Αρχείο

All posts for the day 8 Νοεμβρίου 2015

Ένα παιχνίδι για ένα χαμόγελο – Στείλτο τώρα στη Μυτιλήνη

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou

12190130_191679057833558_7378622069585522685_n

Ένα ξεχασμένο παιχνίδι μπορεί να φέρει ένα παιδικό χαμόγελο και να κρατήσει συντροφιά σε παιδιά που το έχουν ανάγκη. Χαρίστε το.

Τα παιδιά για να μπορούν να ξεχνάνε ότι τους πονάει χρειάζονται πολλές φορές ένα τραγούδι, ένα παραμύθι, ποιός από αυτούς τους γονείς ποιός από τους πρόσφυγες που έχουν υποφέρει από τον ξεριζωμό τους έχει τη δύναμη να τραγουδήσει ή να πει ένα παραμύθι στα παιδιά του;

Σκεπτόμενοι ακριβώς αυτό αποφασίσαμε τουλάχιστον να τους δώσουμε αυτό που μπορούμε ένα παιχνίδι.
Ένα παιχνίδι δεν χρειάζεται ενέργεια από τον γονιό που έχει ταλαιπωρηθεί τόσο και που έχει χίλια πράγματα στο μυαλό του.
Ένα παιχνίδι κρατάει συντροφιά και δίνει στα παιδιά αυτά ελπίδα. Δίνει στα παιδιά αυτά χαμόγελο.
Στείλτε μας παιχνίδια που δεν χρειάζεστε που δεν τα παίζει κανείς και εμείς θα τα χαρίσουμε στα παιδιά αυτά που το έχουν τόση ανάγκη.
Γιώργος + Βάλια  Book and Art

επικοινωνία: κινητό 6955480016
Email:    book.and.art.store@gmail.com

Μια πρωτοβουλία από το βιβλιοπωλείο Book and Art στη Μυτιλήνη  για τα παιδιά των προσφύγων που φθάνουν στη Λέσβο

Συμβουλές:

1.Τα παιχνίδια πρέπει να μην είναι μεγάλα, ογκώδη και βαριά για να μπορούν να τα κουβαλάνε και να μην αποτελούν βάρος στην οικογένεια.
2.Στείλτε ότι νομίζετε αρκεί να είναι σε καλή κατάσταση.
3. ΜΗΝ ΣΤΕΙΛΕΤΕ στρατιωτάκια και όπλα
4. Ότι χρειαστείτε πείτε το και ότι σκεφτείτε προτείνετέ το.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ:
BOOK AND ART
(Βάλια Μπαρμπατιώτη)
ΚΟΜΝΗΝΑΚΗ 5,
ΜΥΤΙΛΗΝΗ 81100

 

Πηγή: www.lesvosnews.net

Advertisements

Γράμμα στον άντρα μου

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou

134243

Θα ήθελα να σου τα πω κατάματα μα δεν βρίσκω την δύναμη….

Δεν ζητώ συγνώμη…

Δεν θα ζητήσω συγνώμη που κάποιες φορές είμαι απεριποίητη, είναι που βάζω άλλες προτεραιότητες.

Δεν θα ζητήσω συγνώμη που κάποιες μέρες έχω νεύρα, είναι πολλές οι υποχρεώσεις και ξεπερνώ τον εαυτό μου.

Δεν θα ζητήσω συγνώμη που έχω μαύρους κύκλους στα μάτια, είναι που ξενυχτάω δίπλα στα παιδιά μας.

Δεν θα ζητήσω συγνώμη  που είμαι αμίλητη, είναι που προβληματίζομαι με την ανατροφή των παιδιών.

Τι και αν περνάνε όλα από τα χέρια μου και τα καταφέρω, έχω και εγώ αδυναμίες.

Τι κι αν όλη μέρα μιλώ με κόσμο, θέλω και εγώ να ξεφύγω μαζί σου, για ένα καφεδάκι.

Έχω ακόμα τη ανάγκη να είμαι ή αδυναμία σου, να μου λες πόσο σου λείπω κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Να με χαϊδεύεις και να μου λες κουβέντες κατανόησης και συμπαράστασης.

Εγώ είμαι. Η γυναίκα που αγάπησες, η γυναίκα που παντρεύτηκες , που ήμουν μοναδική για σένα.

Δεν άλλαξα  εγώ… απλά προσπαθώ να προσαρμοστώ και να κρατήσω ισορροπία στις απαιτήσεις της τωρινής μας ζωής.

Εσύ έμεινες πίσω. Αντί να με κρίνεις, βοήθα με! Είμαι τόσα πολλά, μάνα, γυναίκα, σύζυγος, ερωμένη, νοικοκυρά…δεν μπορώ να τα κάνω όλα τέλεια!

Μαζί διαλέξαμε αυτόν τον δρόμο, γιατί επιλέγεις να αφήσεις το χέρι μου; Εγώ θα συνεχίσω εδώ, δίπλα στα παιδιά μας.

Αυτή τη πορεία διάλεξα και αυτή θα ακολουθήσω! Δίπλα μου με το ζόρι δεν θέλω κανέναν.

Οποίος θέλει μένει, οποίος θέλει φεύγει.

Δέχομαι το πρώτο με χαρά, κατανοώ όμως και το δεύτερο! 

Φιλιά

Έφη

10 πράγματα που έμαθα μετά από 10 χρόνια γάμου!

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou

feng-shui-symvoules-gia-zeugaria-649x300

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας δεν είναι πάντα μια εύκολη υπόθεση…


1. Μη θεωρείς τη σιωπή σου τιμωρία για τον άντρα σου μετά από καβγά…

…Γιατί απλώς αυτός δεν θα το προσέξει! Και αν το προσέξει, δεν θα τον πειράξει μια που έτσι κι αλλιώς απολαμβάνει τη σιωπή. Συνεπώς δεν τον τιμωρείς τον διευκολύνεις!2. Μην κρατάς ποτέ λογαριασμό στο ποιος κάνει τις περισσότερες δουλειές
Γιατί ίσως και να βγεις χαμένη. Εννοείται πως όοοοολες οι γυναίκες κάνουν πάντα τις περισσότερες δουλειές. Και σε αυτήν την περίπτωση, οι εξαιρέσεις ΔΕΝ επιβεβαιώνουν τον κανόνα!3. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείτε να γελάτε μεταξύ σας
Υπάρχει κάτι μοναδικό ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα που γελούν μεταξύ τους. Αν έχουν και παιδιά είναι ακόμη πιο υπέροχο. Αυτή η υπέροχη συνενοχή είναι που κάνει τα πράγματα πιο εύκολα, όταν γίνονται δύσκολα!

4. Ο μπαμπάς πάντα τρώει το μεγαλύτερο κομμάτι κοτόπουλο!
Και ενώ όλοι στο τραπέζι παραπονιούνται αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει ποτέ. Πάντα ο μπαμπάς παίρνει τη μερίδα του Λέοντος.

5. Όταν θα κάνεις παιδιά η μαμά σου θα λέει σε όλους πως τα παιδιά είναι ίδια εσύ!
Και η πεθερά σου πως είναι ίδια ο γιος της! Και αυτό θα ξεκινήσει από τη στιγμή που θα γεννηθούν τα παιδιά μέχρι και να τελειώσουν το Πανεπιστήμιο!

6. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να βαριέσαι
Ε, ναι ο γάμος δε θα μπορούσε να είναι ένας συνεχής αγώνας ταχύτητας. Αλλιώς κάποιος πάντα θα έβγαινε χαμένος. Ούτε όμως ένα μόνιμα άσβεστο πάθος. Αλλιώς πάντα κάποιος θα καιγόταν. Ο γάμος είναι μια σχέση, και όπως κάθε σχέση έχει τις όμορφες τις άσχημες, τις ενδιαφέρουσες και τις ανιαρές της στιγμές.

7. Μην προσπαθήσεις ποτέ να βοηθήσεις τον άντρα σου όταν ψήνει στο μπάρμπεκιου
Είναι σα να του ρίχνεις τα ζάρια όταν παίζει τάβλι. Απλώς εκνευριστικό! Ο μόνος που μπορεί να τον βοηθήσει μπροστά σε μια ψηστιέρα είναι ένας άλλος άντρας

8. Μην περιμένεις απόλυτη κατανόηση
Η επικοινωνία…, ή να θυμάται τι του είπες πριν μια ώρα ή χθες! Αν τον ρωτάς συχνά αν είσαι όμορφη και απαντάει πάντα ναι….αυτό αρκεί!

9. Η αγάπη δεν χρειάζεται μεγάλες κινήσεις και εντυπωσιακά πράγματα 
Η αγάπη βρίσκεται στα μικρούλια καθημερινά πράγματα. Όταν θυμάται να σου πάρει κάτι που ζήτησες, όταν σου φέρνει κάτι που δε ζήτησες, όταν σε φιλάει αναπάντεχα, όταν σε φιλάει στην πόρτα…όλα αυτά τα μικρά μαζί, είναι μια μεγάλη αγάπη!

10. Κάθε επιτυχημένη επιχείρηση συνεπάγεται δουλειά και θυσίες
Θα μου πείτε ο γάμος είναι επιχείρηση ή δουλειά; Κατά μια έννοια είναι! Αν αγαπάς όμως τη δουλειά σου είσαι πολύ τυχερή!

Πηγή: www.imommy.gr

Διδάξτε στο παιδί σας πώς να θέτει στόχους

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou
thumbs-up-kid-620x400
Από τα πιο σημαντικά μαθήματα που πρέπει να διδάξετε στο παιδί σας από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του, είναι να θέτει στόχους και να αγωνίζεται για να τους κατακτήσει. Ας δούμε λοιπόν, πώς θα τα καταφέρετε:
  • Εξηγήστε στο παιδί τι σημαίνει «στόχος»: Στόχος δεν είναι μόνο οι πρωτιές και τα μετάλλια, αλλά οτιδήποτε θέλει το παιδί σας να επιτύχει. Για παράδειγμα, να ντύνεται μόνο του, να πλένει τα δόντια του μόνο του, να μη φοβάται το σκοτάδι, να σταματήσει την πιπίλα κλπ.
  • Βοηθήστε το να βρει ένα σχέδιο: Η κατάκτηση ενός στόχου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τις περισσότερες φορές υπάρχουν δυσκολίες και εμπόδια, που το παιδί θα χρειαστεί τη βοήθεια και την καθοδήγησή σας να τα ξεπεράσει.
  • Βοηθήστε το να θέτει ρεαλιστικούς στόχους: Το ιδανικό είναι το παιδί να ξεκινά από απλά και σχετικά εύκολα πράγματα και σταδιακά, καθώς μεγαλώνει, να περνά και σε δυσκολότερους στόχους. Αν βάζει από την αρχή ανέφικτους στόχους, το πιο πιθανό είναι να απογοητευθεί και να τα παρατήσει.
  • Επιβραβεύστε το παιδί: Η επίτευξη ενός στόχου δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη, αλλά να γιορτάζεται σα μια σημαντική κατάκτηση. Συνεπώς, μην ξεχνάτε να ενθαρρύνετε το παιδί να συνεχίζει την προσπάθειά του, όταν το βλέπετε να απογοητεύεται και κυρίως να το επαινείτε, όταν δεν το βάζει κάτω και πετυχαίνει το στόχο του.

Πηγή:mother.gr

Εγκυμοσύνη και Άγχος

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou

469cdabd90f0149c67fda3dd6b7ebe29_L

Sandra Franzia, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

Η εγκυμοσύνη σίγουρα αποτελεί μια περίοδο κρίσης στη ζωή μιας γυναίκας. Πλάι στη χαρά, την ικανοποίηση και τα τρυφερά και θετικά συναισθήματα, συνυπάρχουν συχνά αμφιβολίες, φόβοι, άγχη.

 Είναι μια φάση μεγάλων αλλαγών μέσα στη ζωή της: ένα καινούργιο μέλος μπαίνει στον οικογενειακό πυρήνα, η γυναίκα αποκτά έναν καινούργιο, σημαντικό ρόλο, αναρωτιέται γύρω από την υγεία του παιδιού, αισθάνεται ότι αυξάνουν οι ευθύνες της, το σώμα της υφίσταται φανερές εξωτερικές αλλαγές, αλλά και εσωτερικά η προηγούμενη ισσοροπία μεταβάλλεται.

Μέσα σε λίγους μήνες δηλαδή, γίνεται μια μικρή επανάσταση, η οποία μπορεί να προκαλέσει στιγμές στεναχώριας και έντασης. Η μέλλουσα μητέρα ανακαλύπτει τον εαυτό της ιδιαίτερα ευαίσθητο και εύκολο στις συγκινήσεις και τα δάκρυα. Όταν νιώθει έντονο άγχος, νευρο-ορμόνες εισάγονται στην κυκλοφορία της και εισβάλλουν στο αίμα του εμβρύου, προκαλώντας του δυσφορία και ταραχή.

Ο Αυστριακός μαιευτήρας E. Reinold, το 1979, μελέτησε σε μια έρευνα την αντίδραση του εμβρύου στις μητρικές συγκινήσεις. Ζητήθηκε από ένα μεγάλο αριθμό εγκύων να χαλαρώσουν σε ένα κρεβάτι, ενώ ένα μηχάνημα υπέρηχων κατέγραφε τις εμβρυϊκές κινήσεις. Όταν η μητέρα και το έμβρυο ήταν απόλυτα χαλαροί, ο γιατρός έλεγε στις γυναίκες ότι δεν εντόπιζε καμία κίνηση του μωρού. Σαν αποτέλεσμα το έμβρυο άρχιζε αμέσως να κινείται. Γιατί; Γιατί στα λόγια του γιατρού οι μητέρες ανησυχούσαν και η αδρεναλίνη που έμπαινε στο αίμα τους πέρναγε και στην κυκλοφορία του εμβρύου, ωθώντας το σε κατάσταση ταραχής. Βέβαια, αυτό αποτελούσε και ένα ευχάριστο μήνυμα προς τη μητέρα: «Μην ανησυχείς, είμαι καλά!» και αμέσως οι μητέρες ησύχαζαν.

Έγιναν διάφορες μελέτες γύρω από την επίδραση του άγχους και του ψυχικού πόνου της εγκύου στην εμβρυϊκή ψυχοσωματική ανάπτυξη. Τα αποτελέσματα είναι καθησυχαστικά. Ανάμεσα στις αρνητικές ψυχικές καταστάσεις που μπορεί να υποστεί μια γυναίκα, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, διακρίνουμε πρώτα από όλα τις προσωρινές από τις παρατεταμένες. Οι πρώτες, ένας φόβος, ένας καβγάς, ένα πρόβλημα στη δουλειά . . . φαίνεται να μην προκαλούν απολύτως καμία συνέπεια στο έμβρυο. Όταν το άγχος ή ο φόβος έχουν μια περιορισμένη χρονική διάρκεια, η κατάσταση ταραχής που αντιμετωπίζει το έμβρυο δεν το βλάπτει αφού θα επανέλθει σχετικά γρήγορα η γαλήνη.

Όσον αφορά τις παρατεταμένες αρνητικές καταστάσεις, όπως ένα πένθος ή σοβαρή αρρώστια ενός αγαπημένου προσώπου, συνεχή οικογενειακά προβλήματα, όλα εξαρτώνται από τη στάση της μέλλουσας μητέρας προς το έμβρυο. Εάν, παρόλο τον πόνο, διατηρεί την επαφή μαζί του, το νιώθει, του μιλάει, χαϊδεύει την κοιλιά της, εάν ζεί την εγκυμοσύνη και δεν απομονώνει το παιδί της, τότε δε θα υπάρχουν επιπτώσεις στην ψυχοσωματική του εξέλιξη.

Σημαντικότατη είναι η σχέση με τον σύντροφο και η προσωπική του συμμετοχή στην προετοιμασία της γέννησης. Η γυναίκα αντλεί από αυτόν τη δύναμη και παρηγοριά για την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων. Αντίθετα, μια συζυγική ζωή γεμάτη εντάσεις μπορεί να είναι πηγή μελαγχολίας, μη ικανοποίησης και απομόνωσης, που πιθανώς θα προκαλέσουν στο έμβρυο προδιάθεση προς το άγχος και μεγαλύτερη δυσκολία στο ξεκίνημα μιας θετικής σχέσης.

Το σημαντικό λοιπόν είναι η μητέρα να μην ξεχνά πως το μωρό, ήδη στην κοιλιά της, έχει ανάγκη την επαφή μαζί της (και μόνο η μαμά είναι σε θέση να τη διατηρήσει) και πως ο «διάλογος» αυτός είναι η πρώτη πέτρα για να θεμελιωθεί ένας υγιής χαρακτήρας.

Πηγή: www.eutokia.gr

20 χρόνια «Χαμόγελο»: H συγκλονιστική ιστορία του 10χρονου Ανδρέα Γιαννόπουλου που έδωσε σκοπό ζωής στον πατέρα του

Published Νοέμβριος 8, 2015 by sofiaathanasiadou

xamogelo-tou-paidiou-giannopoulos-people-126-1

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΑΡΙΝΟΣ ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ

Ο πατέρας του 10χρονου Ανδρέα Γιαννόπουλου, του εμπνευστή και ιδρυτή του οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού», μιλάει για την περιπέτεια του γιου του, τη δύναμη με την οποία αντιμετώπισε την ασθένειά του, τις τελευταίες τους στιγμές, την κακία που εισέπραξε, αλλά και όλα όσα έχουν καταφέρει αυτά τα είκοσι χρόνια στο Χαμόγελο.

«Όλοι ξέρουμε, συζητάμε για κάτι παιδιά στους δρόμους που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν παιχνίδια και δεν έχουν φαΐ και μερικά δεν έχουν καν γονείς. Σκεφτείτε, λοιπόν, και αφήστε τα λόγια. Ας ενωθούμε και ας δώσουμε ό,τι μπορούμε στα φτωχά αλβανάκια, άσπρα και μαύρα, όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. Αυτός ο Σύλλογος θα λέγεται “Το Χαμόγελο του Παιδιού”. Ελάτε, λοιπόν, να βοηθήσουμε. Αν ενωθούμε όλοι, θα τα καταφέρουμε» έγραψε το πρωί της 9ης Νοεμβρίου 1995 στο ημερολόγιό του ο 10χρονος Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο εμπνευστής και ιδρυτής του «Χαμόγελου του Παιδιού», το οποίο τη Δευτέρα κλείνει είκοσι χρόνια ζωής. Ο Ανδρέας, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, δεν τα κατάφερε και «έφυγε» στις 22 Δεκεμβρίου του 1995, ενάμιση μήνα μετά τη γραπτή του επιθυμία, μια επιθυμία που είχε εκφράσει πολλές φορές και προφορικά στον πατέρα του, Κώστα Γιαννόπουλο, ο οποίος με σεβασμό στη μνήμη του παιδιού του έκανε το όραμα του μικρού Ανδρέαπραγματικότητα. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

xamogelo-tou-paidiou-giannopoulos-people-126-4

Ο έρωτας στην Αγγλία, ο ερχομός των παιδιών και το πρώτο χτύπημα 

Ο Κώστας Γιαννόπουλος από μικρό παιδί έχει την ανάγκη για δημιουργία. Ξεκινά να δουλεύει περιστασιακά από 14 ετών και, μόλις ενηλικιώνεται, πηγαίνει στην Αγγλία για να σπουδάσει marketing, ενώ εργάζεται και στο ελληνικό προξενείο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Η αγάπη του για τα ηλεκτρονικά gadgets τον οδηγεί στο να ασχοληθεί με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την πληροφορική, κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Παράλληλα, ερωτεύεται μια συμφοιτήτριά του και το 1979 αρραβωνιάζονται στην Αγγλία. Παρότι οι ευκαιρίες που του δίνονται εκεί είναι μεγάλες, αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου μετέπειτα ανοίγει και το πρώτο του computer shop, το Microbytes, στην οδό Στουρνάρη. «Μολονότι μπορούσα να μείνω στην Αγγλία, αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Παντρευτήκαμε στην Αθήνα και νοικιάσαμε ένα σπίτι στον Κολωνό. Το ξεκίνημα της νέας μας ζωής ήταν αρκετά δύσκολο, διότι τα οικονομικά μας ήταν περιορισμένα» παραδέχεται. Το 1982 έρχεται στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, ο Νίκος, και τρία χρόνια μετά, γεννιέται ο Ανδρέας. «Ήταν ένας ξανθός άγγελος με γαλάζια μάτια» συμπληρώνει ο κύριος Γιαννόπουλος. Η ζωή της οικογένειας κυλάει φυσιολογικά, με τον Κώστα Γιαννόπουλο και τη σύζυγό του να δίνουν απεριόριστη αγάπη στους γιους τους. Κάποια στιγμή, η μητέρα των παιδιών αρρωσταίνει από καρκίνο. «Παλέψαμε για να γίνει καλά και θεραπεύτηκε» λέει εκείνος. Δύο χρόνια μετά την περιπέτεια της συζύγου του, σε μια εκδρομή της οικογένειας στην Πάρνηθα, ο Ανδρέας παρουσιάζει συμπτώματα φωτοφοβίας και ανεξήγητους ιλίγγους. Οι δικοί του ανησυχούν και ξεκινούν έναν κύκλο εξετάσεων. Τα αποτελέσματα δεν είναι καλά. «Μια μαύρη Παρασκευή στις αρχές του 1995, με ενημέρωσαν πως ο Ανδρέας έχει όγκο στο κεφάλι. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα πήγαμε στην Αγγλία για να χειρουργηθεί. Από την αρχή εκείνος ήξερε τα πάντα. Οι Άγγλοι γιατροί μάς είχαν πει πως το παιδί πρέπει να γνωρίζει τι έχει. Επί μήνες ταλαιπωρήθηκε με χημειοθεραπείες, αλλά δεν αγκομάχησε, παρά μόνο δύο φορές. Πάλευε. Μετά το νοσοκομείο, πηγαίναμε στην ύπαιθρο, παίζαμε μπάλα, με πείραζε και με έλεγε άσχετο! Ήταν δυνατό παιδί. Δεν έπεφτε ψυχολογικά. Συνεπώς, δεν είχα το δικαίωμα να πέσω εγώ. Μόνο τα βράδια που κοιμόταν ξεσπούσα».

????????????????????????????????????

Η επιστροφή και η ξαφνική υποτροπή 

Μετά από αρκετούς μήνες παραμονής στο εξωτερικό, η επέμβαση πηγαίνει καλά και ο όγκος αφαιρείται με επιτυχία. Ο Ανδρέας επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεχίζει τις δραστηριότητές του στο σχολείο, αλλά και στο γυμναστικό σύλλογο Χαλανδρίου, όπου παίζει μπάσκετ. «Ήταν διαφορετικό παιδί από τα υπόλοιπα, αλλά δεν ήθελε να το δείχνει. Σε ό,τι κι αν έκανε ήταν τέλειος και δεν πρόδιδε ποτέ τους ανθρώπους. Λάτρευε τα παιδιά και απεχθανόταν την αδικία. Ακόμα και εμένα, όταν θεωρούσε πως είχα άδικο, με έβαζε στη θέση μου. Ήταν απόλυτος σε ορισμένα πράγματα. Θυμάμαι πως, όταν ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο, στενοχωριόταν που έβλεπε παιδιά στα φανάρια και δίναμε στα αγοράκια αυτοκινητάκια και στα κορίτσια κουκλάκια. Κάθε χρόνο μού ζητούσε να του αγοράζω κάρτες της Unicef, για να βοηθάμε τα παιδιά όλου του κόσμου» λέει με συγκίνηση. Η ξαφνική λιποθυμία του σε έναν αγώνα μπάσκετ που παρακολουθεί με τον πατέρα του θα ανατρέψει και πάλι τα δεδομένα στη ζωή τους. «Τελικά αποδείχτηκε πως ο καρκίνος είχε κάνει υποτροπή. Οι Εγγλέζοι γιατροί μάς είπαν να αφήσουμε το παιδί να έχει ένα ποιοτικό τέλος. Στην Ελλάδα μάς είπαν να κάνει χημειοθεραπείες και να το παλέψουμε. Παρότι εγώ, με πόνο στην καρδιά, είχα δεχτεί την εκδοχή των Εγγλέζων, η μητέρα του και η υπόλοιπη οικογένεια επέμεναν να κάνουμε μια προσπάθεια. Σε αυτή την προσπάθεια ο Ανδρέας ταλαιπωρήθηκε πολύ».

Το ημερολόγιο και η εκπομπή που ράγισε καρδιές 

Νοέμβριος του 1995. Ο Ανδρέας υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες. Ένα πρωινό, γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο την επιθυμία του για ένα σύλλογο που θα βοηθάει όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος. Μάλιστα έχει σκεφτεί και τον τίτλο: «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Όταν ο πατέρας του επιστρέφει στο σπίτι, κάθονται μαζί και κουβεντιάζουν για το «Χαμόγελο». Είναι μια δύσκολη περίοδος για την οικογένεια, αλλά κάνουν τα πάντα για να τον βλέπουν να χαμογελά. «Παρότι ήταν Νοέμβριος, εμείς είχαμε ήδη στολίσει για τα Χριστούγεννα. Ό,τι κι αν κάναμε, από τα πιο απλά πράγματα, βγάζαμε συνέχεια φωτογραφίες, κρατούσαμε τις στιγμές, διότι ξέραμε πως θα έφευγε από τη ζωή. Ο αγαπημένος του μπασκετμπολίστας, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ερχόταν κάθε μέρα και τον έβλεπε. Πλέον όλες μου οι κινήσεις είχαν σκοπό να τον κρατήσουν χαρούμενο. Ξεκίνησα να τηλεφωνώ σε αναγνωρίσιμα πρόσωπα, ώστε να επικοινωνήσουν μαζί του. Πρόσωπα που ο Αντρέας έβλεπε στην τηλεόραση και ήθελε να γνωρίσει. Τη Σοφία Βόσσου, την Έλντα Πανοπούλου, τον Πέτρο Φιλιππίδη, τον Θάνο Καλλίρη και τον Γιώργο Παπαδάκη». Ο τελευταίος μάλιστα τηλεφωνεί στον Αντρέα στις 30 Νοεμβρίου του 1995 να του ευχηθεί για την ονομαστική του εορτή και οργανώνει μια εκπομπή αφιερωμένη σ’ εκείνον. Στη συγκεκριμένη εκπομπή εμφανίζονται οι γονείς του, οι γιαγιάδες του, ο αδελφός του, οι φίλοι του, υπάλληλοι από το νοσοκομείο, καλλιτέχνες, ηθοποιοί και πρόσωπα που θαυμάζει ο 10χρονος Ανδρέας. Εκείνος, παρά τους αφόρητους πόνους, εμφανίζεται στο στούντιο και μιλάει για την επιθυμία δημιουργίας του συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Αν και εμφανώς ταλαιπωρημένος, τα εκφραστικά γαλάζια του μάτια και το χαμόγελο που σχηματίζει με τα δάχτυλά του συγκινούν όχι μόνο τους παρευρισκόμενος, αλλά και τους χιλιάδες των τηλεθεατών που παρακολουθούν. «Πριν την εγγραφή της εκπομπής Κόκκινη Κάρτα (που παίχτηκε την επόμενη μέρα της μαγνητοσκόπησής της), του είχαν χορηγηθεί 400 mg μορφίνης, γιατί ο Ανδρέας πονούσε» περιγράφει ο Κώστας Γιαννόπουλος. Η εκπομπή που κάνει μεγάλη αίσθηση στο πανελλήνιο προβάλλεται από τον ΑΝΤ1 στις αρχές Δεκεμβρίου του 1995, ενώ λίγες μέρες αργότερα, στις 22 Δεκεμβρίου, ο Ανδρέας φεύγει από τη ζωή. «Αισθανόμουν ένα απέραντο κενό, αλλά η επιθυμία του γι’ αυτόν το σύλλογο μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω. Προσωπικά είχα διαλυθεί. Λίγο καιρό μετά, η σύζυγός μου μου ζήτησε διαζύγιο και ο μεγάλος μου γιος, ο Νίκος, αποφάσισε να μείνει μαζί μου. Δυστυχώς, κι εκείνη αρκετά χρόνια αργότερα αρρώστησε ξανά και τη χάσαμε».

????????????????????????????????????

Η κακία που εισέπραξε και η δύναμη που τη νίκησε

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό η επιθυμία του Ανδρέα, ο πατέρας του έβαλε σε εφαρμογή την υλοποίηση του συλλόγου. «Πολύς κόσμος έδειξε ενδιαφέρον. Αυτό, όμως, που διαπίστωσα με την πάροδο του χρόνου ήταν πως το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων ήθελε να κάνει δημόσιες σχέσεις. Ακόμα και ορισμένοι από τους celebrities, που αρχικά έδειξαν ενδιαφέρον, στην πορεία το πήραν πίσω. Οι μόνοι που όντως στάθηκαν δίπλα μας ήταν ο Θάνος Καλλίρης, ο Πέτρος Φιλιππίδης και οΓιώργος Παπαδάκης. Οι υπόλοιποι μου έλεγαν ‘Πρέπει να ρωτήσω το δικηγόρο μου’ και, χωρίς να θέλω να αναφέρω ονόματα, ήρθαν περισσότερο για να πάρουν λάμψη από το θέμα του Ανδρέα, παρά να βοηθήσουν. Αισθάνθηκα κακεντρέχεια. Κάποιοι γύρισαν και είπαν πως χρησιμοποίησα το θάνατο του παιδιού μου για να προβληθώ. Εισέπραξα μεγάλη κακία. Πολλές φορές μού έβγαλαν νύχια. Οπότε αποφάσισα να συνεργαστώ με ανθρώπους που έδειχναν πραγματικό ενδιαφέρον. Βέβαια, δεν σου κρύβω πως στην αρχή από το στρες είχα πάει εννέα φορές στο νοσοκομείο, καθώς ήμουν στα πρόθυρα εγκεφαλικού. Όμως ο Ανδρέας μού άφησε ένα σκοπό ζωής και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω» αποκαλύπτει. Αναρωτιέμαι αν αυτά τα είκοσι χρόνια τον πλησίασαν ισχυρές προσωπικότητες της Ελλάδας, ώστε να βοηθήσουν με τον τρόπο τους το «Χαμόγελο του Παιδιού». «Ποτέ και αυτό γιατί ο σύλλογός μας δεν είχε γκλαμουριά, ώστε να βοηθήσουν και παράλληλα να προβληθούν. Οι περισσότεροι ήθελαν τη φιλανθρωπία της φιγούρας, κάτι που δεν ασπαζόμαστε. Συνεπώς, δεν έδειξαν ενδιαφέρον. Από την άλλη, όλο αυτό μου βγήκε σε καλό, διότι γνώρισα πολύ αξιόλογους ανθρώπους που με την ψυχή τους πρόσφεραν αφιλοκερδώς. Άνθρωποι που, παρότι είναι γνωστοί στον τομέα τους, επιθυμούν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους. Επίσης, υπάρχουν αρκετές εταιρείες που μας στηρίζουν με τα προϊόντα τους και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό για μας».

xamogelo-tou-paidiou-giannopoulos-people-126-3

20 χρόνια προσφοράς 
Ο βασικός σκοπός του «Χαμόγελου του Παιδιού» είναι ο ίδιος του ο τίτλος και τον υπηρετεί κατά γράμμα: Να δίνει χαμόγελο στα παιδιά. Να προσφέρει βοήθεια σε όσα παιδιά έχουν υποστεί είτε σωματική είτε ψυχολογική βία, να στηρίζει παιδιά με προβλήματα υγείας που βρίσκονται σε νοσοκομεία, να βοηθάει άπορες οικογένειες, αλλά και να φιλοξενεί παιδιά στα «Σπίτια του Χαμόγελου», όταν οι αρμόδιες εισαγγελικές και δικαστικές αρχές κρίνουν αναγκαία την απομάκρυνσή τους από το οικογενειακό τους περιβάλλον. «Αυτή τη στιγμή έχουμε έντεκα σπίτια όπου ζουν τα παιδιά μας, τρία σπίτια για ημερήσια φροντίδα και επτά που τα χρησιμοποιούμε τους καλοκαιρινούς μήνες. Όλα τα σπίτια είναι παραχωρήσεις ιδιωτών, εκτός από ένα που το κατασκευάσαμε με χορηγία» επισημαίνει.
Σε αυτά τα σπίτια μεγαλώνουν παιδιά (ακόμα και ορισμένοι ενήλικες), έχοντας στο πλευρό τους εξειδικευμένο προσωπικό που φροντίζει για την ομαλή διαπαιδαγώγηση και διαβίωσή τους. Αξίζει να σημειωθεί πως η τηλεφωνική γραμμή 1056 του “Χαμόγελου του Παιδιού” λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως, ενώ ο σύλλογος διαθέτει κινητές ιατρικές μονάδες με διασώστες και ιατρικό προσωπικό. «Δεν υπάρχει άλλος παρόμοιος οργανισμός στην Ελλάδα» προσθέτει ο κύριος Γιαννόπουλος. Στο «Χαμόγελο του Παιδιού» εργάζονται 410 επαγγελματίες που πληρώνονται και 2.300 άτομα που είναι εθελοντές και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς. Το όραμα του Ανδρέα όχι μόνο πήρε σάρκα και οστά, αλλά αισίως κλείνει είκοσι χρόνια προσφοράς. Μπορεί εκείνος να έφυγε από τη ζωή, αλλά ζει στις καρδιές όλων μας.
«Κάποια στιγμή, είπα μέσα μου να μου δείξει ένα σημάδι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ήρθε και κάθισε μια πεταλούδα στον ώμο μου.Όταν πέθανε το σκυλάκι του και το έθαψα στην Πεντέλη, πάλι εμφανίστηκε μια πεταλούδα και κάθισε στο γρασίδι όση ώρα έσκαβα χωρίς να κουνηθεί» λέει.«Μα είσαι εδώ πάντα εδώ, απ’ όλα τα χαμόγελα εσύ πιο φωτεινό. Όπου κι αν πάω, τον ήλιο μες στα μάτια θα κοιτάω, ο ουρανός θα ’χει για μας την ίδια θέα και θα ’ναι πάντα το χαμόγελό σου εκεί, Αντρέα» λένε οι στίχοι του τραγουδιού «Ένα χαμόγελο για τον Ανδρέα» που ερμηνεύει ο Θάνος Καλλίρης. Ένα τραγούδι που γράφτηκε για τον Ανδρέα και το χαμόγελό του. Ένα χαμόγελο που παρέμεινε και παραμένει φωτεινό.