Αρχείο

All posts for the day 17 Νοεμβρίου 2015

Έφτιαξες ξανά τη ζωή σου; Δεν θα ξαναδείς τα παιδιά σου!

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

yes

Ένας μπαμπάς περιγράφει την ελληνική πραγματικότητα των χωρισμένων μπαμπάδων! γράφει ο Γ. Πήρα το θάρρος να αφηγηθώ κι εγώ ως χωρισμένος πατέρας τα δικά μου βιώματα της επιμέλειας των παιδιών και του διαζυγίου. Έπειτα από αρκετά χρόνια γάμου απέκτησα με την πρώην σύζυγο μου 2 κοριτσάκια, τα οποία σήμερα πλησιάζουν στην εφηβεία. Μετά από μια συνήθης διαφωνία μου μαζί της, πάνω σε οικογενειακά θέματα, όπως αντιμετωπίζουν όλα τα ζευγάρια, με απείλησε ότι θα πάρει τα παιδιά και θα φύγει από το σπίτι μόλις τελειώσουν το σχολείο τους το καλοκαίρι. Δεν έδωσα όμως σημασία. Πράγμα που η πρώην σύζυγος μου το εννοούσε και το έκανε.

Δε μπορούσα να το πιστέψω. Μετά από λίγο διάστημα, βρέθηκα μαζί της στο γραφείο του δικηγόρου της, κι αποφασίσαμε να βγει συναινετικό διαζύγιο. Ολόκληρο το κόστος των 1.300 ευρώ του συναινετικού διαζυγίου, συμφώνησα να το πληρώσω εγώ, καθώς η πρώην σύζυγος μου δεν εργαζόταν και δεν εργάστηκε ποτέ. Όπως επίσης, συμφωνήσαμε να πληρώνω 600 ευρώ μηνιαία διατροφή για τα παιδιά καθώς κι όλους τους λογαριασμούς του σπιτιού της.

Μπορεί να βόγκηξα οικονομικά, αλλά τα έφερα βόλτα και δε με πείραζε αφού ήξερα ότι, ότι έκανα, το έκανα για τα παιδιά μου. Αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι που μέναμε όλοι μαζί ως οικογένεια και νοίκιασα ένα άλλο πιο μικρό και με χαμηλότερο ενοίκιο, αλλά παράλληλα να εξυπηρετεί και τις ανάγκες των παιδιών μου. Όλα έδειχναν να κυλάνε καλά μιας και είχα επαφή με τα παιδιά μου, έως την στιγμή που κάποιον μήνα κατέβαλα 500 ευρώ αντί για 600 ευρώ για την διατροφή. Αμέσως ήρθαν στον χώρο εργασίας μου η πρώην πεθερά μου και η αδερφή της πρώην γυναίκας μου, με προπηλάκισαν και με έβρισαν, με σκοπό να με ταπεινώσουν και να με ρεζιλέψουν μπροστά στους συναδέλφους μου. Και πάλι όμως δεν έδωσα σημασία και προσπέρασα αυτό το γεγονός.

Η ζωή μου συνεχίστηκε τους υπόλοιπους μήνες, κι ανελλιπώς κατέβαλα την μηνιαία διατροφή των 600 ευρώ και φρόντιζα ώστε να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά μου. Εμένα μου περίσσευαν 400 ευρώ για να περάσω τον υπόλοιπο μήνα μου, κι ότι έξτρα ήθελαν τα παιδιά μου το είχαν. Έξτρα ρούχα, έξτρα παπούτσια, βόλτες και χαρτζιλίκι για το σχολείο τους. Στην πορεία γνώρισα μια κοπέλα, έναν άνθρωπο κατά πολύ ανώτερο από την πρώην σύζυγο μου και συγκατοικήσαμε. Φρόντιζα όμως κάθε φορά που είχα τα παιδιά να μην είναι εκείνη μπροστά, κι αυτό γιατί ήθελα πρώτα να το εξηγήσω στα παιδιά, να δω τις αντιδράσεις τους, και να τα ρωτήσω αν ήθελαν να την γνωρίσουν. Να σας υπενθυμίσω ότι τα 600 ευρώ της διατροφής κάθε μήνα έμπαιναν ανελλιπώς!

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω μια κουβέντα με τις κόρες μου, για τον άνθρωπο που μοιραζόμουν το σπίτι που έμενα, και τις ρώτησα αν ήθελαν να την γνωρίσουν, αλλιώς δεν θα τους την γνώριζα ποτέ. Δεν μπορούσα να κρύβομαι από τα παιδιά μου κι ούτε ήθελα να τους λέω ψέμματα. Συμφώνησαν με χαρά να την γνωρίσουν και οι αντιδράσεις τους όταν την γνώρισαν ήταν όχι απλά οι καλύτερες, αλλά ούτε καν τις περίμενα κι εγώ.

Έμειναν εντυπωσιασμένες από την παρουσία της, τις γνώσεις της, την ευγένεια της κι όταν έφευγαν από το σπίτι, την αποχαιρέτησαν με φιλιά και αγκαλιές. Είχα πάθει πλάκα από την συμπεριφορά των παιδιών και πολύ περισσότερο από την μικρή μου κόρη που με ρωτούσε επίμονα πότε θα την ξαναδούν. Φυσικά, δεν τους είπα τι είδους σχέση είχαμε, αλλά έπρεπε να ξέρουν πως υπάρχει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του μπαμπά. Από εκείνη την εβδομάδα και μετά… έκανα να δω τα παιδιά μου έναν μήνα!

Τα παιδιά, ως παιδιά, είπαν στην μάνα τους, πόσο καλά πέρασαν μαζί μας εκείνη την Κυριακή. Τη Δευτέρα χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν η πρώην μου, «Αν ξαναπάς τα παιδιά μου σε αυτήν, θα σου φέρω τον εισαγγελέα και δε θα τα ξαναδείς ποτέ!», κι ένα σωρό άλλοι χαρακτηρισμοί που ακουγόταν στο βάθος από την πρώην πεθερά μου και την αδερφή της πρώην μου. Τα χρήματα της διατροφής, όμως εξακολουθούσαν κι έμπαιναν κάθε μήνα, άσχετα αν εγώ δεν έβλεπα τα παιδιά μου.

Πέρασε ένας μήνας, με καθημερινά τηλεφωνήματα στην πρώην μου, για να με αφήσει να δω τα παιδιά μου, κάποια στιγμή μου επέτρεψε να πάω να τα πάρω. Τέλος πάντων, οι μήνες περνούσαν και ήθελα να κάνω μια έκπληξη στα παιδιά, πήρα ένα σκυλάκι στο σπίτι μου. Τα παιδιά φαγώθηκαν να έρθουν στο σπίτι να δουν από κοντά το κουταβάκι. Τους λέω, «Ναι, αλλά θα είναι εκεί και η «Σ». Δε σας πειράζει;», «Όχι μπαμπά, δε μας πειράζει, απλά θα πούμε στη μαμά πως δεν ήταν σπίτι». Κακό πράμα το ψέμα, σκέφτηκα, αλλά τι άλλο μπορούσα να κάνω για να μην υποστώ τις «συνέπειες». Περιττό να σας πω τι έγινε με το σκύλο, με την ‘Σ’, με εμένα! Κάναμε και μπάρμπεκιου και περάσαμε φανταστικά! Την επόμενη βδομάδα η μικρή μου η κόρη έκανε την επανάσταση της και δήλωσε στη μάνα της, «Εγώ θέλω να είμαι φίλη με την «Σ», σε πειράζει που θα είμαστε φίλες και θα βλέπω και τον μπαμπά;» Την απάντηση δε τη γνωρίζω, μπορώ να την μαντέψω. Μετακόμισα ξανά σε άλλο σπίτι, για να βρίσκομαι ακόμη πιο κοντά στα παιδιά μου, γύρω στα 2 χιλιόμετρα από το σπίτι που μένουν με τη μαμά τους και 100 μέτρα από το σχολείο τους. Τόσο κοντά, για να με αισθάνονται δίπλα τους.

Έχω πάει σε παραλαβή βαθμών από το σχολείο, σε γιορτές του σχολείου, κι αυτό που έμεινε στα κοριτσάκια μου είναι πως ο δικός τους ο μπαμπάς, είναι ο μόνος που ήρθε για τους βαθμούς από όλους τους μπαμπάδες, και έπαιξε με τους συμμαθητές τους, κι όλοι είχαν να μένε πόσο καλό μπαμπά έχει η «Γ» και η «Ζ». Πετούσαν από χαρά και καμάρωναν για τον μπαμπά τους. Αυτό όμως φρόντιζε να το αντιστρέφει η «καλή» μαμά τους, στο μυαλό των παιδιών, χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς για εμένα και για την «Σ», που τα παιδιά άκουγαν για πρώτη φορά. Όταν άρχισαν να κάνουν περικοπές στον μισθό μου και να καθυστερούν οι ημερομηνίες πληρωμής μου και καθυστερούσα να καταβάλλω την διατροφή, άρχισαν πάλι τα όργανα, «Τα παιδιά θα τα ξαναδείς όταν βάλεις τα λεφτά στην τράπεζα». Ρώτησα τον δικηγόρο που θα μας έβγαζε το συναινετικό διαζύγιο, αν είχε το δικαίωμα να το κάνει αυτό η πρώην μου και μου απάντησε πως εγώ ήμουν υποχρεωμένος να πληρώνω διατροφή ακόμα κι αν η «καλή» μαμά δεν μου δίνει τα παιδιά! Τον «κύριο» αυτόν, τον πλήρωσα και διαζύγιο δεν έχω πάρει ακόμα, κι όχι μόνο αυτό, αλλά έμαθα «κατόπιν εορτής» ότι η πρώην σύζυγός μου έχει κάνει Έφεση στην Απόφαση έκδοσης συναινετικού διαζυγίου, κι εγώ απλά σαν μ@λ@κας ξόδεψα 1.300 ευρώ άδικα!

Η οικονομική μου κατάσταση επιδεινώθηκε παρά πολύ μέσα στο 2013, εν τω μεταξύ από το 2011 μέχρι και τα μέσα του 2013 η διατροφή των 600 ευρώ κάθε μήνα έμπαινε κανονικότατα. Πλέον δεν μπορούσα να καλύψω το ποσό της διατροφής και έβαζα κάθε μήνα και λιγότερα, 400, 350, 300, ότι μπορούσα, και η «καλή» μαμά που δεν εργάζεται, έβρισκε τα λεφτά να μου κάνει ασφαλιστικά μέτρα για την διατροφή. Στο δικαστήριο για τα ασφαλιστικά μέτρα για τη διατροφή, ακολούθησα τη δικιά μου τακτική.

Με επιτακτικό τρόπο αλλά με έγγραφα από τη δουλειά μου, απαίτησα από την πρόεδρο να μου ορίσει διατροφή 200 ευρώ συν ότι άλλα έξοδα δημιουργούνται για τα παιδιά, να τα καλύπτω εγώ, αλλά να γνωρίζω τι έξοδα είναι αυτά, από που προέρχονται, και τέλος πάντων να έχω μια επαφή με τις πραγματικές οικονομικές ανάγκες των παιδιών μου, που έτσι κι αλλιώς εγώ τις κάλυπτα μέχρι στιγμής. Η συμπεριφορά μου απέναντι στην «καλή» μαμά, το σόι της και το δικηγόρο της, ήταν πέρα για πέρα επιθετική, εντός της δικονομίας, αφού είχα στα χέρια μου στοιχεία, που αποδείκνυαν τα επιχειρήματα μου και όσα ζητούσα.

Ο δικηγόρος μου, μου έλεγε να μη φωνάζω τόσο και να μιλάω καλύτερα, πως όμως όταν σε πνίγει το δίκιο και η αγανάκτηση, η δε πρόεδρος δε μου το ζήτησε ούτε μια φορά. Αφού λοιπόν προσπάθησα να τους δείξω με τον τρόπο μου λόγω της αγανάκτησης μου, πως δε τους φοβάμαι ότι και να κάνουν και πως τους έχω γραμμένους τους δικηγόρους και τα δικαστήρια, απαίτησα, φωνάζοντας στους διαδρόμους του δικαστηρίου, την επόμενη μέρα να έρθουν τα παιδιά μου στο σπίτι, ανεξάρτητα της οποιασδήποτε απόφασης του δικαστηρίου για την διατροφή. Έτσι κι έγινε. Η πρόεδρος διέταξε προσωρινά 400 ευρώ διατροφή αλλά τα παιδιά την άλλη μέρα ήρθαν στο σπίτι μου κατευθείαν μετά το σχολείο τους. Πρέπει να σου πω, πως οι δυο μου κόρες δεν είχαν καμία ιδέα για όσα γίνονταν στα δικαστήρια με εμένα και τη μάνα τους.

Η μικρή μου κόρη, είναι κολλημένη με την κοπέλα που είμαι τώρα, την αγαπάει πάρα πολύ και πολλές φορές την έχει αποκαλέσει μαμά, γελώντας βέβαια γιατί ξέρει πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Και τα δυο μου τα παιδιά, είχαν πολύ καλή σχέση με την «Σ» και πάντα σαν γυναίκες που είναι, είχαν τα «μυστικά» τους, μιας και ήταν φιλενάδες. Από αυτά τα «μυστικά», που τα συζητούσα με την «Σ», αργότερα κατάλαβα πολλά, για το τι ακούν τα παιδιά καθημερινά για τον πατέρα τους από την πρώην μου και πως τα έκαναν να αισθάνονται. Δεν ήταν όμως αρκετά για να τα κάνουν να με απαρνηθούν και τα παιδιά πάλι έρχονταν σε εμένα. Τον Ιούλιο του 2013 όμως που έφυγα για μια εβδομάδα με άδεια από την εργασία μου και επέστρεψα, τα πράγματα δεν ήταν όπως πριν. Τα τηλέφωνα κλειστά και όποτε άνοιγαν δεν απαντούσε κανείς.

Πήγαινα από το σπίτι τους, φώναζα, κορνάριζα… Τίποτα, άνθρωπος, ψυχή! Πέρασε μια εβδομάδα, δυο εβδομάδες, ένας μήνας, δυο μήνες κι όταν συναντήθηκα πάλι με την «καλή» μαμά στα δικαστήρια για να βγει η απόφαση της διατροφής − μου εκδικάστηκαν 650 ευρώ! Παρά την χειροτέρευση των οικονομικών μου που είχα αποδείξει − και τη ρώτησα τι κάνουν τα παιδιά και γιατί δεν έρχονται να τα δω και να με δουν, η απάντηση της με έκανε χίλια κομμάτια «Τα παιδιά σου, να ξέρεις, δε θέλουν να σε ξαναδούν ποτέ στη ζωή τους!» …Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω γιατί! Κατάλαβα την πλύση εγκεφάλου που έγινε στο μυαλουδάκι των παιδιών και την εικόνα που έχουν σχηματίσει. Σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, η μεγάλη μου η κόρη περνάει κάτω από το σπίτι μου, για να πάει στο σχολείο, την βλέπω από το μπαλκόνι, δεν τολμάει να κοιτάξει επάνω…

Η μικρή μου η κόρη, με είδε στο δρόμο με το αυτοκίνητό μου και τράβηξε την γιαγιά της σε άλλη κατεύθυνση για να μη με συναντήσουν, και μέσα σε όλα αυτά πριν από ένα μήνα με απέλυσαν κι από την εργασία μου. Από τον ΟΑΕΔ δεν αναγνωρίζουν τα 2 προστατευόμενα παιδιά γιατί είμαι λέει χωρισμένος και την επιμέλεια την έχει η «καλή» μαμά. Μπουρδ3λο κράτος. Τουλάχιστον αυτό το επίδομα για όσο καιρό το παίρνω το καταθέτω για την διατροφή, εξαναγκάζομαι να φύγω για το εξωτερικό, για ένα καλύτερο μέλλον. Τώρα θα μου πεις…«Και τα παιδιά σου ρε μεγάλε, που τα εγκαταλείπεις;» …Τι να σου πω… τόσα έγραψα… ελπίζω να με καταλάβεις! Συγνώμη αν σε κούρασα.

Γράφει ο μπαμπάς Γ.

Πηγή 

Διαβάστηκε εδώ: www.ihappy.gr

Advertisements

Συγκλονίζει η μητέρα της Άσπας: Θέλω να έρθει εδώ ο Υπουργός Υγείας

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou
bf4095349a5d12035c48fa3df2ddcebf_XL
Η Άσπα Μπόγρη δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Η τραγική της ιστορία την έκανε γνωστή στο πανελλήνιο.
Όπως και η δύναμή της κι ο αγώνας της να κρατηθεί στη ζωή και να βγει νικήτρια. Μία ζωή που διακόπηκε με βίαιο τρόπο μόλις στα 17 της χρόνια όταν δέχθηκε δολοφονική επίθεση από τον ίδιο της τον πατέρα. Την πυροβόλησε εξ επαφής μετά τη μεσημεριανή τους έξοδο για φαγητό στα Φιλαράκια, στην πλατεία Λαϊκής Αγοράς του Άργους. Τα οικονομικά προβλήματα αλλά και το γεγονός ότι η σύζυγός του τον εγκατέλειψε ήταν οι λόγος που όπλισαν το χέρι του και τον έστρεψαν εναντίον του παιδιού του. Η άτυχη κοπέλα μεταφέρθηκε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ΚΑΤ , ενώ  εδώ κι αρκετούς  μήνες το κορίτσι με τα ξανθά μαλλιά, βρίσκεται στη Λάρισα στο Κέντρο Αποκατάστασης και Αποθεραπείας Animus.
Δεν δίνουν τα επιδόματα
Η Άσπα συνάντησε στον αγώνα της για ζωή πολλά εμπόδια. Το ίδιο το Κράτος της γυρνά την πλάτη και τη στερεί την ελπίδα, όπως λέει η μητέρα της Σπυριδούλα Φατούρου που όλους αυτούς τους μήνες της δοκιμασίας της στέκεται φύλακας άγγελος στο πλευρό της. Η κατάσταση τραγική από κάθε άποψη. Μία κατάσταση που επιβαρύνεται από Νόμους κι εγκυκλίους που στερούν ακόμη κι επιδόματα τα οποία είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ για να συνεχίσει τις θεραπείες και να εξασφαλίσει μία όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ζωή.
«Αυτό που θα με κάλυπτε σαν άνθρωπο πάνω από όλα, όχι σαν Σπυριδούλα, είναι να τροποποιηθεί αυτός ο Νόμος που είναι εντελώς, μα εντελώς πέρα από κάθε λογικής» μας λέει η κ. Φατούρου.
Όπως μας πληροφορεί υπήρχε ένας νόμος που ψηφίστηκε το 2013 σύμφωνα με τον οποίο δεν μπορούν να παίρνουν επιδόματα όσοι νοσηλεύονται. Στις 2/7/2015 ψηφίζεται νέος Νόμος με Υπουργό Υγείας τον κ. Κουρουμπλή με τον οποίο αναστέλλεται η καταβολή εξωιδρυματικών επιδομάτων και  μπορούν να παίρνουν τα επιδόματά τους κι εκείνοι που νοσηλεύονται. Ωστόσο, αν νοσηλεύονται για περισσότερο από 30 μέρες σε ιδρύματα ασυλιακού χαρακτήρα δεν θα παίρνουν επιδόματα.
Παρά το γεγονός ότι η Άσπα πέρασε ευθύς εξαρχής ΚΕΠΑ το οποίο της αναγνωρίζει αναπηρία σε ποσοστό 99%, εντούτοις, δεν δικαιούται επιδόματα διότι νοσηλεύεται.
Ειδικότερα, η απόφαση της Επιτροπής αναφέρει τα ακόλουθα:
Γνωστοποίηση αποτελέσματος, πιστοποίηση αναπηρίας.
Μετά την αξιολόγηση από την πρωτοβάθμια επιτροπή του ΚΕΠΑ, διαπιστώθηκαν οι παρακάτω παθήσεις: Υποξενική εγκεφαλοπάθεια, τετραπληγία απότοκος τραυματικής αιτιολογίας, κρανιοεγκεφαλική κάκωση τραυματισμός, κρίσεις επιληψίας υπό αγωγή.
Το συνολικό ποσοστό αναπηρίας της ανέρχεται σε 99% κατά ιατρική πρόβλεψη εφ όρου ζωής. Κατά ιατρική κρίση χρίζει βοηθείας και συμπαραστάσεως ενός ετέρου προσώπου εφ’ όρου ζωής. Κατά ιατρική κρίση δικαιούται εξωϊδρυματικό επίδομα εφ’ όρου ζωής και παρουσιάζει ανικανότητα για κάποιο βιοποριστικό επάγγελμα εφ’ όρου ζωής.
Αναπηρία 99%

«Το ΟΓΑ θεωρεί ότι η βοήθεια και συμπαράσταση ετέρου προσώπου δεν ισχύει γιατί είναι κατά 99% κι όχι 100%. Εκ των πραγμάτων το ΟΓΑ δεν δίνει το επίδομα. Επιπλέον, εφόσον νοσηλεύεται δεν θα πάρει τα επιδόματα. Θα πάρει όταν βγει το επίδομα και μία μικρή σύνταξη κι όχι τα αναδρομικά. Έστειλα βεβαίωση ότι το κέντρο που βρισκόμαστε είναι αποκατάστασης κι αποθεραπείας, όχι προνοιακού χαρακτήρα. Και διερωτώμαι εγώ τώρα: Εγώ είμαι μόνη μου δεν δουλεύω.

Πώς θα πληρώσω το κέντρο αυτό; Ούτε τα επιδόματα που μου κόβουν ούτε τα υπόλοιπα μου φτάνουν, αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει είναι μία ανάσα. Δύο ρούχα της, δύο έξτρα πράγματα που χρειάζεται να πάρω» τονίζει και συμπληρώνει «Ακόμη κι αν μπορούσα να φύγω για να δουλέψω, πόσα λεφτά θα έβγαζα για να πληρώσω ένα τέτοιο κέντρο; Τους λέω και τους ξαναλέω ότι δεν μπορεί να μεταφερθεί σε ένα άλλο κέντρο. Κάποιο πιο κοντά στην πόλη μου, ένα δημόσιο ίσως όπως κάποιοι μου είπαν. Μα με κοροϊδεύουν; Πλάκα μου κάνουν τώρα; Ποιο άλλο κέντρο; Ποιο δημόσιο κέντρο μπορεί να πάρει ένα τέτοιο περιστατικό και να το βοηθήσει; Μου είπαν και το άλλο: Ο ΕΟΠΠΥ δεν δίνει θεραπείες; Ο ΕΟΠΠΥ δίνει σε όλους θεραπείες, οι θεραπείες όμως που δίνει ο ΕΟΠΠΥ  δεν φτάνουν για μπορέσει να φτάσει ένας ασθενής σε μία άλφα κατάσταση. Αν η Ασπασία έχει πετύχει τόσους μήνες να βγάλει το τραχειόστομο κ.α. και να τρώει από το στόμα, το έχει πετύχει γιατί δίνω παραπάνω χρήματα για να κάνει παραπάνω θεραπείες. Τις θεραπείες που απαιτούνται ένα τέτοιο περιστατικό. Ένα περιστατικό που εκ  των πραγμάτων είναι μοναδικό. Δεν βγαίνει κάθε μέρα ένας πατέρας και πυροβολεί την κόρη του και η κόρη ζει».

Να έρθει ο Υπουργός Υγείας
Εκείνο που ζητάει είναι να επικοινωνήσει ο Υπουργός Υγείας μαζί της. «Θέλω να έρθει εδώ ο Υπουργός Υγείας να δει την Ασπασία. Ο ίδιος ο Υπουργός Υγείας. Να τη δει και να φύγει. Δεν θέλω τίποτα άλλο. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Κι όχι μόνο αυτό. Τρελαίνομαι στην ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να φύγω από εδώ. Τι θα γίνει αύριο, μεθαύριο. Από πού θα βρω λεφτά να νοικιάσω σπίτι, να το φτιάξω όπως πρέπει να φτιαχτεί για να μπει μέσα η Ασπασία, τι θα γίνει με τις θεραπείες της , τι θα γίνει που δεν θα μπορώ να δουλέψω; Που είναι τα επιδόματα που πρέπει να έχω; Θέλω να έρθει ο Υπουργός να δει την Ασπασία. Να τον πάω να δει και κανά δυό άλλα περιστατικά κι αν καταφέρει να σταθεί όρθιος εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη;» μας λέει.
Στο κέντρο συναντιούνται άνθρωποι που αντιμετωπίζουν  σοβαρά περιστατικά. Εδώ νοσηλεύονται κι άλλα παιδιά με σοβαρά προβλήματα αντίστοιχα με της Ασπασίας. «Ο αγώνας που κάνουμε όλες οι μανάδες είναι κοινός. Έτυχε η Ασπασία να πάρει αυτή την κοινωνική εικόνα. Υπάρχουν πολλά άλλα παιδιά που είναι μαζί με την Ασπασία κι άλλα τόσα δυστυχώς που έπονται της Ασπασίας» τονίζει.
 Δεν μπορεί να λείψει ούτε δέκα λεπτά από το πλευρό της Άσπας. «Χθες κατέβηκα για 10 λεπτά στο αίθριο κι όταν γύρισα είχε πάθει επιληπτική κρίση. Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε. Δηλαδή δεν φτάνει που δεν μπορούμε να ηρεμίσουμε για 10 λεπτά, αλλά δεν μας βοηθάει και το Κράτος. Με ποια λογική ψηφίστηκε αυτός ο Νόμος και με ποια λογική μου λέει το ταμείο ότι δεν σου δίνω το επίδομα ετέρου προσώπου γιατί υπάρχει αναπηρία 99% κι όχι 100%;  Με ποια λογική; Ποια είναι η λογική που το λέει αυτό το πράγμα;  Έχω εκνευριστεί, έχω βγει πραγματικά από τα όριά μου».
Ένα μετάλλιο για την Άσπα
Ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή όταν πριν λίγες μέρες στο δωμάτιο της Άσπας ήρθε ένας κύριος για να της χαρίσει το μετάλλιο που κέρδισε στον Μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης. Το σκηνικό μας περιγράφει η μητέρα της.
«Πριν δύο μέρες λοιπόν, ήρθε στο δωμάτιό μας ένας ΚΥΡΙΟΣ!!! Ένας άνθρωπος, ο οποίος πήρε μέρος, στον Μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης. Δύναμή του; «Η Ασπασία» είπε. Υπόσχεσή του; «Αν πάρω το μετάλλιο θα το καταθέσω στα πόδια της». Γιατί; Ρώτησα… Απάντησή του; «Είναι ο άνθρωπος που μου δίνει δύναμη να συνεχίζω και είναι η μόνη… Μαραθωνοδρόμος που δεν πρόκειται να πάρει ποτέ της μετάλλιο. Έτσι το καταθέτω εγώ το δικό μου σε εκείνη γιατί της αξίζει…». Συμπέρασμα; Βγάλτε το μόνοι σας. Το μόνο που εγώ έχω να πω, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ που υπάρχει και κυκλοφορεί ανάμεσά μας…».
Διαβάστηκε εδώ: argonafplia.gr

«Η γυναίκα μου είναι ηρωίδα»: Η τρυφερή εξομολόγηση ενός συζύγου

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

Οι περισσότεροι άνδρες κατά βάθος θαυμάζουν τις γυναίκες τους, ακόμα και αν δεν το δείχνουν μέσα στην πίεση της καθημερινότητας. Και δεν έχουν άδικο… Είναι μαμάδες, σύζυγοι, νοικοκυρές και εργαζόμενες. Το περίεργο είναι ότι πάντα τα καταφέρνουν και πάντα βάζουν τις ανάγκες των άλλων πάνω από τον εαυτό τους. Γι’ αυτό, ο Bobby Wesson αποφάσισε να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς του φίλους μία εξομολόγηση στην οποία εκφράζει τον θαυμασμό και την αγάπη του προς τη γυναίκα του, που, ως νοσοκόμα, εκτός από την οικογένειά της, φροντίζει και εκατοντάδες κόσμου που το έχουν ανάγκη καθημερινά.

Τα λόγια του απλά, ανθρώπινα και συγκινητικά:

«Η γυναίκα μου, η Rayenna, κοιμάται. Σε μία ώρα θα ξυπνήσει, θα φορέσει τη στολή της και θα ετοιμαστεί για τη δουλειά. Θα συγκεντρώσει όλο τον εξοπλισμό που χρειάζεται και θα τον ελέγξει σχολαστικά. Θα φτιάξει γρήγορα τα μαλλιά και το μακιγιάζ και θα παραπονεθεί ότι είναι χάλια. Εγώ φυσικά θα διαφωνήσω και θα της προσφέρω μία κούπα καφέ. Τότε, θα κάτσει στον καναπέ με τα πόδια σταυρωμένα και θα προσπαθήσει να τον πιει ενώ παίζει με το παιδί μας που ανεβαίνει συνεχώς πάνω της και την πειράζει.

Κάποιες φορές θα κοιτάει στο κενό ενώ μιλάμε: προετοιμάζεται σιγά-σιγά για τη δουλειά. Νομίζει ότι εγώ δεν την προσέχω. Τότε, θα φιλήσει το μωρό, θ’ αποχαιρετήσει εμένα και θα φύγει από το σπίτι για να φροντίσει όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα περάσουν ίσως την χειρότερη μέρα της ζωής τους. Ατυχήματα, πυροβολισμοί, εκρήξεις, εγκαύματα, σπασίματα… Επαγγελματίες, φτωχοί, πάστορες, ναρκομανείς και πόρνες… Μανάδες, πατεράδες, γιοι, κόρες και ολόκληρες οικογένειες -δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή τι σου έχει συμβεί.

Εκείνη θα σε φροντίσει.

Μετά από δεκατέσσερις ώρες δουλειάς θα γυρίσει σπίτι, θα βγάλει τα παπούτσια, που έχουν πατήσει πάνω σε αίμα και κάθε είδους σωματικά υγρά, και θα τ’ αφήσει έξω απ’ το σπίτι.

Κάποιες φορές δεν θα θέλει καν να συζητήσει για τη μέρα που πέρασε. Κάποιες άλλες, θα θέλει απεγνωσμένα να μιλήσει γι’ αυτό.

Κάποιες φορές θα γελάει μέχρι δακρύων και κάποιες άλλες απλώς θα κλαίει -αλλά ό,τι και αν γίνει θα είναι στην ώρα της για την επόμενη βάρδια.

Η γυναίκα μου είναι νοσoκόμα. Και είναι ηρωίδα

Αυτή η εκδήλωση αγάπης δε θα μπορούσε να είναι πιο αληθινή. Ο Bob Wesson, όχι μόνο υμνεί τα κατορθώματα της γυναίκας του αλλά και όλων των υπολοίπων νοσοκόμων που καθημερινά προσπαθούν να βοηθήσουν τον κόσμο, έχοντας πάντα την φροντίδα αυτών των ανθρώπων ως προτεραιότητα, ενώ οι δικές τους ανάγκες μένουν  πίσω…»

Πηγή: viralnova.com

Πηγή:www.mama365.gr

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΝΝ

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

prooro moro

Κείμενο:

Η 17η Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα (κατά της) Προωρότητας κι αν έχεις περάσει από εκεί, ξέρεις. Αν είσαι τώρα εκεί, μπορεί να θες να διαβάσεις αυτό το γράμμα. Το έγραψα κατά κάποιον τρόπο και για μένα, ύστερα από 2,5 χρόνια με μυαλό πιο καθαρό. 

Αγαπητή μητέρα (έξω από τη ΜΕΝΝ),

Κατά πάσα πιθανότητα δεν δίνεις δεκάρα για τις παγκόσμιες ημέρες. Θα προτιμούσες να μην είχες ακούσει ποτέ τη λέξη προωρότητα. Ίσως να μην σε αφορούν και οι αναρτημένες φωτογραφίες με τα μωρά που βγήκαν ζωντανά από τη ΜΕΝΝ και τώρα σου χαμογελούν καρδαμωμένα και καρφιτσωμένα σε κάποιον πίνακα αναρτήσεων, όσο εσύ περιμένεις με την πράσινη φόρμα, τα μαλλιά πιασμένα και τα αποστειρωμένα χέρια στη σειρά. Τα ράμματα σε τραβάνε, το στήθος σου βαραίνει στο άκουσμα του κλάματος κάποιου μωρού, σου έρχεται ζαλάδα, αλλά στέκεις εκεί, με το βλέμμα χαμένο, απορώντας και η ίδια με τα πόδια σου που σε κρατάνε ακόμη όρθια εδώ.
Μερικές φορές νιώθεις πως είσαι κάποια άλλη, μια γυναίκα που επαναλαμβάνει μηχανικά κινήσεις ρουτίνας και μεταφέρεται από το σπίτι στο μαιευτήριο και πάλι πίσω, κρατώντας αποστειρωμένα μπουκαλάκια με 20 ml κιτρινωπό γάλα και επιστρέφοντας με αυτά άδεια στο άδειο της σπίτι. Σου λείπουν οι κλωτσιές στην κοιλιά, αυτές που πριν από λίγες μέρες μπορεί και να σε ενοχλούσαν και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που ένιωθες έτσι. Είναι η μόνη ανάμνηση από το σώμα εκείνο που άφησες σε ένα άψυχο κουτί και τώρα θες να το αρπάξεις και να τρέξεις μαζί του μακριά. Είσαι κακή μητέρα, σκέφτεσαι. Ή μάλλον αναρωτιέσαι αν τελικά είσαι μητέρα. Ή αν θα μπορέσεις να γίνεις.
Δεν θα σου πω ότι δεν φταις εσύ. Όχι βέβαια επειδή φταις, αλλά επειδή τώρα σου είναι αδύνατο να το πιστέψεις. Θα σου πω όμως ότι είσαι 100% μητέρα. Ακριβώς επειδή αισθάνεσαι έτσι. Ακριβώς επειδή μπορείς να αντιστέκεσαι στο μητρικό σου ένστικτο να αρπάξεις το παιδί και υπομένεις να το βλέπεις με δεκάδες σωληνάκια, παίρνοντας μάλιστα ακόμη και δύναμη από το ευάλωτο κορμί του. Θα σου πω ότι ο ήχος από το θήλαστρο κάποτε δεν θα υπάρχει στη ζωή σου, αλλά τώρα είναι εκεί για να σου υπενθυμίζει πως κάνεις κάτι χρήσιμο για το παιδί και – όσο κι αν σου φαίνεται αδιάφορο ή μάταιο – για σένα. Όπως και ο διαπεραστικός θόρυβος του αναπνευστήρα πάνω από το κεφάλι του, που νιώθεις να σου πληγώνει τα αφτιά, κάποτε δεν θα υπάρχει. Όμως τώρα είναι εκείνος που το κρατάει στη ζωή.
Είσαι όμως και συ. Η λαχτάρα σου να το πάρεις αγκαλιά. Η πίστη σου ότι θα τα καταφέρει. Οι κουβέντες που του ψιθυρίζεις πίσω από τις τρύπες του κουτιού, το χέρι σου στην πλάτη του. Μη σταματάς. Και είναι κι εκείνο που παλεύει με τον πιο δυνατό σύμμαχο στο πλευρό του: το ένστικτο της επιβίωσης. Ναι, ισχύει: τα πρόωρα είναι σπουδαίοι μαχητές κι αν έχεις βαρεθεί να ακούς «όλα θα πάνε καλά, θα δεις» και να μην το πιστεύεις, πίστεψε στις ιστορίες δίπλα σου. Μην χαμηλώνεις το βλέμμα στα πρόσωπα των άλλων γυναικών που θα συναντήσεις εκεί. Ξέρω, δεν θέλεις κανέναν τώρα, άλλα κάποιες από αυτές τις μητέρες μπορεί σε έναν χρόνο από σήμερα να είναι φίλες σου. Είναι οι μόνες που ξέρουν ακριβώς τι περνάς.
Πίστεψε ότι θα έρθει ο καιρός που το μωρό σου δεν θα έχει βελόνες στο σώμα, ούτε διάφανο δέρμα, αλλά θα τρώει και θα κοιμάται στη ζεστή αγκαλιά σου, στο σπίτι σας, εκεί που θα έπρεπε να είναι από την αρχή. Γιατί έτσι θα έπρεπε να έχει γίνει. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι άδικο και δεν υπάρχει κανείς που θα έπρεπε να σε πείσει για το αντίθετο. Μπορείς να απαιτήσεις να φύγουν όλοι, να μην σε παίρνουν τηλέφωνο και να μην ρωτάνε πεισματικά τι κάνει το μωρό, αν αυτό θέλεις. Οφείλουν να το σεβαστούν. Διότι αυτές είναι οι χειρότερες μέρες της ζωής σου και όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν χρειάζεται να είναι δίπλα σου. Αυτές είναι οι μέρες που σου επιτρέπεται να κλαις, να θυμώνεις, να απελπίζεσαι, να νιώθεις όλον τον πόνο που προκύπτει από την απόλυτη διάψευση του ονείρου σου και κυρίως από την αγωνία για την επιβίωση του μωρού σου. Είναι οι μέρες που η αγωνία σου δεν θα μοιάζει με καμιά άλλη αγωνία που έχεις μέχρι σήμερα βιώσει, αλλά είναι απολύτως λογικό.
Όμως να θυμάσαι: τα συναισθήματα αυτά δεν σε κάνουν αδύναμη. Το αντίθετο. Είναι τα συναισθήματα που θα σου αλλάξουν μια για πάντα τη ζωή. Γιατί περνώντας μέσα από αυτά θα δεις κάποτε τον εαυτό σου τελείως διαφορετικό. Ευγνώμων για το θαύμα που σου συνέβη. Ευγνώμων κάθε μέρα για το δώρο της ζωής. Και αυτή η ευγνωμοσύνη θα σου χαρίσει έναν ψυχισμό απαλλαγμένο από τα άγχη που είχες παλιά, θα σου χαρίσει μια ζωή με αληθινές προτεραιότητες. Τόσο ξεκάθαρες που θα σου είναι αδύνατο να στενοχωρηθείς εύκολα για κάτι άλλο. Και τόσο πραγματικές που μερικές φορές θα νιώθεις σοφή. Φυσικά, δεν σε νοιάζει τίποτε απ’ όλα αυτά τώρα. Σε νοιάζει μόνο το παιδί σου. Και αυτό θα συνεχίζει να σε νοιάζει για την υπόλοιπη ζωή σου. Όμως αλλιώς. Έτσι όπως νοιάζει την κάθε μητέρα. Γιατί σε λίγο καιρό, όταν θα είστε μαζί, μακριά από εδώ, σε κάποια παιδική χαρά ή στο σουπερμάρκετ και θα σε ρωτάνε πόσο χρονών είναι και θα το ρωτάνε πώς το λένε και δεν θα υπάρχουν πια διορθωμένες ηλικίες ούτε πίνακες ανάπτυξης, άλλα το παιδί σου θα μοιάζει όμοιο με τα άλλα παιδιά και συ όμοια με τις άλλες μητέρες, θα χαμογελάς μέσα σου γιατί θα ξέρεις κάτι που εκείνες δεν ξέρουν. Ότι έχεις ένα παιδί θαύμα, έναν μικρό ήρωα που αναμετρήθηκε πολύ νωρίς με τις δυνάμεις του και τις ξεπέρασε. Και θα έχεις όχι έναν, αλλά πολλούς λόγους να νιώθεις περήφανη και δυνατή που είναι δικό σου παιδί. Πίστεψέ με, αξίζει τον πόνο.

 * Η Κέλλυ Σώκου είναι δημοσιογράφος στο ΒΗΜΑ και τις περιοδικές εκδόσεις του, ενώ εδώ και λίγο καιρό διατηρεί και το blog 31 εβδομάδες , όπου γράφει (κυρίως) κείμενα σχετικά με την κόρη της, τη Γιόννα, που γεννήθηκε πρόωρα, μόλις 31 εβδομάδων. Με αφορμή την Π.Η.Π το 31ebdomades.blogspot.com υποστηρίζει την διεθνή καμπάνια ευαισθητοποίησης και ανοίγει διάλογο με τις Ελληνίδες μητέρες που γέννησαν πρόωρα, δημοσιεύοντας τις ιστορίες τους. 

ΠΗΓΗ: www.talcmag.gr

Αληθινή ιστορία: «Θέλει υπομονή και πίστη για να μεγαλώσεις ένα πρόωρο μωρό»

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

29fb6d1427267ec5b2ec31f270ed3473_L

Η ιστορία μου ξεκινά 19 χρόνια πριν στο Παρίσι.

Μετά από δύο χρόνια προσπαθειών, κατάφερα να μείνω έγκυος στον γιο μου. Τον Νικόλα Μάριο. Μία εγκυμοσύνη τόσο πολυπόθητη. Ημουν τελειόφοιτη Νομικής στο Παρίσι και έπειτα από δύο χρόνια φαρμακευτικών αγωγών έμεινα τελικά έγκυος.

Αποφασίσαμε με τον άντρα μου να γυρίσω στην Ελλάδα και να μείνω κοντά στους γονείς μου ώστε να με φροντίζουν μέχρι να γεννήσω. Ο άντρας μου λόγω διπλής υποκοότητας έμεινε στη Γαλλία. Πιστεύαμε ότι ήταν πιο εύκολο να βρει εκεί δουλειά.
Και όντως έτσι έγιναν τα πράγματα.

Εγώ στην Ελλάδα, στην Κέρκυρα με τους γονείς μου και αυτός στη Γαλλία. Ημουν μόλις στην 31η εβδομάδα, όταν με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα. Το μωρό μου, ήταν μόλις 950 γραμμάρια
Το πήραν από την Κέρκυρα με πολεμικό αεροσκάφος για να το φέρουν εσπευσμένα στην Αθήνα. Η μητέρα μου, με τον σύζυγό μου, συνόδεψαν το μωρό μου στην Αθήνα και εγώ έμεινα πίσω στην Κέρκυρα.

Δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τη δυσοίωνη φωνή του άντρα μου και της μητέρας μου. Μετά από 3 ημέρες κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σκεπτικοί και θλιμμένοι στο τηλέφωνο… Ηρθα και εγώ στην Αθήνα, μόλις με άφησαν οι γιατροί να φύγω. Ηρθα σαν την τρελή, με την καρδιά μου να χτυπάει ασταμάτητα από λαχτάρα και άγχος να δω το παιδί μου. Και τότε το είδα..

Είδα ένα πλασματάκι μέσα σε μια θερμοκοιτίδα. Ηταν γεμάτο καλώδια. Στο μικροσκοπικό προσωπάκι του, στο στοματάκι του ένας αναπνευστήρας του έδινε οξυγόνο.. Το στηθάκι του ανεβοκατέβαινε.. Με ένα χρώμα μπλε στο πρόσωπο και στο σώμα, το μωρό μου ζύγιζε μόλις 750 γραμμάρια.

Και έμεινε έτσι 25 ολόκληρες μέρες διασωληνομένο στη θερμοκοιτίδα ώσπου ν’ αναπτυχθεί το αναπνευστικό του σύστημα. Και εγώ, εκεί. Εβγαζα το «άχρηστο» γάλα, μόνο και μόνο για μη σταματήσει η παραγωγή του από τους αδένες μου. Είχα την κρυφή ελπίδα ότι στο μέλλον θα μπορούσα να θηλάσω το παιδί μου.

Οταν το πήρα από το νοσοκομείο το μωράκι μου ήταν 820 γραμμάρια. Εύθραστο. Ένα μωρό που δεν μπορούσε να κοιμηθεί παρά μόνο στο ριλάξ ανασηκωμένο, γιατί στην κούνια έβγαζε το γάλα από τη μύτη  (κουσούρι από τον αναπνευστήρα).

Το θήλασα για 18 μήνες προσθέτοντας όλες τις τροφές που μου είπε η παιδίατρος αλλά ποτέ όλους αυτούς τους μήνες δεν του έδωσα ξένο γάλα. Οι γιατροί, μας είπαν ότι μεγαλώνοντας το παιδί μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα σωματικής και πνευματικής ανάπτυξης…

Και όμως με την αγάπη και τον αγώνα μας ο Νικόλας αυτή τη στιγμή είναι εδώ δίπλα μου στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στη μουσική.

Μετά από 19 χρόνια ξέρω ότι αν δεν είχαμε εμείς τη δύναμη και την υπομονή αλλά και ο ίδιος ο Νικόλας, από μόνος του – ένα παιδάκι ενεργητικό, νευρικό που πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για να ζήσει- δεν θα ήταν σήμερα μαζί μας.

Σας τα γράφω όλα αυτά γιατί ένα πρόωρο μωρό μεγαλώνοντας έχει πολλές δυσκολίες. Όμως οι περισσότερες μπορούν να αντιμετωπισθούν, αν οι γονείς έχουν δύναμη, υπομονή και πίστη.
Μαρία

πηγή

Διαβάστηκε εδώ: epaggelmagynaika.gr

Δωρεάν τοκετός για άπορες μητέρες από το μαιευτήρα κύριο Στέφανο Χανδακά!

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

chandakas

Χορηγία σε άπορες μητέρες της Σύρου από το πρόγραμμα “Νάσος Χανδακάς” , δια μέσω του Ροταριανού Ομίλου Ερμούπολης.

Ο διακεκριμένος επιστήμονας Στέφανος Χανδακάς, Μαιευτήρας – Ενδοσκοπικός Χειρουργός-Γυναικολόγος, Επιμελητής Μαιευτικής Γυναικολογίας, Princess Royal University Hospital, London, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Λέκτορας Imperial College London , είναι χορηγός του ετήσιου προγράμματος μητρότητας «ΝΑΣΟΣ ΧΑΝΔΑΚΑΣ», εις μνήμη του Πατέρα του Νάσου επίσης διακεκριμένου Συριανού επιστήμονα.

Στη παραπάνω χορηγία περιλαμβάνεται δωρεάν παρακολούθηση της εγκυμοσύνης και όλα τα έξοδα τοκετού . Η Χορηγία γίνεται δια μέσω του Ροταριανού Ομίλου Ερμούπολης , και Δυνατότητα Συμμετοχής έχουν, άπορες μητέρες που έχουν γεννηθεί και κατοικούν στην Σύρο.

Τα δικαιολογητικά για την αξιολόγηση συμμετοχής θα σταλούν έως της 11/12/2015 προς: Ροταριανό Όμιλο Ερμουπόλεως Τ.Θ. 42 84100 ΣΥΡΟΣ

Ο φάκελος πρέπει να περιλαμβάνει:

α) Πρόσφατο πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης

β) Το τελευταίο Αντίγραφο Ε9

γ)Φωτοτυπία του τελευταίου Εκκαθαριστικού της φορολογικής δήλωσης και τηλέφωνα επικοινωνίας.

Πηγή: http://cyclades24.gr/

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΓΟΝΕΙΣ: Κυκλώματα απαγωγής παιδιών – Δρουν στα Βαλκάνια, έχουν συνεργούς στην Ελλάδα

Published Νοέμβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

klamameligmous1

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός είναι ο Πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού», Κώστας Γιαννόπουλος, μιλώντας στο CNN Greece για τον τρόπο δράσης των κυκλωμάτων απαγωγής παιδιών στα Βαλκάνια.
Ο κ. Γιαννόπουλος κάνει λόγο για έξαρση του φαινομένου αλλά και συνεργασία σε βαλκανικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, ο κ. Γιαννόπουλος αναφέρει: «Οργανωμένα κυκλώματα ζουν στα Βαλκάνια, τα οποία απαγάγουν τα παιδιά από περιοχές, τα οποία είναι στα αζήτητα, δεν ενδιαφέρεται κάποιος για αυτά. Τα κυκλώματα δρουν σε χώρες όπως η Αλβανία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία και άλλες σε συνεργασία με τους Έλληνες εδώ. Λέγαμε ότι δεν έχει ξαναγίνει, πρώτη φορά γίνεται, άρα πρέπει να υπάρχει κινητοποίηση και να λειτουργεί το δίκτυο προστασίας που έχουμε δημιουργήσει».
Ο κ. Γιαννόπουλος στη συνέχεια επισημαίνει ότι στο στόχαστρο αυτών των κυκλωμάτων βρίσκονται πλέον τα προσφυγόπουλα: «Είναι μία δεξαμενή, πλέον, για όλους αυτούς τους «κυρίους», για να τα εκμεταλλευτούν με διάφορους τρόπους. Για αυτό το λόγο πρέπει να τα υποστηρίξουμε και να μην θεωρούμε δεδομένο ότι κάποιος ξένος που έχει ένα παιδί κοντά του, είναι δικό του».
Οι αποκαλύψεις του Προέδρου της οργάνωσης «Χαμόγελο του Παιδιού» έρχονται στον απόηχο της απόπειρας αρπαγής τρίχρονου αγοριού από τη μητέρα του σε σούπερ μάρκετ στη Βάρη. Όπως δήλωσε στο CNN Greece ο κ. Γιαννόπουλος, το παιδί είναι σε κατάσταση σοκ απ’ όσα έζησε.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της οργάνωσης «Missing Children Europe», περίπου 250.000 παιδιά κάθε χρόνο καταγράφονται ως αγνοούμενα κάθε χρόνο στην Ευρώπη. Ένα παιδί, κάθε δύο λεπτά. Από αυτά, μόνο το 2014, 2.500 περιπτώσεις αφορούσαν περιπτώσεις απαγωγής από τρίτους και εγκληματικές ομάδες. Όπως υπέδειξε και ο κ. Γιαννόπουλος και σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, 23.000 ασυνόδευτα παιδιά πέρασαν τα σύνορα της Ευρώπης, ενώ τα 2.240 από αυτά είναι κάτω των 14 ετών.

Πηγή: policenews.eu