Πότε θα σε ξαναδώ μπαμπά;

Published 12 Νοεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

1e8d6dc02986e7e13576b16a6f372759_L

Κοιτάζοντας την πριγκίπισσά μου που κοιμάται στο σπίτι μου, ένα πραγματικό αγγελούδι, συνειδητοποιώ ότι πριν από ένα χρόνο περίπου, στις 24 Οκτωβρίου 2014, επίσημα πια, ένας παράδεισος με έδιωξε από κοντά του…

γράφει ο Γεώργιος Στ. Στάγκας

Το ήθελες και έφταιγες θα πούνε οι περισσότεροι, ίσως και όλοι. Και έτσι είναι. Όχι δεν υπήρξε τρίτο πρόσωπο… άλλωστε δε θα μπορούσε να υπάρξει ποτέ… Όμως, δεν πονάει τόσο αυτό, αφού ο παράδεισος εκείνος είχε αρχίσει και «αλλοιωνόταν» και για τους δυο μας, αλλά το γεγονός ότι η συνέπεια αυτού «συναινετικού διωγμού» είχε σαν αποτέλεσμα να στερηθώ τον άγγελο μου, αφού ο παράδεισος αυτός τον κράτησε κοντά του…

Και πονάει αφάνταστα… Και ναι, μπορεί να την βλέπω όσο περισσότερο μπορώ αλλά δεν παύει από το μυαλό μου να περνάει η εικόνα και κυρίως η σκέψη ότι θα στερηθώ μεγάλες χαρές της πριγκίπισσάς μου και θα είμαι «απών» τουλάχιστον ως φυσική παρουσία, γιατί πάντα, νοερά τουλάχιστον, είμαι παρών.

Πώς, όμως, να εξηγήσεις σε ένα τρίχρονο παιδάκι ότι ο μπαμπάς ακόμα και αν δεν σε βλέπει του λείπεις περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο…

Πώς να εξηγήσεις σε ενα τρίχρονο, σχεδόν, κοριτσάκι ότι ο μπαμπάς θα παρατούσε δουλειά και πελάτες για να βρεθεί έστω και για δέκα λεπτά κοντά σου… για να ακούσει έστω και μια φορά την ημέρα το «μπαμπάκα σε αγαπώ πολύ»… για να ακούσει το γέλιο σου όταν σε γαργαλάει.

Κυρίως, όμως, για να σου πει ότι του λείπεις τόσοοοοο πολύ.

Πώς να σβήσεις τον ήχο του δυνατού κλαματός της, κάθε φορά που την αφήνεις στην αγκαλιά της μαμάς και φωνάζει να ξαναγυρίσει στην αγκαλιά σου… Και μετά να μπαίνεις στο αυτοκίνητό σου και να γυρνάς σπίτι σου κλαμμένος… κάθε φορά…

Σαν την πρώτη φορά που είχαν ανοίξει οι «βρυσούλες» και δεν έκλειναν. Τι κι αν προσπαθούσες. Είχε χαλάσει η άτιμη η βάνα κι όλο έτρεχαν… Μόνη παρηγοριά μου σε αυτή την δύσκολη περίοδο προσαρμογής αλλά και στέρησης είναι το γεγονός ότι δύο μήνες πρίν ένας άλλος παράδεισος άνοιξε την πύλη του και με δέχτηκε στην αγκαλιά του.

Μόνη παρηγοριά μου ότι θα χαρώ τρείς μέρες γεμάτες με το αγγελούδι μου, προσπαθώντας να ρουφήξουμε κάθε σταγόνα παιχνιδιού και αγάπης.

Σας αφήνω τώρα. Πάλι χάλασαν οι άτιμες οι «βρυσούλες» και τρέχουν ασταμάτητα…

Πηγή : www.superdad.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s