Αρχείο

All posts for the day 18 Οκτωβρίου 2015

Επειδή είμαι γονιός…

Published Οκτώβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

1249-810x425

 

… Έχω το δικαίωμα να σου λέω τι θα κάνεις, χωρίς να σου δίνω εξηγήσεις. Έχω το δικαίωμα να σου βάζω τα όρια που θεωρώ εγώ σωστά, βάση της δικής μου υποκειμενικής κρίσης. Έχω το δικαίωμα να σου αντιμιλάω, χωρίς όμως αυτό να δίνει σε σένα το δικαίωμα να κάνεις αντίλογο. Μπορώ να καθορίζω την καθημερινότητά σου, να φτιάχνω το πρόγραμμά σου επειδή γνωρίζω καλύτερα από εσένα τις δυνατότητές σου, ξέρω τι είναι σωστό και τι όχι. Έχω περισσότερες εμπειρίες από εσένα γι’ αυτό έχω δίκιο σε ό, τι λέω, δεν μπορείς να με αμφισβητείς. Μπορώ να σε περιορίσω και να κάνω διακρίσεις βάση των δικών μου παγιωμένων πεποιθήσεων.

Επειδή…

ΕΓΩ ορίζω και γνωρίζω τι πρέπει να κάνεις, τι πρέπει να λες, πως πρέπει να συμπεριφέρεσαι, πως πρέπει να μιλάς, πως πρέπει να γελάς, να χαιρετάς, να κλαις και να φωνάζεις. Πώς πρέπει να ντύνεσαι, τι θα τρως εντός σπιτιού, εκτός σπιτιού, σε ποια σχολή θα περάσεις, τι δουλειά θα κάνεις όταν μεγαλώσεις, ποιους φίλους θα επιλέξεις, με ποιους θα κάνεις παρέα,ποια κοπέλα θα αγαπήσεις, σε ποια περιοχή θα μείνεις…

ενώ…

ΕΣΥ είσαι παιδί ακόμα και δεν μπορείς να εκφέρεις άποψη, δεν ξέρεις τι είναι καλό για το μέλλον σου. Είσαι παιδί ακόμα και δεν πρέπει να κάνεις τα ίδια λάθη με αυτά που έκανα εγώ. Είσαι παιδί ακόμα και πρέπει να έχεις μία ζωή χωρίς δυσκολίες.. Κι αν αντιμετωπίσεις, θα φροντίσω να είναι μικρές και ανώδυνες. Είσαι παιδί ακόμα και μπορώ να σε επηρεάσω όπως θέλω εγώ. Και να ξέρεις παιδί μου ο γονιός μόνο θετικά μπορεί να σε επηρεάσει..

Ο γονιός που νοιάζεται για το παιδί του και θέλει το καλό του. Ο γονιός που θα έκανε τα πάντα ακόμα κι ας μην είχε τη δυνατότητα… ακόμα κι αν ήξερε πως οι πράξεις του μπορεί να μην βρουν ανταπόκριση στο μέλλον.. Ο γονιός που κάνει ό, τι κάνει ανιδιοτελώς.

Γιατί αγαπημένο μου παιδί εγώ είμαι ο γονιός σου. Κι ο γονιός έχει πάντα δίκιο…!

Πηγή:animartists.com

Advertisements

Στους ανθρώπους που αντιδρούν στην αναπηρία μου λέγοντας: “Λυπάμαι”

Published Οκτώβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

karin-hitselberger-720x380

Συχνά οι άνθρωποι με πλησιάζουν και μου κάνουν ερωτήσεις για το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Μερικές φορές νιώθω λίγο άβολα, αλλά όταν γίνεται με τον σωστό τρόπο και αποφασίζω να απαντήσω, συνήθως ο διάλογος είναι κάπως έτσι:

  • Αν δεν σε πειράζει, μπορώ να σε ρωτήσω γιατί κάθεσαι στο αμαξίδιο?
  • Έχω εγκεφαλική παράλυση. Έτσι γεννήθηκα, έτσι είμαι, πάντα καθόμουν σε αναπηρικό αμαξίδιο
  • Ωχ! Λυπάμαι! Πρέπει να είναι πολύ άσχημο. Δεν ήξερα!
  • Εντάξει, μη λυπάσαι, εγώ δεν λυπάμαι. Είναι κομμάτι του εαυτού μου
  • Δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Πρέπει να είναι τόσο άσχημο. Είσαι τόσο γενναία!
  • Δεν είμαι γενναία (φωνάζοντας), είμαι απλά ένας άνθρωπος. Καλή σας μέρα!

Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέχω αυτές τις συζητήσεις.
Δεν αντέχω το ότι ο κόσμος νομίζει ότι είναι ευγενικοί με το να απολογούνται για την ύπαρξή μου.

Η αλήθεια είναι, ότι η ζωή μου μπορεί να διαφέρει από τον μέσο όρο, αλλά δεν υπάρχει κάτι για το οποίο θα πρέπει να λυπάμαι.

Όταν απολογείσαι για την ταυτότητά μου, ενισχύεις την ιδέα ότι το ποια είμαι, ποια γεννήθηκα να είμαι, είναι άκρως ανεπιθύμητο. Όταν απολογείσαι για την ταυτότητά μου, είναι σαν να μου στέλνεις σήμα ότι θα έπρεπε να νιώθω κι εγώ άσχημα γι αυτό, και για πολύ καιρό ένιωθα.

Για πολύ καιρό, η αναπηρία μου και το αναπηρικό μου αμαξίδιο ήταν αυτά που μου έφταιγαν πάνω μου. Αυτά με διαφοροποιούσαν από τους υπόλοιπους. Αυτά με χώριζαν από το “φυσιολογικό”, και ήμουν πολύ νέα και παγιδευμένη στην κουλτούρα μας για να δω την αλήθεια. Για χρόνια ευχόμουν να ήμουν οτιδήποτε άλλο από αυτό που ήμουν. Για χρόνια ευχόμουν να ήμουν “φυσιολογική” με τον τρόπο που το ορίζει η κοινωνία μας, απλά και μόνο για να σταματήσει ο κόσμος να με κοιτάει. Για χρόνια πίστευα ότι εγώ ήμουν το πρόβλημα, και αν απλά μπορούσα να είμαι διαφορετική θα άλλαζαν και όλα τα υπόλοιπα. Για χρόνια πίστευα το ψέμα ότι ήμουν κάτι για το οποίο έπρεπε να ζητάω συγγνώμη.

Από την οπτική γωνία κάποιου άσχετου ανθρώπου είναι εύκολο να κοιτάς την αναπηρία και να νομίζεις ότι είναι κάτι για το οποίο πρέπει να μετανιώνεις, αλλά αυτό δεν είναι η αλήθεια. Αυτή που είμαι σήμερα, το κορίτσι που οι άνθρωποι αποκαλούν γενναίο και έξυπνο και με ισχυρή θέληση και ένα σωρό άλλα επίθετα, είμαι λόγω της αναπηρίας μου, και όχι παρά αυτή. Τα όνειρά μου, τα πάθη μου, ο σκοπός μου και οι στόχοι μου είναι άμεσο αποτέλεσμα του ποιανού είμαι.

Όταν απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο και την αναπηρία μου, απολογείσαι για το πρόσωπο που έχω γίνει.

Όταν απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο, το κάνεις να φαίνεται ότι είμαι πρόβλημα, ότι το ποια είμαι είναι τόσο άσχημο που οι άνθρωποι πρέπει συνεχώς να απολογούνται απλά επειδή ζω.

Το αναπηρικό μου αμαξίδιο είναι κομμάτι του εαυτού μου, όπως και η αναπηρία μου, και είμαι υπερήφανη για αυτά.

Με έχουν βοηθήσει να καθορίσω τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Μου έχουν προσφέρει κάποιους από τους καλύτερους μου φίλους και τους μεγαλύτερούς μου στόχους στη ζωή. Η αναπηρία μου, δεν με χωρίζει πλέον από τους άλλους αλλά αντίθετα μου έχει προσφέρει κάποιους από τους ανθρώπους που αγαπάω πολύ, που με καταλαβαίνουν και με αγαπούν και αυτοί – όχι παρά του τι είμαι αλλά ακριβώς γι’αυτό που είμαι. Για μένα αυτό είναι εκπληκτικό και σίγουρα δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογείσαι.

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για τον ρατσισμό. Απολογήσου για το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα μέρη σ αυτή τη χώρα που δεν μπορώ να πάω. Απολογήσου για το ότι οι άνθρωποι μου συμπεριφέρονται διαφορετικά απλά και μόνο επειδή χρησιμοποιώ τροχούς αντί για πόδια. Απολογήσου για το ότι σε κάποια συνέντευξη ενός υψηλού κύρους κολλεγίου μου είπαν ότι δεν θα μου άρεσε το κολλέγιο επειδή “δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σαν εμένα εκεί”.

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για την ανισότητα. Για την τρομερή έλλειψη προσβάσιμων σπιτιών και μέσων μαζικής μεταφοράς. Απολογήσου για την υψηλή ανεργία που υπάρχει στους ανθρώπους με αναπηρία. Απολογήσου που με κοιτάζεις επίμονα. Που μου συμπεριφέρεσαι σαν μικρό κορίτσι ενώ είμαι μια γυναίκα 23 ετών. Απολογήσου για τα στερεότυπα και το στιγματισμό.

Αν θες να απολογηθείς για κάτι, απολογήσου για όλα αυτά, γιατί για αυτά αξίζει να απολογείσαι και να μετανιώνεις. Αλλά μην απολογείσαι για την ταυτότητά μου. Μην απολογείσαι για το ποια είμαι. Μην απολογείσαι για το αναπηρικό μου αμαξίδιο. Αυτό μου επιτρέπει να ζω την όμορφη ζωή που ζω. Μην απολογείσαι για αυτό που με διαφοροποιεί, Δεν ντρέπομαι για αυτό και δεν μετανιώνω. Και το ίδιο ισχύει και για σένα!

 http://themighty.com

Μετάφραση/Προσαρμογή για το 4disabled.gr : Τάνια Ιωακειμίδου

Ο «ιπτάμενος» Wil ξαναχτυπά!

Published Οκτώβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

fathetrman9

Σε ιδρύματα για το σύνδρομο Down τα έσοδα από το ημερολόγιο του 2016 – Δείτε φωτογραφίες

Τη δεύτερη φωτογραφική συλλογή με τον γιο του Wil να… πετά κυκλοφόρησε ο φωτογράφος Alan Lawrence από τη Γιούτα των ΗΠΑ. Ο Lawrence, πατέρας έξι παιδιών, είχε πρωτοδημοσιεύσει τις «πειραγμένες» φωτογραφίες όταν ο Wil, που έχει σύνδρομο Down, ήταν 18 μηνών. «Σβήνοντας» τον εαυτό του από την τελική φωτογραφία ο φωτογράφος δημιουργεί την οφθαλμαπάτη πως ο μικρός πετά.

Ο Alan, μοιράζεται τις φωτογραφίες του Wil στο blog του και στον λογαριασμό του στο Instagram και μετά τη θετική απήχηση που είχαν οι πρώτες φωτογραφίες του μικρού, αποφάσισε να τις εκδώσει σε ημερολόγιο με σκοπό να διαθέσει τα έσοδα σε δύο ιδρύματα για παιδιά με σύνδρομο Down.

«Όταν ο Wil ήταν πιο μικρός ξάπλωνε στην κοιλιά του και σήκωνε τα χέρια και τα πόδια του σαν να πετούσε. Ήταν κάτι που δεν έκανε κανένα από τα μεγαλύτερα παιδιά μου», είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του εξηγώντας από πού εμπνεύστηκε τις φωτογραφίες του «ιπτάμενου Wil».

«Ο Wil φέρνει φως στην οικογένειά μας, άνοιξε πάρα πολλές πόρτες για μας και τα αδέλφια του», λέει σήμερα και περιγράφει πόσο συγκινήθηκε όταν είδε έτοιμο το ημερολόγιο του 2016 με τίτλο «Wil Can Fly».

«Ελπίζουμε όλοι να θυμούνται πως οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες μπορούν να κάνουν ό,τι βάλουν στο μυαλό τους- μπορούν και να πετάξουν», γράφει στο blog του.

 

fathetrman12

fathetrman1

fathetrman2

fathetrman3

fathetrman4

fathetrman5

fathetrman6

fathetrman7

fathetrman8

fathetrman9

fathetrman10 (1)

fathetrman11

 

 

Πηγή:www.newsbeast.gr

Οι πρώτες σκέψεις που κάνει μια μαμά μόλις ξυπνήσει!

Published Οκτώβριος 18, 2015 by sofiaathanasiadou

nystagmeni mama

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Εννοείται πως οι πρώτες σκέψεις μιας μαμάς μόλις ξυπνήσει είναι τα παιδιά της….Αλλά και πολλά άλλα που πρέπει να προλάβει να κάνει…

Ωχ! Τι ώρα είναι;

Θα προλάβω να ντυθώ για να τα πάω σχολείο;

Γιατί να ντυθώ; Θα τα πάω με την πιτζάμα

Αυτός που είναι; Πάλι σηκώθηκε και έφυγε για να μην τα πάει στο σχολείο; Τι να πω πια;

Γιατί τσακώνονται αυτά πάλι; Για έναν μαρκαδόρο; Από ένα ολόκληρο δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια που έχω χρυσοπληρώσει, αυτά τσακώνονται για έναν μαρκαδόρο;

Τώρα που είπα παιχνίδια, μήπως να έπλενα τα λούτρινα; Δεν θα έχουν γεμίσει σκόνη τόσο καιρό

Πρέπει να είμαι λίγο πιο συνεπής με αυτά τα θέματα. Γιατί δεν μπορώ να είμαι μία φυσιολογική, υπεύθυνη μαμά, όπως αυτές στα περιοδικά; Δεν έχω φτιάξει ούτε μία χειροτεχνία, ούτε μια κατασκευή για το μωρό μου.

Τι έχω να κάνω σήμερα; Να πάρω πίσω όσους με πήραν χθες και δεν πρόλαβα να μιλήσω, να απαντήσω στα mail, να πάρω την αδελφή μου που της είπα πριν τρεις μέρες θα σε πάρω σε 10 λεπτά και δεν την πήρα ποτέ…

Πω πω θα με περνάνε για αγενή. Πρέπει να οργανωθώ. Πρέπει να οργανώσω ένα ολόκληρο σπίτι. Αυτό το δωμάτιο είναι άνω-κάτω. Πρέπει να τακτοποιήσω. Αν μη τι άλλο να βάλω κανένα πλυντήριο. Έχουν γεμίσει τα καλάθια με άπλυτα, δεν χωράνε πουθενά πια.

Πρώτα, βέβαια, πρέπει να βάλω κανένα σίδερο, να μαζευτεί κανένα ρούχο στα συρτάρια. Έχω βαρεθεί να βλέπω τη μικρή να φορά τα ρούχα του μεγάλου. Αλλά δεν θέλω να πετάω ρούχα, μωρέ. Μήπως έπρεπε να κάνουμε άλλο ένα παιδί; Δεν νιώθω να έχω «κλείσει» ακόμα. Νιώθω εξαντλημένη και «τρελαμένη» αλλά όχι ότι δεν θα έκανα κι άλλο…

…Θα χρειαζόμασταν βέβαια μεγαλύτερο αυτοκίνητο… Εγώ τζιπ και πολυμορφικά δεν οδηγώ!

Πρέπει να φάνε κανένα φρούτο σήμερα. Τι φρούτα να πάρω; Ωχ, έχω και το ψυγείο να καθαρίσω. Και την κατάψυξη! Δεν πρόκειται να τα φάμε ποτέ όλα αυτά που έχει μέσα. Τι να μαγειρέψω σήμερα; Κοτόπουλο φάγαμε χθες, όσπρια δεν θέλει κανείς. Κρέας μην τρώμε και κάθε μέρα, θα πάθουμε τίποτα στο τέλος. Μακαρόνια; Πάλι; Ρύζι; Ρύζι με τι..; Δεν ξέρω. Μήπως να τους φτιάξω καμιά πίτσα που είναι γρήγορη; Ναι μωρέ, πίτσα. Με φρέσκα μανιτάρια. Μμμ. Θα την φάω με πατατάκια. Και καμιά κρύα μπύρα. Ποτέ δεν θα αδυνατίσω….

… Μήπως να κάνω κανέναν κοιλιακό… Ναι, όπως έκανα και χθες. Μάλλον να κάνω ένα κέικ. Αντί για γυμναστική κάθε μέρα, θα μπορούσα να κάνω ένα κέικ κάθε μέρα.

Τι άλλο έχω να κάνω σήμερα;

Μακάρι να ήμουν λίγο σαν την νύφη μου. Είναι τόσο οργανωμένη. Το σπίτι μου είναι σαν στάβλος μπροστά στο δικό της. Σήμερα είναι και μέρα ξεσκονίσματος. Χθες βράδυ μου φάνηκε πως είδα μια μπάλα σκόνης

Αλλά να πάω να πάρω ξύδι πρώτα. Μην καθαρίζω συνέχεια με τα χημικά, δεν είναι καλό για το μωρό. Εγώ θα φταίω αν πάθει κανένα αναπνευστικό.

…Πρέπει να πάω να πάρω και καμιά πιπίλα. Είναι λες και εξαφανίζονται. Και πρέπει να τα πάω και για εμβόλια. Που θα παρκάρω εκεί που έχει αυτός ο Χριστιανός το ιατρείο του; Μακάρι να ερχόταν στο σπίτι ο παιδίατρος. Τότε, βέβαια, θα αναγκαζόμουν να καθαρίσω.

Ωχ! Τι ώρα είναι; Θα προλάβω να ντυθώ για να τα πάω σχολείο; Γιατί να ντυθώ; Θα τα πάω με την πιτζάμα

Λοιπόν, αν δεν σηκωθώ τώρα θα αργήσουμε.  Έχω να βάλω και βενζίνη. Είμαι με λαμπάκι. Γιατί το αφήνω πάντα για την τελευταία στιγμή; Βιαζόμουν να έρθω να μαγειρέψω. Θέλουν πρωινό. Πώς και δεν έχει ακουστεί ακόμα το μωρό; Καλά είναι; Ελπίζω να είναι καλά. Ξύπνησε χθες το βράδυ; Ούτε που θυμάμαι. Φαντάσου να μπω στο δωμάτιο και… α, νάτο το ακούω! Κλαίει τώρα. Μακάρι να κοιμόταν λίγο ακόμα.

Από την Bunmi Laditan blogger και συγγραφέα του βιβλίου The Honest Toddler: A Child’s Guide to Life

Πηγή:www.imommy.gr