Αρχείο

All posts for the day 15 Νοεμβρίου 2015

Ζωή…χαμένη!

Published Νοέμβριος 15, 2015 by sofiaathanasiadou

12_012-17-e1396260531842

Άραγε ποια να ήταν η τελευταία σκέψη που έκανες λίγο πριν φύγεις; Ίσως να κοίταξες το μαξιλάρι αναζητώντας την μορφή εκείνου Ελενίτσα μου. Ίσως είδες την ζωή σου να περνάει σαν τρέιλερ ταινίας ψάχνοντας ακόμα την ευτυχία, την ζωή που δεν έζησες και έκλεισες τα μάτια τα σφάλισες και τίτλο δεν έδωσες κυρία Ελενίτσα ούτε καν του δημοτικού που πολλά χρόνια πριν έστεκες δίπλα στον δικό σου ΄΄Αντωνάκη΄΄ και με δόξα και τιμή έγινες η κυρία Κοκοβίκου! Παστρικιά θυμάμαι σε έλεγαν τότε, παστρικιά γιατί αγάπησες, παστρικιά γιατί ήρθες ξυπόλυτη απ’το το νησί σου για να ζήσεις καλύτερα, να δουλέψεις, να παντρευτείς και να ζήσεις όλα όσα επιθυμούσε η καρδιά σου.

Μα το κυνήγι της ευτυχίας δεν πετυχαίνει πάντα και για όλα ίσως φταίει ο Έρωτας αυτό το μικρό στρουμπουλό ανθρωπάκι που πετάει τα βέλη του και μετά στέκει πονηρά και κοιτά τα θύματα του. Τον έρωτα έψαχνες και εσύ και τον βρήκες μέσα στα μάτια εκείνου- τότε- θυμάσαι στην σκοτεινή αίθουσα του σινεμά που δούλευες σαν ταξιθέτρια. Μέσα στην μορφή εκείνου είδες το Κλαρκ Γκέιμπλ και εσύ σαν την Βίβιαν Λι ως Σκάρλετ Ο’ Χάρα να παίζεις το Όσα παίρνει ο άνεμος! Και πήρε πολλά ο άνεμος και μαζί την ζωή σου, τα όνειρα σου τους πόθους σου. Και ο άνεμος άφησε πίσω του τα συντρίμια της δικής σου ζωής κυρία Ελενίτσα ούτε καν του δημοτικού. Κοιτούσες χαμηλά, έκλεινες τα παράθυρα της δικής σου ζωής να μην ακουστούν οι ήχοι από την λεκτική και σωματική βια του αγαπημένου σου »Κλάρκ Γκέιμπλ» του δικού σου »Αντωνάκη» που επειδή σε πήρε με »δόξα και τιμή΄΄ σε έκανε υποπόδιο των ποδιών του και »σε σκίζω κυρία Ελενίτσα και παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω» !

Εσύ εκεί όμως ανίκανη να σηκώσεις ανάστημα, δεχόμενη στωικά και αδιαμαρτύρητα τα καπρίτσια του! Και άφησες την ζωή να σε πάει εκεί που ήθελε, άφησες εκείνον να σου στερήσει το δικαίωμα της μητρότητας, άφησες εκείνον να αφήσει τα σημάδια του χαραγμένα σε κάθε ρυτίδα των χρόνων που πέρασαν. Έμεινες εκεί βράχος με τον ρόλο του κυματοθραύστη αφήνοντας την αλμύρα της θάλασσας να καίει τις πληγές σου! Έμεινες εκεί κοντά του μέχρι το τέλος και το μόνο που κέρδισες ήταν να βιώνεις την απώλεια του κάθε μέρα και κάποια στιγμή να φύγεις μόνη με τρομαγμένο βλέμμα ίσως για την ζωή που δεν έζησες ίσως για την ζωή που πέταξες αγαπημένη μου Ελενίτσα!

Η αναζήτηση της ευτυχίας και του έρωτα μοιάζει με επικίνδυνο παιχνίδι ειδικά για εκείνους-νες που τα αναζητούν απεγνωμένα. Ο έρωτας κάποιες φορές είναι τυφλός γιατί δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει που ρίχνει τα βέλη του. Το μικρό αυτό στρουμπουλό ανθρωπάκι δαιμονίζεται κάποιες φορές χτυπώντας τα θύματα του, περιμένοντας στην γωνία τα αποτελέσματα του κλείνοντας μας το μάτι πονηρά αφήνοντας μας μετέωρους. Σχέσεις στοργής που γίνονται σχέσεις Οργής, και θύματα-θύτες είμαστε εμείς. Εμείς που δεν είδαμε που δεν αποτρέψαμε το στράγγισμα των αντοχών μας. Μια κίνηση ένα χαστούκι και μετά σειρά έχουν οι όρκοι πως δεν θα ξανασυμβεί αλλά είναι η αρχή της Βιας σε μια σχέση. Χιλιάδες γυναίκες κακοποιούνται καθημερινά είτε λεκτικά είτε σωματικά χωρίς να πάιρνουν την δύναμη να αντιδράσουν.

Όχι δεν είναι ανίκανες απλά ο φόβος σκιάζει κάθε επιθυμία να ξεφύγουν. Μεγαλύτερος εχθρός είναι ο φόβος και η ντροπή για τον κοινωνικό περίγυρο που μαζί με την μοναξιά της ψυχής βάζει το τείχος που θέλει πολύ αγώνα για να τον σπάσεις.Επίσης σε μια έρευνα που έγινε, γυναίκες αποκάλυψαν πως απέδιδαν τη βίαιη συμπεριφορά των συζύγων τους στην πιθανότητα ότι ίσως δεν ήταν οι ίδιες σωστές στον ρόλο τους ως σύζυγοι, κατά συνέπεια αισθάνονταν ενοχές παίρνοντας όλη την ευθύνη για την κατάσταση. Σαν αποτέλεσμα στην προσπάθεια τους να »διορθωθούν»’ παλεύουν να προσαρμοστούν στην ζωή και στην επιθυμία του συζύγου τους. Πολλές γυναίκες επίσης υπομένουν για χρόνια την κακοποίηση, σιωπώντας για να μην αποκαλυφθεί αυτό που περνάνε για χάρη των παιδιών τους. Η ύπαρξη των παιδιών τις κάνει να πιστεύουν πως οποιαδήποτε και αν είναι τα προβλήματα στον γάμο τους αξίζει να παλέψουν για χάρη των παιδιών. »Θα φύγω» πόσες φορές κάποιες γυναίκες δεν το είπαν μετά από κάθε ξυλοδαρμό μα έμειναν εκεί παλεύοντας για το παιχνίδι της χαμένης ευτυχίας τρέχοντας στον μαραθώνιο της αξιοπρέπειας στα ΄΄πρέπει και στα μη» ψάχνοντας να βρουν ένα σημάδι της αγάπης και του έρωτα, κάτι που θα τις δώει το κουράγιο να μείνουν..

Ορμητικό το ποτάμι της ψυχής ξεχειλίζει θυμό και οργή, σαρώνει, καταστρέφει αλλά την νηνεμία μόνο μια απόφαση θα φέρει. Μια μεγάλη και οριστική απόφαση αυτή που θα πει ένα μεγάλο τρανταχτό »ΟΧΙ» σε αυτόν που βγάζει τα αρρωστημένα ένστικτα του, ένα »ΟΧΙ» που θα οπλίσει με δύναμη μια γυναίκα να φύγει πριν γίνει από θύμα θύτης. Θύτης της ίδιας της της ζωής θύτης ίσως και των παιδιών της.

Η κακοποίηση των γυναικών αποτελεί μέχρι σήμερα στον κατα τ’άλλα πολιτισμένο κόσμο μάστιγα. Μια μάστιγα που παγκόσμια γίνεται προσπάθεια να εξαληφθεί όμως η βία ειναι αρχέγονο συναίσθημα στο κύτταρο του ανθρώπου που με τις κατάλληλες συνθήκες καλλιεργήται καταστρέφοντας όπως το σαράκι το ξύλο. Η εξάλειψη της ενδοοικογενειακής βίας της κακοποιήσης είτε λεκτικής είτε σωματικής γίνεται με προσπάθειες από τους κρατικούς φορείς, όμως τις περισσότερες φορές δεν είναι ικανές να λειτουργήσουν, όταν δεν γίνει καταγγελία από το θύμα. Πίσω λοιπόν από τις κλειστές πόρτες ας μην αφήσουμε εμείς το κακό να συνεχίζετε αλλά να απλώσουμε το χέρι σε μια γυναίκα σε μια κραυγή απόγνωσης, ας είμαστε εμείς που θα της δώσουμε την ώθηση να σπάσει το τείχος του φόβου!

ΜΑΡΙΑ ΓΑΒΡΙΕΛΑΤΟΥ (συγγραφέας)

Πηγή: www.epaggelmagynaika.gr

Advertisements

Όταν το φαγητό των παιδιών μετατρέπεται σε τέχνη.

Published Νοέμβριος 15, 2015 by sofiaathanasiadou

10005147_1391317117807486_113849170_n

Πόσο χρόνο έχουμε διαθέσει όλες εμείς οι μανούλες προσπαθώντας να πείσουμε τα μικρά μας να φάνε το φαγητό τους…και πιο είναι το αποτέλεσμα…όλο το φαγητό στο πάτωμα, ένα νυστικό παιδί και πολλά πολλά νεύρα. Η λύση είναι μία…

..ξοδέψτε τον χρόνο που θα προσπαθούσατε να ταΐσεται το μικρό σας για να δημιουργήσετε πιάτα που θα ζήλευαν όλοι οι μεγάλοι σεφ. Έτσι και θα το διασκεδάζετε και ταυτόχρονα θα έχετε πετύχει τον σκοπό σας, να φάει το παιδί σας, γιατί ποιος θα αντιστεκόταν σε ένα τέτοιο πιάτο έργο τέχνης!!

Η ιδέα έρχεται από την Samantha Lee, η οποία, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, στην δεύτερη κόρη της, αποφάσισε πως έπρεπε να βρει ένα τρόπο, ώστε η μεγαλύτερη κόρη της να μάθει να τρώει μόνη της. Έτσι θα είχε περισσότερο χρόνο η ίδια για να προλαβαίνει τις υποχρεώσεις της, αντί να ξοδεύονται και οι δύο στο: «Έλα σε παρακαλώ παιδί μου, φάε το φαΐ σου!!!» Πώς όμως;

Όπως αποδείχτηκε, ο καλύτερος τρόπος για να ξεγελάσεις ένα παιδί είναι να μετατρέψεις το σιχαμένο μίγμα που ονομάζουμε φαγητό (κατά την άποψη του παιδιού μας, πάντα!) σε… παραμύθι. Τα χρώματα, τα καπέλα, οι ήρωες των παραμυθιών και πολλά άλλα, είναι ικανά να μετατρέψουν το γεύμα του παιδιού από “πόλεμο” σε “παιχνίδι”!!

Επιμέλεια: Άση Καρανικόλα
f728206eab7511e3977a1299e2ca7927_8

fec7dc64a07c11e3a15c0e914b6e680c_8

4 (1)

5 (1) 6edf45d69d5911e398a41237e7ba9c62_8

7

8

46fa5200aea111e39a3d129ccd9180c7_8 (1)

72633ebe9a3011e39408122af78613a0_8

1245424c9b0311e3916312179a3278fb_8

10005147_1391317117807486_113849170_n

b15cccf8a5fb11e3950d123a7487b243_8

d4e802b09fb011e386531224b657c6a3_8

f5b41114996611e3b7340e159e3c755b_8

Διαβάστε περισσότερα: http://www.mamaword.com

Η βία φέρνει βία

Published Νοέμβριος 15, 2015 by sofiaathanasiadou

paris_attakcs

Από : Zωή Μπούζα

Σήμερα η Άννα είδε τις άσχημες ειδήσεις στην τηλεόραση.
Ρώτησε τη μαμά της τι είναι τρομοκρατία.
Εκείνη της είπε πόσο πολύ της αρέσει να υπάρχει το φως γύρω της και κάποιοι θέλουν με το ζόρι να το σβήσουν.
»Και τα παιδιά τι φταίνε για να ζουν στο σκοτάδι με το ζόρι μαμά;
Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει το σκοτάδι να φύγει μακριά;
»Μόνο με την αγάπη παιδί μου μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Σε κανένα παιδί δεν αρέσει να του δίνουν χαστούκι,όλα προτιμούν ένα απαλό χάδι.
Σε κανένα παιδί δεν αρέσει να του πετάνε νερό στο πρόσωπο!
Όλα θέλουν να παίζουν με το νερό και να χαίρονται!
Αν ένα παιδί δεν του δίνουν σημασία και συνέχεια του λένε ,δεν αξίζεις τίποτα,θυμώνει κι αν συνεχίσουν και στο σχολείο να το υποτιμούν τότε θα κάνει τα πάντα για να το προσέξουν.
Είναι σα να παίρνει το σχοινί και να χτυπά την καμπάνα !
Έτσι μεγαλώνει μέχρι να βρεθεί κάποιος ν’ακούσει τους χτύπους της καμπάνας.
Αν τους ακούσει γρήγορα και αντιδράσει σωστά το παιδί θα σωθεί.
Αν όμως δεν ακουστεί ποτέ η δική του καμπάνα, μια μέρα θα κλείσει το φως σε κάποιο χώρο και θα φέρει σκοτάδι γύρω του.
Μπορείς κορίτσι μου να σέβεσαι πάντα τον άνθρωπο που είναι απέναντί σου;
Να ξέρεις ότι πάντα κάτι θα μάθεις από αυτόν.
Να έχεις πάντα ένα καλό λόγο και να μην προσβάλλεις κανέναν.
Προσπάθησε με τα λόγια και όχι με τη βία να τα βγάζεις πέρα στη ζωή σου!
Η βία φέρνει μόνο βία!

 

Πηγή: margaritaeutixias.wordpress.com

Μαμά; Γιατί έχεις δακράκια;

Published Νοέμβριος 15, 2015 by sofiaathanasiadou

avra

Η  3,5 πια ετών κόρη μου με κοιτάζει κρατώντας ένα πλαστικό πριόνι … Μόλις έχει διακόψει το φανταστικό κόψιμο των σκαλοπατιών μας… Την κοιτάζω χωρίς να ξέρω τι να της πρωτοπω… Η ημέρα σήμερα ξεκίνησε διαβάζοντας για το μακελειό στο Παρίσι… «Μαμά; Πες μου! Ποιος ο λόγος τώρα που κλαις;» .. Της γελαω μέσα στα δάκρυα… Είναι απίστευτο το ποσο μας αντιγράφουν… Ο Αχιλλέας είναι σκαρφαλωμένος πάνω σε μια καρέκλα και παλεύει να φτάσει κάτι μπισκότα… Με μια κίνηση έχει σκαρφαλώσει επάνω μου και κάθεται στο τραπέζι αντικριστά μου… «Πες μου… Τι σου συμβαίνει..;;» γελαω ξανά… Αποφάσισα να της μιλήσω…

«Εχθες το βράδυ αγάπη μου συνέβη κάτι πολύ πολύ κακό σε μια χώρα που λέγεται Γαλλία… Σε μια πόλη της Γαλλίας που λέγεται Παρίσι, κάποιοι άνθρωποι ξεκίνησαν να κάνουν πόλεμο… Πήγαν με όπλα και έκαναν κακό…» δεν έβγαιναν άλλα λόγια… «Με όπλα όπως ο κυνηγός…. Και έκαναν μπαμ μπαμ !! Και σκότωσαν τον λύκο!!!» προσέθεσε η Μαρίνα… Πάντα διαφωνουσα με αυτού του είδους τα παραμύθια, αλλά ή δική μου διαφωνία δεν υπήρξε αρκετή για να αποτρεψω την επαφή της μαζί τους… «Κάπως έτσι…. Μόνο που δεν έκαναν μπαμ στον λύκο…» Τι να εξηγήσω σε ένα αθώο πλάσμα 3,5 ετών σκέφτηκα… Να της πω για τις επιθέσεις, για τους καμικάζι, για τη τζιχάντ, για τις συμφωνίες και τα συμφέροντα που ποτέ εγκέφαλοι σαν τον δικο μου δεν θα μπορέσουν να συλλαβουν, και που θα φέρνουν πολέμους στην γη για όλη της την ύπαρξη.. Να της πω για τους αμάχους, για τα σύνορα, για τα όπλα και τα πυρηνικά, για την Αμερική… Τι να της πω για τον κόσμο που την έφερα;

«Εμείς λέμε ΟΧΙ στον πόλεμο!! Που είναι η σημαία μου;» κατέβηκε για να βρει τη σημαία της 28ης Οκτωβρίου από τη γιορτή του σχολείου της και μου την έφερε δευτερόλεπτα μετά φωνάζοντας «ΟΧΙ στον πόλεμο! Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του και τη σκούφια τη ψηλή του, ο μακαρονας!!!»… Σύγχυση επικρατεί στο κεφαλακι της… Όχι όμως ότι στο δικό μου τα πάντα είναι τακτοποιημένα…. Η Μαρίνα κάνει παρέλαση με τη σημαία της φωνάζοντας εναλλάξ γα τον Ντούτσε και για το ΟΧΙ, ενώ ο Αχιλλέας έχει φτάσει τα μπισκότα και γεύεται τη λεία του… Κι εγώ τα κοιτάζω… Ούσα έξω από τον χορό του Παρισιού, της Συρίας, της Νιγηρίας… Τα δικά μου παιδιά παίζουν και γελούν!!.. Είμαστε ασφαλείς!!.. Ωστόσο βουλιαζω σε μια λίμνη τύψεων…

» Μαμά!!» διακόπτει τις σκέψεις μου η Μαρίνα… «Να κάνουμε μια γιορτουλα για τον πόλεμο… Να πούμε ποίημα και τραγούδια… Και να κάνουμε και παρέλαση…» της απαντώ με ένα χαμόγελο και συνεχιζω τις σκέψεις μου… Ίσως… Μετά από χρόνια τέτοια μέρα να γίνεται γιορτή στο Παρίσι … Στη μνήμη αυτών που έφυγαν και προς τιμή μιας μεγάλης νίκης υπέρ της Ειρήνης… Ποιος ξέρει; «Μαμά; Θα έρθουν κι άλλα παιδάκια με βάρκες;» η Μαρίνα θυμήθηκε την φωτογραφία του μικρού Άυλαν… Τότε τον είχε συμβουλέψει να βάλει μπρατσακια και να σηκωθεί γρήγορα από εκεί… Δεν είχε βρει καλή την ιδέα να πέσει στη θάλασσα με τα ρούχα γιατί θα τον μάλωνε η μαμά του… Είχε πετύχει την εικόνα παίζοντας με το ταμπλετ μου και έμεινε αρκετή ώρα να του μιλάει…

Δεν ήθελα να της πω τι συνέβη στον μικρό, της εξήγησα πως ο μικρός είχε έρθει με μια βάρκα και έκανε ένα πολύ πολύ μακρινό ταξίδι, γιατί στο σπίτι του είχε πόλεμο… Η αναφορά έγινε μονάχα μια φορά… Εκείνη τη φορά … Προφανώς γράφτηκε ανεξίτηλα στο μέσα της… Της απαντησα ότι δυστυχώς έρχονται συνέχεια παιδάκια… «Ειδες ποσό κακό κάνει ο πόλεμος ματακια μου;» Η Μαρίνα μου έφερε κάμποσα παιχνίδια της…. «Να τους τα στειλεις… Και τα ρούχα να τους πας γιατί είναι βρεγμένα τα δικά τους…» της εσφιξα στην αγκαλιά μου… «Είναι πολύ όμορφο αυτό που λες… Θα τους τα στείλω μαζί με τα φάρμακα που μαζεψαμε με τους προσκόπους….στο υπόσχομαι…»

Έφυγε πάλι… Και πάλι την κοιτάζω να απομακρύνεται… Ο Αχιλλέας γκρινιάζει και τον παίρνω αγκαλιά… Μου χαρίζει ένα χαμόγελο με έξι δόντια… Τον φιλαω και νιωθω τύψεις και πάλι για όλη μου την ασφάλεια… Ασφάλεια, σε έναν κόσμο που καθημερινά ματώνει με αίμα αθώων και παιδιών… Σε έναν κόσμο, που φωνάζει με κραυγές αγωνίας ενώ θα έπρεπε να διασκεδάζει και να τραγουδά, σε Παρασκευιατικες συναυλίες… Σε εναν κοσμο οπου παιδιά θα έπρεπε να κολυμπούν και να παίζουν στις ακτές και στο γαλάζιο του Αιγαίου αντί να πνίγονται σε αυτό…

Είμαι αγκαλιά με τον Αχιλλέα και η Μαρίνα μονολογεί τα δικά της λίγα μέτρα μακριά μας…

«Μαμά!… Να βάλουμε τον πόλεμο στη γωνιά της σκέψης… Να σκεφτεί τι κάνει λάθος… Και μετά, όταν ηρεμήσει, να έρθει να παίξει μαζί μας στην αυλή…»

Άραγε… Που να πηγαίνει όλη αυτή η σοφία των παιδιών όταν μεγαλώνουν; Μήπως αυτό που την αντικαθιστά και λέγεται «λογικη» είναι ένα τέρας τελικά;

Υγ: η Μαρίνα υποσχέθηκε απόψε να προσευχηθεί για όλα τα παιδάκια και για να μην ξαναγίνει πόλεμος… Είναι σίγουρη μάλιστα, πως ο Θεός θα την ακούσει…

Πηγή: www.ihappy.gr

Έτσι θα έπρεπε να είναι όλα τα νηπιαγωγεία!

Published Νοέμβριος 15, 2015 by sofiaathanasiadou

4e64feb0c630182ccd22eafbee59cb3e_XL

Ένας χώρος-πρότυπο για νήπια στη Γερμανία έχει όλα όσα θέλει ένα παιδί για να αγαπήσει το σχολείο!

Βλέποντας τις εικόνες από το νηπιαγωγείο Wolfartweier στην πόλη Karlsruhe της Γεμρανίας δεν μπορείς παρά να νιώσεις ζήλια για ένα σύστημα παιδείας τόσο πιο πρωτότυπο, ουσιαστικό και προχωρημένο από αυτό που αναγκάζονται να ακολουθήσουν τα δικά μας παιδιά στην Ελλάδα.

Σχεδιασμένο από τον διεθνούς φήμης καλλιτέχνη Tomi Ungerer σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα Ayla-Suzan Yöndel το κτίριο έχει σχήμα… γάτας, γιατί όπως σχολιάζουν οι δημιουργοί του είναι ένα ζώο έξυπνο και συνειδητοποιημένο, αξίες που ένα σχολείο πρέπει να εμπνέει στα παιδιά.

Κάθε μέρα, οι μικροί μαθητές εισέρχονται στο χώρο του σχολείου τους περνώντας μέσα από το «στόμα» της γάτας. Μέσα στην… κοιλιά της υπάρχουν οι αίθουσες διδασκαλίας, οι ντουλάπες, η τραπεζαρία και η κουζίνα. Στα πόδια της γάτας φιλοξενούνται οι χώροι παιχνιδιού.

Στο δεύτερο όροφο, τα μάτια της γάτας επιτρέπουν στο φυσικό φως της ημέρας να πλημμυρίσει το εσωτερικό. Και, βέβαια, η ουρά δεν είναι απλώς… διακοσμητική αλλά έχει στο εσωτερικό μια μεγάλη τσουλήθρα!

Γιατί στον πυρήνα της δημιουργίας αυτού του ευφάνταστου σχολείου είναι η άποψη ότι η διασκέδαση κινητοποιεί τη φαντασία, κι όταν είσαι πέντε-έξι χρονών, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να ανοίξεις τα φτερά σου και να εξελιχθείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

kinders2

kinder1

kinder3

kinder4