Αρχείο

All posts for the day 16 Νοεμβρίου 2015

Θα ζήσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία μου

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

dawn-over-a-field-of-lavender-anthony-spencer

By

Στην τελετή αποφοίτησης του Standford University τον Ιούνιο του 2005, ο Steve Jobs είχε πει στην ομιλία του:

«Όταν ήμουν 17, διάβασα ένα ρητό που πήγαινε κάπως έτσι: ‘Αν ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, κάποια μέρα θα έχεις δίκιο.’

Μου έκανε εντύπωση… και από τότε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κοιτάω κάθε μέρα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου, ‘Αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που θα κάνω σήμερα;’

Και όταν η απάντηση ήταν, ‘όχι’ για πολλές μέρες συνεχόμενα, ήξερα ότι είχα να αλλάξω κάτι.

Το να θυμάμαι ότι σύντομα θα πεθάνω, είναι ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που έχω βρει για να με βοηθάει να παίρνω τις μεγάλες αποφάσεις στη ζωή. Γιατί σχεδόν τα πάντα, όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, η περηφάνια, ο φόβος της ντροπής ή της αποτυχίας, όλα αυτά εξαφανίζονται στο πρόσωπο του θανάτου, αφήνοντας μόνο αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά. 

Το να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα του να νομίζεις ότι έχεις κάτι να χάσεις. Είσαι ήδη γυμνός, δεν έχεις κανένα λόγο να μην ακολουθήσεις την καρδιά σου.» 

Κάποιοι άνθρωποι χθες, έφυγαν να πάνε να διασκεδάσουν, να δουλέψουν, να ζήσουν τη ζωή τους και η μέρα έμελλε να είναι η τελευταία τους. Παρ’ όλο που γράφω με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν στο Παρίσι, δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς τους ανθρώπους. Ζωές χιλιάδων ανθρώπων χάνονται καθημερινά, αναπάντεχα και άδικα.

Δεν μπορώ να καταλάβω. Δεν μπορώ να δώσω εξηγήσεις. Δεν μπορώ να παρηγορηθώ.

Υπάρχουν όμως δύο πράγματα που μπορώ να κάνω. Το πρώτο είναι να γαντζωθώ από τα λόγια της μητέρας Τερέζας που είπε: «Τι μπορείς να κάνεις για να προάγεις την παγκόσμια ειρήνη; Γύρνα σπίτι και αγάπησε την οικογένειά σου.»

Και το δεύτερο, να ζήσω τη σημερινή μέρα σαν να είναι η τελευταία μου.  Με τους ανθρώπους που αγαπώ. Με αγάπη στην καρδιά μου.

Πηγή: www.aspaonline.gr

Advertisements

Κόρη στην εφηβεία και μαμά στα κάγκελα – Sofia Drosou

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou
 efivia4
H εφηβεία της κόρης σου χτυπά την πόρτα… Τότε αντιλαμβάνεσαι τα επτά θαύματα της εφηβείας. Όχι, όχι δεν πρόκειται για δακρύβρεχτη ιστορία αρπαγής, απλώς καθώς βλέπεις το κοριτσάκι σου να μεγαλώνει νιώθεις ότι φεύγει σε αποχωρίζεται, ένα σου κομμάτι είναι πια αλλού.
Πόσο μεγάλη επιτυχία για έναν γονέα να δημιουργεί υγιείς προσωπικότητες που μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και να φύγουν από κοντά σου, από την εστία και την προσωπική σου ασφάλεια χωρίς ενοχές και ανασφάλειες. Μεγάλη επιτυχία!
Τα μεταβατικά στάδια βέβαια από την παιδικότητα στην ενηλικίωση είναι σαν τον μεσαίωνα, προσπαθείς να ισορροπήσεις σε νέα δεδομένα που είναι καθ’ οδόν, αλλά ακόμη δυσδιάκριτα. Πώς όμως καταλαβαίνεις ότι το κοριτσάκι σου που μέχρι πρότινος έπαιζε με τις κούκλες του μεγαλώνει; Ποια είναι εκείνα τα καθημερινά σημάδια, εκτός της ηλικίας που δεν είναι πάντα δείκτης, που οδηγούν το παιδί μας σε άλλη φάση ζωής;
Σφαλιάρα πρώτη: εκεί που είσαι όμορφα και χαλαρά, αγκαλιάζεις και κάνεις τρυφερότητες με το κορίτσι σου, ξαφνικά όλα αυτά γειώνονται τραβώντας το χέρι μακριά παρέα με την γνωστή ατάκα «έλααα άαασε με». Τα φωνήεντα σκόπιμα τραβηγμένα. Συμπέρασμα πρώτο: μάλλον δεν θέλει πια αγκαλιές.
Χλαπάτσα δεύτερη: εκεί που είσαι όμορφα και χαλαρά, εσύ ανυποψίαστη μάνα, μιλάς όλο τρυφερότητα, κάνεις κατάθεση ψυχής  για τα περασμένα και για το πώς ένιωσες όταν την γέννησες παίρνεις για απάντηση τα εξής «Ωωω! Τι ρομαντική που είσαι. Όμως ποια σκουλαρίκια να βάλω στο πάρτι της φίλης μου, τον θερμοσίφωνα τον άνοιξες;» Συμπέρασμα δεύτερο: το φωνήεν πάλι τραβηγμένο όπως βλέπεις είναι μάλλον δείγμα της εφηβείας.
Ωστικό κύμα τρία: παίρνεις τηλέφωνο από τη δουλειά να ακούσεις αυτή τη γλυκιά φωνούλα να σου λέει πόσο σε αγαπά. Αντ’ αυτού ακούς τον Μπάμπη τον νταλικέρη να σου απαντά «Έλα, τι θες;» και μένεις αφώνου και αλάλου γωνία με το ακουστικό στο χέρι. Συμπέρασμα τρίτο: μην το παλεύεις ούτε τηλεφωνικώς.
Γροθιά στο σαγόνι, τέσσερα: Περιμένεις όλο χαρά εσύ, πολύ αισιόδοξη μάνα, να έρθει το κοριτσάκι σου από το σχολείο να τα πείτε και να φάτε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Εδώ θα ρίξω συμβουλή, παίξε καλύτερα τζόκερ! Έχεις περισσότερες πιθανότητες για το εξάρι, γιατί η πιθανότητα να ελέγξεις τη διάθεση του παιδιού σου σε αυτή τη φάση είναι μηδαμινή. Ορμόνες το λένε οι ειδικοί. Τις δικές μου τις ορμόνες, δηλαδή ποιος τις προσέχει; Το αντιπαρέρχομαι και εξακολουθώ να είμαι περιχαρής περιμένοντας. Και μπαίνει μέσα ο σίφουνας κοπανά κουδούνια πόρτες όλο νεύρα αδιευκρίνιστα, μη ρωτήσεις γιατί και κλείνεται στο δωμάτιο.
 
Αυτό πάλι που έχουν καταδικάσει τον εαυτό τους σε μόνιμο εγκλεισμό που το πας; Κάποτε για να την οδηγήσεις στο δωμάτιο έκανες αίτηση, τώρα κάνεις αίτηση για να την βγάλεις από κει μέσα. Και δώσ’ του το τηλέφωνο σκουλαρίκι και τενοντίτιδα στους αντίχειρες από τα μηνύματα. Για διάβασμα δεν το συζητώ, συνήθως δεν έχουμε τίποτα. Συμπέρασμα: ξέρουν αυτές και παρακαλώ μην επεμβαίνεις.
Μπουνιά στο στομάχι πέντε: Ξαφνικά λοιπόν εκεί που οι τσακωμοί με τις φιλενάδες ήταν για τα αυτοκόλλητα στο τετράδιο, τώρα οι τσακωμοί είναι για το αίσθημα. Του μίλησες, δεν του μίλησες. Με κοίταξε, σου χαμογέλασε εσένα περισσότερο από μένα και ούτω καθεξής. Και έρχεται η ώρα που έρχεται στο σπίτι με δάκρυα στα μάτια και σου ‘ρχεται να σκοτώσεις όποιον/α την έφερε σε αυτή την κατάσταση. Δοκιμάζεσαι δε λέω και το καταπίνεις αμάσητο. Είναι εκείνη η ώρα που θέλει να σου τα πει. Κάθεσαι δόλια μάνα να ακούσεις και να δώσεις συμβουλή. Πλανάσαι πλάνη οικτρά. Ανοίγεις το στόμα σου να πεις τι θα έκανες εσύ και ξεκινά η επίθεση: «Πας καλά; Δεν ξέρεις εσύ, δεν καταλαβαίνεις, νταξ μαμά άστο» και το κορυφαίο «εσύ αναφέρεσαι σε άλλη εποχή». Αν δεν είναι αυτό μπουνιά τι είναι; Συμπέρασμα: Ανήκεις πλέον σε άλλη εποχή, επίσημα. Είναι η εποχή της κόρης σου!
Μάχη του Δράμαλη, με αριθμό έξι: Θες να φύγεις, βιάζεσαι να πας στη δουλειά και ψάχνεις την μαύρη την ζακέτα εκείνη την Oxford που είχες αγοράσει πριν ένα μήνα. Δεν την βρίσκεις και κάνεις την εξής ρητορική ερώτηση: «μήπως την είδες πουθενά;» Παίρνεις την απαθέστατη απάντηση του στυλ «Α, ναι! Την φόρεσα χθες και την ξέχασα στο σχολείο». Εγκεφαλικό, αλλά εγώ κυρία γιατί οι ειδικοί στην τηλεόραση λένε να προσέχουμε τους εφήβους μη τους δημιουργήσουμε τραύματα. Το δικό μου το τραύμα τώρα ποιος θα το γιατρέψει;
Συμπέρασμα: Δεν υπάρχει γιατρειά για σένα μάνα καημένη.

Καταστροφή της Σμύρνης, επτά: Στο παρακάτω σκηνικό παρακαλώ  οι μανούλες να απομακρύνεται τα υπόλοιπα  ανήλικα τέκνα σας, πάρτε ποπ κορν, κουβερτούλα και στον καναπέ. Θα δούμε έργο με τίτλο «η κόρη μας μεγάλωσε» με πρωταγωνιστές πατέρα, που επιτέλους μπήκε στο νόημα και κόρη, που θέλει να πάει σε σχολική εκδήλωση μέχρι αργά.

Στη διαπραγμάτευση χαμένος βγαίνει πάντα ο πατέρας που θα ήθελε πολύ να χτυπήσει το κεφάλι του στην πόρτα του ψυγείου. Επίσης εδώ πατήστε παύση και παρακολουθείστε το εξής παράξενο φαινόμενο. Το αίμα του πατέρα να ακολουθεί πορεία αντίστροφη από αυτή της βαρύτητας. Αγγεία στα μάτια να σπάνε και πτερύγια αυτιών να γίνονται μπλε. Στο βλέμμα μια απορία διάχυτη, καθώς βλέπει την κόρη με το μικρό, κοντό εφαρμοστό της μαύρο φόρεμα και υπερπαραγωγή βάψιμο, να ναι έτοιμη να φύγει.

Αναρωτιέται πότε πρόλαβε το κορίτσι του και έγινε 3D; Πώς μεγάλωσε έτσι; Ποιος θα την κοιτάει και ένα σωρό αναπάντητα ερωτηματικά. Λες και όταν αντίστοιχα μας γνώρισε εμάς, που επίσης ήμασταν 3D, μη κοιτάς τώρα που ακολουθούμε πιστά το νόμο της βαρύτητας δεν είχαμε πατέρα. Μήπως ήμασταν ορφανές; Και τελειώνω με τις ερωτήσεις που κάνει ο πατέρας προς τη μάνα, αφού έχει  συνέλθει από το σοκ, ακολουθώντας με το βλέμμα του την κόρη. «Πού πάει αυτή έτσι;», «Γιατί βάφτηκε έτσι», «Εσύ της τα έμαθες αυτά τα βαψίματα» και ένα σωρό άλλα τέτοια. Συμπέρασμα: Πατέρα, άσκοπα περιμένεις απάντηση.

Εν κατακλείδι, η εφηβεία είναι μια υπέροχη περίοδος στη ζωή του παιδιού μας. Οπλισμένοι με υπομονή και επιμονή, ο  δικός μας ρόλος πρέπει να είναι (συμ)παραστατικός  και διακριτικά παρατηρητικός και  όλα θα πάνε κατ’ ευχήν. Καλή τύχη!

Πηγή: www.ilov.gr

Κόρη-ποταμός

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

Neofytou

Ο μπαμπας μου και εγω ε;;;

Ειναι το ονειρο μου η πληγη μου κ ισως το απωθημενο μου. Ειναι αυτο που δεν ειχα και δεν θα εχω ποτε. Ειναι ο λογος που σας θαυμαζω για το ποσο αγαπατε να παιδια σας και σας παρακαλω μην τα εγκαταλειψετε ποτε. Ποσα βραδια ηθελα εναν μπαμπα κ ποσες μερες εναν πατερα. Παιδι χωρισμενων μαλλον πληρωσα εγω το θυμο κ των δυο . Ο πατερας μου ζει μενει μακρια μου κ ειναι ενας θεατης στη ζωη μου. Δεν εχει μαθει να με αγαπαει δεν θελησε κ να μαθει. Μπορω να γραφω ωρες στη ζωη μου ηταν απλα θεατης . Εγω οπως ολα τα παιδια κ ιδιαιτερα οι κορες τον ειχα αναγκη κ προσπαθησα να καλυψω την αναγκη μου με τον πατριο μου …χα χα χα ας γελασω τα φαγα τα μουτρα μου κ ειπα εδω δεν σε αγαπησε το αιμα σου θα σ αγαπουσε ο ξενος;

Απλες στιγμες αρρωστιες χαρες λυπες τσακωμοι προστασια βαθμοι βολτες εστω μια βολτα δν ειχα παρα μονο τη μανα μου τα τρεχει κ να μν φτανει. Γαμος ηρθε σαν καλεσμενος κ με περιμενε να φτασω. Οταν δε χορευει η νυφη τον χορο με τον μπαμπα δεν κρατιονται τα δακρυα με τιποτα. Γεννησα νοσηλευτικα κ το 6 μηνητικο μωρο μου πουθενα….απων.

Βαπτισα μεγαλωνει κ παππου δν εχει.

Δν ξερει να αγαπα πιθανον.

Μεγαλη ελλειψη κ απορριψη αν ηταν νεκρος θα ηταν πιο ευκολη η απουσια ειμαι σιγουρη .

Το αποτελεσμα ολων στα 14 γνωρισα τον τωρινο μου συζηγο κ ηταν εκει να καλυπτει αναγκες που δεν επρεπε.

Δοξα τω θεω που ηταν ενας καλος ανθρωπος αλλιως δν ξερω πως θα ειχα καταληξει.

Με ετρεχε απο φροντιστηριο σε φροντιστηριο κ οτι θα εκανε ενας πατερας αλλα ηταν απλα ενας συντροφος που ανελαβε ξενα καθηκοντα.

Οταν περασα στο πανεπιστημιο μου βρηκε σπιτι μου εκανε την μετακομιση… οταν τελειωσα ξανα μετακομιση… ηταν εκει σε ολα …ειναι η ζωη μου ο αντρας μου ο φιλος μου ο πατερας μου ο εραστης μου εχουμε διαφορα 14 χρονια αλλα δεν με νοιαζει κ οποιον ενοχλει ξυδι .

Ο μπαμπας μου για μενα δεν υπαρχει…. στη θεση του φωλιαζει ενα κενο. Ζηλευω τις φιλες μου παντα ζηλευα την αγαπη των πατεραδων στα παιδια τους το στηριγμα που τς προσφερει η ασφαλεια…  μου λειπει ακομα κ τωρα…. μονος μου φοβος μν μου παθει τιποτα ο αντρας μου εχω ψυχωση μαζι του… μπορω να γραφω ωρες αλλα μου φτανει τοσο ηταν σαν ψυχοθεραπεια.

Δεν ειναι αρθρο ειναι συναισθηματα γραμμενα … απλα ο τιτλος μου εδωσε το πατημα να τα αποτυπωσω… συνεχιστε να ειστε κοντα στα μωρα σας …σας εχουν αναγκη οσο δεν φανταζεστε.

Ευχαριστώ

Φωτεινή Νεοφύτου

Πηγή: www.ihappy.gr

Φωτογραφία που σοκάρει: Έγκυος κρατιέται από περβάζι παραθύρου στο θέατρο Μπατακλάν και εκλιπαρεί για βοήθεια

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

ImageHandler (2)

Την σκηνή τρόμου και απελπισίας της εγκύου κατέγραψε ο δημοσιογράφος της Monde, Daniel Psenny

«Βοήθεια, βοήθεια, είμαι έγκυος», φωνάζει μια γυναίκα, που κρατιέται απελπισμένα από περβάζι παραθύρου στον δεύτερο όροφο του θεάτρου Μπατακλάν, στην γαλλική πρωτεύουσα. Την σκηνή τρόμου κατέγραψε ο δημοσιογράφος της Monde, Daniel Psenny, που βρέθηκε στο θέατρο το βράδυ της Παρασκευής, την στιγμή που οι ένοπλοι τρομοκράτες είχαν αρχίσει να πυροβολούν τους ομήρους, προτού οι ίδιοι πυροδοτήσουν τα εκρηκτικά που έφεραν επάνω τους και ανατιναχτούν.

https://embed.reembed.com/www.protothema.gr/0mKU5y38_69K0pQPPV2uR1tJ

Η γυναίκα, τρομοκρατημένη, κατέφυγε στον δεύτερο όροφο του συναυλιακού χώρου και κρεμάστηκε από το περβάζι ενός παραθύρου για να ξεφύγει από τους τέσσερις ένοπλους άνδρες, που σκόρπισαν τον θάνατο μέσα στο θέατρο Μπατακλάν εκτελώντας 80 αθώους ανθρώπους που παρακολουθούσαν την συναυλία του ροκ συγκροτήματος Eagles of Death Metal.

Πολλοί θεατές έσπευσαν να απομακρυνθούν από την πίσω πόρτα του θεάτρου αφήνοντας πίσω τους κηλίδες αίματος, καθώς αρκετοί από αυτούς έσερναν μαζί τους και τους δικούς τους ανθρώπους που είχαν σκοτωθεί από τις σφαίρες των τρομοκρατών.

Σχετικά βίντεο που έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο δείχνουν πτώματα να κείτονται στην είσοδο του θεάτρου Μπατακλάν, ενώ κάποιοι βαριά τραυματισμένοι θεατές που αιμορραγούν προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους και να χρησιμοποιήσουν το κινητό τους τηλέφωνο, προφανώς για να καλέσουν βοήθεια.

Πηγή:www.protothema.gr

«Η γυναίκα μου με απατά εδώ και 10 χρόνια. Και φταίω εγώ γι΄αυτό!»

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

diazygio-dinfo

Γεια σας. Με λένε Γιάννη. Θέλω να σας μιλήσω για την ζωή μου και να εκφράσω τον πόνο μου.

Είμαι 46 ετών και είμαι υψηλόβαθμο στέλεχος σε τράπεζα. Πρόσφατα ανακάλυψα πως έχω ζήσει όλη μου τη ζωή κάνοντας το αντίθετο απ” ότι ήθελα. Όλα τα όνειρά μου, το πάθος μου, πάνε. Έχω μια σταθερή δουλειά, 9-7. 6 ημέρες την εβδομάδα. Για 26 χρόνια. Έχω επανειλημμένα επιλέξει το ασφαλές μονοπάτι για τα πάντα, κάτι που τελικά άλλαξε το ποιος ήμουν.

Σήμερα έμαθα ότι η γυναίκα μου με απατά τα τελευταία 10 χρόνια. Ο γιος μου δεν αισθάνεται τίποτε για μένα. Συνειδητοποίησα ότι έχασα την κηδεία του πατέρα μου για το τίποτα.

Δεν κατάφερα να ολοκληρώσω το μυθιστόρημά μου, να ταξιδέψω στον κόσμο, να βοηθήσω τους άστεγους. Όλα τα πράγματα που νόμιζα ότι ήξερα με βεβαιότητα για τον εαυτό μου, εξανεμίστηκαν. Αν ο νεότερος εαυτός μου με συναντούσε σήμερα, θα με χαστούκιζε. 

Κάποτε ήμουν δημιουργικός, αυθόρμητος, έπαιρνα ρίσκα και ήμουν πολύ καλός με τους ανθρώπους. Είχα δύο όνειρα. Το πρώτο, να γράψω ένα βιβλίο. Το δεύτερο, να ταξιδέψω στον κόσμο και να βοηθήσω τους φτωχούς και τους άστεγους. Είχα ήδη σχέση με την γυναίκα που θα παντρευόμουν.

Αγαπούσε τον αυθορμητισμό μου, την ενέργεια μου , την ικανότητά μου να κάνω τους ανθρώπους να γελούν και να αισθάνονται ότι τους αγαπούν. Όσο για το βιβλίο που ήθελα να ξεκινήσω, είχα γράψει 70 σελίδες, όταν ήμουν 20 χρονών. Είμαι 46 χρονών και έχω μείνει ακόμα στις 70 σελίδες.

Ήμουν 20. Ήμουν μοναχοπαίδι. Έπρεπε να βρω μια σταθερή δουλειά, μια δουλειά που τελικά θα υπαγόρευε ολόκληρη τη ζωή μου.

Αφιέρωσα όλη μου τη ζωή σε μια δουλειά 9 με 7. Κι όταν γυρνούσα σπίτι, έτρωγα βραδινό, έβλεπα λίγο τηλεόραση, προετοίμαζα τη δουλειά μου για την επόμενη μέρα (ναι έπαιρνα δουλειά και στο σπίτι) και πήγαινα για ύπνο στις 10 το βράδυ, για να ξυπνήσω στις 6 το πρωί της επόμενης ημέρας.

Δεν ασχολούμουν με το παιδί, δεν καθόμουν να μιλήσω με τη γυναίκα μου και δεν θυμάμαι τη τελευταία φορά που φάγαμε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που έκανα έρωτα με τη γυναίκα μου. Ίσως κι εγώ στη θέση της, να με απατούσα!

Χθες, η γυναίκα μου παραδέχθηκε ότι με απατούσε τα τελευταία 10 χρόνια.  Λέει ότι το έκανε επειδή έχω αλλάξει. Επειδή δεν είμαι αυτός που ήμουν. Πράγματι, τί έχω κάνει τα τελευταία 10 χρόνια; Έκτός από τη δουλειά, πραγματικά δεν μπορώ να πω τίποτα.

Δεν είμαι σωστός σύζυγος. Δεν είμαι ΕΓΩ. Ποιος είμαι; Τι μου συνέβη; Δεν έχω καν ζητήσει διαζύγιο, δεν έχω φωνάξει, δεν έχω κλάψει.

Δεν νιώθω τίποτα. Ίσως και να το περίμενα τελικά. Αυτή την ώρα που γράφω, βουρκώνω. Όχι επειδή με απάτησε η γυναίκα μου αλλά επειδή τώρα συνειδητοποιώ ότι μέσα μου είμαι νεκρός. Τι συνέβη σ” εκείνον τον άνθρωπο που αγαπούσε την διασκέδαση, το ρίσκο, τα ταξίδια; Τί συνέβη σ” εκείνον που αφιέρωνε χρόνο στη γυναίκα που αγαπούσε;

Λυπάμαι που δεν έκανα τίποτα με τα όνειρά μου πρίν με εγκαταλείψουν. Που δεν έκανα τίποτα με τη γυναίκα μου πρίν με εγκαταλείψει. Λυπάμαι που ήμουν κακός σύζυγος, που είχα γίνει μια μηχανή που απλά έβγαζε χρήματα.

Λυπάμαι που δεν τελείωσα το βιβλίο μου, που δεν ταξίδεψα και δεν ονειρεύτηκα. Που ήμουν συναισθηματικά απών στη ζωή του γιου μου. Που στο σπίτι μου και την οικογένειά μου, ήμουν ένα πορτοφόλι χωρίς αισθήματα..

Αν το διαβάζετε αυτό, να ξέρετε πως έχετε μια ολόκληρη ζωή μπροστά σας. Μην την αφήνετε να περνάει έτσι. Μην αφήνετε τα όνειρά σας για αργότερα. Απολαύστε την ενέργειά σας, τα πάθη σας, τα νιάτα σας, τους συντρόφους, τα παιδιά σας, όσα σας αρέσουν και σας ευχαριστούν. Μην περνάτε όλο τον ελεύθερο χρόνο σας στο διαδίκτυο ή στο αναλώνεστε σε σχέσεις που δεν αξίζουν.

Κάντε κάτι με τη ζωή σας, όσο είστε ακόμα νέοι. Μην ξεχνάτε τους φίλους σας, την οικογένειά σας,  τον εαυτό σας. Μην σπαταλάτε τη ζωή και τις φιλοδοξίες σας, όπως έκανα εγώ. Μην γίνετε ποτέ σαν εμένα!

Πηγή: singleparent.gr

Διαβάστηκε εδώ:www.tilestwra.com

Σοκάρει 22χρονη επιζήσασα: «Υποκρίθηκα τη νεκρή για μία ώρα, πάνω στο αίμα αγνώστων»!

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

ueatro-nekrh

Πώς περιγράφει το χτύπημα των τρομοκρατών και όσα γίνονταν μέσα στο θέατρο

Ανατριχίλα προκαλεί η εξομολόγηση μίας 22χρονης Γαλλίδας, η οποία περιγράφει το πώς γλίτωσε από τα πυρά των μαυροντυμένων δραστών που «θέρισαν» τον κόσμο στο θέατρο «Bataclan»: «υποκρίθηκα τη νεκρή για μία ώρα, πάνω στο αίμα ξένων», γράφει, μεταξύ άλλων, και δημοσιεύει φωτογραφία του ματωμένου της ρούχου!

Η Ιζομπέλ Μπρόουντερι ήταν μία από τους περίπου 1.500 ανθρώπους, που βρέθηκαν στο βράδυ της Παρασκευής στη συναυλία των Eagles of Death Metal, την οποία οι τρομοκράτες έπνιξαν στο αίμα.

«Δεν σκέφτεσαι ποτέ πως κάτι τέτοιο θα συμβεί σε σένα. Ήταν απλά ένα βράδυ Παρασκευής σε μια ροκ συναυλία. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο χαρούμενη και όλοι χόρευαν και χαμογελούσαν. Και τότε, όταν μπήκαν εκείνοι οι άντρες από την μπροστινή είσοδο και ξεκίνησαν τους πυροβολισμούς, πιστέψαμε, μέσα στην αφέλειά μας, πως ήταν κομμάτι του show. Δεν ήταν απλά μια τρομοκρατική επίθεση, ήταν μια σφαγή. Δεκάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν μπροστά στα μάτια μου. Λίμνες από αίμα γέμισαν το πάτωμα. Κραυγές ενήλικων αντρών που κρατούσαν τα νεκρά σώματα των κοριτσιών τους αντηχούσαν στο μικρό συναυλιακό χώρο. Το μέλλον τόσων ανθρώπων καταστράφηκε, οικογένειες διαλύθηκαν μέσα σε μια στιγμή», γράφει, στη σελίδα της στο Facebook, η 22χρονη.

Και συνεχίζει: «σοκαρισμένη και μόνη, προσποιήθηκα την νεκρή για περισσότερο από μία ώρα, ξαπλωμένη ανάμεσα σε ανθρώπους που έβλεπαν τους αγαπημένους τους να κείτονται άψυχοι. Κρατώντας την ανάσα μου, προσπαθώντας να μην κουνηθώ, να μην κλάψω -να μη δώσω σε αυτούς τους άντρες το φόβο που ήθελαν να δουν. Ήμουν απίστευτα τυχερή που επέζησα. Αλλά τόσοι άλλοι δεν τα κατάφεραν. Οι άνθρωποι που είχαν βρεθεί εκεί για τους ακριβώς ίδιους λόγους με εμένα -για να διασκεδάσουν ένα βράδυ Παρασκευής- ήταν αθώοι. Αυτός ο κόσμος είναι σκληρός. Και πράξεις σαν αυτή υποτίθεται πως τονίζουν τη διαφθορά των ανθρώπων και οι εικόνες αυτών των αντρών να μας περικυκλώνουν σαν όρνια θα με στοιχειώνουν για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ο σχολαστικός τρόπος με τον οποίο στόχευαν και πυροβολούσαν τους ανθρώπους στην κεντρική περιοχή του ακροατηρίου όπου βρισκόμουν, χωρίς καμία έννοια για την ανθρώπινη ζωή, δεν έμοιαζε πραγματικός. Περίμενα ανά πάσα στιγμή κάποιον να έρθει και να μου πει πως ήταν απλά ένας εφιάλτης».

«Το γεγονός πως επέζησα αυτής της φρίκης μου επιτρέπει να είμαι σε θέση να ρίξω φως στους ήρωες. Στον άντρα που με καθησύχασε και έθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο για να προστατέψει τον εγκέφαλό μου ενώ εγώ κλαψούριζα, στο ζευγάρι των οποίων οι τελευταίες λέξεις αγάπης που αντάλλαξαν μεταξύ τους με κάνουν να συνεχίζω να πιστεύω στο καλό σε αυτό τον κόσμο, στην αστυνομία που κατάφερε να διασώσει εκατοντάδες ανθρώπους, στους άγνωστους που με μάζεψαν από το δρόμο και με παρηγόρησαν καθόλα εκείνα τα 45 λεπτά που πίστευα πραγματικά πως το αγόρι που αγαπούσα ήταν νεκρό, στον πληγωμένο άντρα που είχα περάσει για εκείνον και, όταν κατάλαβα πως δεν ήταν ο Amaury, με πήρε αγκαλιά και μου είπε πως όλα θα πήγαιναν καλά κι ας ήταν και ο ίδιος μόνος και φοβισμένος, στη γυναίκα που άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της στους επιζώντες, στον φίλο που μου προσέφερε καταφύγιο και βγήκε για να μου αγοράσει καινούργια ρούχα ώστε να μην είμαι αναγκασμένη να φοράω αυτή την αιματοβαμμένη μπλούζα, σε όλους εσάς που μου έχετε στείλει τρυφερά μηνύματα συμπαράστασης -με κάνετε να πιστεύω πως αυτός ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να γίνει καλύτερος και να μην αφήσει κάτι τέτοιο να ξανασυμβεί. Κυρίως όμως τα γράφω όλα αυτά για τους 80 ανθρώπους που δολοφονήθηκαν μέσα σε εκείνο το χώρο, που δεν στάθηκαν το ίδιο τυχεροί, που δεν ξύπνησαν σήμερα και για τον πόνο που βιώνουν οι φίλοι και οι οικογένειές τους. Λυπάμαι τόσο πολύ. Τίποτα δεν θα διώξει αυτόν τον πόνο. Νιώθω προνομιούχα που ήμουν εκεί στις τελευταίας τους ανάσες», γράφει η Ιζoμπέλ.

Αποκαλύπτοντας όσα πέρασαν από το μυαλό της εκείνες τις στιγμές, η 22χρονη κλείνει το μήνυμά της αποχαιρετώντας όσους δεν στάθηκαν το ίδιο τυχεροί: «καθώς πίστευα πως θα είχα την ίδια τύχη με αυτούς, σας υπόσχομαι πως οι τελευταίες τους σκέψεις δεν ήταν τα κτήνη που το προκάλεσαν αυτό. Ήταν οι άνθρωποι που αγαπούσαν. Ενώ βρισκόμουν ξαπλωμένη μέσα στο αίμα ξένων και περίμενα τη σφαίρα που θα έβαζε τέλος στα 22 μου χρόνια, έφερα στο μυαλό μου κάθε πρόσωπο που έχω αγαπήσει ποτέ και ψιθύριζα «σε αγαπώ», ξανά και ξανά. Ξαναζούσα τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Ευχόμουν οι αγαπημένοι μου άνθρωποι να ξέρουν πόσο πολύ τους αγαπάω, ευχόμουν πως, παρά το τι θα είχε συμβεί σε εμένα, να μη σταματούσαν να πιστεύουν στο καλό που έχουν μέσα τους οι άνθρωποι, να μην άφηναν αυτούς τους άντρες να νικήσουν. Χτες το βράδυ, οι ζωές πολλών άλλαξαν για πάντα και είναι στο χέρι μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να ζήσουμε όπως ονειρεύονταν να ζήσουν τα αθώα θύματα αυτής της τραγωδίας, αλλά τώρα δυστυχώς δε θα μπορέσουν ποτέ να εκπληρώσουν αυτά τα όνειρα. Αναπαυθείτε εν ειρήνη άγγελοι. Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ!».

Όπως ήταν αναμενόμενο, η συγκλονιστική εξομολόγηση έχει γίνει viral, μετρώντας περίπου 2 εκατομμύρια likes, πάνω από 570.000 κοινοποιήσεις και σχεδόν 500 σχόλια, μέσα σε λίγες ώρες…

Star.gr

 

Διαβάστηκε εδώ: www.akappatou.gr

16 υπέροχα σχέδια μανικιούρ για την ημέρα του γάμου σου (PICS)

Published Νοέμβριος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

kamikazi-1-5

Πολλοί λένε ότι η ημέρα του γάμου είναι ένα μεγάλο party. Δεν έχον και τόσο άδικο. Για τους καλεσμένους είναι όντως ένα μεγάλο πάρτι, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για τους νεόνυμφους.

Η ημέρα του γάμου είναι μία από τις πιο σημαντικές ημέρες της ζωής σας. Γι αυτό τα πάντα θα πρέπει να είναι τέλεια σχεδιασμένα. Αναμφίβολα την λαμπρή αυτή μέρα, τα φώτα στρέφονται επάνω στη νύφη. Στο νυφικό, στις γόβες, στο χτένισμα, στο μακιγιάζ αλλά και στη βέρα. Και επειδή όπως λέμε “Μια φορά παντρεύεσαι” πρέπει να είσαι τέλεια.

Την ώρα που θα φορέσεις τη βέρα τα φλας των φωτογράφων θα πέσουν επάνω χέρια σου αλλά και στα νύχια σου.  Και επειδή οι φωτογραφίες αυτές θα μείνουν για μια ζωή όλα θα πρέπει να είναι τέλεια. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε 16 υπέροχες ιδέες μανικιούρ για την ημέρα του γάμου σου.

kamikazi (2)

kamikazi (3)

kamikazi (4)

kamikazi (5)

kamikazi (6)

kamikazi (7)

kamikazi (8)

kamikazi (9)

kamikazi (10)

kamikazi (11)

kamikazi (13)

kamikazi (14)

kamikazi (15)

kamikazi (16)

kamikazi (17)

 

Πηγή: allothema.com