Αρχείο

All posts for the day 17 Οκτωβρίου 2015

Η κατσαρίδα

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

Ούτε το κρύο, ούτε η ζέστη. Αυτή η κατσαρίδα που εμφανίζεται κάθε νύχτα με θράσος, αυτή μου χαλάει το μυαλό.

Γιατί το μυαλό εγώ το παίζω όπως θέλω,  το κατευθύνω.

Ζεσταίνομαι στο υπόγειο, ας πούμε, ψήνω το κορμί μου πως κάνει σάουνα και ομορφαίνει.

Κρυώνω στο υπόγειο, ας πούμε, ψήνω το κορμί πως σφίγγει το δέρμα και διατηρείται.

Το παραμυθιάζω το κορμί, κι αυτό με πιστεύει.

Το πασαλείβω κρέμες. Ακριβές φυσικά με αρώματα έντονα. Το γεμίζω κολόνια γαλλική. Έχω εκατό βερνίκια νυχιών και για τα ωραία μου πόδια και για τα ωραία μου χέρια. Σαπούνια, σφουγγάρια, λάδια, όλα για το κορμί.

Η αλήθεια είναι πως όταν τους λέω πως κοντεύω τριάντα, δεν το πιστεύουν. Δεκαεννιά με είκοσι λένε με κάνουν. Σπάνια βεβαίως, το ομολογώ.

Μονάχα αυτή η κατσαρίδα να μην έβγαινε τις νύχτες…

Ρούχα; Ρούχα να δουν τα μάτια σου. Για κάθε περίσταση. Και λεοπαρδαλέ, και φτερωτά και πέτσινα και απλά φουστανάκια που με κάνουν μπεμπέκα γιατί επιβάλλεται κι αυτό πότε-πότε.

Έχω και αθλητικά. Αν καμιά φορά ξυπνήσω πριν το μεσημέρι, βάζω φόρμα και πηγαίνω σε κάνα mall  για ψώνια με ύφος χαλαρό.  Κάνω και κάτι ωραίες γνωριμίες στα mall  και ονειρεύομαι.

Είχα πει στα εικοσιπέντε πως θα την αλλάξω τη ζωή μου.  Λίγες μέρες το πάλεψα. Μόλις τέλειωσε το άρωμα, χρειαζόμουν και παπούτσια, τρία τέσσερα ζευγάρια, εσώρουχα, τα παράτησα, συνέχισα τα ίδια.

Είναι και η κατάσταση που δε με βοηθάει. Ανεργία, κρίση, πρόσφυγες. Φοβάμαι μήπως γίνω πρόσφυγας. Προτιμώ έτσι όπως είμαι.

Πάλι σήμερα μου χάλασε το μυαλό. Η κατσαρίδα.

Ό, τι και να του έλεγα του κορμιού, πως θα το αγαπήσω αληθινά, θα το ξεκουράσω, θα το αφήσω να ζήσει κανονικά, δε θα το ξαναπουλήσω,  τα μάτια – κι αυτά του κορμιού είναι- κοιτούσαν την κατσαρίδα και δε με πίστευαν.

Βγαίνει την ώρα που γυρνάω και ανάβω το φως. Λίγο πριν ξημερώσει.

Τα έπιπλα, οι ντουλάπες, τα ρούχα, οι κρέμες, φαντεζί και χαρούμενα, κάνουν το υπόγειό μου να μοιάζει παλατάκι. Η τσάντα μου, γεμάτη χαρτονομίσματα με κάνουν να νιώθω βασίλισσα. Τα πόδια μου μόλις βγάζω τα τακούνια, χαίρονται και με ευγνωμονούν. Δεν έχω αέρα για πολλές σκέψεις τέτοια ώρα. Θέλω μονάχα να κοιμηθώ.

Η κατσαρίδα όμως εκεί, κάθε νύχτα πριν το ξημέρωμα, με κοιτάει με θράσος. Όπως κλείνω τα μάτια, νομίζω την ακούω να μου μιλάει. Δε λέει τα παραμύθια που λέω στο κορμί μου. Για τους υπονόμους μιλάει που μου κατάπιαν τη ζωή.

Πηγή:animartists.com

Απλά δεν ήσουν η γυναίκα της ζωής του. Δέξου το.

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou
CE-93-CE-A5-CE-9D-CE-91-CE-99-CE-9A-CE-911
Ίσως να σου έχει τύχει, αφού χωρίσεις από ένα μεγάλο έρωτα, ο λεγάμενος να μπλέκει με άλλη, να συζεί, να αρραβωνιάζεται ακόμη και να παντρεύεται.

 Ή έστω να κάνει κανονική σχέση μαζί της. Να τη συστήνει σε φίλους, να βγαίνει μαζί της και τέλος πάντων να τους βλέπει το φως του ήλιου εκτός απ’ τα ντουβάρια του σπιτιού.
Από την άλλη πάλι, μπορεί και να είχατε μια σχέση της προκοπής, αλλά τελικά χωρίσατε και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μούδιασες ολόκληρη, μόλις έμαθες ότι την πήρε με παπά και με κουμπάρο.
Εσύ βέβαια μέχρι χθες ορκιζόσουν πως τέτοιος που είναι, δε θα βρει καμία να τον αντέξει και πως γενικότερα δε θα ξαναφτιάξει τη ζωή του με τα μυαλά που κουβαλάει. Kαλά έκανες τελικά και τον χώρισες και άλλα τέτοια. Παρηγοριά στον άρρωστο δηλαδή.
Χα χα χα! Ας γελάσω σαρδόνια, πριν σου πω τα καθέκαστα.
Αρχικά το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες ήταν: «Γιατί αυτή κι όχι εμένα; Τι της βρήκε;».
«Ο παλιoμαλάκας, που δεν ήταν σε φάση».
Θα σε αφήσω στο ντελίριο της χαμένης αυτοπεποίθησης, μόνο για δέκα λεπτά.
Και τώρα στην πραγματικότητα. Κανείς μα κανείς σε αυτή τη ζωή δεν πρέπει να είναι ικανός, να σου ρίξει την αυτοπεποίθηση κούκλα μου, να σε κάνει με τον τρόπο του να πιστέψεις πως δεν ήσουν αρκετή.
Το ότι δύο άνθρωποι απλώς δεν ταίριαξαν, δε συνεπάγεται πως ένας απ’ τους δύο ήταν «λίγος».
Ποιος το καθορίζει αυτό;
Ωστόσο δεν είμαι εδώ για να σε παρηγορήσω, αλλά για να σου πω αλήθειες. Πάρε βαθιά ανάσα κι άκου.
Αυτό λοιπόν που σε πονάει δεν είναι αυτός καθ’ αυτός, αλλά το γεγονός ότι ενώ έκανες υπομονή, του στάθηκες, τον αγάπησες, του τα έδωσες όλα, εκείνος τώρα δίνει απλόχερα αυτά που περίμενες σε άλλη.
Φιλενάδα μην είσαι τόσο αθώα. Ξέρω τουλάχιστον δύο γάμους που έγιναν από συμφέρον κι ανθρώπους που έκαναν σχέση με γυναίκες, που απλά τους τόνιζαν την αυτοπεποίθηση. Ναι, κι εσύ του την τόνιζες κι όλα ωραία και καλά, απλά εκείνη δε μιλάει τόσο, όσο εσύ.
Βλέπεις, δε χρειάζεται. Της τα δίνει όλα απλόχερα προκαταβολικά όπως προείπα, πριν αυτή προλάβει να γκρινιάξει. Εσύ του το ’μαθες, θυμάσαι; Έχουν γνώση οι φύλακες πλέον.
Επίσης, σου είπε πως δεν ήταν σε φάση για σοβαρότερα όταν τραβιόταν μαζί σου και τώρα τον βλέπεις με άλλη. Σ’ αυτή την περίπτωση βέβαια φταις εσύ, γιατί ήξερες απ’ την αρχή πού έμπλεκες.
Ποιος σου εγγυάται πως και μαζί της δε θα γίνει το ίδιο; Once a malakas, always a malakas. Πόσους ανθρώπους έχεις δει να αλλάζουν; Έναν; Ε, μάλλον δεν είναι ο δικός σου.
Το πάθημα λοιπόν ας σου γίνει μάθημα, ώστε να ξέρεις στο μέλλον σε ποιους ανθρώπους θα δίνεις την αγάπη σου.
Οι άνθρωποι κάνουμε γνωριμίες, σχέσεις και λάθη. Τουτέστιν, δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε. Ποτέ δεν ξεκινάς με το σκεπτικό πως αυτός είναι ο άντρας της ζωής σου, γιατί ξέρεις, παίζει και να μην είναι. Το μόνο σίγουρο όμως, είναι πως προχωράμε.
Πού καταλήγουμε λοιπόν; Στο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να κατηγορείς τον εαυτό σου. Του έδωσες αγάπη, τι καλύτερο; Αυτό και μόνο είναι αρκετό ώστε να αισθάνεσαι καλύτερα με τον εαυτό σου.
Το ότι δεν την ανταπέδωσε, δεν έχει να κάνει με σένα. Πόσες γνωριμίες έχεις κάνει που τελικά έληξαν άδοξα απ’ τη μεριά σου;
Κάτι μέσα σου εύχεται αυτά που σου έκανε να του τα κάνει η επόμενη, αλλά πίστεψέ με, με τις κατάρες το μόνο που καταφέρνεις είναι να τρώγεσαι συνέχεια με τα ρούχα σου και να κάνεις την εκδίκηση αυτοσκοπό. Δεν είναι λιγάκι κουραστικό;
Αντί λοιπόν να πέφτεις στα πατώματα, δέξου την αλήθεια. Απλά δεν ήσουν εσύ η γυναίκα της ζωής του.
Της Μαίρης Βασιλοπούλου.
Διαβάστηκε εδώ:anonymoigr.blogspot.gr

25 σωστές και λάθος συμβουλές που θα ακούσετε για το μωρό σας!

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

testimonianze

Από: Νινέττα Φαφούτη

Μα το αφήνεις και κλαίει; Δεν θα έπρεπε ήδη να περπατάει; Από τώρα για ύπνο; 

Όλοι γύρω σας είναι παραπάνω από πρόθυμοι να πουν την γνώμη τους αλλά και να σας δώσουν τις δικές τους συμβουλές ο καθένας, για το μεγάλωμα του μωρού σας. Αρκετές συμβουλές ωστόσο είναι πια παρωχημένες. Ας δούμε τις πιο συχνές συμβουλές που πιθανό ν’ ακούσετε και μάθετε αν είναι σωστές ή λάθος.1. Το μητρικό γάλα είναι λιγότερο πλούσιο σε λιπαρά και πολύ λιγότερο πυκνό στο τέλος του θηλασμού.
Λάθος: Ο μητρικός θηλασμός εφ’ όσον η υγεία της μητέρας το επιτρέπει, έχει μόνο πλεονεκτήματα (τόσο για την μητέρα όσο για το παιδί).

2.  Η νικοτίνη και η καφεΐνη περνούν στο μητρικό γάλα.
Σωστό: Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και του μητρικού θηλασμού απαγορεύεται και το κάπνισμα και η κατανάλωση ροφημάτων με καφεΐνη γιατί και οι δυο ουσίες περνούν στο μητρικό γάλα και πιθανόν να βλάψουν το βρέφος.

3. Το πρώτο του «αληθινό» χαμόγελο σας το προσφέρει γύρω στην 6η εβδομάδα.
Σωστό: Πρόκειται για την λεγόμενη «ενίσχυση», μια ανταπόκριση σε ένα σημάδι που του στείλατε εσείς, ένα αμοιβαίο παιχνίδι συναισθημάτων.

4. Στους 3 μήνες, το μωρό αρχίζει να βλέπει με ακρίβεια.
Σωστό: Σας βλέπει να απομακρύνεστε και να πλησιάζετε και όταν  απλώνετε τα χέρια σας προς αυτό, το βλέμμα του φωτίζεται και τα χεράκια του κουνιούνται.

5. Οι ρυθμοί του ύπνου του μωρού αρχίζουν να οργανώνονται με βάση την ημέρα και την νύχτα μετά τον τρίτο μήνα.
Σωστό: τις εκατό πρώτες μέρες επικρατεί το χάος. Οι κύκλοι του ύπνου και του ξυπνήματος δεν έχουν συγκεκριμένο ρυθμό. Στην διάρκεια αυτής της περιόδου, μπορεί να υπάρχει τέλεια ισορροπία ή απόλυτη αποδιοργάνωση.

6. Αφήστε το να κλαίει, στο τέλος θα αποκοιμηθεί.
Λάθος: Περιμένει από την μαμά του μία αντίδραση που θα ικανοποιήσει το αίτημά του. Ακόμη κι αν πιστεύετε ότι δεν έχει κανένα λόγο για να κλαίει, δείξτε του ότι είστε εκεί, κοντά του, μιλήστε του γλυκά, χαϊδέψτε το… Θα το βοηθήσετε να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

7.  Το πρώτο του ασπράδι από βραστό αυγό θα το γευτεί 6 μηνών.
Λάθος: Περιμένετε μέχρι τους 12 μήνες και μέχρι τους 15 μήνες για την πρώτη του ομελέτα.

8.  Στο θερμόμετρο αυτιού πρέπει να προσθέτετε πάντα 0.50 C στην αναγραφόμενη  θερμοκρασία.
Σωστό: Συνίσταται η χρήση κλασσικού θερμομέτρου, στην μασχάλη (όχι με υδράργυρο αλλά με γάλλιο). Είμαστε σίγουροι για την σωστή θερμοκρασία του παιδιού (χωρίς προσθέσεις ή αφαιρέσεις).

9. Τα μπιμπερό με κλίση ρυθμίζουν την ροή του γάλακτος:
Λάθος: Αυτό το σχήμα μπιμπερό, ιδιαίτερα αγαπητό από τα μωρά που πάσχουν από ανάρροια, ρυθμίζει την κυκλοφορία του αέρα.

10. Σε περίπτωση οξείας διάρροιας, εάν μέσα σε 12 ώρες έχουν σημειωθεί τρεις υδαρείς κενώσεις, πρέπει οπωσδήποτε να πάτε το μωρό στο νοσοκομείο.
Λάθος: Το παιδί πρέπει να εξετασθεί από παιδίατρο, ειδικά αν είναι μικρότερο του έτους, για να εκτιμήσει κλινικά το βαθμό της αφυδάτωσης και να δώσει τις σωστές οδηγίες.

11. Ο πονόλαιμος και ο βήχας θεραπεύονται με αντιβιοτικά.
Λάθος:  Μόνο η κυνάγχη (πονόλαιμος και βήχας) του στρεπτόκοκκου, που προκαλούν σοβαρές μολυσματικές επιπλοκές, πρέπει να θεραπεύονται με αντιβιοτικά.

12. Στα μωρά που υποφέρουν από συχνές ωτίτιδες αφαιρούνται οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια).
Σωστό: Παρότι δεν γίνεται συστηματικά η αφαίρεσή τους, εξακολουθεί να εξετάζεται ως ενδεχόμενο στην περίπτωση παιδιών που πάσχουν συχνά από ωτίτιδες, στις οποίες οι κλασικές φαρμακευτικές αγωγές δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

13. Δεν πρέπει να το αφήνετε πάνω από μία ώρα την ημέρα στην στράτα.
Σωστό: Μην ξεχνάτε, η στράτα εξυπηρετεί τους γονείς και όχι το παιδί.

14.  Εάν το παιδί έχει δυσανεξία στην λακτόζη, αποκλείονται όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα από διαιτολόγιο του.
Λάθος:
Η δυσανεξία στη λακτόζη δεν είναι αλλεργία στο γάλα, που αφορά βρέφη μικρότερα του έτους, αλλά δυσκολία απορρόφησής του και προκαλεί διάρροια και γαστρικούς πόνους. Ευτυχώς για το γιαούρτι και τα τυριά δεν ισχύει αυτό.

15.  Πρέπει να το βάλετε στο γιο-γιο μόλις μάθει να κάθεται.
Λάθος: Μπορείτε να αρχίσετε να το βάζετε στο γιο-γιο μετά τον 18ο μήνα, εάν ξέρετε τις ώρες των κενώσεών του, αλλά μην βάλετε στόχο να σταματήσεις να λερώνεται. Κατά μέσο όρο, τα παιδιά σταματούν να λερώνουν την πάνα τους μεταξύ 24ου και 32ου μήνα.

16. Η λήψη λιπαρών δεν πρέπει να περιορίζεται κατά τα 2 πρώτα χρόνια της ζωής του.
Σωστό: Η καταπολέμηση της παχυσαρκίας δεν σημαίνει ότι κάνουμε δίαιτα στα βρέφη. Αντίθετα, στα μωρά τα λίπη πρέπει να αντιστοιχούν  το 50% περίπου της γενικής θερμιδικής ποσότητας που λαμβάνουν.

17. Τα μωρά που έχουν εμβολιαστεί με το πολυδύναμο πενταπλό εμβόλιο δεν κινδυνεύουν  από οστρακιά.
Λάθος: Το πενταπλό εμβόλιο προστατεύει μόνο από τη διφθερίτιδα, τον τέτανο, τον κοκίτη, την πολιομυελίτιδα και το αιμόφιλο της γρίπης τύπου Β. Δεν υπάρχει ακόμα εμβόλιο κατά της οστρακιάς.

18. Το παιδί καταλαβαίνει ότι είναι αγοράκι ή κοριτσάκι γύρω στα 2 του χρόνια.
Σωστό: Ανακαλύπτει την ατομική του διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα μεταξύ του 18ου και 20ου μήνα, αλλά μετά τα 2 του χρόνια αντιλαμβάνεται ότι το ίδιο είναι αγόρι (ή κορίτσι), δηλαδή ότι έχει το ίδιο φύλο με τον μπαμπά (ή την μαμά).

19. Από την ηλικία των 2 ετών τα παιδιά κοιμούνται «συνεχόμενα», χωρίς να ξυπνήσουν  την νύχτα.
Λάθος: Προς μεγάλη απογοήτευση των γονιών, υπάρχει ένα ποσοστό γύρω στο 30-50% παιδιών ηλικίας 2 ετών που ξυπνούν τουλάχιστον μία φορά μέσα στην νύχτα. Στο τέλος κάθε φάσης ύπνου, το παιδί θέλει να σας νιώσει πάλι δίπλα του. Πρέπει όμως να το μάθετε να ξανακοιμάται μόνο του.

20. Δεν πρέπει να του επιβάλλετε το μεσημεριανό ύπνο μετά τα 2 του χρόνια.
Λάθος:  Ο ύπνος των παιδιών είναι «πολυφασικός», δηλαδή διαιρείται σε χρονικά διαστήματα σε όλη την διάρκεια του 24ώρου. Ο μεσημεριανός ύπνος είναι απαραίτητο συμπλήρωμα στο νυχτερινό τους ύπνο, τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 4 ετών.

21. Τα παιδιά μεγαλώνουν την ώρα που κοιμούνται.
Σωστό: Η αυξητική ορμόνη εκκρίνεται, προπαντός, στην διάρκεια ορισμένων φάσεων του ύπνου. Επιπλέον , στη διάρκεια του ύπνου ο οργανισμός εκκρίνει ορμόνες που διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα.

22.  Δεν πρέπει να δίνουμε γλυκαντικές ουσίες πριν τα 3 του χρόνια.
Σωστό: Για προληπτικούς λόγους, γιατί δεν είναι γνωστές οι μακροπρόθεσμες συνέπειες των γλυκαντικών ουσιών  (ασπαρτάμη, ζαχαρίνη) όταν προσλαμβάνονται σε παιδική ηλικία.

23. Για παιδιά που προέρχονται από οικογένειες με ιστορικό αλλεργιών, συνιστάται να αποφεύγονται το ακτινίδιο και η φράουλα πριν την ηλικία του ενός έτους.
Σωστό: Έχει διαπιστωθεί αυξανόμενος αριθμός διασταυρούμενων αλλεργιών (δηλαδή συνδυασμός αλλεργιογόνων ουσιών).

24.  Γύρω στα 3 του χρόνια γίνεται σαφές εάν θα είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας.
Λάθος:  Πριν την ηλικία των 3 ετών τα παιδιά χρησιμοποιούν αδιακρίτως τα δύο τους χέρια, στη συνέχεια δείχνουν προτίμηση για το δεξί ή το αριστερό, αλλά θα πρέπει να περιμένετε  μέχρι τα 4-5 του για να σταθεροποιηθεί η κυριαρχία της μιας ή της άλλης πλευράς.

25. Οι νυχτερινοί τρόμοι και εφιάλτες είναι το ίδιο πράγμα.
Λάθος: Οι εφιάλτες είναι  φυσιολογικοί. Το παιδί αναπαράγει την  εμπειρία που το φόβισε και πειραματίζεται με αυτή. Καθησυχάστε το για να ξανακοιμηθεί. Αντίθετα με τους νυχτερινούς τρόμου, το παιδί δεν σας αναγνωρίζει και χρειάζεται παρηγοριά. Μείνετε δίπλα του για να το προσέχετε και αυτό θα ξανακοιμηθεί.

Με την συνεργασία της κας Ιωάννας Δραμπέλη (παιδίατρος)

Πηγή:www.imommy.gr

Σχολή χορού αρνείται να δεχτεί κορίτσι με σύνδρομο Down

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

e9ad9fee9d0bc73e0b2c055eb0b268ce_L

Μέσα της η Anna Winnicki είναι χορεύτρια. Στριφογυρίζει, κάνει υποκλίσεις και γελάει με την καρδιά της. Όλα αυτά τα κάνει τα 6 από τα 8 της χρόνια.

 

Μέχρι τώρα η Anna -που έχει σύνδρομο Down- και η οικογένειά της είχαν την τύχη να αποφύγουν διάφορες περιπτώσεις διακρίσεων, όπως αυτή που έζησαν πρόσφατα.

«Η Anna κάνει όποιον γνωρίζει να χαμογελά» λέει η μητέρα της Tricia: «Πλησιάζει τους ανθρώπους και λέει: “Γεια, με λένε Anna”. Αμέσως θα τους αποκαλέσει φίλους της. Διαβάζει καταπληκτικά και είναι μια καλή αδελφή για τον αδελφό και την αδελφή της. Εφερε μεγάλη χαρά στην οικογένειά μας. Φυσικά, υπάρχουν πολλές προκλήσεις, αλλά οι χαρές υπερκαλύπτουν αυτές τις προκλήσεις».

Η Tricia και ο Jason Winnicki πρόσφατα προσπάθησαν να γράψουν την Anna σε μία τάξη χορού στην περιοχή τους, στο Lancaster της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, ο ιδιοκτήτης της σχολής τούς το αρνήθηκε. «Μου είπε: “Δεν νομίζω ότι θα ήμασταν άνετοι με αυτό. Δεν έχουμε τρόπο να χειριστούμε το θέμα της στη σχολή μας. Υπάρχουν ειδικά σχολεία για άτομα σαν κι αυτήν και θα πρέπει να βρείτε αυτά τα σχολεία”» αναφέρει η Tricia.

Η Tricia και ο Jason, οι οποίοι εργάζονται στο χώρο της εκπαίδευσης, έμειναν άναυδοι. «Αυτό δεν είναι καθόλου σωστό. Είναι ένα παιδί. Ο καθένας θα πρέπει να έχει την ίδια ευκαιρία να δοκιμάζει πράγματα και να είναι μέρος των πραγμάτων. Είτε πρόκειται για χορό, είτε για ποδόσφαιρο ή για το σχολείο, είτε προσπαθεί κάποιος να βρει δουλειά, δεν θα πρέπει να έχει σημασία μια ανικανότητα. Πρέπει να αφήνουμε τους ανθρώπους να προσπαθούν. Ας τους βοηθήσουμε να γίνονται επιτυχημένοι» λέει ο Jason.

Το γεγονός έβαλε την οικογένεια σε μια κατάσταση που δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ ξανά. «Σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι πρέπει να εκφράσεις σε κάποιον την αναπηρία του παιδιού σου και να δεις αν θα την δεχτεί. Και αυτό είναι πραγματικά φρικτό. Η Anna ήταν πάντα αποδεκτή παντού, στον μπακάλη, στη βιβλιοθήκη, όταν περπατάμε στο δρόμο, πάντα υπάρχουν χαμόγελα από όλους. Και το να έχεις κάποιον στην άλλη γραμμή να σου λέει “κράτα την κόρη σου εκεί που είναι, χρειάζεται κάποιον να την ελέγχει”, είναι ένα φοβερό συναίσθημα» λέει η Tricia. Και προσθέτει πως τελικά αποφάσισαν να γράψουν ξανά την Anna στη σχολή χορού όπου πήγαινε τα τελευταία χρόνια. Όπως λένε είναι χωρίς αποκλεισμούς και εκεί η Anna  θα μπορέσει να συνεχίσει το πάθος της για το χορό.

http://up.anv.bz/latest/anvload.html?key=eyJtIjoiTElOIiwicCI6ImRlZmF1bHQiLCJ2IjoiNjI2ODE3IiwicGx1Z2lucyI6eyJkZnAiOnsiY2xpZW50U2lkZSI6eyJhZFRhZ1VybCI6Imh0dHA6Ly9wdWJhZHMuZy5kb3VibGVjbGljay5uZXQvZ2FtcGFkL2Fkcz9zej0xeDEwMDAmaXU9LzU2NzgvbGluLldJVkIvbmV3cy9mYW1pbHktbG9jYWwtZGFuY2Utc3R1ZGlvLWRlbmllcy1naXJsLXdpdGgtZG93bi1zeW5kcm9tZS9kZXRhaWwmY2l1X3N6cz0zMDB4MjUwJmdkZnBfcmVxPTEmZW52PXZwJm91dHB1dD14bWxfdmFzdDImYWRfcnVsZT0xIn19LCJhbmFseXRpY3MiOnsicGRiIjoiMzQ1NDUzNTIifSwib21uaXR1cmUiOnsicHJvZmlsZSI6IkxJTiIsImFjY291bnQiOiJkcHNkcHN3aXZiLGRwc2dsb2JhbCIsInRyYWNraW5nU2VydmVyIjoibGludHYuMTIyLjJvNy5uZXQifX19

Απόδοση: Σταυρούλα Κασιδάκη

Πηγή:down-syndrome.gr

Μήπως έχασες τη σύνδεση με το παιδί σου;

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

paidia-850x459

Τον κοιτούσα. Αλλά δεν τον έβλεπα.

Έβλεπα μια φάτσα παιδική, που δεν αναγνώριζα.

Γκριμάτσες που δεν του ταίριαζαν, ένα παιδί που δε θύμιζε το δικό μου.

Το παιδί μου μεγάλωσε, άλλαξε, κι εγώ δεν το κατάλαβα.

Μέσα σε λίγες μόνο μέρες.

Προβλήματα της καθημερινότητας δυσκόλεψαν και τους δυό μας, και απομακρυνθήκαμε.

Ζούσαμε στο ίδιο σπίτι, κάναμε πράγματα παρέα, αλλά δεν ήμασταν πραγματικά μαζί.

Έχασα για λίγο το παιδί μου, κι όταν έψαξα να το ξαναβρώ ήταν κάποιο άλλο, μεγαλύτερο, διαφορετικό απ΄αυτό που θυμόμουν.

Είχα χάσει τη σύνδεση.

Τρόμαξα. Τρόμαξα πολύ.

Και το παιδί μου το κατάλαβε.

Άρχισε να γελά αμήχανα, μ’ ένα γέλιο που δεν είχα ξανακούσει.

Και μετά άρχισε να κλαίει. Να κλαίει δυνατά και να φωνάζει.

Έψαχνε να βρει τη μαμά του, που ήταν πάντα εκεί και τον άκουγε με προσοχή, και δεν τον κοίταζε απλά, αλλά τον έβλεπε αληθινά.

Έψαχνε να βρει και τον παλιό του εαυτό, αυτόν που είχε συνηθίσει, γιατί τώρα είχε έρθει ένας καινούριος, που δεν τον ήξερε.

Μεγάλωσε μόνο του το παιδί μου αυτές τις μέρες, άλλαξε, κι εγώ δεν ήμουν εκεί να το στηρίξω.

Όμως ξαναβρεθήκαμε. Όπως βρισκόμαστε πάντα, μετά από τα εμπόδια που μας κόβουν το δρόμο. Γιατί το προσπαθούμε, και το θέλουμε πολύ.

Μη στενοχωριέσαι όταν χάνεις τη σύνδεση με το παιδί σου.

Να στενοχωριέσαι όταν δεν προσπαθείς να την ξαναβρείς.

Το παιδί σου σε περιμένει, λαχταρά την αγκαλιά, την κατανόηση, την αποδοχή και την απέραντη άνευ όρων αγάπη σου.

Σε περιμένει.

Μόνο να μην αργήσεις πολύ.

PaidikoKouti.gr

Πηγή:mikroimegaloi.gr

Δεν θέλω τον μπαμπά, θέλω μόνο τη μαμά!

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

shutterstock_78115111_h_633_451

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Αφού αυτό το υπέροχο πλάσμα δημιουργήθηκε από δύο ανθρώπους, γιατί κάποιες φορές νιώθετε πως είστε το μόνο πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται το παιδί σας, αλλά και η μόνη υπεύθυνη για τα περισσότερα πρακτικά ζητήματα που το αφορούν;


Γιατί τα παιδιά θέλουν τη μαμά τους;

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, όλα τα μικρά παιδιά δείχνουν την προτίμησή τους σε ένα γονιό. Τα αγόρια, ιδιαίτερα από τα 2,5-3 χρόνια έως τα 5-6, αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη έλξη και αγάπη προς τη μητέρα, ενώ παράλληλα νιώθουν αντιπάθεια και ενοχή για τον πατέρα. Αντίστοιχα, τα κορίτσια αισθάνονται αδυναμία προς τον πατέρα τους. Αυτή είναι μια φυσιολογική φάση, που αποδεικνύει τη συναισθηματική και νοητική τους εξέλιξη αλλά και τις πρώτες ενδείξεις για τη σεξουαλική τους αναζήτηση. Ωστόσο, μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια υπάρχουν πάντα κάποιοι παράγοντες που επηρεάζουν το πόσο προσκολλημένο είναι ένα παιδί στη μαμά ή στον μπαμπά. Αυτοί είναι:
Η ηλικία: Μέχρι και τα 3 περίπου χρόνια, τα παιδιά «δένονται» με αυτόν που τα φροντίζει. Μεταξύ 3 και 5 ετών, αρχίζουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τα παιχνίδια των ρόλων και τείνουν να δένονται με το γονιό του ίδιου φύλου.
Ο χρόνος που περνάμε μαζί τους: Συνήθως ο γονιός που περνάει περισσότερο χρόνο με το παιδί είναι η μητέρα. Έτσι, εκείνο αυτήν ξέρει καλύτερα, αυτήν έχει συνηθίσει και αυτήν έχει τον τρόπο να χειρίζεται ευκολότερα.
Οι δύσκολες φάσεις: Όταν τα παιδιά είναι κουρασμένα, άρρωστα ή χρειάζονται ασφάλεια και επιβεβαίωση, είναι φυσικό να στρέφονται προς το γονιό που συνήθως τα φροντίζει, που είθισται να είναι η μαμά.Ο φόβος του αποχωρισμού

Τα περισσότερα παιδιά -μέχρι μια ηλικία τουλάχιστον- βιώνουν μια σχέση εξάρτησης από τη μαμά τους. Κι αυτό είναι άκρως φυσιολογικό, όπως μας διαβεβαιώνουν οι ειδικοί, αρκεί να αφορά συγκεκριμένο και οριοθετημένο χρονικό διάστημα. Γύρω στον 7ο μήνα της ζωής, διαμορφώνεται ένας ισχυρός συναισθηματικός δεσμός ανάμεσα στο παιδί και τη μητέρα του. Αυτή η «προσκόλληση» είναι απόλυτα φυσιολογική, δεδομένου ότι το παιδί είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη μητρική παρουσία και φροντίδα και φοβάται μήπως η μητέρα του φύγει μακριά ή το εγκαταλείψει, βιώνει δηλαδή το λεγόμενο «άγχος του αποχωρισμού». Το άγχος αυτό έχει ανοδική πορεία, με κορύφωση στο διάστημα μεταξύ 13ου και 18ου μήνα, και κατόπιν αρχίζει να ελαττώνεται σταδιακά. Έπειτα από το 3ο έτος υποχωρεί, και τα περισσότερα παιδιά ξεπερνούν το φόβο τους και μπορούν να μείνουν σε ένα χώρο με άλλα άτομα, χωρίς να βιώνουν έντονα αρνητικά συναισθήματα για την απουσία της μητέρας τους. Είναι σημαντικό η εξάρτηση αυτή σταδιακά να ελαττωθεί, ώστε το παιδί να κόψει τον «ψυχολογικό ομφάλιο λώρο», να ανεξαρτητοποιηθεί και να εξελιχθεί σε μια αυτόνομη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Η υπερνίκηση του άγχους του αποχωρισμού σηματοδοτεί την κοπή αυτού του «ομφάλιου λώρου» και αποτελεί επίτευγμα για την πορεία του προς τη συναισθηματική ωριμότητα.«Μήπως φταίω εγώ;»
Θεωρητικά, από τότε που οι γυναίκες μπήκαν δυναμικά στην αγορά εργασίας και έγιναν ισότιμες κοινωνικά με τους άντρες, απενοχοποιήθηκαν σε σχέση με τα παιδιά και την οικογένειά τους. Όμως, αυτό ισχύει πράγματι μόνο στη θεωρία, γιατί ο διπλός (ή και πολλαπλός) ρόλος -εργαζόμενη και μητέρα- όχι μόνο δεν τις απάλλαξε, αλλά τις επιβάρυνε με πολλές ακόμη ευθύνες. Οι περισσότερες, παλεύοντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στους ρόλους που έχουν αναλάβει, συχνά δεν αισθάνονται καθόλου «καλές μητέρες». Από τη μία θέλουν να είναι όλα τέλεια για το παιδί, από την άλλη έχουν τεράστιες τύψεις όταν το αφήνουν σε χέρια «τρίτων». Ωστόσο, σε πείσμα της μητρικής τελειομανίας και της «συγκεντρωτικής» διάθεσης, είναι πιο εύκολο για μια γυναίκα να είναι «καλή» μητέρα, αν μπορεί να μοιραστεί αυτόν το ρόλο της με τον έτερο βασικό ενδιαφερόμενο για την ευημερία του παιδιού,  τον πατέρα.«Πότε να ανησυχήσω;»
Τι γίνεται όταν παιδιά ηλικίας 3 ετών και πάνω εμφανίζουν συμπεριφορά υπερεξάρτησης από τη μητέρα; Για να διαπιστώσετε αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, αναζητήστε τα εξής σημάδια:
Το παιδί δεν κάνει απολύτως τίποτα χωρίς τη μαμά του. Για την ολοκλήρωση οποιασδήποτε διαδικασίας, ζητά τη βοήθειά της, ακόμη κι όταν αυτή είναι περιττή.
Προσπαθεί συνεχώς να εξασφαλίζει σωματική επαφή με τη μητέρα του και απαιτεί να είναι διαρκώς γραπωμένο πάνω της.
Προσπαθεί να είναι πάντα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, προκειμένου να κερδίζει συνεχώς την προσοχή της.
Ζητάει συνεχώς την επιβεβαίωσή της. Το παιδί δεν πιστεύει στις δυνάμεις του και νιώθει έντονα την ανάγκη συναισθηματικής υποστήριξης και ενθάρρυνσης για κάθε του πράξη.
Αρνείται πεισματικά να μείνει οπουδήποτε δεν βρίσκεται εκείνη παρούσα.

«Πως να το βοηθήσω;»
Για να το βοηθήσετε να απαγκιστρωθεί από εσάς και να απεξαρτηθεί από την παρουσία σας, πρωταρχικά θυμηθείτε πως κάθε σχέση θέλει «χτίσιμο». Από τη βρεφική ακόμα ηλικία, οφείλουμε να εξηγούμε στα παιδιά οτιδήποτε τα αφορά. Όταν πρόκειται να λείψουμε, πρέπει να λέμε: «Η μαμά θα πάει σε μια δουλειά, και αργότερα θα είναι πάλι μαζί σου». Με την επανάληψη, το παιδί αρχίζει να κατανοεί την κατάσταση που βιώνει.
Ακόμη κι όταν είστε στο σπίτι, αφήστε το να παίζει μόνο του. Μην του το επιβάλλετε, αλλά, όταν βλέπετε ότι παίζει ήρεμα, μη διακόπτετε τη ροή του παιχνιδιού.
Αποφύγετε την υπερπροστασία, γιατί ενισχύει την εξάρτηση και ευνουχίζει συναισθηματικά το παιδί γεμίζοντάς το φόβους, ανασφάλεια και ανικανότητα να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα μόνο του, και επιβραβεύστε τις προσπάθειές του όταν κάνει κάτι μόνο του. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να «ψυχράνετε» τη στάση σας απέναντί του. Άλλωστε, αν είστε υπερβολικά συγκρατημένες στις εκδηλώσεις της αγάπης σας, κάνετε το παιδί να σας αναζητά περισσότερο. Τέλος, συζητήστε με το σύντροφό σας και συμφωνήστε σε μια κοινή γραμμή πλεύσης, που όμως πρέπει να τηρείτε και οι δύο. Είναι σημαντικό μπροστά στο παιδί ο ένας να υποστηρίζει τον άλλον και να έχετε ένα ενιαίο μέτωπο, ώστε το παιδί να καταλάβει ότι δεν έχει ελπίδες να «ρίξει» τον έναν από τους δύο. Και, βέβαια, ξαναμοιράστε την «τράπουλα των καθηκόντων» του σπιτιού.

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια).

Πηγή:www.imommy.gr

Πρέπει να βλέπει το παιδί γυμνούς τους γονείς του ή όχι;

Published Οκτώβριος 17, 2015 by sofiaathanasiadou

gymnoi_goneis_590_b

Πολλοί γονείς συχνά αναρωτιούνται αν πρέπει ή όχι το παιδί τους να τους βλέπει γυμνούς. Ορισμένοι κρίνουν ότι είναι φυσιολογικό, ενώ άλλοι θεωρούν ότι το παιδί, ειδικά στην ηλικία των 2,5 -3,5 ετών δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει στο μυαλό του πότε το γυμνό επιτρέπεται και πότε όχι.

«Η γυμνότητα δεν θεωρείται μια κοινωνικά ουδέτερη έννοια. Σχετίζεται και με τον ερωτισμό, το κρυφό, το απαγορευμένο, την ντροπή, την ενοχή. Οσο πιο έντονα είναι αυτά τα συναισθήματα στον γονιό τόσο θα απορροφηθούν από το παιδί. Σε γενικές γραμμές, προτείνω ότι μέχρι τα δύο χρόνια η συνύπαρξη γυμνού γονιού με γυμνό βρέφος είναι μια έκφραση συναισθηματικής εγγύτητας», αναφέρει σε άρθρο της στο ένθετο υγεία των Νέων, η ψυχολόγος Μυρσίνη Κωστοπούλου ,διδάκτωρ Κλινικής Ψυχολογίας – ψυχοθεραπεύτρια.

«Τα αγόρια 3-5 ετών που διανύουν τη λεγόμενη οιδιπόδεια περίοδο (ασυνείδητα ερωτεύονται τη μητέρα τους και ανταγωνίζονται τον πατέρα τους για την κατάκτησή της) είναι σημαντικό να βλέπουν περισσότερο το σώμα του πατέρα, ώστε να ενισχύσουν τη διαδικασία ταύτισής τους με αυτό. Θα πρέπει όμως παράλληλα να νιώθουν ελεύθερα να δουν και το σώμα της μητέρας, ώστε ασυνείδητα να μην το εξιδανικεύσουν», υποστηρίζει η κυρία Κωστοπούλου. Οσο για τα κορίτσια είναι βοηθητικό να βλέπουν το σώμα του πατέρα γυμνό κάτω από προϋποθέσεις και με όρια. Αν οι γονείς θέλουν να είναι γυμνοί αυτό δεν θα πρέπει να επιβληθεί καταναγκαστικά στο παιδί, αν το ίδιο δεν νιώθει άνετα με αυτό.

Ο γονιός μπορεί να κρύβει τη γύμνια του, αλλά δεν μπορεί να κρύψει την αμηχανία ή την ενοχή που ίσως νιώθει για το σώμα του. Το μικρό παιδί με τις «μαγικές» κεραίες του τα συλλαμβάνει όλα. Γι’ αυτό η κυρία Κωστοπούλου προτείνει ξεκάθαρες συμπεριφορές, τεκμηριωμένες από τον γονιό.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr/o-kosmos-toy-paidioy/item/31005-prepei-na-vlepei-to-paidi-gymnoys-tous-goneis-tou-i-oxi#ixzz3olKIwxaJ