Αρχείο

All posts for the day 10 Νοεμβρίου 2015

«Μπορεί να ήσουν σύζυγος. Σύντροφος όμως δεν ήσουν ποτέ!»

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

1764769

Για την ημέρα που φεύγαμε διακοπές και με σκυλόβρισες επειδή καθάρισα τη τοστιέρα με τον λάθος τρόπο. Όλοι μου οι τρόποι ήταν πάντα λάθος.

Για την ημέρα που δούλευα 10+ ώρες και ενώ ήμουν νηστική, έφερες φαγητό μόνο για σένα.
Για εκείνο το μεσημέρι της Ανάστασης που μας πέταξες κακήν κακώς έξω απ’ το σπίτι επειδή σε ενοχλούσαμε στη κουζίνα, και γύριζα στους δρόμους με το παιδί και με μια τρύπια φόρμα, χωρίς να έχω που να πάω. Μαζί σου ποτέ δεν είχα που να πάω.
Για τότε που ήμουν 8 μηνών έγκυος και μαλώσαμε επειδή έδωσα 70 ευρώ για σεντόνια του μωρού. Με έσπρωξες και χτύπησα το κεφάλι μου στο τζάμι του αυτοκινήτου. Το ίδιο βράδυ μπήκα με συσπάσεις στο νοσοκομείο από τη ταραχή μου και παραλίγο να γεννήσω. Μάλιστα ήρθες στο δωμάτιο το απόγευμα, με φιλούσες και με χάιδευες μπροστά στους γονείς μου για να μην το καταλάβουν. Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν. Δεν παραδέχτηκες ποτέ ότι το έκανες.
Για την ημέρα εκείνη που ξεκινήσαμε να πάμε εκδρομή και άρχισες να με βρίζεις επειδή δεν σου άρεσε η φόρμα που φορούσα. Πάνω στον καυγά με έβγαλες έξω απ’ το αυτοκίνητο, πήρες το παιδί μας και πήγατε εκδρομή οι δυο σας, αφήνοντάς με σπίτι και αναγκάζοντάς με να στερηθώ τον γιο μου τη μια και μοναδική Κυριακή που είχα για να τον δω.
Για όλες τις Πρωτοχρονιές που πέρασα μόνη μου σε έναν υπολογιστή να κλαίω και να δουλεύω για να μην σκέφτομαι πόσο χάλια είναι η ζωή μου, μαζί σου. Για τους φίλους που έχασα, επειδή δεν ήθελες κανέναν.
Για τα μαλλιά που έχανα, για τα κιλά που έβαζα, για την αυτοπεποίθηση που μου κουνούσε το μαντήλι, για την ασχήμια του προσώπου μου, αντανάκλαση της κακής ψυχολογίας μου. Για τα νεύρα και την αδυναμία μου να χειριστώ δύσκολες καταστάσεις στη δουλειά μου, για την πεποίθησή μου πως το καλύτερο που μου άξιζε ήσουν εσύ.
Για τη μέρα που παραιτήθηκα ώστε να ανοίξω δική μου δουλειά και αντί να με στηρίξεις μου έλεγες ότι σε παίρνω στο λαιμό μου.
Για όλες τις φορές που με αποκάλεσες άχρηστη και ζώο ακόμα και μπροστά στον αδερφό σου επειδή σου πήρα λάθος καφέ.
Για όλες τις φορές που ήσουν καλός μαζί μου όταν έφερνα λεφτά στο σπίτι και δυνάστης όποτε «έπεφτε» η δουλειά. Ήμουν για σένα ένα καλοστημένο ΑΤΜ, ένα μηχάνημα πληρωμής λογαριασμών.
Για τα βράδια που ερχόσουν να κάνουμε έρωτα και απλά μου άνοιγες τα πόδια χωρίς συναίσθημα, χωρίς ένα χάδι, ένα σ’ αγαπώ ή μια αγκαλιά. Κι όταν άρχισες να καταλαβαίνεις πως δεν ήμουν πια εκεί, με κατηγόρησες πως δεν σε ήθελα. Εσύ μετά από όλα αυτά, θα σε ήθελες;
Για εκείνη τη βροχερή μέρα που ενώ ετοιμαζόμασταν να πάμε για ψώνια όλοι μαζί, πήρες μόνος σου το παιδί και έφυγες κι εγώ σας έψαχνα μες στη βροχή που με παράτησες.
Για εκείνο το βράδυ που γυρίζαμε από διακοπές και επειδή γελούσα και μιλούσα με έναν γνωστό μας, μπροστά στο παιδί μας, με αποκάλεσες πουτάνα!
Για εκείνη τη μέρα που μας πέταξες έξω από το σπίτι, εμένα και το –τότε- 8 μηνών μωρό μας. Για όλες τις φορές που μας θύμιζες ότι αυτό ήταν το σπίτι σου. Και ναι ήταν δικό σου. Δικό μου φρόντισες να μην το νιώσω ποτέ.
Για όλες τις φορές που κατέκρινες το φαγητό μου κι ας το έτρωγες. Που κατέκρινες τα ρούχα μου κι ας με χάζευαν οι άγνωστοι στο δρόμο. Που όποτε πηγαίναμε στους φίλους σου, έλεγες να μην μιλάω πολύ γιατί τους ζάλιζα. Για όλες τις φορές που δεν με συνόδευσες σε γάμους, βαπτίσεις, πάρτι και γιορτές γιατί είχες πονοκέφαλο/εφημερία/ βαριόσουν/που να τρέχεις τώρα.
Για τα 5 χρόνια που είχες να με πιάσεις απ΄το χέρι. Για τους φίλους σου που σου έλεγαν πόσο είχα ομορφύνει κι εσύ αντί να χαίρεσαι, μου έκανες σκηνές. Για τις φορές που όποτε με έβλεπες χαρούμενη, έκανες τα πάντα για να μου το χαλάσεις. Για τις φορές που όσο γελούσα τόσο θύμωνες.
Για τις γνώμες που άλλαζες ανά δίωρο και τις υποσχέσεις που ποτέ δεν τήρησες. Για τα ταξίδια που δεν πήγαμε ποτέ σαν ζευγάρι οι δυο μας μετά το παιδί, για τη τελευταία φορά που βγήκαμε και περάσαμε καλά πρίν σχεδόν 2 χρόνια. Αυτό ήταν ο γάμος μας. Μια καλή στιγμή στα δύο χρόνια…

Για τις βέρες που δεν φορέσαμε επειδή δεν ήθελες. Για το νυφικό που δεν έβαλα γιατί «αυτά είναι αηδίες δεν τα πιστεύω». Γιατί πίστευες μόνο σε όσα εσύ ήθελες, εσύ χρειαζόσουν, εσύ επέλεγες. Εγώ δεν είχα λόγο, δεν είχα άποψη, δεν είχα ανάγκες. Τα δικά σου θέλω προτεραιότητα, τα δικά μου «αηδίες».

Για τον τσακωμό που ρίξαμε επειδή δεν ηθελες κόσμο στα πρώτα γενέθλια του παιδιού μας. Για όλα τα γενέθλια του παιδιού μας που ακολούθησαν και που εξαιτιας σου, τα περνούσαμε οι 3 μας. Επειδή ποτέ δεν ήθελες κανέναν γύρω σου, επειδή ποτέ δεν άνοιγες το σπίτι σου. Μόνο το έκλεινες. Σ’ εμένα.
Για την ημέρα των γενεθλίων μου, που όχι μόνο δεν μου έφερες ένα λουλούδι αλλά που με άφησες μόνη μου με το παιδί να σβήσω τα κεράκια της ζωής μου, που μου ρήμαζες. Ήταν η μέρα εκείνη που ευχήθηκα τα επόμενα γενέθλια να μην μας βρούν μαζί. Και Ο Θεός με άκουσε και με βοήθησε. Γιατί εγώ έχω Θεό. Εσύ δεν έχεις!
Για όλα αυτά που ΕΓΩ διάλεξα, ΕΓΩ επέλεξα γιατί ΕΓΩ σ΄αγάπησα, αποφάσισα να δώσω ένα τέλος σε κάτι που ήταν ήδη τελειωμένο από καιρό. Και αυτό το χαρτί θα το δείχνω σε κάθε μα κάθε άνθρωπο που θα του λες ότι αποφάσισα να χωρίσουμε ΞΑΦΝΙΚΑ, ότι έχω γκόμενο ή ότι δεν κατάλαβες ποτέ, πώς και γιατί ζήτησα διαζύγιο. Είσαι ένας πολύ καλός πατέρας αλλά ένας εντελώς άκυρος σύζυγος. Δεν γράφω «σύντροφος». Σύντροφος δεν ήσουν ποτέ!
10 χρόνια δίπλα σου, στερούμαι την αγάπη. Τώρα που φεύγεις θα τη ζήσω. Γιατί μου αξίζει. Δεν μπορεί να μην μου αξίζει. Μα κι αν δεν μου αξίζει, δεν με τρομάζει η μοναξιά. Το μόνο που με τρομάζει είναι μήπως όλα αυτά τα χρόνια δίπλα σου, έχω γίνει σαν εσένα!
Αθανασία
Πηγή: www.anonymoi.gr

 

Advertisements

Γιατρός αποτρέπει έκτρωση

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

pregnant-woman-belly

Γιατί η έκτρωση είναι κανονικό έγκλημα.

Όταν ένας γιατρός είναι λειτουργός και τίμιος άνθρωπος!

Το παιδί που σκοτώνεται, δεν ξαναγεννιέται το ίδιο ποτέ.

Μια μάνα με τρία παιδιά έμεινε έγκυος στο τέταρτο.
Θεώρησε πολλά τα τέσσερα παιδιά και πήγε στο γιατρό να τον συμβουλευτεί για την άμβλωση.
Ο γιατρός, τίμιος άνθρωπος, της είπε ως επιστήμονας του κινδύνους που συνεπάγεται για την γυναίκα η άμβλωση.
Η γυναίκα που και η ίδια φοβόταν την επέμβαση, στεναχωρήθηκε κι ήταν αναποφάσιστη…Δεν ήθελε να κρατήσει το παιδί αλλά φοβόταν και την έκτρωση.
Τότε ο γιατρός της λέει:
-Μην στεναχωριέστε, υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε την άμβλωση!
Έλαμψε το πρόσωπο της γυναίκας…-Αλήθεια γιατρέ; πως;
-Είναι απλό της λέει, θα αφήσουμε να γεννηθεί το τέταρτο παιδί και θα φέρεις να σκοτώσουμε το τρίτο! Έτσι και την άμβλωση θα αποφύγουμε και τα παιδιά θα παραμείνουν τρία!
Τότε ξύπνησε η Μάνα μέσα της και κατάλαβε το λάθος της…

Είθε το ξύπνημα αυτό, ο Θεός να το φέρει στην καρδιά της κάθε μητέρας…

Πηγή:www.familysland.gr

Η μητρότητα δεν είναι μια οποιαδήποτε δουλειά

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

mama_paidi_590_b

Από 

Tα τελευταία χρόνια κάθε φορά που βλέπω γυναίκα με καροτσάκι, λέω από μέσα μου «ωχ! Την κακομοίρα….» Ναι, ξέρω τα παιδιά είναι ευλογία και εγώ αυτοπροσώπως έχω μεγαλώσει και συνεχίζω να μεγαλώνω τέσσερα με περίσσια αφοσίωση, αγάπη και αυταπάρνηση.

‘Οταν ήμουν μικρή, μοναδικό όνειρο της ζωής μου ήταν να γίνω νοικοκυρά και να κάνω τέσσερα παιδιά και μάλιστα έπαιζα αυτό το παιχνίδι με τις κούκλες μου, τις οποίες φρόντιζα και περιποιόμουν σαν αληθινά μωρά, τηρώντας με ευλάβεια τις ώρες για το τάισμα, το άλλαγμα και τη βόλτα τους στο πάρκο. Μάλιστα, στη β’ δημοτικού, είχα γράψει και έκθεση με θέμα «τί θα γίνω όταν μεγαλώσω», όπου περιέγραφα με λεπτομέρειες το όνειρό μου να γίνω μάνα, σύζυγος και νοικοκυρά που θα «πηγαίνει με το καροτσάκι στη λαϊκή και το σούπερ – μάρκετ» !!! Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία για αυτά που διαβάζουν, το τετράδιο με την έκθεση είναι καλά φυλαγμένο ως πειστήριο στο συρτάρι μου.

Η αλήθεια είναι πως ως μικρή, ποτέ δεν έζησα αυτό το όνειρο της ολοκληρωμένης οικογένειας, αφού οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι, η μητέρα μου σκληρά εργαζόμενη, κι εγώ maro4444μοναχοπαίδι χωρίς θείους θείες και ξαδέρφια. Λογικό , θα έλεγε ένας ψυχολόγος , να οραματίζομαι ωραιοποιημένο και εξιδανικευμένο αυτό που δεν είχα. Στο όνειρο της οικογένειας με τα πολλά παιδιά είχε συμβάλει καθοριστικά και η περίφημη τηλεοπτική σειρά της εποχής που αποτέλεσε πρότυπο για πολλά κοριτσάκια της ηλικίας μου – δεκαετία του 70 και 80 – το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι».

Η ζωή μου επιφύλασσε μια διαφορετική τύχη. Εντάξει, παντρεύτηκα και έκανα πολλά παιδιά, όμως παράλληλα δημιούργησα και μια επαγγελματική καριέρα που πολλές γυναίκες που σήμερα μένουν στο σπίτι θα ζήλευαν. Εμενα όμως δε μου λέει τίποτα, εκτός από τα οικονομικά ωφέλη που μου απέφερε. Εξακολουθώ να θεωρώ το «επάγγελμα» της μητρότητας το ανώτερο που υπάρχει και στην πραγματικότητα όσο και αν γκρινιάζω θα ήθελα να το ξανακάνω από την αρχή, χωρίς όμως να δουλεύω και χωρίς πολλές φορές και πάλι για οικονομικούς λόγους να χρειάζεται να ειμαι και ο πατέρας της οικογένειας, δουλεύοντας ατελείωτες ώρες στα δημοσιογραφικά «μαγαζιά» απ όπου έχω περάσει.

Και τότε θα μου πείτε… «γιατί ωχ?» και «γιατί κακομοίρες όσες κουβαλάνε τα καροτσάκια με τα μωρά τους?» Μα γιατί είναι νέες και άπειρες. Και δεν ξέρουν αυτό που τις περιμένει, ίσως να το υποψιάζονται, ούτε εγώ ήξερα όταν ξεκίναγα να κανω το όνειρο πραγματικότητα, ότι ένα αληθινό μωρό δεν είναι κούκλα και κουκλόπανα. Η μητρότητα δεν είναι μια οποιαδήποτε δουλειά. Είναι full – time job που δεν κρατά μόνο τις πρώτες χαρούμενες στιγμές της έλευσης του βρέφους στον κόσμο, αλλά ισόβια. Η μητρότητα είναι η απάρνηση της προσωπικής ελευθερίας της γυναίκας – αν θέλει να είναι σωστή και όχι να φορτώσει το μωρό στη μάνα και την πεθερά της – είναι μια ισόβια ευθύνη για τα πάντα, είναι μονόδρομος, ή δρόμος χωρίς επιστροφή, πείτε το όπως θέλετε. Ενα μωρό – καλά να είναι όλα τα μωρά του κόσμου – θα μεγαλώσει και θα γίνει άνθρωπος με ανάγκες και «θέλω» που μόνο μια μάνα μπορεί να καταλάβει, να νιώσει και να προσπαθήσει να ικανοποιήσει. Εντάξει, και οι μπαμπάδες – μην παρεξηγείστε – δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ όσο ζω την αίσθηση του κενού που δημιουργήθηκε στην κοιλιά μου όταν γέννησα, ήταν σαν να μου είχαν κόψει ένα χέρι ή ένα πόδι. Κι αυτή η σωματική επαφή που έχει η μητέρα με το παιδί της για εννιά μήνες, ακόμη και όταν κόβεται ο ομφάλιος λώρος, είναι που δεν ξεπερνιέται ποτέ.

Εχω μια φίλη που η κόρη της είναι διπολική και έκανε απόπειρα αυτοκτονίας στα 18. Μια άλλη φίλη δίνει μαζί με το γυιο της τη μάχη κατά των ναρκωτικών και άλλη μια φίλη παρέλαβε τον δικό της γυιο τη μέρα που γιόρταζε το απολυτήριο του λυκείου σε καροτσάκι, επειδή μετά τη βουτιά που έκανε με τους φίλους του στη Βουλιαγμένη έμεινε παραπληγικός. Προσωπικά μεγαλώνω ένα εγγόνι, παιδί δύο εφήβων που πειραματίστηκαν στο σεξ και έγιναν πρόωρα γονείς. Μάλλον είμαι σε καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες, αυτό που θέλω να πω όμως είναι πως ένα παιδί δεν είναι πλάκα. Ούτε αφορμή για οικογενειακές φωτο από το μαιευτήριο στο facebook. Είναι η ίδια η ζωή και η ζωή δεν είναι από μόνη της πλάκα. Εχει τα καλά και τα κακά της, και δυστυχώς αυτήν την δύσκολη περίοδο της ανθρωπότητας που διανύουμε τα κακά είναι μάλλον περισσότερα. Κι εμείς που βρεθήκαμε αντιμέτωπες με τα μεγάλα προβλήματα δεν είμαστε ούτε περιθωριακά στοιχεία της κοινωνίας, ούτε κάτι ξεχωριστό από τον μέσο όρο των μανάδων που μεγαλώνουν παιδιά στην εφηβεία.

Γι αυτό και αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Οχι για να σας αποτρέψω να γίνετε μανάδες, όσοι με διαβάζετε…αλλά για να το σκεφτείτε δύο φορές. Κι όσες πάλι δεν έτυχε ακόμη να γίνετε, μην σας παίρνει από κάτω. Υπάρχουν στη ζωή πολλά όμορφα πράγματα να ζήσετε. Μη βιάζεστε και μη ζορίζεστε καταλήγοντας συχνά σε σχέσεις που δε σας λένε και πολλά, αποκλειστικά και μόνο για να γίνετε μανάδες, επειδή σας είπαν ότι τα παιδιά είναι ευλογία, ή επειδή πιστεύετε ότι έτσι θα κατακτήσετε την ευτυχία.

Η ευτυχία είναι μέσα μας. Οταν υπάρχει και όταν την αναζητούμε. Μη φορτώνετε στο αγέννητο παιδί σας  την υποχρέωση να σας κάνει ευτυχισμένη, γιατί δεν οφείλει. Και το πιθανότερο είναι πως δεν θα τα καταφέρει κιόλας. Γιατί εσείς θα είστε αυτή που θα κληθεί από τη στιγμή που θα το φέρει στον κόσμο να το κάνει ευτυχισμένο και όχι το αντίστροφο.

ΠΗΓΉ: www.ihappy.gr

Όλα όσα έμαθα όταν σταμάτησα να λέω στα παιδιά μου: «άντε, βιαστείτε!»

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

23451453_20150812_KishaBari_ElisaRestrepo_39.limghandler

H συγκινητική εξομολόγηση μιας μαμάς που είδε τον κόσμο με διαφορετικά μάτια, όταν αποφάσισε να πάρει τη μητρότητα πιο χαλαρά! 

Όταν μεγαλώνεις δυο μικρά παιδιά ζεις με έξαλλους, σχεδόν υστερικούς ρυθμούς. Ειδικά κι όταν παράλληλα δουλεύεις. Η ζωή μου τα τελευταία έξι χρόνια μοιάζει με προγραμματισμένη ηλεκτρονική ατζέντα:
Στις 6:30 θα φτιάξω πρωινόΣτις 7:30 τα παιδιά θα φάνεΣτις 7:45  θα μαζέψωΣτις 7:50 θα τα πάω σχολείο και γρήγορα στη δουλειά

Στις 18:30 μετά τη δουλειά, φαγητό, διάβασμα, λίγη κουβέντα, βούρτσισμα δοντιών και ύπνος

Και μέσα σε αυτό το ξέφρενο ωράριο πάντα τα παιδιά, θυμόντουσαν να μου ζητήσουν κάτι, καθυστερώντας με από το πρόγραμμα που ακολουθούσα με ιερή ευλάβεια.

Όταν έπρεπε να προλάβω ένα ραντεβού, η κόρη μου ήθελε να  σταματήσει να μυρίσει ένα λουλουδάκι

Όταν έπρεπε να βγω γρήγορα από την πόρτα τα παιδιά πάντα θυμόνταν ότι ξέχασαν το αγαπημένο τους παιχνίδι

Όταν έπρεπε να παρκάρω διπλοσειρά για να ψωνίσω κάτι επείγον από το σούπερ μάρκετ, η μικρή μου κόρη καθόταν απαθής στο παιδικό καθισματάκι της απολαμβάνοντας τη θέα

Όταν έπρεπε να είμαστε σε δέκα λεπτά στον παιδικό, τα παιδιά κοντοστέκονταν να χαιδέψουν ένα σκυλάκι

Κάθε φορά που τα παιδιά μου με έκαναν να αποκλίνουν από ο πρόγραμμά μου τους έλεγα: «Ελάτε, δεν έχουμε χρόνο γι” αυτό.» Και η πιο αγαπημένη μου λέξη αυτά τα χρόνια ήταν: «Γρήγορα, βιαστείτε». Όλες μου οι προτροπές προς τα παιδιά  άρχιζαν με αυτή την πρόταση:

«Έλα δεν έχουμε χρόνο, έχουμε αργήσει»

Και κατέληγαν με αυτήν:

«Έλα δεν έχουμε χρόνο, θα χάσουμε την παράσταση»

Όλες μου οι μέρες ξεκινούσαν με την πρόταση:

«Γρήγορα, βιαστείτε με το πρωινό σας»

«Γρήγορα, βιαστείτε να ντυθείτε»

Και τελείωναν έτσι:

«Γρήγορα, βιαστείτε πρέπει να βουρτσίσετε τα δόντια σας»

«Γρήγορα, βιαστείτε, πρέπει να πάτε για ύπνο»

Και μια μοιραία μέρα, τα πράγματα άλλαξαν. Είχα μόλις πάρει τη μεγαλύτερη κόρη μου από το νηπιαγωγείο και μαζί πήγαμε να πάρουμε τη μικρή από τον παιδικό. Μόλις την είδε η κόρη μου άρχισε να σπρώχνει τη μικρή φωνάζοντας: «Άντε γρήγορα, βιάσου, είσαι πολύ αργή». Εκείνη τη στιγμή στο πρόσωπο της μεγάλης μου κόρης είδα τον εαυτό μου. Και τρόμαξα!

Ήμουν ένας νταής που έσπρωχνα τα παιδιά μου και τα ανάγκαζα να κάνουν γρήγορα ενώ εκείνα το μόνο που ήθελαν ήταν να…απολαύσουν τη ζωή τους! Ξαφνικά σα να άνοιξαν τα μάτια μο. Άρχισα να βλέπω το κακό που έκανα στα παιδιά μου, όλες τις ζημιές που τους έκανε το «γρήγορα», και το «έλα δεν έχουμε χρόνο»

Και με φωνή που έτρεμε είπα: «Λυπάμαι που σας κάνω να βιάζεστε. Μ’ αρέσει πολύ που παίρνετε το χρόνο σας. Θα ήθελα κι εγώ να σας μοιάσω. Υπόσχομαι να είμαι πιο υπομονετική από τώρα και στο εξής,»

Και άλλαξα. Και από τότε άρχισα να βλέπω πράγματα που δεν είχα δει μέχρι τότε.

Είδα εκφράσεις στο πρόσωπο της κόρης μου που δεν είχα δει ποτέ πριν.

Παρατήρησα τα λακκάκια στα χέρια της μικρής μου και πώς ζάρωναν τα μάτια της χαμογελούσε.

Είδα τον τρόπο που παρατηρούσαν  τα έντομα και τα λουλούδια.

Κάποιες φορές οι κόρες μου με ρωτάνε: «Πρέπει να βιαστούμε, μαμά;»
Ε, βέβαια, οι «πληγές» της παλιάς βιαστικής μας ζωής ποτέ δεν κλείνουν οριστικά!

Τότε τις παίρνω αγκαλιά και καθόμαστε σιωπηλές, χωρίς να κάνουμε τίποτα. Θαυμάζουμε ένα τοπίο, ή ακούμε τον ήχο του πρωινού!

Εκείνες με σφίγγουν και με φιλάνε σα να θέλουν να κρατήσουν για πάντα τις στιγμές αυτές μαζί μου!

Έδωσα στο παιδιά μου λίγο χρόνο κι εκείνα μου το ανταπέδωσαν με την πιο ζεστή τους αγκαλιά τα πιο γλυκά τους φιλιά, την απόλυτη παράδοση στην αγάπη μου!

Την επόμενη φορά που θα σταματήσουν για:
Να μαζέψουν ένα λουλουδάκι

Να φτιάξουν μπαλάκια από χώμα

Να χαζέψουν μια πασχαλίτσα

Να παρατηρήσουν ένα πουλάκι

Να περιεργαστούν μια πέτρα….
Δεν θα πω ποτέ ξανά: «Δεν έχουμε χρόνο γι “αυτό». Γιατί αυτό θα σημαίνει: «Δεν έχουμε χρόνο για να χαρούμε τις απλές, καθημερινές χαρές της ζωής. Δηλαδή, δεν έχουμε χρόνο για να ζήσουμε»

imommy.gr

Διαβάστηκε εδώ: babyradio.gr

Η τσαντουλα της μανουλας

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

IMG_20150223_133929

Η τσαντούλα (από το αντούλα και αυτή) της μανούλας είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Βασικά θα μπορούσε να είναι και ένας ολόκληρος τόμος από μόνος του. Θα σου δώσω για αρχή ένα τίτλο. Όσα και να πάρεις ποτέ δεν είναι αρκετά και ταυτόχρονα, μάλλον, τίποτα από όλα αυτά δεν θα σου χρειαστεί. Το σίγουρο είναι ότι θα τα κουβαλήσεις και θα τα κουβαλάς όπως κάθε μάνα σε τούτο εδώ τον τόπο.

Δεν μπορεί να μην έχεις την ανάμνηση της μάνας σου να σου κουβαλάει αν μη τί άλλο τη γνωστή ζακέτα. Τη δική της, τη δική σου, της αδερφής σου, μη σου πω και του πατέρα σου. Επίσης σίγουρα θα θυμάσαι σαν παιδί κι εσύ, ότι οι γονείς σου μια ολόκληρη ζωή, για κάποιο “ανεξήγητο” λόγο, συνεχώς έβγαζαν και έβαζαν πράγματα στο πορτ μπαγκαζ του αυτοκινήτου, κουβαλούσαν πάντα τσάντες και σακούλες και όλο αυτό το σκηνικό σε διακοπές και σαββατοκύριακα γινόταν αφόρητο.

Αμέτρητες ώρες συναρμολόγησης και ξεσυναρμολόγησης πραγμάτων, κουβαλήματος, φορτώματος αυτοκινήτου χάνονται στο βάθος του μυαλού μου. Με θυμάμαι να κάθομαι στο πίσω κάθισμα και οι γονείς μου φεύγοντας από το χωριό να γεμίζουν και να γεμίζουν και να γεμίζουν το αυτοκίνητο. “Άντε βρε μαμά, μπαμπά…πότε θα ξεκινήσουμε να βάλουμε μουσική;” Αυτή ήταν η απορία μας.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ήρθε η ώρα μου να κουβαλήσω κι εγώ. Γιατί όχι πως δεν κουβαλούσα αλλά…μη φανταστείς. Κινητό, ατζέντα, καλλυντικά, κολατσιό για μένα, κλειδιά, πορτοφόλι, τελεία. Μέχρι εκεί. ΄Άντε το πολύ πολύ να κουβαλούσα και λαπτοπ. Και φυσικά ως γνήσια Ταύρος δεν ξεχνούσα ποτέ και τίποτα και πάντα ήμουν απόλυτα οργανωμένη.

Τώρα πια για να ξεκινήσω για κάπου πρέπει να έχω δύο τσάντες και οι δύο παραφουσκωμένες. Ορκίζομαι δεν κουβαλάω φάρμακα και αντιπυρετικά, ούτε ρούχα για μια εβδομάδα. Μόνο τα απολύτως απαραίτητα που όπως είπαμε συνήθως δεν θα τα χρειαστείς. Αλλά αν δεν τα πάρεις είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα τα χρειαστείς.

Την πρώτη φορά που πήγαμε στην παιδίατρο, κουβάλησα δύο τσάντες και το καρότσι ενώ τελικά το μωρό απλά μετακινήθηκε με το κάθισμα του αυτοκινήτου, γνωστό και ως αυγό, γιατί πολύ απλά παρκάραμε απέξω. Βέβαια ξέχασα να πάρω πάνες και το βιβλιάριο του μωρού. Φυσικά, ακριβώς επειδή τα ξέχασα, χρειάστηκε αλλαγή πάνας και μάλλον χρειαζόταν και το βιβλιάριο. Κάπου εδώ να τονίσω ότι αν δεν είχαμε πάρει το καρότσι μπορεί και να χρειαζόταν. Τώρα πια το πιστεύω.

Θα σας αναφέρω επιγραμματικά τί κουβαλάω για να μου πείτε αν είμαι υπερβολική ή όχι.

Δική μου τσάντα:

-Ατζέντα

-Πορτοφόλι, (αν το θυμηθώ γιατί τώρα τελευταία το ξεχνάω)

-Κινητό

-Κλειδιά

-Αγαπημένη κουκουβάγια μωρού (τύπου φωτεινούλης). Δεν πάμε πουθενά χωρίς αυτή. Δεν χωράει στην τσάντα μωρού, οπότε στριμώχνεται εδώ.

-Φρούτα και ξηρούς καρπούς. (όταν θηλάζεις τα σνακς είναι απαραίτητα. Δεν μπορώ να ψάχνω και από που θα τα αγοράσω)

-Ένα δεύτερο ρούχο του μωρού και ένα μπουφάν-ζακέτα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα λερωθεί. Αν δεν το πάρεις σίγουρα θα λερωθεί. Τα έχουμε πει αυτά, μην τα ξαναλέμε!

  • Ένα βαμβακερό σκουφί. Μην γελάσεις! Το ξέρω ότι δεν είναι Γενάρης. Όμως όλες οι μαμάδες τα ξεκίνησαν τα σκουφιά από τώρα γιατί το αυτί, ως γνωστό, είναι πολύ επικίνδυνο, να αρπάξει το πρώτο κρύωμα και μετά να τρέχουμε οικογενειακώς. Ο καιρός είναι περίεργος και ήδη η μύτη μου ξεκίνησε να τρέχει. Δεν θέλω να τρέχει και του μωρού.

-Επιθέματα στήθους. Γιατί αν περάσουν οι ώρες και δεν πιει το γαλατάκι του μπορεί και να μην τα προλάβουμε τα γάλατα και καταλαβαίνεις…δεν είναι καιρός για έξοδα!

-Λαπτοπ. Δεν πας πουθενά τη σήμερον ημέρα χωρίς το υπολογιστάκι σου!

Τσάντα μωρού.

-Πάνες (1-2 τουλάχιστον)

-Κρέμα συγκάματος. Δεν θα σε ρωτήσει το παιδί πότε θα συγκαεί

-Μωρομάντηλα. Νομίζω πιο εύκολο είναι να ξεχάσω το κινητό μου τώρα πια, παρά τα μωρομάντηλα.

-Μία πάνα αλλαγής, υφασμάτινη ή μιας χρήσεως. Ναι ναι… αυτή που την ακουμπάς οπουδήποτε για να αλλάξεις το μωρό σου.

-Ένα ματάκι! Τί να κάνουμε! Εμείς οι ομορφάντρες δεν πάμε πουθενά χωρίς το μάτι μας. Κινδυνεύουμε!

-Οινόπνευμα. Μη με ρωτήσεις γιατί!

-Αντισηπτικό τζελ για τα χέρια! Επίσης μη ρωτήσεις γιατί!

-Μια κουβερτούλα

Το θέμα είναι ότι όσο χειμωνιάζει νομίζω θα μεγαλώνουν και οι τσάντες.

Την πρώτη φορά που πήγα ξανά στη δουλειά ήταν φυσικά με το μωρό και χρειάστηκαν συνολικά τρία άτομα να με βοηθήσουν, ο άντρας μου που ήταν μαζί μου και στο αυτοκίνητο και δύο συνεργάτες που ήρθαν για να κουβαλήσουν τον ειδικό εξοπλισμό. Μετά από την πρώτη αυτή επίσκεψη συνειδητοποίησα ότι δεν γίνεται να κουβαλάς τρεις ορόφους το καρότσι κάθε φορά και επίσης δεν γίνεται να μην έχεις κάποιο χώρο στο γραφείο που να είναι αποκλειστικός του μωρού. Τη δεύτερη φορά λοιπόν, τα πράγματα ήταν κάπως καλύτερα. Πήγα μόνη μου στο γραφείο με το μωρό να είναι ανάποδα στο καρεκλάκι του στο πίσω κάθισμα και να κοιμάται. Δεν πήρα καρότσι αλλά μάρσιπο και έστησα στο γραφείο μου ένα μίνι παιδικό δωμάτιο. (Σε επόμενο ποστ θα αναλυθεί πάραυτα).

Εκτός από τις τσάντες όμως μου φορτώθηκαν και τύψεις. Ότι ταλαιπωρώ το μωρό μου κουβαλώντας το από εδώ και από εκεί. Την τρίτη φορά όλα ήταν πιο ελαφριά. Και οι τσάντες μου και οι τύψεις που σιγά σιγά μειώνονται γιατί εγώ και το μωρό είμαστε ακόμη ένα σώμα και δεν γίνεται να χωριστούμε. Θα είναι και αυτός όπου η μαμά του και θα είναι χαρούμενος. Θα είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αγκαλιά μου. Γιατί η μαμά πρέπει να δουλέψει!

Την τέταρτη φορά που θα πάμε στη δουλειά θα έχουμε και βοηθό παραγωγής. Την αγαπημένη γιαγιά. Για τις επόμενες δεν ξέρω. Ένα βήμα τη φορά!

Πηγή: www.antoulastories.com

Δείτε την πιο συγκινητική διαφήμιση που έχει «τρελάνει» το Διαδίκτυο

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

afbcdc8eb3d4575b4f9fbde144aa3adf_XL.jpg,qt=1446891868.pagespeed.ce.PL-IfChdwl

Αν και είναι νωρίς για τα Χριστούγεννα, η διαφήμιση του βρετανικού πολυκαταστήματος John Lewis θα σας βάλει για τα καλά στο χριστουγεννιάτικο κλίμα.

Με τη φωνή της Aurora Aksnes και με το τραγούδι «Half the World Away» να πλαισιώνουν το βίντεο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, το πολυαναμενόμενο σποτ έχει κάνει θραύση. Ένα κοριτσάκι ανακαλύπτει πως στο φεγγάρι μένει ένας άνθρωπος και προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του, για να μη νιώθει μόνος του. Προσπαθεί πολλές φορές, χωρίς αποτέλεσμα, όμως κάποια στιγμή… τα καταφέρνει!

«Αυτά τα Χριστούγεννα δείξτε σε κάποιον ότι τον αγαπάτε», είναι το μήνυμα που μεταδίδουν τα Jοhn Lewis.

Ο κολοσσός του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ανεβάσει τον πήχη όσον αφορά στις διαφημιστικές του καμπάνιες και κάθε κυκλοφορία αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός.

Η παραγωγή κόστισε 1.000.000 λίρες και τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στο στούντιο της Warner Brothers στο Hertfordshire.

Πηγή:www.newmoney.gr

Πονάει περισσότερο αυτός που φεύγει – Ράινα Μελισσηνού

Published Νοέμβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

crying_woman_bw_h_633_451

Ξέρεις, δεν μπορώ να το ανακοινώσω ακόμα εύκολα. Τους αφήνω να το μαντέψουν, να απορήσουν για το πού είσαι και τότε αναγκάζομαι να πω την αλήθεια. «Δεν είμαστε πια μαζί».Κοιτάω στο πρόσωπό τους την έκπληξη, κάποιες φορές αληθινή και πολλές ακόμα ψεύτικη. Έχουν, βλέπεις, κυκλοφορήσει τα νέα, αλλά θέλουν να το επιβεβαιώσουν.

Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό και δε λένε ντόμπρα ό,τι έχουν ακούσει. Τι πιο ωραίο από το «Έμαθα ότι χωρίσατε. Είναι αλήθεια;» Όμως όχι. Θέλουν να παίξω όλη την πράξη του έργου μπροστά τους. Σαν να έχουν πληρώσει εισιτήριο και στρώνονται να δουν το έργο με τίτλο: «Η δυστυχία του φρεσκοχωρισμένου».

Έτσι, μπαίνω κι εγώ στη θέση του ηθοποιού, να διηγηθώ όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορώ το δικό μας στόρι. Μη φανταστείς πως αφηγούμαι λεπτομέρειες για το ποιος τελικά μετακόμισε, τι πράγματα πήρε μαζί του και πόσο κενό είναι τώρα το σπίτι. Περιορίζομαι σε γενικότητες και κλισέ του τύπου «Έκανε τον κύκλο η σχέση μας» και άλλα τέτοια.

Όμως το αδηφάγο κοινό δεν αρκείται σ’ αυτά. Θέλει να δει όλη την πράξη του δράματος και δεν πρόκειται να με αφήσει σε ησυχία αν δεν το ικανοποιήσω.

Τότε ξεκινούν κι άλλες ερωτήσεις: «πότε έγινε;», «ήταν ξαφνικό;», «μήπως δεν είναι μόνιμο;»

Τόσες ερωτήσεις που δεν μπόρεσα ποτέ να τις απαντήσω. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω πότε συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι το τέλος. Ήταν πριν το μεγάλο καυγά ή μετά; Δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Θυμάμαι όμως ένα μεγάλο ρήγμα που ένιωσα εδώ στο στήθος. Σαν πόνος. Κοίταξα τα μάτια σου και είχαν γίνει πλέον ξένα. Τότε σκέφτηκα «τελειώσαμε».

Δεν τους λέω φυσικά τίποτα από όλα αυτά. Μιλάω ειδησεογραφικά, είναι τώρα δυο μήνες περίπου που έγινε η μετακόμιση. Μετά προσπαθώ να αλλάξω θέμα: «με έπιασε ένας πόνος στη μέση με το κουβάλημα». Κάποιες φορές το κόλπο πετυχαίνει και καταλήγω να μαζεύω τηλέφωνα φυσιοθεραπευτών που μου συστήνουν.

Όμως τις περισσότερες φορές ο αντιπερισπασμός δεν πιάνει κι εκείνοι συνεχίζουν τις ερωτήσεις. Αν δουν πως πρέπει να με ζορίσουν περισσότερο μου κάνουν την ερώτηση κλειδί. Εκείνη που σύμφωνα με τα δικά τους μοναδικά κριτήρια θα τους κάνει να βάλουν βαθμό στη στεναχώρια μου.

«Ποιανού απόφαση ήταν;» με ρωτούν για να καταλάβουν τάχα πόσο στεναχωρημένη είμαι.Διότι το κλισέ στις μέρες μας είναι να χτυπιέται μόνο ο παρατημένος και ποτέ αυτός που τελικά αποφάσισε να φύγει.  Λυπάμαι που θα χαλάσω το στερεότυπό σας, αλλά αυτός που αποφασίζει έχει από τη μια και το βάρος της ευθύνης και πολλές φορές είναι ο πόνος του ακόμα μεγαλύτερος, γιατί οφείλει να νιώθει ως θύτης.

Δεν παίζει κανένα ρόλο για σας το ποιος πραγματικά έκανε προσπάθεια τόσο καιρό να κρατήσει μια σχέση με νύχια και με δόντια. Ποιος έκανε τόσες υποχωρήσεις σε καθημερινή βάση. Αυτό που κοιτάτε είναι το ποιος τελικά έκλεισε την πόρτα πίσω του. Αυτό μετράει για εσάς.

Ο παρατημένος έχει και θα έχει πάντα τη συμπόνοια του κόσμου. Είναι ο καημένος της υπόθεσης εξ ‘ορισμού. Κανείς δεν πρόκειται να τον ρωτήσει αν όλο αυτό τον καιρό έκανε θυσίες, αν ήταν δοτικός και πόσο ήθελε να μη χωρίσει. Όλοι θα τα βάλουν μ’ αυτόν που πήρε το θάρρος να δώσει τη χαριστική βολή σε έναν έρωτα που τον είχαν και οι δύο πυροβολήσει. 

Μην ανησυχείς! Δεν απαντάω ποτέ στη συγκεκριμένη ερώτηση. Δε θέλω να θίξω κι άλλο τον εγωισμό σου. Ούτε μπορώ να τους εξηγήσω πως τη στιγμή που έφευγα, από μέσα μου παρακαλούσα να μου πεις να μείνω.

Πηγή:www.ilov.gr