Eπιλογή παιδικού σταθμού

Published 24 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

2-1

Αυτή είναι μια ανάρτηση που ήθελα να την κάνω από πέρσι, αλλά κρατήθηκα. Γιατί αν σας τα έλεγα έτσι κοφτά, όπως συνηθίζω, ίσως και να σας τρόμαζα. Τώρα όμως που όλα τα παιδάκια τακτοποιήθηκαν στα σχολεία τους, νιώθω πιο έτοιμη να τα πω. Αυτή είναι η δική μου οπτική, με βάση τα δικά μου κριτήρια. Μπορεί να ταιριάζουν με τα δικά σας, μπορεί και όχι. Όπως μου είπε πρόσφατα και μια φίλη μου: “Aν με βόλευε θα πήγαινα στο σταθμό που μου είπες, γιατί όπου με έχεις στείλει μέχρι τώρα (σ.σ. διακοπές και εξόδους) όλα τα βρήκα ακριβώς όπως τα περιέγραψες.” Αυτό συνέβη γιατί με αυτήν τη φίλη μου έχουμε τα ίδια κριτήρια. Το μέρος που της είπα να πάει διακοπές το καλοκαίρι είχε φανατικές θετικές κριτικές και φανατικές αρνητικές. Έχουμε τα ίδια κριτήρια, που σημαίνει ότι δίνουμε βάση στα ίδια πράγματα, άρα αυτά που είδα εγώ,  τα ίδια είδε κι εκείνη. Αυτή η μικρή εισαγωγή για να σας προλάβω και να σας πω πως δεν είναι απαραίτητο να έχουμε τα ίδια κριτήρια. Εσείς μπορεί να μένετε σε άλλα πράγματα από αυτά στα οποία δίνω προσοχή εγώ, οπότε δε χρειάζεται να αλλάξετε καμία γνώμη επειδή βγήκα εγώ η τυχαία και έγραψα στο internet μια λίστα με 1, 2, 3,…πράγματα που προσέχω σε κάθε παιδικό σταθμό.

Πριν ξεκινήσω τη λίστα να πω ότι έχω μεγάλη εμπειρία από σταθμούς, γιατί ξεκινήσαμε νωρίς, αλλάζαμε συχνά (λόγω συνθηκών και του τι μας βόλευε κάθε φορά) και γιατί κάποιες χρονιές τα παιδιά μου δεν πήγαιναν στον ίδιο παιδικό σταθμό. Να θυμηθώ να σας πω και έναν καλό λόγο για αυτό, γιατί παρόλο που δεν είναι το βολικότερο πράγμα στον κόσμο για το γονιό για τα παιδιά καμιά φορά είναι χρήσιμος αυτός ο διαχωρισμός σχολείων.

Τα πράγματα που εγώ προσέχω σε ένα σταθμό, μαζί με τα στοιχεία από τα οποία έχω “καεί” είναι τα εξής:

1. Tάξη και οργάνωση. Από πείρα σας λέω ότι δεν μπορεί να λειτουργεί άψογα ένας σταθμός στον οποίο επικρατεί το χάος. Χαρτιά στιβαγμένα πάνω στο γραφείο τη διευθύντριας, γενικότερη εικόνα μέσα σε αυτό που παραπέμπει σε φάση “χάνω τα αυγά και τα πασχάλια” δεν είναι καλά στοιχεία. Είναι πολύ κακά στοιχεία. Δείχνει ότι η διευθύντρια δεν μπορεί καλά-καλά να κουμαντάρει το χώρο της. Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν το πάμε σε επίπεδο συνολικής διαχείρισης και διεύθυνσης του σχολείου. “Όσα πάνε κι όσα ΄ρθουν” είναι η κατάσταση που θα χαρακτηρίζει ένα τέτοιο σχολείο, οπότε αν μπορείτε να το αποφύγετε, πάρ΄τε το παιδάκι σας και αλλάξτε δρόμο.

2. Διευθύντρια που μιλάει πολύ για το φοβερό επίπεδο του σταθμού της. Οι καλοί σταθμοί δε συζητούν ποτέ τέτοια θέματα και δεν περηφανεύονται για το πόσο καλοί είναι. Η εικόνα τους και τα αποτελέσματά τους μιλούν από μόνα τους.

3. Διευθύντρια που μένει στα δευτερεύοντα: χειροτεχνίες, φαγητό, έξτρα μαθήματα (μπαλέτα, καράτε, κλπ.). Θα την καταλάβετε αμέσως. Θα κάνετε το πρώτο ραντεβού μαζί της και αντί να κάτσει να ακούσει τι ζητάτε εσείς από έναν παιδικό σταθμό, αντί να κάτσει να ακούσει 5 πράγματα για το παιδί σας, θα σας βομβαρδίσει με τα αγνά υλικά που χρησιμοποιούν στο μαγείρεμα, θα σας δείξει τις περσινές χειροτεχνίες για να ψαρώσετε και θα σας πει τι καταπληκτική γιορτή έκαναν το καλοκαίρι. Όλα αυτά δεν προσφέρουν τίποτα. Βelieve me. Αυτό που εσείς θέλετε είναι ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί σας θα ανθίσει και θα αγαπήσει το σχολείο. Δε θέλετε το Harvard σε επίπεδο παιδικού σταθμού.

4. Διευθύντρια που προσπαθεί για να φαίνεται πολύ γλυκούλα. Μακριά. Πολύ κακός οιωνός. Και για να μην μπερδευόμαστε….άλλο είμαι χαριτωμένη, χαμογελαστή και γλυκιά από μόνη μου και άλλο τονίζω πόσο τα παιδιά με αγαπάνε και πόσο τα λατρεύω. Ηallo! Aυτή είναι η δουλειά σου. Αλίμονο αν δεν αγαπούσες τα παιδιά και δεν είχες την αποδοχή τους. Για να νιώθει την ανάγκη να τα πει, μάλλον τα αντίθετα συμβαίνουν. Συγνώμη αν σας χαλάω το όνειρο.

5. Διευθύντρια που γίνεται θυσία για τα παιδιά. Όσοι δίνουν εγκάρδια δε γίνονται θυσία, δε νιώθουν την ανάγκη να τονίσουν ότι τα έχουν σαν δικά τους. Και εδώ η εικόνα μιλάει καλύτερα από τα λόγια.

6. Διευθύντρια που μιλάει με αριθμούς. “Φέτος μας προτίμησαν 20 γονείς παραπάνω, που ήρθαν απογοητευμένοι από άλλα σχολεία και μας είπαν εδώ σε εσάς μόνο νιώθουμε ασφάλεια για τα παιδιά μας.” Όπως είστε, δίνετε συγχαρητήρια για την κατακόρυφη άνοδο των πωλήσεων, δείχνετε καταγοητευμένοι από τα κατορθώματα της κυρίας διευθύντριας – που μόλις έβγαλε σκάρτους όλους τους γύρω σταθμούς  – και φεύγετε για τον πλησιέστερο σταθμό. Δεν έχει σημασία ποιος θα είναι. Ένας από τους γύρω σταθμούς να είναι, αρκεί να μην είναι αυτός που βρίσκεστε μόλις τώρα και δίνετε συγχαρητήρια για τις φοβερές πωλήσεις του.

7. Οι πολλές χειροτεχνίες. Κακό, κακό, πολύ κακό πράγμα. Ειδικά αν φαίνονται πολύ ωραίες. Το παιδί κάνει μηχανικά ό,τι του πει η κυρία σε ένα φύλλο χαρτί που ήδη έχει φιλοτεχνηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη δασκάλα του. Δεν το θέλετε αυτό. Ή καλύτερα δε θέλετε μόνο αυτό. Θέλετε και ομαδικές εργασίες, θέλετε ένα φύλλο μουτζουρωμένο ή αδέξια κολλημένο που όμως δείχνει ότι το παιδί σας προσπάθησε πολύ για να το κάνει. Δε θέλετε το χέρι της κυρίας να κατευθύνει το χέρι του παιδιού στο σωστό σημείο που θα κολλήσει το γκοφρέ χαρτάκι. Θέλετε να το κάνει και μόνο του. Θα το καταλάβατε αν το έχει κάνει ΚΑΙ μόνο του, γιατί η χειροτεχνία δε θα είναι εντελώς σωστή και δε θα είναι για καδράρισμα στο σαλόνι. Προσωπικά, τα βάζω σε περίοπτη θέση, αλλά όχι γιατί είναι σπουδαία έργα τέχνης, αλλά γιατί είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ έργα τέχνης και έχουν την “υπογραφή” των παιδιών μου και όχι κατά τα 2/3 την υπογραφή της κυρίας τους και κατά το 1/3 τη δική τους υπογραφή.

8. Ο σταθμός που όλο πάει εκδρομές και παρακολουθεί διαρκώς θέατρα, εξειδικευμένα μαθήματα κλπ. Calm down. Μιλάμε για παιδικό σταθμό. Εδώ τα μισά παιδιά δεν ξέρουν πως να ζητήσουν ένα παιχνίδι από το διπλανό τους χωρίς να αρχίσουν να κλαίνε και να πλακώνονται στο ξύλο. Έχουν πολύ σοβαρότερα πράγματα να μάθουν από τα θέατρα, την κλασική μουσική και τα εικαστικά. Ας μάθουν πρώτα να συνυπάρχουν με τους άλλους και μετά όλα τα υπόλοιπα. Αλλά, ξέρετε? Πιο εύκολο να σε φορτώσω στο πούλμαν και να πάρουμε τους αγρούς ή να πάρω μια δασκάλα μπαλέτου 3 φορές την εβδομάδα, παρά να μάθω σωστή συμπεριφορά, διαχείριση θυμού, κανόνες συνεργασίας και άλλα τόσα χρήσιμα σε μικρά 2χρονα, 3χρονα και 4χρονα. Καταλάβατε τώρα γιατί σε πολλούς σταθμούς είναι πολλές οι έξτρα δραστηριότητες? Και καταλάβατε γιατί ενώ τα στέλνετε σχολείο δήθεν  μου τάχα μου γιατί έτσι θα κοινωνικοποιηθούν, αγρίμια τα στείλατε και αγρίμια τα πήρατε πίσω? Δεν είναι τα terrible twos και terrrible threes που φταίνε, αλλά τo βαριέμαι terribly του σχολείου να κάνει τη δύσκολη δουλειά.

9. Οι φήμες. Οι φήμες ποτέ δεν είναι ανυπόστατες. Ακόμη κι εγώ που έλεγα φέτος ότι δεν καταλαβαίνω από που προέρχονται όλες οι αρνητικές φήμες του νηπιαγωγείου της κόρης μου, βιάστηκα να κρίνω. Είδα τα φετινά πρωτάκια και κατάλαβα. Φουρνιά με φουρνιά παιδιών αλλάζει, οι δασκάλες μπορεί να έχουν αλλάξει, μην περιμένετε ότι το πέρσι ενός σταθμού θα είναι το ίδιο με το φέτος. ΕΚΤΟΣ ΑΝ….Εκτός αν η διευθύντρια είναι τσακάλι, πονάει το σταθμό της, δε βλέπει τα παιδιά σαν πελάτες της και τη νοιάζει προσωπικά το καθετί που συμβαίνει στο σταθμό. Αυτός ο σταθμός θα είναι αστέρι. Και καμία κακή φήμη δε θα ακούσετε, όσο και να ψάξετε. Αλλά δείτε…σας έβαλα δύσκολα. Σας μίλησα για διευθύντρια που τρέχει το σταθμό περισσότερο σαν δασκάλα και σαν γονιός, παρά σαν επιχειρηματίας. Πολύ δυσεύρετο αυτό. Όταν το συναντήσετε θα καταλάβετε την τεράστια διαφορά των δύο.

10. Τέλος διευθύντρια που δεν τη νοιάζει τι λένε οι γονείς. Μου έτυχε περίπτωση μαμάς που μου περιέγραφε πως έφυγε από παιδικό σταθμό γιατί η διευθύντρια επέμενε τα 2,5χρονα να βγάλουν την πάνα, ενώ η μαμά δεν ήθελε. Γούστο της και καπέλο της που δεν ήθελε. Ήθελε να μην πιέσει καθόλου, ήθελε να τη βγάλει μόνο του το παιδί όταν είναι εντελώς έτοιμο χωρίς να κάνει εκπαίδευση τουαλέτας πρώτα και γενικά καλά έκανε και ήθελε ό,τι ήθελε για το παιδί της. Αφού η μαμά ή το παιδί δεν είναι έτοιμο για τέτοιο βήμα, ακούμε ενεργά τους προβληματισμούς της, δεν κρίνουμε, δίνουμε χρόνο και αν η μαμά αργεί να το πάρει απόφαση και τελικά ζημιώνει το ίδιο το παιδί της ξαναμιλάμε με αγάπη και ηρεμία. Δε λέμε ότι τα παιδιά του σταθμού μας βγάζουν όλα την πάνα στα 2,5, γιατί αυτό από μόνο του είναι στενόμυαλο και χαζό. Δε διευθύνουμε το Ηarvard. Έναν παιδικό σταθμό διευθύνουμε και έχουμε να κάνουμε και με παιδιά, αλλά και με γονείς. Ουαί κι αλίμονο όποιος διευθυντής νομίζει ότι μπορεί να παρακάμψει γονιό προνηπίου. Μάλλον δεν έχει βρεθεί ποτέ του με γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας.

11. Και πραγματικό τέλος τώρα (το είπα και στο #10, αλλά θυμήθηκα και κάτι ακόμη τελικά)…Ο λεγόμενος “οικογενειακός” παιδικός σταθμός. Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα τι θα πει αυτό και κατά διαβολική σύμπτωση όσους παιδικούς σταθμούς μου τους παρουσίασαν έτσι, εγώ είδα τελικά περιβάλλον αντιεπαγγελματικό (πραγματική οικογένεια, μόνο “τι χαμπάρια?” δε λέγαμε μεταξύ μας), κατάσταση “χύμα στο κύμα” και άστα να πάνε. Θέλω επαγγελματίες στην εκπαίδευση των παιδιών μου. Αν γίνουμε όλοι μαζί φίλοι στο τέλος θα είναι αφού φύγουμε για το νήπιο. Όσο είμαστε εκεί να λέμε μια προσωπική κουβέντα, να μιλάμε στον ενικό, να συμπαθιόμαστε, αλλά να μην ξεχνάμε τη σχέση που μας συνδέει. Γιατί εύκολα στο πολύ οικογενειακό κλίμα θα φτάσετε σε σημείο να μην μπορείτε να μιλήσετε για κάτι που δε σας αρέσει ή που σας προβληματίζει, γιατί η απέναντι πλευρά θα το πάρει προσωπικά και θα παρεξηγηθεί. Δεν ψάχνετε μια ακόμη χαμένη ξαδέρφη σε μορφή διευθύντριας. Ψάχνετε μια επαγγελματία εκπαιδευτικό που ασχολείται προσωπικά με το κάθε παιδάκι και τον κάθε γονιό, γιατί αυτό επιτάσσει το επάγγελμά της και τα χρηστά ήθη αυτού.  Ξαδέλφες αν σας λείπουν, έχω εγώ ντουζίνα να σας στείλω από μία.

Καταλήγοντας θέλω να πω πως το Α και το Ω ενός σταθμού είναι η διεύθυνση. Αν αυτή είναι αστέρι, οι δασκάλες θα είναι αστέρια και όλα θα βαίνουν καλώς. Αν  η διεύθυνση είναι λοξή, με τάσεις υπεροψίας και μη συνεργάσιμη, τότε καλωσήρθες γονιέ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Με λίγο χρώμα, παιχνίδια, μουσική και χειροτεχνίες σε κάνουν να ξεχνάς ότι στην πραγματικότητα δε διαφέρει από ένα στρατόπεδο. Μην πεις ότι δε σου τα είπα.

Τέλος συγνώμη που μιλούσα σταθερά με τον όρο “διευθύντρια”. Έχει και άντρες διευθυντές, αλλά είναι λιγότεροι κι εγώ δεν έχω συναντήσει κανέναν. Όποιος ιδιοκτήτης ή διευθυντής παιδικού σταθμού θίχτηκε, καλώς έκανε και θίχτηκε γιατί ακριβώς για εσάς μιλάω. Αν είστε από τους άλλους, τους αγαπημένους μου διευθυντές, τότε σίγουρα δε θιχτήκατε γιατί δεν ταυτιστήκατε.

Με όλη μου την αγάπη!

Ο γονιός που βρήκε μετά από χρόνια αναζητήσεων τον απολύτως τέλειο, για τα δικά του γούστα, παιδικό σταθμό και νιώθει ευτυχής. Γιατί εκεί έξω για όλους μας υπάρχει το σχολείο που μας κάνει να νιώθουμε τέλεια που στέλνουμε το παιδί μας.

                                                    *****************

Kαι φυσικά πάλι ξέχασα κάτι. Γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις είναι καλό τα παιδιά μας να πηγαίνουν σε ξεχωριστά σχολεία? Γιατί κάποια μεγάλα παιδιά “καπελώνουν” τα μικρά αδέρφια. Και κάποια μικρά αδέρφια πνίγονται από αυτό, αλλά δεν ξέρουν πως να το εκφράσουν ή επαναπαύονται ότι πάντα θα τους σώζει ο μεγάλος και δεν προσπαθούν αρκετά να τα βγάλουν πέρα μέσα στη μικρή κοινωνία του σχολείου. Αν συμβαίνει αυτό, είναι πολύ δύσκολο να σας το επισημάνει η διευθύντρια του σχολείου, γιατί αυτομάτως θα πρέπει να διώξει έναν πελάτη της (το ένα σας παιδί). Ακόμη κι αν τα παιδιά είναι σε διαφορετικές τάξεις (που αυτό είναι σχεδόν βέβαιο, αν δε μιλάμε για δίδυμα, καπέλωμα πάντα μπορεί να γίνεται στις λίγες κοινές δραστηριότητες των τάξεων ή κατά τις αργές μεσημβρινές ώρες που τα παιδάκια που παραμένουν είναι λίγα και συνήθως ενσωματώνονται σε ένα τμήμα. Πολύ δύσκολα να σας πει η ίδια η διευθύντρια φέρε μόνο το το ένα σου παιδί εδώ και στείλε το άλλο αλλού, γιατί αυτό θα το βοηθήσει να εξελιχθεί ταχύτερα. Εγώ ήμουν τυχερή, γιατί έπεσα σε τέτοιο ειλικρινέστατο και καθαρό άνθρωπο, που μου το είπε απαρνούμενη το ένα επιπλέον έσοδο που θα είχε με δύο δικά μου παιδιά εκεί μέσα. Τελικά εγώ άλλο παιδί έδωσα το Σεπτέμβρη και άλλο παρέλαβα τον Ιούλη. Δηλαδή, το ίδιο (ίδιο φύλο, ίδιο όνομα, λίγο ψηλότερο μόνο), αλλά πολύ πιο αυτόνομο και πιστεύοντας πολύ περισσότερο στις δυνάμεις του. Τι να πω ρε παιδιά? Στην περίοδο της κρίσης υπάρχουν γυναίκες επιχειρηματίες που σκέφτονται με καρδούλες στα μάτια τους και όχι με ευρώ? Ναι, τελικά μάλλον υπάρχουν. Σπανίζουν, αλλά εγώ είμαι πολύ τυχερή που έπεσα επάνω της.

Πηγή:koxilo.tumblr.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s