταραγμένο! Αγκαλιάστε το και όταν ηρεμήσει χρησιμοποιήστε την εμπειρία για να του διδάξετε μία ακόμα φορά ότι πρέπει να παραμένει δίπλα σας όταν βρίσκεστε σε πολυσύχναστο χώρο!

Πηγή: www.mamamia.gr

Η κατάκτηση της δικής μου Κορυφής

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

cosleeping mama kai moro

Γράφτηκε από  TINKERBELL

Έφτασε η ώρα να σας διηγηθώ την εμπειρία μου από την γέννα και ελπίζω να με αφήσει να την ολοκληρώσω το αντράκι μου γιατί την έχω ξεκινήσει 2 φορές αλλά δεν……
Λοιπόν, «Η κατάκτηση της δικής μου κορυφής» τελευταίο επεισόδιο…..
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου συμπτωματική….

Ξεκίνησα στις 5 Μαρτίου να επισκεφτώ τον γιατρό μου για τον τελευταίο υπέρηχο. Με ρώτησε πότε ήθελα να γεννήσω μιας και ήμουν ήδη έτοιμη και το μωρό αρκετά μεγάλο. Απάντησα το συντομότερο δυνατόν, οπότε κανονίστηκε η γέννα για τις 12 Απρίλη αφού μόνο με καισαρική μπορούσα να γεννήσω λόγω θέσης πλακούντα.

Φεύγοντας από τον γιατρό με έπιασε μια ανησυχία και μια φοβία, το ομολογώ, για την καισαρική. Ποιά, εμένα που είμαι «φαν» των ενέσεων και των εγχειρήσεων. Γυρίζοντας σπίτι, είπα στον άντρα μου, πρώτη φορά στην ζωή μου πόσο πολύ φοβάμαι την καισαρική. Δεν ξέρω γιατί την πήρα από φόβο, αλλά όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν τόσο ήθελα να το βάλω στα πόδια.

Την προηγούμενη της γέννας, με ειδοποίησε ο γιατρός μου να πάω από το προηγούμενο βράδυ στο μαιευτήριο μιας και η γέννα θα ξεκινούσε πολύ νωρίς το πρωί. Περίμενα τον άντρα μου το απόγευμα, έτοιμη, με την βαλίτσα μου στο χωλ και μπανιαρισμένη. Φτάσαμε στο μαιευτήριο και με πήραν για εξετάσεις ώστε να είμαι έτοιμη νωρίς το επόμενο πρωί.

Όσο με είχαν στον καρδιοτοκογράφο με την ρομπίτσα μου, ειλικρινά φαντασιωνόμουν ξανά και ξανά πως σηκωνόμουν και το έβαζα στα πόδια έτσι όπως ήμουν…….ότι έτρεχα στους διαδρόμους του μαιευτηρίου με την ρόμπα και τον κόσμο να με κοιτάει.

Ο άντρας μου δεν το πίστευε πως εμένα, που ήμουν πάντα δυνατή και αποφασισμένη, με είχε λυγίσει μια «επεμβασούλα» που άλλωστε την περίμενα όλη μου την ζωή.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου και 5 και μισή το πρωί, αφού χαιρέτισα τον άντρα μου και την μάνα μου ξεκίνησα για το χειρουργείο. Όταν με ξάπλωσαν στο κρεβάτι και είδα αυτά τα χαρακτηριστικά φώτα από πάνω μου πανικοβλήθηκα ακόμα πιο πολύ. Και ξέρετε….επειδή ήμουν δυνατή και σίγουρη τόσο καιρό, ο πανικός μου ήταν μεγαλύτερος και με κατάτρωγε. Δεν το πίστευα πως αντί να το ευχαριστηθώ, εγώ φοβόμουν και όχι για το αν θα πάνε όλα καλά με το μωρό, αλλά για την επέμβαση αυτή καθεαυτή.

Ήρθε η αγαπημένη μου μαία και ο αναισθησιολόγος με την κόρη του να κάνουμε την επισκληρίδιο. Όλοι τους γνωστοί από τις αμέτρητες φορές στο κέντρο του γιατρού και όλοι μιλάγαμε με τα μικρά μας ονόματα. Η επισκληρίδιος κράτησε 20 λεπτά, με εμένα να με κρατάνε ο νοσοκόμος και η κόρη του αναισθησιολόγου, σε εμβρυακή στάση και να προσπαθούν να περάσουν την ένεση από τους σπόνδυλους της πλάτης.
Με τρύπησαν 3 φορές μέχρι να περάσει η ένεση και μου έκαναν 2 ενέσεις ξυλοκαΐνης.

Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου όταν ήρθαν και οι υπόλοιποι γιατροί, που μου έκαναν υπέρηχους, να μου πουν καλή επιτυχία.

Ξαφνικά βρίσκομαι δεμένη και στα δυο χέρια και με το σεντόνι μέσα στο πρόσώπό μου και με πιάνει κλειστοφοβία.
Με βλέπει η μαία, να είναι καλά, και με ξεσκεπάζει , με καθησύχασε γιατί ήθελα να σηκωθώ και να φύγω και τράβαγα τα λουριά που ήμουν δεμένη.

Έρχεται και ο γιατρός μου και πριν το καταλάβω ξεκινάει η καισαρική. Πριν περάσουν 5 λεπτά ακούω τον γιατρό να λέει πως δεν βλέπει το παιδί και πως πρέπει να σπρώξουν.
Έρχεται ο αναισθησιολόγος με τον νοσοκόμο και μου λένε «Σοφάκι τώρα θα αισθανθείς λίγο άσχημα από το σπρώξιμο αλλά κάνε υπομονή» , λες και τόση ώρα ήμουν καλά δηλαδή…… Καλά το σπρώξιμο δεν θα το σχολιάσω γιατί ήταν λες και έσπρωχναν για να βγει άλογο από την κοιλιά μου.
Έβαλαν βεντούζα δυο φορές για να τραβήξουν τον μπέμπη μιας και είχε σφηνώσει σε σημείο που δεν έβγαινε με τίποτα. Ακούω τον γιατρό να λέει «βλέπω τους ώμους…..να και το κεφάλι» και ακούω τον ωραιότερο ήχο της ζωή μου, το κλάμα του μπέμπη μου.

«Χριστέ μου», σκέφτηκα, έγινα μάνα, δεν είναι όνειρο, συμβαίνει πραγματικά.

«Συγχαρητήρια Σοφάκι, επιτέλους έγινες μάνα, κορίτσι μου» ακούω τον γιατρό και την μαία να μου εύχονται και σκέφτομαι πως θα κρατηθώ και δεν θα κλάψω , μέχρι που έρχεται από πάνω μου η μαία και μου λέει «Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, να το ξέρεις, και μόνο που ερχόσουν στο κέντρο πάντα χαμογελαστή είναι αρκετό για να σε θυμόμαστε»

«Εκεί» έγινε ο χαμός από δάκρυα και καταπίεση χρόνων να μην λυγίσω, να είμαι πάντα χαρούμενη και να κρύβω την δυστυχία μου κάτω από μια μάσκα αδιαφορίας και δύναμης που δεν ήταν αληθινή.

Όλα τα χρόνια δυστυχίας, απόγνωσης και κατάθλιψης πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου, τα ξόρκισα όμως όλα, εκεί μέσα στο αποστειρωμένο χειρουργείο, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και μηδενίζω το κοντέρ .

Γύρισα το κεφάλι μου δεξιά και η μαία μου έδειξε το «όνειρο της ζωής μου» που χτυπιόταν πάνω στον πάγκο και εναντιωνόταν στην μαία, «3600 μπέμπαρο και κούκλο έκανες κορίτσι μου» άκουσα τον γιατρό να μου λέει αλλά για εμένα δεν υπήρχε κανείς άλλος εκείνη την στιγμή εκτός από την «κορυφή μου» ………την «άπιαστη και απάτητη κορυφή μου» που την είχα κατακτήσει.

Συγκεκριμένα, δεν την κατέκτησα απλά, αλλά ισοπέδωσα όλο το βουνό για να την «κάνω δική μου», το εξαφάνισα το κ@λοβουνό από τον χάρτη και το έκανα μόνη μου, μόνη μου με την επιμονή μου και την υπομονή μου.

Μου τον έβαλαν πάνω στο στήθος και αφού ησύχασε από το κλάμα του έδωσα αμέτρητα φιλιά.

Μια ώρα μετά ξύπνησα ακόμα στο χειρουργείο, λόγω του ότι ένα κομμάτι του πλακούντα είχε κολλήσει μέσα στην μήτρα και προσπαθούσαν να το καθαρίσουν.

Έχασα αρκετό αίμα, παραλίγο να χρειαστώ φιάλη, και 3 ώρες μετά μπόρεσα να δω τους δικούς μου. Ο άντρας μου, είχε ειδοποιήσει όλο τον κόσμο ότι γεννήσαμε και ήταν τρελά ευτυχισμένος, αν και ανησύχησε πολύ για εμένα όταν τους ενημέρωσε ο γιατρός τι είχε συμβεί.

Το μωρό το είχαν δει για λίγο και όταν τον ξαναέφεραν ο άντρας μου έσκυψε και μου είπε στο αυτί «Συγχαρητήρια μωρό μου, τα κατάφερες»

Γράφω την αφήγηση μου με τον μπέμπη αγκαλιά και δηλώνω πως δεν μετανιώνω για τίποτα από ότι έκανα στην ζωή μου, για καμία ένεση, επέμβαση, ωοληψία, λαπαροσκόπηση, υπέρηχο, υστεροσκόπηση, απόξεση, εμβρυομεταφορά, αρνητικά, θετικά …..για τίποτα.

Αφού κατάφερα να έχω τέτοιο αγγελάκι αγκαλιά όλα τα άλλα προβλήματα είναι απλά λοφάκια, όχι βουνά, απλά λοφάκια .

Δεν υπάρχουν απάτητες κορυφές κορίτσια………σηκωθείτε, οργανωθείτε, εξοπλιστείτε …..και βουρ στο ανέβα.

Από ψηλά τίποτα δεν φαντάζει τόσο τρομερό και τόσο φοβερό…………………όλα κατακτώνται.

Πηγή: www.ivfforums.gr

Ελληνίδα καλλιτέχνις περιπλανιέται στη Νέα Υόρκη φορώντας ένα πορτοκαλί σωσίβιο

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ImageHandler (3)

Για να υπενθυμίσει τον πόλεμο στην Συρία και την προσφυγική κρίση

Μία Ελληνίδα που ζει μόνιμα στη Νέα Υόρκη, η Georgia Lale, κατάφερε να στρέψει επάνω της το ενδιαφέρον των διεθνών Μέσων, όταν αποφάσισε να κυκλοφορήσει στους δρόμους, φορώντας ένα πορτοκαλί σωσίβιο. Aυτή ουσιαστικά είναι η νέα της performance με τίτλο « #OrangeVest», με την οποία θέλησε να στηρίξει τους Σύριους πρόσφυγες που καταφθάνουν απελπισμένοι στην Ελλάδα.

07_life_vest_g.lale_-768x1024

Η καλλιτέχνις που σπούδασε με υποτροφία στο Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, φορά το σωσίβιοτης  και μπαίνει στα μουσεία της πόλης, διασχίζει την Times Square, προκαλώντας την περιέργεια των περαστικών. Πολλοί είναι εκείνοι που τη σταματούν στον δρόμο για να τη ρωτήσουν γιατί φορά το σωσίβιο.

08_life_vest_g-768x1024

Με την κίνηση της αυτή, τους εξηγεί ότι μεταφέρει ένα μήνυμα για την τραγωδία που εκτυλίσσεται στα νησιά του Αιγαίου. Υπενθυμίζει τον πόλεμο στη Συρία και το γεγονός ότι αμέτρητες ζωές έχουν ήδη χαθεί. Ο κύριος στόχος της είναι να ευαισθητοποιήσει περισσότερο κόσμο για το προσφυγικό ζήτημα και να ενώσει την φωνή της, με τις φωνές των επιζώντων πολέμου. «Θα ήθελα αυτή η performance που κάνω να εξελιχθεί σε ένα μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα που θα προσελκύσει το δημόσιο ενδιαφέρον σχετικά με το ζήτημα των προσφύγων που διασχίζουν την  Ευρώπη!».

IMG_8618-1024x683

Πηγή: www.protothema.gr

Για σένα που φοβάσαι να κοιτάξεις πίσω…

Published 18 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

stress_h_633_451

Από: Ράνια Θρασκιά

Ο μεγάλος μου γιος που αγαπάει πολύ τους αριθμούς, εδώ και λίγο καιρό κάθε μέρα αφαιρεί και ένα νούμερο από την ιδιότυπη αντίστροφη μέτρηση που έχει αρχίσει, με στόχο το τέλος του 2015 και την αρχή της νέας χρονιάς…

Κάθε φορά που τον ακούω με ενθουσιασμό να λέει: «μαμά, έμειναν μόνο 5 μέρες, μόνο 4, μόνο 3» και βλέπω τη σπίθα της γιορτής στα ματάκια του, σκέφτομαι πόσο διαφορετικό συναίσθημα προκαλεί αυτό το μέτρημα σε ένα παιδί που η ζωή το προίκισε με μια οικογένεια μέσα στην οποία το αγκαλιάζουν και το αγαπούν και σε μία μαμά που κοιτάει πίσω στις μέρες που έφυγαν και πρέπει και αυτή να κάνει το δικό της λογαριασμό…

Όμως εγώ παιδί μου, έχω να μετρήσω λάθη και σωστά και αυτό το μέτρημα με τρομάζει…

Επειδή, δεν αρκεί ένας υπολογισμός, αλλά πρέπει να πάω και παραπέρα. Να κάνω τον  απολογισμό. Πρέπει να βρω τον τρόπο να διορθώσω τα λάθη και μετά να μην τα ξανακάνω. Πρέπει να βρω τα σωστά, να τα ενισχύσω, να τα βελτιώσω και να τα βάλω στην καθημερινότητά μου μαζί σου.

Να θυμηθώ και να μετρήσω

-όλες τις φορές που σε στεναχώρησα άθελά μου, γιατί δεν βρήκα τον τρόπο να αγγίξω την ψυχή σου δίχως να σε τραυματίσω

-όλες τις φορές που διάλεξα τις φωνές για να σου μιλήσω, γιατί δεν βρήκα τις λέξεις μέσα στη γαλήνη που δικαιούσαι

-όλες τις φορές που σου καθυστέρησα μια αγκαλιά γιατί ήμουν απασχολημένη με κάτι από τον κόσμο των μεγάλων -όλες τις φορές που σου στέρησα το παιχνίδι με τη φαντασία και προτίμησα την εύκολη λύση μιας οθόνης

-όλες εκείνες τις φορές που δεν είχες μια χαρούμενη μαμά, γιατί δεν κατάφερα να αφήσω ότι συμβαίνει εκεί έξω μακριά από το δωμάτιό σου

-όλες εκείνες τις φορές που σε πίεσα περισσότερο από ότι αντέχεις στ’ αλήθεια, για να γίνεις αυτός που επιβάλλουν οι ανόητοι κανόνες των μεγάλων

-όλες εκείνες τις φορές που δεν κατάφερα να προβλέψω τον κίνδυνο και έτσι τραυματίστηκες (και ας μην ήταν πάντα ορατές οι πληγές σου)

-όλες εκείνες τις φορές που δεν σε υπερασπίστηκα απέναντι σε όλους όσοι δεν σε αγαπούν τόσο δυνατά όσο αξίζεις.

Και μετά, αφού κλάψω για κάθε λάθος μου, να βρω το θάρρος να μην το πάρω μαζί μου στη νέα χρονιά που με τόση αγωνία περιμένεις και μετράς… ή τουλάχιστον να προσπαθήσω με όλη μου τη δύναμη…

Ύστερα να θυμηθώ και να μετρήσω

-όλες τις λατρεμένες αγκαλιές

-τα φιλιά στα μαλλάκια, στα χεράκια, στις πατούσες

-τα χάδια στο προσωπάκι σου και στην καρδιά σου -τα τραγούδια που σου είπα πριν κοιμηθείς

-τις ιστορίες που έπλασα για σένα

-τις στιγμές που μοιραστήκαμε και έμειναν για πάντα στη μνήμη

-τα μέρη που είδαμε μαζί και ήταν σαν να τα έβλεπα και εγώ για πρώτη φορά

-τις συζητήσεις μας που με έκαναν να νιώθω σημαντική

-όλα τα πράγματα που προσπάθησα να σου μάθω

-τις γνώσεις που σου χάρισα και ένιωσα ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο

-τα παιχνίδια που επινόησα για να σε βλέπω να γελάς

-ο κόσμος που σιγά σιγά μαθαίνουμε ΜΑΖΙ

Και μετά, αφού δακρύσω από χαρά και ευγνωμοσύνη, να υποσχεθώ ότι στις αποσκευές μου για το 2015 θα τα πάρω όλα μαζί μου και θα φροντίσω να τα ζήσουμε ξανά με ακόμα μεγαλύτερη ένταση αυτήν τη φορά…

Γιατί μέσα από τα μάτια σου κερδίζω το στοίχημα με το χρόνο. Γιατί κάνεις την κάθε στιγμή να αξίζει να ζήσει για πάντα στην καρδιά και το μυαλό μου. Που συχνά, θολωμένο από τα πολλά που συμβαίνουν γύρω μου και μέσα μου, μπερδεύεται και βλέπει τα ασήμαντα για σημαντικά και σου στερεί λίγο από το άπειρο που αξίζεις… 3 μέρες έμειναν για να ετοιμάσουμε τις αποσκευές μας για τη νέα χρονιά.

Θέλεις να τις ετοιμάσουμε όλες μαζί; Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα που θα σε οδηγήσει με αγάπη και χαρά στο 2015… Να έχεις την πιο όμορφη χρονιά της ζωής σου.

Να έχεις υγεία, χαμόγελα, αλήθεια και πάθος. Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για όλα όσα μου χάρισες τη χρονιά που τελειώνει και πάνω από όλα για την εμπιστοσύνη σου. Αυτή είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα μου…

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Ράνια

Πηγή www.paidorama.com