Ακούσια άτεκνη

Published 23 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

alone-woman

Γράφει:

Διαβάζοντας ανελλιπώς το «Είμαι μαμά» και το «Ελληνίδες Μαμάδες», μιας και ο Μάνος και η Ολίβια είναι φίλοι μου και τους εκτιμώ, θαυμάζω τις γνώσεις τους και αντλώ πολύτιμες πληροφορίες για το επάγγελμά μου από τα θέματα που συζητιούνται, γεννήθηκε μέσα μου μια μεγάλη ανάγκη. Η ανάγκη της εξομολόγησης μιας ακούσια άτεκνης γυναίκας που ζει καθημερινά μέσα στον κόσμο των μαμάδων αφού εδώ και 28 χρόνια τώρα έχει επιλέξει να διδάσκει και να φροντίζει τα παιδάκια τους.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα συναισθήματα που έχω θαμμένα μέσα μου σχετικά με την ακούσια ατεκνία μου. Αυτά τα συναισθήματα έχουν κατά καιρούς παρεξηγηθεί από το περιβάλλον μου που συχνά με χαρακτηρίζει «κολλημένη», καταθλιπτική, ανήμπορη, ζηλιάρα, σκληρή, σοβαρή, ανήσυχη, επιθετική, ευερέθιστη και κυνική.

Στ’ αλήθεια δεν είμαι τίποτα απ’ όλα αυτά, είμαι μπερδεμένη, αγχωμένη, φοβισμένη, έρημη και μόνη, ένοχη, θυμωμένη και λυπημένη. Να σας εξηγήσω γιατί:

Είμαι μπερδεμένη γιατί στη ζωή μου πάντα πίστευα ότι είμαι γόνιμη και γερή και θα γινόμουν μια πολύ καλή μαμά μιας και λατρεύω τα παιδιά. Η φύση όμως είχε άλλα σχέδια και το σώμα μου με πρόδωσε. Δεν κατάλαβα ποτέ το πώς και το γιατί αφού η ιατρική δεν ήταν σε θέση να μου λύσει όλες τις απορίες μου.

Είμαι αγχωμένη γιατί δεν ξέρω πώς γερνάει ένα άτεκνο γυναικείο σώμα, τι παιχνίδια παίζουν οι άδικες ορμόνες που χάθηκαν χωρίς να κάνουν τη δουλειά τους δίνοντας τη θέση τους σε άλλες που ίσως θεριεύοντας μου κάνουν κακό.

Είμαι φοβισμένη γιατί πρέπει να παίρνω διαρκώς φάρμακα για να ρυθμίσω τις ιδιόρρυθμες δραστηριότητες του οργανισμού μου, τα οποία έχουν του κόσμου τις παρενέργειες και αναρωτιέμαι πόσο καλό μου κάνουν τελικά

Είμαι μόνη και η μοναξιά πολλές φορές με τρελαίνει γιατί δεν έχει τέλος. Δεν είναι η μοναξιά που νιώθει κανείς χωρίς παρέα, είναι μια εσωτερική μόνιμη μοναξιά, αυτή της ατεκνίας, που με ακολουθεί παντού ακόμα και όταν είμαι με φίλους. Λυγίζω στην ιδέα ότι θα γεράσω συντροφιά με αυτή την πολύ συγκεκριμένη ερημιά μου.

Είμαι ένοχη γιατί δεν έκανα περισσότερες προσπάθειες να αποκτήσω παιδάκι όταν θεωρητικά είχα το χρόνο στο πλάι μου. Δεν ακολούθησα όλες τις μεθόδους που μου πρόσφερε η επιστήμη, δεν έδωσα όλες τις μάχες μου και δείλιασα μετά από μια αποτυχημένη, παλίνδρομη κύηση.

Είμαι θυμωμένη με τον κόσμο γύρω μου, με τους γιατρούς που δε με στήριξαν, με το σύντροφο που δε με κατάλαβε, με τον καθένα αφελή που μου χτυπάει με οίκτο την πλάτη και κατασκευάζει παροιμίες για να απαλύνει -και καλά-την ατεκνία μου («Δεν έχεις παιδί, έχεις ένα καημό, έχεις παιδί, έχεις χίλιους…»)

Είμαι λυπημένη γιατί δεν είχα την ευκαιρία να ολοκληρώσω την αποστολή της γυναικείας φύσης μου, γιατί δε θα αισθανθώ ποτέ όπως τόσα εκατομμύρια ευτυχισμένες γυναίκες στον πλανήτη, γιατί δε θα μπορέσω να καταλάβω πώς νιώθουν τόσες μανούλες γύρω μου, γιατί δε θα σφίξω ποτέ το μωρό μου στη αγκαλιά μου.

Με σοκάρει όταν ακούω γυναίκες να παραπονιούνται για τα παιδιά τους, να τα κατηγορούν για τη ζωή τους που άλλαξε, για τον ύπνο τους που χάνουνε, για τις σκοτούρες που τους φορτώνουν στο μυαλό, να τα χαρακτηρίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και -χειρότερα ακόμα-να εύχονται να μην τα είχαν!

Όχι, δε θα ανέβω ποτέ στη κορφή της ευτυχίας, εκεί που μόνο η μητρότητα σε ανεβάζει, θα έχω πάντα την πικρή γεύση της ζήλιας για τις αισθήσεις μου που δεν κορύφωσαν την τέρψη τους.

Κάποιες μέρες είναι πολύ χειρότερες από άλλες, είναι κόλαση, είναι ποτάμια δάκρυα, είναι κραυγή αποτυχίας. Πολλές φορές όταν με ρωτάνε «Τι κάνεις;» απαντάω «Καλά» γιατί αυτή είναι μια συνηθισμένη απάντηση που έχουμε μάθει να δίνουμε και που ο άλλος έχει μάθει να περιμένει. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δε θα είμαι «καλά» στον κόσμο των άτεκνων. Πάντα κάτι θα με ξεχωρίζει και θα με διαφοροποιεί από τις φίλες μου που κουβεντιάζουν και μοιράζονται τις ανησυχίες τους για τα παιδιά τους σε όποια ηλικία και αν αυτά βρίσκονται. Σαν το αδέσποτο που προσπαθεί να επιβιώσει στην παρέα των δεσποζόμενων.

Δε μου κάνει κανείς χάρη όταν μου δίνει το μωρό του να το κρατήσω αγκαλιά, να του αλλάξω την πάνα, να παίξω μαζί του. Μου ξύνει μονάχα τη μεγάλη μου πληγή υπενθυμίζοντάς μου τη μόνιμη έλλειψή μου. Δε γίνομαι λιγότερο άτεκνη όταν φροντίζω τα παιδιά κάποιου άλλου, όταν καθημερινά βρίσκομαι περιτριγυρισμένη από καμιά διακοσαριά μαθητές, κάποιοι από τους οποίους είναι «οι δικοί μου». Μπορεί να θέλω να γνωρίσω όσο πιο πολλά θέματα γίνεται σχετικά με τα παιδιά, το μεγάλωμά τους, τη μόρφωσή τους, αφιέρωσα πολύ χρόνο της ζωής μου να τελειοποιηθώ προς αυτή τη κατεύθυνση, θέλω να παίρνω μέρος σε συζητήσεις, αναλύσεις προβληματισμούς σε σχέση με το παιδί και τις ανάγκες του. Κι όμως μπορεί πολλές φορές να χαθώ σε μια νεφέλη σκέψεων, να μένω αμίλητη και αμέτοχη επί ώρες, να αρνηθώ μια πρόσκληση στο σπίτι των φίλων με παιδιά, να φύγω βιαστικά όταν κάποιο σοβαρό θέμα ανατροφής ή υγείας προκύψει -κι ας έχω εμπεριστατωμένη άποψη. Κακία μπορεί να φανεί σε μερικούς, κι όμως δεν είναι. Είναι γιατί πονάει τόσο μα τόσο πολύ που πρέπει να το αποφύγω για να προστατευτώ!

Είναι δύσκολη εξίσωση να προσπαθεί ο γονέας να κατανοήσει τον άτεκνο, όπως φυσικά και το αντίθετο. Δεν μπορεί να μπει κανείς από τους δυο στη θέση του άλλου. Ο άτεκνος θα έδινε τα πάντα για να μπορέσει να γίνει γονέας. Είναι εξαιρετικά σπάνιο (έως απίθανο) όμως να ήθελε ο γονέας να ήταν άτεκνος…

Πώς και πότε συμφιλιώνεται λοιπόν μια γυναίκα με αυτήν την «αόρατη αναπηρία» της; Αν ξέρει κάποιος θα ήθελα πολύ να με διαφωτίσει… ευχαριστώ!

H Kατερίνα Καλιμικεράκη είναι δασκάλα με σπουδές και μελέτες πάνω σε θέματα παιδοψυχολογίας

Πηγή:www.eimaimama.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s