Αρχείο

All posts for the day 26 Οκτωβρίου 2015

Τους φίλους στο facebook τους διαλέγουμε; – Ράινα Μελισσηνού

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou
Depressed-girl-on-Facebook
Έχουμε συνηθίσει να είμαστε επιλεκτικοί στις παρέες μας. Μόλις κάποιος μας ξινίσει, αμέσως κόβουμε τα πολλά πολλά και ξεπαρεού. Η αλήθεια είναι πως μάθαμε από μικροί πως «τους φίλους τους διαλέγουμε», γι αυτό και τσεκάρουμε κάθε τρεις και λίγο τις επιλογές μας και αν αποφασίσουμε πως «δε θέλουμε τέτοιους φίλους», αλλάζουμε ρότα.
Εξάλλου θεωρούμε πως δεν έχουμε χρόνο να σπαταλήσουμε κάνοντας παρέα με ανθρώπους που δεν μας ταιριάζουν. Τουλάχιστον στην αληθινή ζωή. Διότι στα ψηφιακά δρώμενα τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.
Στο facebook και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχουμε όλοι γίνει πιο «large» στα κριτήρια με τα οποία κάνουμε φίλους. Ήμασταν κάποτε συμμαθητές; Φυσικά και θα τον κάνω accept. Μένουμε στην ίδια γειτονιά; Το ίδιο. Τι και αν μπορεί να μη λέμε καλημέρα, αν συναντηθούμε; Είναι νόμος να κάνεις ένα like στο γείτονα. Σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει. Δουλεύουμε στον ίδιο χώρο ή στην ίδια πόλη ή έστω στην ίδια χώρα; Θα σε αποδεχτώ κι μετά αν κάτι δε μου πάει καλά, σε διαγράφω βρε αδερφέ. Για έναν ακόμα φίλο θα τα χαλάσουμε;
Με τούτα και μ’ εκείνα, φτάσαμε όλοι να έχουμε καμιά χιλιάρα φίλους. Να γεμίζει το χρονολόγιό μας με όλα αυτά που στην αληθινή ζωή θα βαριόμασταν ακόμα και ν’ ακούσουμε. Φαντάζεσαι να χαλάλιζες ένα πεντάλεπτο τη μέρα σε κάποιον που θα σου έδινε συνταγές και θα σου έβαζε φωτογραφίες με όλα αυτά που μαγειρεύει και τρώει; Δε νομίζω, Τάκη! Διότι αν δεν έχεις σκοπό, φίλε, να στείλεις ταπεράκι, ποιος ο λόγος να με ξελιγώνεις σε κάθε ανανέωση της σελίδας;
Το ίδιο φαντάζομαι θα ίσχυε αν είχες έναν φίλο που δεν άφηνε να πέσει τίποτα κάτω. Έχουμε όλοι από έναν τέτοιο. Δεν μιλάω για τους κολλητούς που –ούτως ή άλλως- έχουν υποχρέωση να κάνουνlike και comment σε κάθε ανάρτηση, γιατί αλλιώς μπορεί να κινδυνεύει και η σωματική τους ακεραιότητα. Αναφέρομαι στους άλλους εκείνους τους μακρινούς γνωστούς που από τότε που γίνατε φίλοι θεώρησαν υποχρέωση να ανατρέξουν σ’ όλες τις φωτογραφίες και να γράψουν από κάτω το σχόλιό τους. Από τότε, φυσικά, το κάνουν σε κάθε ανάρτηση που βλέπουν.Πολλές φορές δε, το χιούμορ τους δεν μπορείς να το πιάσεις καθώς δεν τους κάνεις καν παρέα για να ξέρεις πότε μιλάνε σοβαρά και πότε όχι, οπότε ελπίζεις να κάνουν πλάκα.
Μια άλλη κατηγορία φίλων που η διαδικτυακή παρέα έχει σταματήσει από καιρό να είναι ευχάριστη είναι εκείνοι «οι κολλημένοι με την μπάλα». Δεν εννοώ μόνο αυτούς που την έχουν δει αθλητικοί συντάκτες και μας ενημερώνουν για κάθε λεπτό του αγώνα. Εννοώ και τους άλλους όπου έχουν κολλήσει μ’ έναν οποιοσδήποτε φανατισμό. Μπορεί να έχουν πολιτικούς, ζωοφιλικούς ή διατροφικούς προβληματισμούς, τους οποίους εκφράζουν κάθε δέκα λεπτά με φανατικό τρόπο. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Το χειρότερο είναι πως ψοφάνε για καυγά. Για αυτούς τα κοινωνικά δίκτυα είναι ο δικός τους τρόπος να εκφράζουν κυρίως τη διαφωνία τους. Οπότε μπορεί να μη σου έχουν κάνει ποτέ like ή σχόλιο σε οτιδήποτε. Αν όμως μυριστούν ανάρτηση που αντιτίθεται στα δικά τους πιστεύω, τρέχουν αμέσως να δηλώσουν το παρόν.
Τέλος, είναι αυτοί οι ευκολόπιστοι που πιστεύουν πως τα κοινωνικά δίκτυα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που πραγματικά πιστεύουμε. Έτσι, μαζεύουν likes γιατί τους είπαν πως ο Mark για κάθε κλικ δίνει λεφτά για να θεραπευτούν παιδάκια. Σε κάνουν tag σε διαγωνισμούς που τους καλούν να νευριάσουν 20 φίλους για να μπουν στη μεγάλη κλήρωση και μαζεύουν υπογραφές για να σωθεί ο αγριόγαλος. Εννοείται πως είναι αυτοί που σου στέλνουν και διάφορα tantra σύμφωνα με τα οποία αν δεν αλλάξεις φωτογραφία προφίλ και δεν δώσεις εντολή να το κάνουν και άλλοι θα σε πατήσει το πρώτο τρόλεϊ που θα βρεθεί στο δρόμο σου. Οπότε καλείσαι να διαλέξεις την κατάρα ή ένα απλό καλό delete;
Πηγή:www.ilov.gr

 

Advertisements

Ένα μάθημα που πήρα από τον γιο μου

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

bday

Της Έλλης Πάντα

Ο γιος μου ήταν ενθουσιασμένος με τα γενέθλιά του τον περασμένο χρόνο. Τρεις μήνες πριν με ρωτούσε πόσες μέρες έχουν μείνει για να έρθει η μεγάλη μέρα. Κάθε μέρα επαναλαμβάνονταν ερωτήσεις όπως, «Πόσες μέρες;», «Πόσες ακόμα μέρες;», «Είναι πολλές μέρες ακόμα;» Με είχε τρελάνει με αυτό το ζήτημα.

Όσο η μεγάλη μέρα πλησιάζε, ήταν ξετρελαμένος. Το προηγούμενο βράδυ των γενεθλίων ήταν σαν την παραμονή των Χριστουγέννων, αλλά με 100πλάσια ανυπομονησία. Όταν επιτέλους τελειώσαμε με τις προετοιμασίες και τον στολισμό του σπιτιού, τον έβαλα για ύπνο. Όταν τον φίλησα για καληνύχτα, με κοιτάζει και μου λέει, «Αύριο θα είναι η καλύτερη μέρα της ζωής μου.»

«Φυσικά και θα είναι», του είπα. Είχαμε κάνει μεγάλα σχέδια και όλα τα αγαπημένα του πράγματα θα συνέβαιναν αυτή τη μεγάλη μέρα.

Το πρωί που ξύπνησε, κάτι φαινόταν να μην πηγαίνει καλά. Ένιωθε ζεστός. Άνοιξε ένα δώρο και φύσηξε το κεράκι που το είχαμε βάλει στο ψωμί του. Κατά τις 8 το πρωί, ήταν ακόμα πιο ζεστός. Έκαιγε για την ακρίβεια. Το θερμόμετρο έδειξε πυρετό 39, 5 και σε λίγο άρχισε να κάνει εμετό.

Όταν κατάλαβα πόσο άρρωστος ήταν, απογοητεύτηκα τόσο πολύ. Όλα μας τα σχέδια είχαν βουλιάξει. Αντί να πάμε βόλτα, θα πηγαίναμε στο γιατρό και αντί να κάνει πάρτι, έκανε εμετό. Ένιωθα καταρρακωμένη για αυτόν. Τα γενέθλιά του καταστράφηκαν.

Περίμενα ότι θα δείξει την απογοήτευσή του. Περίμενα μια εκδήλωση των συναισθημάτων του με κλάματα και ουρλιαχτά και παράπονα, αφού η μέρα που τόσο πολύ περίμενε εδώ και μήνες, τελικά χάλασε σε μια στιγμή.

Αυτό όμως ποτέ δε συνέβη. Ποτέ δεν έκλαψε. Ποτέ δεν κατέρρευσε. Ούτε καν που παραπονέθηκε.

Η μέρα πέρασε με το παιδί στην αγκαλιά μου, να τρέμει από τον πυρετό. Του δώσαμε τα δώρα του που με το ζόρι μπορούσε να ανοίξει και του τραγουδήσαμε το τραγουδάκι των γενεθλίων όσο ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ. Στο τέλος της μέρας του έδωσα ένα μικρό κέικ με 5 κεράκια. Χαμογέλασε, τα έσβησε και έφαγε μια μπουκιά.

Όταν τον πήγα στο κρεβάτι του να κοιμηθεί, μου είπε «Ήταν τα καλύτερα γενέθλια». Δε το περίμενα. Αν ήταν τα δικά μου γενέθλια, θα είχα εκνευριστεί και θα γκρίνιαζα όλη μέρα. Θα ήμουν πολύ νευριασμένη που από όλες τις μέρες του χρόνου, βρήκα να αρρωστήσω τη μέρα των γενεθλίων μου. Όμως, ο μικρός μου γιος δε το είδε έτσι.

«Γιατί ήταν τα καλύτερα γενέθλια;», ρώτησα.

«Γιατί ήμασταν όλη μέρα μαζί», μου είπε. «Και γιατί το κέικ ήταν καταπληκτικό.»

Εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου φτερούγησε από χαρά και υπερηφάνεια. Παρά την τροπή που πήρε αυτή η μέρα, ένιωθε ότι γιόρτασε κι ότι πέρασε πολύ όμορφα.

«Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε», του είπα και του φίλησα το κεφαλάκι του, που ακόμα ψηνόταν στον πυρετό.

Βγαίνοντας από το δωμάτιό του, κατάλαβα ότι αυτή τη μέρα πήρα ένα σημαντικό μάθημα από τον γιο μου. Μου έμαθε ότι ακόμα κι αν η ζωή σου παίζει άσχημα παιχνίδια καμιά φορά και τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίαζες, σου μένει η γλύκα από το κέικ. Κι αυτό είναι αρκετό για να σου φτιάξει τη μέρα.

Πηγή:www.babyads.gr

Μια μέρα θα αγγίξω τα αστέρια – Ιωάννης Σιδέρης

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou
Space+Shuttle+and+Lady+In+Wheelchair
Ανοίγω τα μάτια μου. Στην αρχή δεν μπορώ να αντιληφθώ πού βρίσκομαι και τα ανοιγοκλείνω σπασμωδικά προσπαθώντας να θυμηθώ. Τελικά τα χέρια μου πιάνουν το γνώριμο ύφασμα από τα σεντόνια. Πάλι δε θυμάμαι το όνειρο μου, ούτε τις τελευταίες στιγμές πριν κλείσω τα μάτια μου. Λες και γίνεται εσκεμμένα.


Μία γνώριμη φωνή με ξυπνάει από το λήθαργο των σκέψεων μου μπαίνοντας με ορμή στο δωμάτιο. «Καλημέρα καλέ μου! Καλά ξυπνητούρια! Ήρθε η ώρα να αδράξουμε την μέρα!». Αγαπημένη μου Έλενα… Από τότε που ανέλαβε να με φροντίζει όλο το 24ωρο, στιγμή δε με έχει αφήσει. Ειδικά αυτό το «άδραξε την μέρα» είναι το μότο της. Εύκολο να το λες βέβαια…

Στηρίζομαι στα δυο μου γερά χέρια και κοιτάω το δωμάτιο. Το πρώτο πρωινό φως με τυφλώνει λίγο, αλλά με ζεσταίνει ευχάριστα. Ακούω την Έλενα να φέρνει από την άκρη του δωματίου το καροτσάκι.Άσπονδος εχθρός, αιώνιος σύμμαχος. Ποτέ μου δε θα το συνηθίσω αλλά ούτε μπορώ και να το αποχωριστώ.
Με αρκετή δυσκολία, και στηριζόμενος πάντα στα χέρια μου, ανεβαίνω στο καροτσάκι μεταφέροντας και τα δύο ακίνητα μου πόδια. Η Έλενα προσφέρεται να βοηθήσει αλλά πάντα αρνούμαι ευγενικά.Δικό μου το βάρος, δική μου κι η ευθύνη να το μετακινώ.
Στο μπάνιο τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και αναγκαστικά χρειάζομαι την βοήθεια της. Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που είχα σταθεί όρθιος για να λουστώ. Πρέπει να ήμουν μωρό και να με έκανε μπάνιο η μητέρα μου, τραγουδώντας έναν αστείο σκοπό που με έκανε να γελάω. Ή έτσι μου έχουν πει, καθώς η ανάμνηση είναι θολή και ξεχασμένη.
Βγαίνοντας από το σπίτι συναντώ και τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Μπορώ να βρω πολλούς λόγους να διαμαρτυρηθώ για την κατάσταση στο δρόμο, για την ασέβεια των οδηγών, για την ανευθυνότητα των περαστικών. Αλλά έχω σιχαθεί να ασχολούμαι με αυτά. Απελπίζομαι όταν δεν μπορώ να πάω με την παρέα μου για βόλτα επειδή όλοι θα σκέφτονται αν θα τα καταφέρω. Τρελαίνομαι όταν οι γυναίκες με κοιτάνε περίεργα και σκέφτονται «άραγε είναι παράλυτος και στο σεξ;». Όχι κούκλα μου, εκτός κι αν θες να σου κάνω αεροπλανικά και να κρέμομαι από τον πολυέλαιο.
Πολλές δουλειές δεν είναι εύκολες για ένα άτομο σαν και εμένα, αλλά ευτυχώς πάντα ήμουν καλός με τους αριθμούς. Στο λογιστικό γραφείο που εργάζομαι όλοι μου φέρονται με τον καλύτερο τρόπο, αν και έχω αναφέρει ότι δε θέλω καμία εξυπηρέτηση παραπάνω από τον οποιοδήποτε.
Αυτό που σιχαίνομαι, βέβαια, είναι το βλέμμα συμπόνοιας και λύπησης που συναντάω από τους πελάτες, όταν με βλέπουν.
«Δεν θέλω την λύπηση σας ηλίθιοι, ισότητα και κατανόηση ζητάω. Και βγάλε αυτό το καθυστερημένο χαμόγελο από το στόμα σου, δεν έχει πρόβλημα ο εγκέφαλός μου, τα πόδια μου έχουν!». Φυσικά καμία από αυτές τις λέξεις δε βγαίνει από το στόμα μου, παρά μόνο εξυπηρετώ όσο πιο ευγενικά μπορώ και μετά κλείνομαι στον εαυτό μου.
Η Έλενα μετά την δουλειά συνηθίζει να με πηγαίνει βόλτα στο πάρκο. Εκεί συναντώ κι άλλα άτομα με παρόμοια κινητικά προβλήματα για κουβέντα και παρέα. Η ζωή τους συνήθως περιβάλλεται από μιζέρια και αυτολύπηση, οπότε προτιμώ απλά τις περισσότερες φορές να χαζεύω τους περαστικούς.
Μία παρέα με πιτσιρίκια παίζουν ποδόσφαιρο στο πάρκο δίπλα μου. Τους παρακολουθώ νωχελικά, με μία γλυκιά εικόνα στο μυαλό μου ότι μέσα σε όλα αυτά κινείται και μία αόρατη δικιά μου σκιά, παίρνει την μπάλα, πασάρει στον πρώτο επιθετικό και σκοράρει. Η σκιά μου πανυγηρίζει και μαζί της κι εγώ.
Η μπάλα έρχεται προς το μέρος μου. Ένα αγοράκι μου φωνάζει να του την πετάξω πίσω. «Πήγαινε φέρε την ρε βλάκα, αφού ο άλλος είναι ανάπηρος δεν βλέπεις;» ακούω να του λένε οι φίλοι του. Ντροπιασμένο, έρχεται το παιδάκι και μου ζητάει συγνώμη. Του τη δίνω πίσω χωρίς να πω τίποτα.Ήρθε η ώρα να φύγουμε. Η Έλενα το καταλαβαίνει και με γυρνάει σπίτι.Στο βραδινό είμαι ολιγομίλητος όσο κι αν προσπαθεί να μου φτιάξει το κέφι η Έλενα. Συνήθως χάνομαι, κοιτώντας έξω από το παράθυρο τον κόσμο να περνάει, να τρέχει να προλάβει ένα ταξί, να ανεβαίνει τα σκαλιά για να πάει σπίτι του, να χαζολογάει με τους φίλους του, να περπατάει μεθυσμένος τραγουδώντας, να σκοντάφτει και να πέφτει στο πεζοδρόμιο.Ξαπλώνω στο κρεβάτι κι ακούω την Έλενα να σβήνει τα φώτα και να βγαίνει από το δωμάτιο.Μοναδικός μου σύμμαχος σε αυτήν την βραδινή συμφωνία το ταβάνι και οι σκιές που τρεμοπαίζουν. Ξαφνικά οι εξωτερικοί ήχοι χάνονται, ο πραγματικός κόσμος φεύγει στο παρασκήνιο και έρχεται ένας καινούργιος, ο δικός μου, ο μοναδικός.Σε αυτόν τον κόσμο βλέπω τον εαυτό μου να ξυπνάει το πρωί, να κατεβαίνει από το κρεβάτι και να πετάει έξω από το παράθυρο. Να πετάει μακριά από τα τις ατελειώτες σκάλες, τις καθιστικές δουλειές, τις γυναίκες με περίλυπο ύφος. Να πετάει πάνω από τα γήπεδα που παίζουν ποδόσφαιρο, να πιάνει την μπάλα και να βάζει γκολ στο απέναντι τέρμα, να βλέπει την Έλενα και να της αναφωνεί ότι δε χρειάζεται πλέον καροτσάκι, ούτε πατερίτσες, ούτε συμπονετικά χαμόγελα, ούτε ψεύτικες συμβουλές.
Ξέρω ότι αύριο το πρωί που θα ανοίξω τα μάτια μου τίποτα από αυτά δε θα ισχύει. Μπορεί και να μην τα θυμάμαι καν.

Αυτήν την στιγμή όμως, αυτήν την μοναδική στιγμη, θα δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο. Θα αδράξω τη μέρα και θα τη ρουφήξω ως το κόκκαλο μέχρι το επόμενο πρωί, που ο ήλιος θα με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Ήρθε η ώρα να κλείσω τα μάτια μου και να το απολαύσω.
Καλή σας νύχτα.

Πηγή:www.ilov.gr

Για τις μαμάδες που δεν εργάζονται και «κάθονται όλη μέρα»

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

12423

από Φοίβη Γλύστρα

Αν είστε μαμά που δεν εργάζεται (από τότε που γέννησε ή… από πάντα) σίγουρα έχετε νιώσει ενοχλημένη από την ατάκα –ή το υπονοούμενο- «Καλά, και τι κάνεις όλη μέρα σπίτι; Δεν βαριέσαι;». Αν είστε εργαζόμενη μαμά (καλή δύναμη, παρεμπιπτόντως), τότε ίσως το μικρό, κακό διαβολάκι που κατοικεί στο μυαλό σας, σας έχει υπαγορεύσει αυτά τα λόγια.

Τι κάνουν λοιπόν οι μαμάδες που δεν δουλεύουν; Μετακινούνται από καναπέ σε κρεβάτι με καφέ/ περιοδικά/ σνακς/ κοκτέιλ με ομπρελίτσες; Καλλωπίζονται ακατάπαυστα μπροστά στον καθρέφτη; Βαριούνται θανάσιμα ;

Όχι, δεν βαριούνται. Αντιθέτως, πνίγονται στη δουλειά. Και, δηλαδή, τι κάνουν; Κάνουν δουλειές, που σύμφωνα με μελέτη, θα έπρεπε να αμείβεται με 82 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Δηλαδή, τι κάνει όλη μέρα μια μαμά που δεν εργάζεται;

Κάνει όλη τη φασίνα

Δεν εργάζεται, δεν είναι πλούσια, κι έτσι δεν δικαιολογείται οικιακή βοηθός –εκτός ίσως από μερικές φορές το μήνα «για τα χοντρά». Αυτό σημαίνει ότι τζάμια, χαλιά, γενική στο μπάνιο και άλλες τέτοιες δουλειές που μια μαμά που δουλεύει δεν προλαβαίνει ούτε γι’ αστείο να κάνει, για τη γυναίκα που δεν εργάζεται είναι καθημερινότητα. Γι’ αυτό τα χέρια της είναι συνήθως ξηρά –χλωρίνες, καθαριστικά, νερά.

Έχει τα πιο απαιτητικά αφεντικά του κόσμου

Για τις μαμάδες που δεν εργάζονται και «κάθονται όλη μέρα» - Εικόνα1

Κάθε φορά που μια εργαζόμενη μαμά παραπονιέται για το δύστροπο αφεντικό της, ένα πιτσιρίκι γελάει διαβολικά. Οι μαμάδες που «όλη μέρα κάθονται στο σπίτι» έχουν για προϊστάμενο ένα χαριτωμένο, απαιτητικό, γκρινιάρικο ανθρωπάκι που θέλει να παίξει, να φάει επιτέλους corn flakes, να ζωγραφίσουν τουλάχιστον τέσσερα κάστρα με ιππότες και να πάνε στις κούνιες.

Και όλα αυτά, τα θέλει τώρα. Ή μάλλον όχι, τα θέλει… χτες. Η πιο αγχωτική προθεσμία για δουλειά μπορεί άνετα να συγκριθεί με ένα νήπιο που κυλιέται στο πάτωμα και γοερά λέει «Θέεεελω» ή «Αφού υποσχέεεθηκεεεες». Επιπλέον μια μαμά που δεν εργάζεται έχει σοβαρές πιθανότητες να έχει «πάνω απ’ το κεφάλι της» περισσότερους από έναν εργοδότες.

Παιχνίδια, πολλά παιχνίδια

Η ημέρα μιας μαμάς που δεν εργάζεται, περιλαμβάνει άπειρο παιχνίδι –ειδικά αν το παιδί είναι ακόμη μικρό και δεν έχει αρχίσει να κάνει βήματα προς την αυτονομία. Θα παίξει κούκλες , κρυφτό και μπάλα, θα χοροπηδήξει στο κρεβάτι, θα κυνηγήσει δεκάδες φορές το μωρό στο διάδρομο (κι αυτό κάθε που του λέει «Σ’ έπιασα!», θα ξεκαρδίζεται).

Και όταν η-τι-κάνεις-όλη-μέρα μαμά δεν παίζει, τότε μαζεύει παιχνίδια. Από το πάτωμα, από τα κρεβάτια, πίσω απ’ τους καναπέδες, πάνω απ’ τη στέγη. Εκατομμύρια παιχνίδια («Γιατί έχουμε τόσα παιχνίδια;») και δισεκατομμύρια τουβλάκια και τρισεκατομμύρια αυτοκινητάκια.

Κάνει 32 δουλειές ταυτόχρονα

Για τις μαμάδες που δεν εργάζονται και «κάθονται όλη μέρα» - Εικόνα2

Με τον ώμο στηρίζει το ακουστικό στ’ αυτί της και μουρμίζει «ναι, ναι» στη μαμά/ πεθερά/ τραπεζικό/ τηλεφωνήτρια που φλυαρεί. Ταυτόχρονα, δοκιμάζει στον καρπό της τη θερμοκρασία του γάλατος του μωρού και με επιδεξιότητα νίντζα κουνάει με το πόδι το ριλάξ, μήπως και το μωρό σταματήσει να κλαίει.

Χαλαρές βόλτες για ψώνια (δεν κάνει)

Για τις μαμάδες που δεν εργάζονται και «κάθονται όλη μέρα» - Εικόνα3

Είναι ωραία, σκέφτεστε ίσως, να έχεις όλη την ημέρα δικιά σου. Να ξυπνάς ό,τι ώρα θες και με την άνεση σου να κάνεις τα ψώνια σου παρέα με το παιδί. Δεν είναι αυτή όμως η καθημερινότητα μιας μαμάς που μένει σπίτι. Αντίθετα, ξυπνάει όταν το παιδί ξυπνήσει (δηλαδή απ’ το άγριο χάραμα) και ακολουθεί πιστά τις ανάγκες και το πρόγραμμά του. Μια μητέρα που εργάζεται ίσως πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ στα γρήγορα, μετά τη δουλειά. Η μαμά που ζει όλη τη μέρα με το παιδί της -και που δεν έχει καμία βοήθεια- θα το ντύσει, θα το βάλει στο καρότσι, θα κάνει τη διαδρομή στα κακοτράχαλα πεζοδρόμια μέχρι το σούπερ μάρκετ, θα διαχειριστεί τα παράπονα και τα «θέλω να πάρουμε παγωτό» του παιδιού και, τελικά, εξαντλημένη και φορτωμένη θα πάρει το δρόμο του γυρισμού.

Όχι, δεν είναι κόλαση, αλλά σίγουρα δεν είναι ο παράδεισος που κάποιοι φαντάζονται.

Ησυχία, ξεκούραση και ιδιωτικότητα

Για τις μαμάδες που δεν εργάζονται και «κάθονται όλη μέρα» - Εικόνα4

Ενώ κάποιοι σκίζονται στη δουλειά, άλλοι κάνουν τη ζωή τους άνετοι στο σπιτάκι τους. Μπα. Το να μένεις 24 ώρες το 24ωρο με τα παιδιά σου σημαίνει ότι 24ώρες το 24ωρο τρέχεις και δεν φτάνεις. Ο μεσημεριανός τους ύπνος -όταν είναι ακόμη μικρά και κοιμούνται το μεσημέρι- είναι ίσως η μόνη όαση. Και, μπορεί η κάθε μαμά να απολαμβάνει και να χαίρεται το χρόνο που περνάει με τα παιδιά της (όσο ακόμη είναι μικρά και τον χαίρονται κι εκείνα), αλλά ποιος θέλει να πηγαίνει στην τουαλέτα με κοινό;

Μερικές μαμάδες που δουλεύουν, ανυπομονούν να πάνε στη δουλειά

Εννοείται πώς οι μαμάδες που δουλεύουν, περνούν δύσκολες ώρες όταν πρέπει να αποχωριστούν το παιδί τους. Και, εννοείται, πώς το να περνάς τη μισή σου μέρα χωριστά απ’ το παιδί σου προκαλεί άγχος ή ενοχές ή απλά… σου λείπει. Όμως είναι γεγονός ότι η δουλειά είναι ανάσα. Προσφέρει αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία και -ειδικά αν έχει κανείς την τύχη να μην είναι πολύωρη- μπορεί να φτιάξει τη διάθεση και να κάνει τη μαμά πιο ισορροπημένη.

Δεν θέλουμε επουδενί να βάλουμε λάδι στη φωτιά της ανούσιας διαμάχης μεταξύ εργαζόμενων μαμάδων και μαμάδων που μένουν σπίτι. Πρέπει απλώς να υπογραμμιστεί ότι μια μαμά που περνάει όλη της μέρα με το μωρό της, δεν κάνει απαραίτητα ζωή χαρισάμενη. Τρέχει, αγχώνεται, επικοινωνεί λίγο με ενήλικες, εργάζεται σκληρά για να «φέρει βόλτα» το σπίτι και, όχι, δεν βαριέται, δεν κάθεται όλη μέρα, δεν κάνει διακοπές.

Κάνει τη μαμά. Κι αυτή είναι μια δουλειά που πληρώνεται με πολλή αγάπη, αλλά είναι μια δύσκολη δουλειά.

Πηγή:www.mama365.gr

ΤΕΛΕΙΑ……ΚΑΜΙΑ

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

2c28b39483e052cb34257133545d1eaa_L

Και ξαφνικά έγινα…. μαμά!!! Μια από τις ωραιότερες λέξεις στον κόσμο, με νόημα τόσο βαθύ και αναλλοίωτο. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τώρα στην αρχή, θα είμαι καλή, θα ανταποκριθώ στις προσδοκίες της, στις ανάγκες της, θα με αγαπάει;; Όλα αυτά τα στερεότυπα που δεν πίστευα πως θα αντιμετωπίσω κατακλύζουν ξαφνικά το κεφάλι μου!

Άκουγα υπερβολές κι έλεγα πως δεν υπάρχει περίπτωση να τις κάνω. Κι όμως, αμέτρητες φορές, στάθηκα ήσυχα πάνω από το κεφαλάκι της την ώρα που κοιμόταν για να δω αν αναπνέει. Και είμαι στην αρχή! Δυόμιση μηνών τη στιγμή αυτή. Δε θα μιλήσω για τις εμπειρίες μου ως μαμά. Αδύνατο γιατί είναι ελάχιστες. Θα ταξιδέψουμε στις ανησυχίες μιας κοπέλας, που από κόρη έγινε μαμά και που ξαφνικά γνώρισε τον έρωτα της ζωής της σε δυο μικρά αθώα παιδικά μάτια που από την πρώτη στιγμή ήταν ανοιχτά και τη γέμισαν απερίγραπτα συναισθήματα.

Φοβάμαι μήπως δεν είμαι καλή.. και έπειτα σκέφτομαι πως κανείς δεν είναι τέλειος, ένα σχολείο είναι η ζωή από την πρώτη μέχρι την τελευταία ανάσα κάτι μαθαίνουμε. Και για να είμαστε ειλικρινείς τίποτα δεν είναι εύκολο. Από την κοιλιά της μάνας ως το τέλος έναν αγώνα δίνουμε. Για να μεγαλώσουμε, να μάθουμε, να κάνουμε, να είμαστε, να δώσουμε πνοή σε όλα εκείνα τα ρήματα και τις καταστάσεις που θα επιβεβαιώσουν την ύπαρξή μας. Θα κάνουμε λάθη. Όλοι. Και από εκείνα θα μάθουμε κάποιοι ενώ άλλοι θα τα επαναλάβουμε με την ίδια ταχύτητα που τα πράξαμε εξαρχής.

Μεγαλώνοντας φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και στην πορεία αλλάζουμε ρότα και ερχόμαστε αντιμέτωποι με απρόσμενους επισκέπτες. Άλλοι είναι περαστικοί και άλλοι μόνιμοι στο ταξίδι μας, μα όλοι αφήνουν χνάρια ανεξίτηλα στο μονοπάτι μας. Όλοι καθορίζουν το ποιοι είμαστε τελικά, τι θα κρατήσουμε, τι θα αφήσουμε στη διαδρομή και τι είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε.

Δε βρέθηκα απροετοίμαστη. Όχι, τουλάχιστον όπως κάποιοι το εννοούν. Από μικρή ήθελα να γίνω μαμά. Να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα πλασματάκι τοσοδούλικο που θα μεγαλώνει μέρα τη μέρα και θα πρέπει εγώ να του δώσω τα εφόδια για να σταθεί στα πόδια του και να ακολουθήσει τη δική του πορεία. Προετοιμασμένος για το τι θα επακολουθήσει δεν είσαι, βέβαια, ποτέ. Δεν ξέρεις πως μόλις το αντικρύσεις η ζωή σου αλλάζει ολοκληρωτικά. Κλαίει και η καρδιά σου χτυπάει δυνατά. Αναρωτιέσαι τι θέλει, ώστε να είναι ευτυχισμένο, χαρούμενο, υγιή. Το μαθαίνεις και σε μαθαίνει, βήμα βήμα για να χτίσετε μια σχέση ζωής. Κι όταν σου χαμογελάει ξέρεις ότι η ευτυχία όλου του κόσμου σου βρίσκεται σε αυτό το χαμόγελο γιατί αγαπάς όπως ποτέ δεν έχεις αγαπήσει και καταλαβαίνεις με τη σειρά σου τη μάνα σου κι αυτόματα την αγαπάς ακόμα πιο πολύ για όλα εκείνα που σου έδωσε, για τον αγώνα που έκανε καθημερινά, τις νύχτες που ήταν ξάγρυπνη στο προσκεφάλι- φύλακας άγγελος.

Ίσως δεν είναι όλες οι γυναίκες έτσι. Αδύνατο να το πω με βεβαιότητα, μα αυτή τη στιγμή με το μπουμπουκάκι μου να κοιμάται ήρεμα στο κρεβάτι του κι έμενα να αναπολώ τους μήνες που μοιραζόμασταν το ίδιο σώμα και τρεφόταν από τη σάρκα μου, τολμώ να πω πως η σχέση μάνας-παιδιού δεν περιγράφεται, χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τους μπαμπάδες.

Ένα δέσιμο περίεργο. Ένα μπιζελάκι που έγινε ανθρωπάκι. Ένα μικρό θαύμα. Μου κουκίδα με τικ τακ που τώρα μου χαμογελάει. Δεν είναι υπέροχα ανεξήγητο;;;;;; Το ωάριο συναντιέται με το σπερματοζωάριο και η ένωση συνεπάγεται αλλεπάλληλους πολλαπλασιασμούς και από ένα κύτταρο δημιουργείται ο άνθρωπος. Ζυγίζει στην αρχή γραμμάρια. Κι όμως έχει χεράκια, ποδαράκια, δαχτυλάκια, μυτούλα, αυτάκια, ματάκια, στοματάκι. Έχει τα πάντα!!!!

Μια εξέταση στο γυναικολόγο. Μετράει τα δαχτυλάκια της. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε! Τέλεια, λέει. Και ο άντρας μου χαμογελά. Κι εγώ μέσα στο άγχος μου αναρωτιέμαι γιατί χαίρονται. Πέντε;;; Αυτό είναι το φυσιολογικό;;;;;;; Συνέρχομαι. Φυσικά και είναι! Πέντε όμορφα μικρά δαχτυλάκια που τυλίγονται τώρα γύρω από το δικό μου δάχτυλο και το σφίγγουν με δύναμη. Με τόσο δύναμη αλήθεια που ώρες-ώρες αναρωτιέμαι, ένα τόσο μικρό ανθρωπάκι μπορεί να κάνει απίστευτα πράγματα. Κι όμως μπορεί.. πιο πολύ από μένα ίσως. Έτσι ξεκινάει, θέλει να κατακτήσει τα πάντα και θα τα καταφέρει.

Οι μέρες περνάν κι ο αγώνας συνεχίζεται. Μέσα μου. Με γνωρίζει. Μου χαμογελάει. Μου δείχνει με τον μοναδικό τρόπο της πως για αυτήν είμαι σημαντική. Και ξέρω ότι οι νύχτες που θα θέλει να κρύβεται στην αγκαλιά μου θα περάσουν πιο γρήγορα από ότι είχα φανταστεί γιατί ο χρόνος τρέχει και αν τον αφήσουμε προσπερνά. Ας τον προλάβουμε.. ας γευτούμε αυτές τις στιγμές που φεύγουν αμετάκλητα χαραγμένες στη μνήμη μας.. η μυρωδιά τους, τα μικροσκοπικά χεράκια που εξερευνούν το πρόσωπό μου.. Μαγεία.

Απογοήτευση γιατί την έφερα στον κόσμο με καισαρική.. απογοήτευση που δεν κατάφερα να τη θηλάσω για περισσότερο καιρό. Μα για λίγο. Έζησα το θαύμα, έφερα στη ζωή ένα υγιέστατο μωρό, παιδεύτηκα, έκλαψα, προσπάθησα και θα τα έκανα όλα από την αρχή. Δεν έχει σημασία ο τρόπος. Από τη στιγμή που μαθαίνεις την ύπαρξη του, από τότε που αντιλαμβάνεσαι τις πρώτες του κινήσεις, από τις στιγμές της ομορφότερης αγωνίας μέχρι να το κρατήσεις στα χέρια σου και να νοιώσεις την ανάσα του.. είσαι μαμά. Κι είναι ένα συναίσθημα απερίγραπτο. Όταν το βιώνεις αντιλαμβάνεσαι. Το φόβο για το συνάχι, την ανησυχία για την αδιαθεσία, τη χαρά για τις φαινομενικά χωρίς νόημα φωνούλες.

Και καταλήγω… καμία δεν είναι τέλεια! Όλες είμαστε υπέροχες! Φαίνεται στα μάτια του μωρού μας… που φωνάζουν «Μανούλα, σ’ αγαπάω»!!

  …για τη μικρή μου Ιωάννα και τη μεγάλη μου Ιωάννα,
που καθεμιά μου διδάσκει καθημερινά πράγματα ανεκτίμητα ..

Άννα Γκασνάκη

Πηγή:freeminds.gr

Αλήθεια ή μύθος; Τα δίδυμα «παρακάμπτουν» μια γενιά!

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

twin-picture_v_633_451

«Άραγε θα κάνουμε και εμείς δίδυμα;»,αναρωτιούνται συχνά όσοι έχουν δίδυμα στην ευρύτερη οικογένειά τους. «Θα συνεχιστεί η κληρονομικότητα και ποιοι έχουν τις περισσότερες πιθανότητες»;

Σύμφωνα με μια αντίληψη η οποία μεταφέρεται με τα χρόνια, τα δίδυμα δημιουργούνται από κληρονομικότητα μέσα σε κάποια οικογένεια,  και για κάποιο περίεργο λόγο «παρακάμπτουν» μια γενιά! Αυτή λοιπόν η θεωρία, η οποία είναι ευρέως γνωστή σε όλο τον κόσμο, είναι μόνο εν μέρει αλήθεια.

Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και αρκετά χρόνια ότι υπάρχει ένα γονίδιο που μπορεί να προδιαθέτει τις γυναίκες να έχουν πολλαπλή ωορρηξία ή να  απελευθερώνουν δύο ή περισσότερα ωάρια σε ένα έμμηνο κύκλο. Όταν δύο από αυτά τα ωάρια γονιμοποιηθούν, προκύπτουν τα διζυγωτικά δίδυμα. Επειδή αυτό το γονίδιο είναι κληρονομικό,  υπάρχει πράγματι περίπτωση να προκύψουν διζυγωτικά δίδυμα σε μια ευρύτερη οικογένεια.

Αντίθετα, τα μονοζυγωτικά δίδυμα προκύπτουν από ένα γονιμοποιημένο ωάριο, το οποίο για τυχαίους λόγους διασπάται στα δύο, δημιουργώντας δύο έμβρυα με πανομοιότυπο DNA. Επειδή δεν έχει γίνει γνωστό από τους επιστήμονες κάποιο γονίδιο που να επηρεάζει τη διαδικασία αυτή, η ύπαρξη πολλών μονοζυγωτικών διδύμων σε μια ευρύτερη οικογένεια, θεωρείται μια απλή σύμπτωση.

Η αντίληψη όμως ότι τα δίδυμα παραλείπουν πάντα μια γενιά είναι ένας μύθος που έχει δημιουργηθεί με τα χρόνια. Η ψευδαίσθηση αυτή μπορεί να έχει προκύψει επειδή οι άνδρες που κληρονομούν το γονίδιο από τις μητέρες τους δεν επηρεάζονται από αυτό (καθώς δεν έχουν ωοθυλακιορρηξία!), όμως μπορούν να το περάσουν με τη σειρά τους στις κόρες τους, οι οποίες θα έχουν αυξημένη πιθανότητα να συλλάβουν δίδυμα.

Το συμπέρασμα…

Πράγματι τα διζυγωτικά δίδυμα δημιουργούνται από κληρονομικές αιτίες, όμως δεν ισχύει ότι αναγκαστικά παρακάμπτουν μια γενιά!

 

Πηγή:www.mytwins.gr

Φτιάχνουμε μαζί την ελληνική σημαία!

Published Οκτώβριος 26, 2015 by sofiaathanasiadou

greek flag

Οι παρελάσεις, τα παιδιά που περπατούν καμαρωτά με τη σημαία στα χέρια, τα τύμπανα που χτυπούν ρυθμικά…. Δικαίως οι εθνικές γιορτές είναι οι αγαπημένες των παιδιών. Για μας τους γονείς, όμως, είναι επίσης εξαιρετικές ευκαιρίες για να μάθουμε στα παιδιά σημαντικά πράγματα για την πατρίδα και την ιστορία τους και για τις αξίες της ζωής.

Και βέβαια, ας τους μιλήσουμε για την ελληνική σημαία, η οποία βρίθει συμβολισμών. Αποτελείται από εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και γαλάζιες παράλληλες λωρίδες. Πάνω αριστερά, μέσα σε ένα γαλάζιο τετράγωνο υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Για τους περισσότερους, ο σταυρός συμβολίζει το θρήσκευμα της χώρας. Υπάρχουν, όμως, και ορισμένοι που υποστηρίζουν πως είναι το πανάρχαιο σύμβολο του δυισμού και συμβολίζει τα τέσσερα στοιχεία της φύσης.

Ως προς τις λωρίδες, οι θεωρίες είναι πολλές. Για ορισμένους, οι λωρίδες αυτές αντικατοπτρίζουν τα κύματα της ελληνικής θάλασσας. Οι εννέα λωρίδες όμως, επίσης, αντιστοιχούν σε κάθε γράμμα ξεχωριστά της λέξης «ελευθερία». Επίσης, είναι τόσες, όσες οι συλλαβές του εθνικού συνθήματος «Ελευθερία ή Θάνατος». Σύμφωνα με αυτή την τελευταία θεωρία, οι πέντε γαλάζιες λωρίδες αντιστοιχούν στις συλλαβές «ε-λευ-θε-ρί-α» και οι τέσσερις λευκές στις συλλαβές «θα-να-τος».

Βάσει μίας ακόμη θεωρίας, οι εννέα οριζόντιες γραμμές συμβολίζουν τις εννέα μούσες της ελληνικής μυθολογίας:  Την Καλλιόπη (επική ποίηση), Ευτέρπη (μουσική), Κλειώ (ιστορία), Ερατώ (λυρική ποίηση), Μελπομένη (τραγωδία), Πολύμνια (ύμνοι), Τερψιχόρη (χορός), Θάλεια (κωμωδία), Ουρανία (αστρονομία).

Πέρα από τη συζήτηση περί ιστορίας και μυθολογίας, όμως, ας δείξουμε στα παιδιά πόσο διασκεδαστικό είναι να μάθουν να φτιάχνουν τη δική τους ελληνική σημαία!

Θα χρειαστείτε μπλε μαρκαδόρο ή νερομπογιά, ένα ξύλινο καλαμάκι και κόλλα. Ανοίξτε εδώ το πατρόν της σημαίας και τυπώστε την. Χρωματίστε μπλε κάθε κλειστή επιφάνεια που έχει μαύρη κουκκίδα. Κόβουμε τη σημαία, τη διπλώνουμε στη μέση και εκεί κολλάμε το καλαμάκι.

Πηγή:www.letsfamily.gr