Αρχείο

All posts for the day 19 Οκτωβρίου 2015

Πώς να μαθαίνουν τα παιδιά τα γεννητικά όργανα

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

baby-dolls-main.jpg

Ένα πρωινό του Μάρτη, η Kate Rohdenburg, σύμβουλος πρόληψης σεξουαλικής κακοποίησης, βρέθηκε σε μία τάξη μαθητών της Α’ Δημοτικού. Στα χέρια της κρατούσε δύο πλαστικές κούκλες, που κάθε μία φορούσε ένα μικρό πανί για εσώρουχο.

Είχε ήδη καλύψει τα βασικότερα θέματα στην πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης – τη συγκατάθεση, την ενσυναίσθηση, τα δικαιώματα που έχουν στο σώμα τους και την ιδιωτικότητα.

«Ποια μέρη του σώματος είναι κοινά στις δύο κούκλες;» ρωτάει η Rohdenburg τα εξάχρονα παιδιά.

«Το πρόσωπο! Η μύτη! Η κοιλιά! Το στόμα! Τα δάχτυλα!» φωνάζουν εκείνα.

«Όλοι έχουμε καρδιά!» λέει ένα άλλο.

 «Έχουν και οι δύο πέος!» φώναξε ένα τρίτο, και όλοι ξέσπασαν σε γέλια.

«Έτσι λες;» ρώτησε η Rohdenburg. «Έχουν όλοι ένα πέος;»

«Όχιιιιι!» γέλασαν τα παιδιά αποδοκιμαστικά.

Η Rohdenburg και άλλοι εκπαιδευτικοί θεωρούν πως το να μαθαίνεις τις «τυπικές» ονομασίες για τα μέρη του σώματος, είναι πολύ σημαντικό. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν τους σωστούς όρους της ανατομίας, ανάλογα με την ηλικία τους, λέει η Laura Palumbo, ειδικός πρόληψης στο National Sexual Violence Resource Center (NSVRC). Αυτό ενισχύει τη θετική εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους, την αυτοπεποίθηση και την επικοινωνία γονιών και παιδιών. Αποθαρρύνει τους δράστες και σε περίπτωση κακοποίησης, βοηθά τα παιδιά και τους ενήλικες να χειριστούν το θέμα και να διηγηθούν το περιστατικό.

Παρά τις αποδείξεις σχετικά με την αξία που έχει η χρήση αυτών των λέξεων για να προστατεύσει τα παιδιά, μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα. Ένας καθηγητής βιολογίας στο Idaho που ανέφερε τη λέξη «αιδοίο» στην τάξη του βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες από τους γονείς των μαθητών. Μια μητέρα φώναξε στη σύμβουλο που εκπαίδευε μια τάξη μαθητών πρώτης δημοτικού πως η σύμβουλος «κατέστρεψε την αθωότητα» της κόρης της, όταν χρησιμοποίησε τη λέξη πέος.

Γίνεται όλο και πιο κατανοητό σε εκπαιδευτικούς – και γονείς – όμως πως εξηγώντας την ανθρώπινη ανατομία στα παιδιά με απλές και σωστές λέξεις, μπορεί να τα βοηθήσει στη ζωή τους. «Χρειάζεται όλοι οι ενήλικες να συμβάλλουν στο να έχουν τα παιδιά μία σωστή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση», αναφέρει η Palumbo. «Και το πρώτο βήμα είναι τα μέρη του σώματος». Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς θα πρέπει να επικοινωνούν με ακρίβεια, χωρίς να νιώθουν ντροπή ή να στιγματίζονται, συμπληρώνει. Βοηθά τα παιδιά «που έχουν σημαντικές ερωτήσεις σε θέματα υγείας ή που είχαν μία εμπειρία που τους ανησυχεί» να συζητήσουν με τους γονείς τους τον προβληματισμό τους», είτε το παιδί είναι 7 είτε 17. Οι γονείς είναι πράγματι οι πιο σημαντικοί δάσκαλοι για τα παιδιά,  σημειώνει η Palumbo, αλλά δεν είναι δυστυχώς το σπίτι όλων των παιδιών το πιο ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον. Μία έρευνα υποδεικνύει πως το 34% των παιδιών που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά κακοποιήθηκε από κάποιο μέλος της οικογένειας. Την ίδια στιγμή, ένας στους δέκα μαθητές αναφέρει να πέφτει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από εργαζόμενους στο σχολείο, κατά κύριο λόγο δασκάλους και προπονητές.

Ο Anthony Rizzuto, Ph.D, παιδοψυχολόγος επικεφαλής της εφαρμογής της προληπτικής εκπαίδευσης σε καθολικά σχολεία της Βοστώνης, όπου το πρόβλημα της κακοποίησης ήταν έντονο, αναφέρει: «Υπάρχει πολύς θυμός εκεί έξω πολλή δυσπιστία. Στην έρευνά μας περιγράφουμε πώς η χρήση σωστών ανατομικών όρων δίνει στα παιδιά τη γλώσσα της επικοινωνίας που χρειάζονται για να αναφέρουν το οτιδήποτε, ιδίως αν πρόκειται για την αστυνομία ή τις κοινωνικές υπηρεσίες». Παρόλο που είναι δύσκολο να αξιολογήσει κανείς το αντίκτυπο της εκμάθησης των κατάλληλων όρων μέσα στα πλαίσια των προγραμμάτων αυτών «τα παιδιά μαθαίνουν πως το σχολείο και η εκκλησία αποτελούν ένα ασφαλές περιβάλλον για να εκμυστηρευτούν μια εμπειρία τους και οι άνθρωποι εκείνοι θα ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν το πρόβλημα». Και όντως από την παρακολούθηση των συζητήσεων με τους γονείς, πολλά παιδιά ένιωσαν πιο άνετα να μοιραστούν προσωπικά θέματα με δασκάλους και γονείς».

Πίσω στην αίθουσα, η Rohdenburg είχε ακόμη στα χέρια της τις δύο κούκλες. «Τα μωρά έχουν κάποια μέρη στο σώμα τους που είναι ίδια και κάποια που είναι διαφορετικά», είπε. «Με την πάνα που φοράνε είναι δύσκολο να καταλάβεις ποια μέρη είναι διαφορετικά – εκτός και αν ξέρουμε το απόκρυφο σημείο του μωρού. Γιατί τα λέμε «απόκρυφα»»;

«Γιατί είναι!» απαντούν τα παιδιά.

Κι εδώ βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος της πρόληψης της σεξουαλικής κακοποίησης: Οι σύμβουλοι πρόληψης σεξουαλικής κακοποίησης συνιστούν πως τα παιδιά θα πρέπει να καταλαβαίνουν πως τα «απόκρυφα» μέρη του σώματός τους είναι για να τα κρατάνε κρυφά και δεν πρέπει να τα αγγίζει κάποιος άλλος. Θέλουν όμως επίσης να αισθάνονται άνετα να μιλούν για αυτά χρησιμοποιώντας τις σωστές λέξεις και όχι ευφημισμούς. «Δεν θέλουμε να τους δώσουμε την ιδέα πως θα υπάρξει πρόβλημα αν ρωτήσουν για σεξουαλικά θέματα και θέματα υγείας», λέει η Palumbo. Όταν κάποιος κατηγορεί έναν δάσκαλο που χρησιμοποιεί τη λέξη «αιδοίο», δίνει την εικόνα στα παιδιά πως ερωτήσεις επάνω σε τέτοια θέματα τιμωρούνται.

Οι ειδικοί σημειώνουν πως η χρήση των σωστών όρων είναι απλά ένα μικρό κομμάτι ενός πολύπλοκου παζλ. Ιδανικά, τα μοντέλα πρόληψης θα πρέπει να εφαρμόζονται συστηματικά, με την εκπαίδευση του προσωπικού των σχολείων.

Όταν η Rohdenburg άλλαξε στις κούκλες τις πάνες «γιατί τα μωρά χρειάζονται βοήθεια σ’ αυτό», κράτησε μία προσεκτικά στηρίζοντας στα χέρια της το λαιμό και το κεφάλι της και την έδειξε στα παιδιά.

«Πέος!» φώναξαν αυτά, βλέποντας το μωρό που δεν είχε πια πάνα.

Κρατώντας το δεύτερο: «Αιδοίο!» φώναξαν με χαρά.

«Κάποιες φορές γελάμε γιατί δε μιλάμε συχνά για το αιδοίο και το πέος». «Αλλά είναι κι αυτά μέρη του σώματος», εξηγεί, «απόκρυφα μέρη του σώματος».

πηγή: theatlantic.com

Διαβάστηκε εδώ:www.eimaimama.gr

Advertisements

Εικόνες: «Ο μονάκριβος γιος μου, που παραλίγο να χάσω»

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Ένας μπαμπάς αποτυπώνει στιγμιότυπα από την παιδική ηλικία του γιου του σ’ ένα υπέροχο φωτογραφικό άλμπουμ, μετά από μια σοβαρή περιπέτειας υγείας.

19699936_dhnbgnxhyt.limghandler

19699918_ghmjghnmjhgj.limghandler

19699919_gyhdnjytdjd.limghandler

19699920_dyhtnjynrfy.limghandler

19699921_dythhndmnjtu.limghandler

19699922_dytjnhgnjhyt.limghandler

19699923_ghdnjhgnjmhytgj.limghandler

19699924_rthfgtxhbftgy.limghandler

19699925_rtshbgtxfhnbgtfy.limghandler

19699926_rtshgbtrfhbrt.limghandler

19699928_rtshgtrhbtr.limghandler

19699929_rtyhgrtfgbhtr.limghandler

19699930_tydhnjyn.limghandler

19699932_ydthnjnmty.limghandler

19699933_ytjhnxdbnrfg.limghandler

19699934_fgjmhgcjnhygtj.limghandler

19699935_hgdhngn_gh.limghandler

Ήταν ένα πρωινό του 2013, όταν ο μπαμπάς Adrian Murray και η γυναίκα του Michelle βίωσαν το χειρότερο εφιάλτη κάθε γονιού. Ξύπνησαν και βρήκαν το 10 μηνών γιο τους Emerson αναίσθητο στην κούνια του.

Έσπευσαν άμεσα στο νοσοκομείο, όπου παρέμειναν για 3 ολόκληρα 24ωρα, οπότε και πήραν εξιτήριο. Ωστόσο, παρά τις πολλές εξετάσεις, οι γιατροί δεν κατάφεραν να δώσουν μια εξήγηση γι’ αυτό που είχε συμβεί στο μωρό. Λίγες μέρες αργότερα, οι Murray πήγαν ξανά το γιο τους στο νοσοκομείο, αφού τον βρήκαν και πάλι αναίσθητο. Από τότε, ο μικρός ακολούθησε αυστηρή αγωγή.

Η δοκιμασία αυτή του Emerson ήταν καθοριστική για τον μπαμπά του, ο οποίος εμπνεύστηκε μια φωτογραφική συλλογή από την παιδική ηλικία του γιου του. «Κατάλαβα ότι η ζωή κυλάει σαν τρεχούμενο νερό κι ένιωσα την ανάγκη να απαθανατίσω αυτές τις τόσο μοναδικές στιγμές του», εξηγεί ο ίδιος και προσθέτει: «Γι’ αυτό, προσπαθούμε να κάνουμε βόλτες, να πηγαίνουμε στο πάρκο και να εξερευνούμε τη φύση όσο πιο συχνά μπορούμε». Σήμερα, ο 2χρονος πλέον Emerson χαίρει άκρας υγείας και δεν χρειάζεται πια να παίρνει φάρμακα. Μάλιστα, πριν από λίγους μήνες έγινε και μεγάλος αδερφός, καλωσορίζοντας το δευτερότοκο Greyson.

Πηγή:www.imommy.gr

 

Το κοριτσάκι με το σύνδρομο του Μπέντζαμιν Μπάτον που δεν θα μεγαλώσει ποτέ [βίντεο]

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

koritsi-5702

Ήταν πριν από εννέα χρόνια όταν γεννήθηκε η Γκάμπι Γουίλιαμς και οι γιατροί στο μαιευτήριο της Μοντάνα κατάλαβαν αμέσως πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Το νεογέννητο κοριτσάκι είχε εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, κατεστραμμένο οπτικό νεύρο και λυκόστομα.

Μετά από μερικά χρόνια και συνεχείς εξετάσεις, διαπιστώθηκε ότι η Γκάμπι πάσχει από μία σπάνια ασθένεια, τόσο σπάνια που δεν έχει καν όνομα καθώς πολλοί λίγοι άνθρωποι γεννιούνται με αυτή την πάθηση. Η συγκεκριμένη ασθένεια πήρε το όνομα «Μπέντζαμιν Μπάτον» από το 2008, μετά και από την προβολή της ομώνυμης ταινίας με τον Μπραντ Πιτ.

Τα άτομα που πάσχουν από το σύνδρομο δεν μεγαλώνουν ποτέ. Η μικρή Γκάμπι δεν μπορεί να μιλήσει, είναι τυφλή, φορά πάνες, τρέφεται με μπιμπερό, ζυγίζει πέντε κιλά αν και είναι εννέα ετών, ενώ φοράει ρούχα μωρού τριών με έξι μηνών.

Η μητέρα της, Μαίρη-Μάργκαρετ είναι πιστή καθολική και δηλώνει πως «κάποια στιγμή ο Θεός θα πάρει πίσω το παιδί μας». Η ίδια ελπίζει πως η συγκεκριμένη μέρα θα αργήσει να έρθει και μέχρι τότε εκείνη και ο σύζυγος της θα είναι υπερήφανοι για την εξαιρετική κόρη που έχουν.

Ένας υπέροχος πατέρας! Δείτε τι έκανε για την κόρη του…

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

babyads.gr-pateras-kori

Της Ήρας Ανδρέου

 

Εκείνη είναι κωφάλαλη. Εκείνος ένας σύγχρονος ήρωας. Μπαμπάς και κόρη. Η μικρή είναι ερωτευμένη με ένα αγόρι και αναμένει μία μόνο του κίνηση που θα την κάνει ευτυχισμένη. Όταν ο πατέρας αντιλαμβάνεται ότι ο έρωτας της κόρης του προσπαθεί να την πλησιάσει αλλά εκείνη, λόγω του προβλήματός της, είναι ανίκανη να τον αντιληφθεί κάνει κάτι μοναδικό, μια κίνηση που μόνο ένας αληθινός πατέρας θα μπορούσε να σκεφθεί…

Το ότι το εν λόγω βιντεάκι δημιουργήθηκε για λόγους διαφημιστικούς είναι δευτερεύον μπροστά στην σύλληψη του δημιουργού του για το που μπορεί να φτάσει η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του…

Πηγή:www.babyads.gr

Πώς να βελτιώσετε τη συμπεριφορά του παιδιού χωρίς φωνές

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

paidi101-612x382

Μπορεί να βελτιωθεί η συμπεριφορά ενός παιδιού δίχως φωνές και γκρίνιες; Η ειδική σε θέματα γονιών Noël Janis-Norton υποστηρίζει πως ναι – και έχει σύμμαχό της μία διασημότητα, την ηθοποιό Έλενα Μπόναμ Κάρτερ που ορκίζεται ότι οι συμβουλές της, της άλλαξαν τη ζωή.

Οι συμβουλές της Janis-Norton αποτελούν τμήμα ενός ολόκληρου προγράμματος που έχει επινοήσει και το οποίο στις αρχές Μαΐου εξέδωσε ως οδηγό για γονείς. Τιτλοφορείται «Calmer, Easier, Happier Parenting: The Revolutionary Programme That Transforms Family Life» και υπόσχεται να φέρει την πολυπόθητη γαλήνη και ηρεμία στο σπίτι.

Να μερικές από τις συστάσεις του βιβλίου:

● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.

Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό».

Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς.

● Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού (π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό».

Η έκφραση «βλέπω ότι…» κάνει τα παιδιά να τεντώνουν τ’ αυτιά τους, διότι δεν είναι μία έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να τα επιπλήξουμε ή να τα διορθώσουμε για κάτι. Σταδιακά, θα μάθουν τα παιδιά να συσχετίζουν το «βλέπω ότι…» με το ότι θα ακούσουν ότι έκαναν κάτι καλό, και θα επιδιώκουν ολοένα περισσότερο να το ακούσουν.

● Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες.

Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύο.

Τα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.

● Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν.

Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί.

Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασε το παιχνίδι σου».

● Ετοιμασθείτε εκ των προτέρων. Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. Επιπλέον, το παιδί είναι αυτό που θα μιλάει, όχι εσείς.

Τι πρέπει να κάνετε; Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή (να μην έχει προηγηθεί καυγάς) που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσή σας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα).

Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του.

Παράδειγμα; «Όταν γυρνάμε από το ποδόσφαιρο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Πού θα βάλουμε την τσάντα; Πού θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;».

Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του.

● Απομακρύνετε ό,τι αποσπά την προσοχή. Αν λ.χ. τα παιδιά σας παίζουν το πρωί αντί να ετοιμάζονται για το σχολείο, βάλτε τα ρούχα τους σε ξεχωριστά δωμάτια ώστε να μην συναντηθούν πριν ντυθούν. Ή πάλι αν αρνούνται να ντυθούν ζεστά το χειμώνα, εξαφανίστε τα καλοκαιρινά ρούχα από τα ντουλάπια ώστε να μην τα έχουν πρόχειρα και βάζουν κοντομάνικα.

● Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε με το πρώτο (στο 90% των περιπτώσεων τουλάχιστον) εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί. Είναι κατάλληλη για παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών και δεν συνιστάται σε δύο περιπτώσεις: όταν το παιδί κάθεται μπροστά σε μία οθόνη και όταν βιάζεστε.

Η μέθοδος έχει ως εξής

1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το.

2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού.

3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά.

4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις τώρα» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη).

5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

Καθώς θα περνάει ο καιρός, το τελευταίο βήμα θα πάψει να είναι απαραίτητο και τελικά θα απαιτούνται μόνο τα τρία πρώτα.

Τα Νέα – Ρούλα Τσουλέα

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2015/06/pws-na-veltiwsete-ti-symperifora-tou-paidiou-xwris-fwnes/#ixzz3oxFeNGlc

Τα αγαπημένα παζλ των παιδιών μου!

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou
12167383_10207642039871076_3570368_n
Σας έχω μιλήσει άπειρες φορές για την μεγάλη αγάπη των παιδιών  μου για τα συγκεκριμένα παζλ.
Η Άννυ και ο Στάθης ξεκίνησαν να ασχολούνται με τα παζλ, από πολύ μικρά.
Τα είχα βρεί ως λύση  ανάγκης για να  τα κρατάω απασχολημένα με κάτι δημιουργικό,
τις ώρες που τα είχα μαζί μου στη δουλειά.
Ξεκίνησα να τα προτείνω σαν δώρα για τα γενέθλια τους, τις γιορτές και έτσι καταλήξαμε να έχουμε μια μεγάλη συλλογή. Τα κουτιά δεν διαλύονται…. τα κομμάτια είναι χοντροφτιαγμένα  και γερά και έτσι αντέχουν στην ταλαιπωρία των μικρών μου.. Αλλα το πιο σημαντικό ;
Έχουν τις αγαπημένες ιστορίες των παιδικών παραμυθιών και παίζω μαζί τους με μεγάλη ευχαρίστηση.
12167246_10207642040351088_2088587639_n
12167290_10207642039951078_548223459_n
12166590_10207642039831075_400434019_n

Τα παιδικά παζλ είναι η αγαπημένη συνήθεια όλων των παιδιών!

Είναι τα παιχνίδια με τα οποία μεγαλώσαμε. Αυτά που όσα σπίτια κι αν έχουμε αλλάξει, όσο κι αν έχουν φθαρεί οι συσκευασίες τους, θα συνεχίσουν πάντα να κατέχουν ξεχωριστή θέση στην ντουλάπα (και στην καρδιά μας)!

Εγώ έπαιζα ατέλειωτες ώρες και τα παιδιά μου κάνουν το ίδιο.

Δεν συμφωνείτε…

Όλοι μας θυμόμαστε κάποιο παζλ που παίζαμε στην παιδική μας ηλικία….

Αχ τι θυμήθηκα τώρα….!

Σας φιλώ γλυκά στα πανέμορφα μουτράκια σας και σας συμβουλεύω να απασχολήσετε τα μωρά σας με δημιουργικά παζλ  που θα βρείτε εκατοντάδες επιλογές από τα παζλ της  Djeco και της Haba,

βρίσκονται στο Toys.gr και είναι εδώ για να βοηθήσουν τα παιδιά να διασκεδάσουν!

Σοφία!!!

Τα τρία γουρουνάκια ξεκίνησαν για το χορό και έτσι όλα μαζί χαρωπά χοροπηδούν και γελούν δυνατά!

Φτιάχνοντας το παζλ της Djeco τα παιδιά θ’ ανακαλύψουν σκηνές από το γνωστό παραμύθι.

gourounakia

http://www.toys.gr/product/23469/djeco-zpazl-zta-ztria-zgourounakia

Η μεγάλη άμαξα κολοκύθα, κρύβει την πριγκίπισσα που πηγαίνει στο κάστρο της!

http://www.toys.gr/product/103382/djeco-zpazl-zh-zamaksa

kolokitha

Οι πειρατές, η μπαλαρίνα, το σαλιγκάρι, ο ιππότης, ο Πινόκιο περιμένουν τους μικρούς μας φίλους για να δημιουργήσουν μια όμορφη εικόνα παζλ!

http://www.toys.gr/products/cat=pazl/sort_by=popular_products/group=pazl-zews-z56-zkommatia/comp=djeco/pricefrom=8/priceto=14.5

saligari

Ο Ρενέ είναι το σκυλάκι της εταιρίας Haba που αγαπάει πολύ τα ταξίδια και μπλέκει σε περιπέτειες! Πότε τον βλέπουμε στην χώρα των ζαχαρωτών να δοκιμάζει λιχουδιές, πότε ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σχοινί ψηλά στον ουρανό μαζί με την παρέα του και φυσικά το αγαπημένο του ταξίδι είναι με το πλοίο όπου επισκέπτεται μακρινούς προορισμούς! Ταξιδέψτε μαζί του κατασκευάζοντας τα 3 πάζλ που περιλαμβάνονται στην συσκευασία. Κατάλληλο για παιδιά από 5 ετών και άνω.

http://www.toys.gr/product/195471/haba-z3-zpazl-zto-zoneiremeno-ztaksidi-ztou-zrene-z48-ztem

rene

Ο πολύχρωμος δράκος ανοίγει τα φτερά του και κουνά τη μακριά μεγάλη ουρά του όταν έχουν συμπληρωθεί τα σωστά κομμάτια του γιγάντιου παζλ! Δημιουργικό παζλ με 36 κομμάτια από την Djeco.

http://www.toys.gr/products/sort_by=popular_products/comp=djeco/cat=pazl/pricefrom=19/priceto=20/agefrom=3/ageto=99

drakos

Οι κύβοι με τα πολύχρωμα και ευφάνταστα σχέδια της Djeco, προκαλούν τα παιδιά να τους συνθέσουν και να τους ταξινομήσουν. Ένα παιχνίδι που αναπτύσσει τον συντονισμό ματιού-χεριού, την λεπτή κίνηση, καθώς και τη φαντασία των παιδιών ώστε να δημιουργήσουν διάφορες εικόνες και παραστάσεις. Είναι κατάλληλο για παιδιά ηλικίας από 12 μηνών και πάνω.

http://www.toys.gr/products/cat=pazl/sort_by=popular_products/group=kuboi

kivoi

Πού μένει το κάθε ζωάκι, Θα το ανακαλύψετε, ταιριάζοντας τα κομμάτια του παζλ της Djeco. Είναι κατάλληλο για παιδιά από 2 χρονών και πάνω.

http://www.toys.gr/products/cat=pazl/sort_by=popular_products/view=gallery/group=ta-zprwta-zmou-zpazl/pricefrom=8/priceto=9/comp=djeco

zoaki

zoaki2

Καλές αγορές μαμάδες!

 

Φιλιά στα μουτράκια

 

Σοφία

13 πράγματα που μου είναι δύσκολα να παραδεχτώ ως γονέας παιδιού με αναπηρία!!!

Published Οκτώβριος 19, 2015 by sofiaathanasiadou

sadwoman4

13 πράγματα που μου είναι δύσκολα να παραδεχτώ ως γονέας παιδιού με αναπηρία!!!

Είναι μερικές φορές δύσκολο να είμαι ειλικρινής ως γονέας παιδιού με αναπηρία προσπαθώντας καθημερινά να είμαι δυνατός για τα παιδιά μου και τους γύρω μου.Είτε είσαι κοντά σε μια οικογένεια με αναπηρία είτε όχι,ακολουθούν μερικά πράγματα  που μου είναι δύσκολο να παραδεχτώ αλλά θα ήθελα  να ξέρετε.

1.Μερικές φορές  νιώθω μοναξιά.

Ως  γονέας παιδιού με αναπηρία ,η απομόνωση είναι πραγματικότητα.Όταν κάποιες φορές τα πράγματα δυσκολεύουν, πολλοί ‘’φίλοι’’ εξαφανίζονται γιατί η κατάσταση είναι πολύ δυσκολη να την αντέξουν..Όσο όμορφο κι αν ακούγεται αυτό,ξέρω ότι ευγενικά οι ‘’φίλοι’’ αυτοί με αποφεύγουν και με απομακρύνουν από τη ζωή τους.

Ως γονέας παιδιού με αναπηρία είμαι σε μια μοναδική κατάσταση.Ξέρω ότι οι άλλοι δεν γνωρίζουν σε βάθος  τις λεπτομέρειες της  διάγνωσης του παιδιού μας ή τις ικανότητές του και αυτά οδηγούν σε συναισθήματα απομόνωσης.Αυτό χειροτερεύει με την απροθυμία των ανθρώπων να τις μάθουν.Χρειάζομαι αληθινούς φίλους  που έχουν τη διάθεση να αντέξουν μέχρι τέλους, όταν έρχονται οι δύσκολες ώρες.

2.Νιώθω εγκατάλειψη.

Μ’αρέσει να ακούω για το πόσο διασκεδαστικά περάσατε το βράδυ σας ή για οικογενειακές διακοπές αλλά αυτά τα όνειρα έχουν σβήσει για την οικογενειά μου.Μην μπερδεύεστε όμως με την έλλειψή μας για βόλτες.Η επιθυμία μας γι’αυτές υπάρχει.Απλώς είναι δύσκολο να ζητήσουμετην απαιτούμενη βοήθεια και έτσι συχνά μας αγνοούν.Θεωρητικά, έχουμε ‘’πολύ πρόβλημα’’ αλλά ας αποφασίσουμε εμείς ποιό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα.Παραμένουμε ικανοί και έχουμε τη διάθεση να βοηθήσουμε τους άλλους,να βγούμε με φίλους ή να μας συμπεριλάβουν σε βόλτες και events.

3.Τα λεφτά είναι πάντα ένα φλέγον θέμα

Πολλές οικογένειες με αναπηρία αγωνίζονται να πληρώσουν τα ιατρικά έξοδα που προκαλούν πονοκέφαλο και/ή τον ειδικό εξοπλισμό που χρειάζεται μερικές φορές.Κανένα δεν είναι οικονομικό και το να πάρεις βοήθεια μπορεί να είναι δύσκολο.

4.Λαμβάνω υπόψιν μου τις γνώμες σας αλλά εγώ γνωρίζω καλύτερα.

Μόνο ο χρόνος και η προσπάθεια φέρνουν αληθινές λύσεις και  έχω πολλή πείρα και από τα δύο.Μερικές φορές είναι προτιμότερο να περιορίζεις στο ελάχιστο τις γνώμες των άλλων και να προσφέρεις ένα χέρι βοήθειας.

5.Θα ήθελα πολύ να σας διδάξω  τα παιδιά σας ανοχή.

Ενώ μερικοί άνθρωποι με αναπηρία δεν μπορούν να απαιτήσουν ανεκτικότητα,οι αγαπημένοι τους όμως μπορούν.Αν το παιδί σας πειράζει ή εκφοβίζει τα παιδία μας, καθήστε να ακούσετε από μένα που είμαι συνηθισμένος να τσακώνομαι για τα παιδιά μου και δε θα διστάσω να φωνάξω δυνατότερα.

6.Απεχθάνομαι την πεποίθηση σας ότι το παιδί μας μεγαλώνοντας θα το ξεπεράσει.Επομένως σταματήστε να ρωτάτε.

Αυτή είναι κατά πολύ η πιο εκνευριστική ερώτηση που μου κάνουν ως γονέα με παιδί με αναπηρία.Ακούσαμε αυτήν την ερώτηση σχεδόν απ’όλους όσους έμαθαν τη διάγνωση του γιού μας.Αυτοί οι δήθεν καλοπροαίρετοι άνθρωποι ρωτούσαν και περίμεναν ανιχνευτικά για εγκυρότητα.Άρα για σας  το να είστε εντάξει με τη διάγνωση,πρέπει να είναι πρόσκαιρή;;Όποιοι και αν είναιοι όροι της διάγνωσης,οικογένειες σαν τη δική μου ασχολούνται με το εδώ και τώρα.

7.Είμαι κουρασμένος.

Ένα μεγάλο μέρος της διαγνωσης σημαίνει στέρηση ύπνου.Να είστε προσεκτικοί όταν μιλάτε για τις αυπνίες σας.Είμαι πολλά χρόνια σε έλλειψη ύπνου και ως αποτέλεσμασυχνά αισθάνομαι τις σωματικές και νοητικές επιπτώσεις.

8.Δεν ξέρω όλες τις απαντήσεις.

Ακόμα μαθαίνω και η κάθε μέρα φέρνει νέες προκλήσεις.Ερευνώ και κάνω όσες  περισσότερες ερωτήσεις μπορώ αλλά συνήθως μια νέα ερώτηση ακολουθεί τη λύση.Να είστε υπομονετικοί μαζί μου και με την οικογενειά μου.Προσπαθούμε για το καλύτερο.

9.Γνωρίζω καλά  τις ελλείψεις του παιδιού μου………

……….και μην εκτιμάτε να τις τονίζετε.

10.Χρειάζομαι συμπαράσταση.

Μπορεί να μην το λέω πάντα αλλά τη χρειάζομαι και αν ακούγεται ότι θέλω βοήθεια,πιθανά να θέλω.Χρειάζομαι προσφορά για να βγει η ‘’επίπονη δουλειά’’.Αυτά τα καθήκοντα μπορεί να απαιτούν να νιώσετε άβολα ή να χάσετ ε ύπνο αλλά είναι αυτά τα πράγματα που δε θα ξεχάσω.Μερικές φορές νιώθω ότι ζω σε μόνιμο χάος-βοηθήστε με να ξεφύγω.Κανένας δε μπορεί να αντέξει αυτό το είδος της ύπαρξης χωρίς να νιώθει έναν εκνευρισμό.Παρεμβαίνοντας για βοήθεια για αρκετό καιρό κάνει τον κόσμο διαφορετικό.

11.Το παρατηρώ όταν σταματάτε να ρωτάτε για τα παιδιά μου.

Το παιδί μου μπορεί να μην είναι στον κατάλογο των ηρώων ή στα αθλήματα,όπως τα τυπικά παιδιά αλλά έχει και αυτό προσόντα.Αναγνωρίστε την προσπάθεια που κάνει να πετύχει αυτά που τα υγιή παιδιά έχουν ώς δεδομένα.Σας εγγυώμαι ότι έχει εργαστεί πάνω σ’αυτά τα προσόντα για πολύ καιρό.

12.Χρειάζεται να ξεθυμαίνω.

Είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία να μεγαλώσω αυτό το παιδί με αναπηρία αλλά είναι πολύ στρεσσογόνα δουλειά.Μπορεί να είναι ‘’καταθλιπτικό’’ για σας να το ακούτε  αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα μου απ’την οποία δε μπορώ να δραπετεύσω.Παρακαλώ αφήστε μου ένα χώρο να μιλάω ειλικρινά και να ‘’ξεφορτώνω’’.Θέλω να κάνω το ίδιο για σας

13.Είναι δύσκολο να κινείσαι δημοσίως.

Είμαι υπό παρακολούθηση στους δημόσιους χώρους.Καταλαβαίνω τα έντονα βλέμματα και τους ψιθύρους.Λαμβάνω πράγματι υπόψιν μου τους άλλους,όταν οι καταστάσεις δυσχεραίνουν κια παρακαλώ κάντε το ίδιο.

Θέλω τέλος να ξέρετε

Το να είσαι γονέας πααιδιού με αναπηρία αλλάζει την καρδιά και το μυαλό..Γονείς όπως εγώ μπορεί να έχουν την μεγαλύτερη κατανόηση και υπομονή που θα συναντήσετε.Παρ’όλο που αντιμετωπίζω μεγάλη δυσκολία με ένα χαμόγελο,μερικές φορές κι εγώ πληγώνω κάπου μέσα.Η ενοχή ότι δεν ξέρεις ή ότι δεν κάνεις αρκετά είναι μόνιμη.Συχνά νιώθω ότι τα πράγματα δε θα γίνουν καλύτερα και λαχταρώ τη φιλία που θα αντέξει.Αλλά να ξέρετε ότι εύχομαι να αλλάξω τον κόσμο προς το καλύτερο για παιδιά σαν το δικό μου.Θέλω και οι άλλοι να δουν το αληθινό δώρο ενός παιδιού με αναπηρία.

Πηγή:www.newsitamea.gr