Αρχείο

All posts for the day 14 Οκτωβρίου 2015

Όταν τα χρώματα ξεθωριάζουν

Published 14 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

lowstress_family_new_590_b

Όταν αποφάσισα ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη για να γευτώ τη Μητρότητα ήμουν ήδη 30 ετών…

Είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά. Ο «κόσμος» βρισκόταν στα χέρια μου και ήμουν πανέτοιμη να παίξω το ρόλο της ζωής μου… το ρόλο της «μητέρας». Γνώριζα πολύ καλά τις συνέπειες αυτής της απόφασης, που είχε ριζώσει για τα καλά στο μυαλό μου. Ήταν όλα τόσο καλά σχεδιασμένα, το πρώτο μου παιδί θα το έφερνα στη ζωή στα 31 μου και μετά από δυο χρόνια θα αποκτούσα και το δεύτερο. Δεν είχα προτιμήσεις για το φύλλο των παιδιών στόχευα όμως στον τέλειο συνδυασμό … ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Και οι προσπάθειες άρχισαν!!! Τους πρώτους μήνες η ψυχολογία μου στο ζενίθ, η αισιοδοξία μου αστείρευτη, τα όνειρα μου πολύχρωμα, οι μέρες περνούσαν γρήγορα γεμάτες σχέδια και στόχους άριστους , μα πάνω απ’ όλα εφικτούς! Καθώς όμως ο χρόνος περνούσε, μέσα μου, τα χρώματα άρχισαν να ξεθωριάζουν, ανασφάλεια σιγά-σιγά φώλιαζε στην ψυχή μου. Ένα συναίσθημα ξένο προς το χαρακτήρα μου άρχισε να με στοιχειώνει.
Ερωτήματα ατελείωτα
– πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μένα;
– τι έκανα λάθος;
– ποιες οι αμαρτίες που πλήρωνα;
Όταν η προσπάθεια πια για φυσική σύλληψη ξεπέρασε τις αντοχές μου, πήρα την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Κανόνισα το πρώτο μου ραντεβού με τον γυναικολόγο. Την ημέρα που πέρασα την πόρτα του ιατρείου του – όχι για το ετήσιο τεστ Παπανικολάου – ήταν και η έναρξη του αγώνα μου, αγώνας που διήρκεσε 6 συνεχόμενα χρόνια.

Μετά από αρκετές εξετάσεις μου προτάθηκε να ξεκινήσω με την πιο απλή μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, τη σπερματέγχυση. Το σοκ μεγάλο. Η τόσο οργανωμένη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα άρχισε να καταρρέει μέρα με τη μέρα. Η ζωή μου που τώρα φάνταζε σαν κάστρο κατασκευασμένο από τραπουλόχαρτα έτοιμο να καταρρεύσει. Οι δυο πρώτες σπερματεγχύσεις απέβησαν άκαρπες. Στην Τρίτη όμως είχα την πρώτη μου εγκυμοσύνη που κατέληξε σε παλινδρόμηση του έμβρυο την 8η εβδομάδα της κύησης. Δεν στενοχωρήθηκα πολύ. Έτυχε είπα στον εαυτό μου και συνέχισα. Έκανα 10 στη σειρά μέχρι να πάρω την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Έκανα λαπαροσκόπηση… στην οποία αφαιρέθηκε μια κύστη και ακολούθησε μια περίοδος θεραπείας 4 μηνών. Η περίοδος αυτή ήταν και η δυσκολότερη. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δε μπορούσα να κάνω κάποια προσπάθεια (αφού ο γιατρός μου είχε διακόψει την περίοδο) ενώ το μόνο που έμενε ήταν οι σκέψεις.

Σκέψεις που με τυραννούσαν καθημερινά
– θα τα καταφέρω άραγε κάποτε να γίνω μάνα;
– Τι νόημα θα έχει η ζωή μου χωρίς την παρουσία παιδιών
Κατηγορούσα καθημερινά τον εαυτό μου που καθυστέρησα τόσο τη σκέψη για παιδί, έπρεπε να το είχα κάνει όταν ήμουν νεότερη, όταν είχα μεγαλύτερες αντοχές. Η σχέση με τον άντρα μου παρουσίασε τα πρώτα σύννεφα. Παγωμένοι και οι δύο, δε συζητούσαμε, κλειστήκαμε ο καθένας στο δικό του κόσμο και οι συζητήσεις γύρω από το πρόβλημα της υπογονιμότητας ανύπαρκτες. Λες και δεν υπήρχε!!!
Και όταν το διάστημα των 4 μηνών τελείωσε – με βασανιστικό τρόπο – και η περίοδος μου επανήρθε αποφάσισα να κλείσω το επόμενο ραντεβού, με νέες ελπίδες, νέους στόχους, νέα προσπάθεια. Δεν πρόλαβα όμως. Από τις ειδήσεις έμαθα το απόγευμα της 16ης Ιουλίου του 2005 ότι ο γιατρός μου είχε ατύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή του. Βρέθηκα στο «κενό» χωρίς να μπορώ να πιαστώ από πουθενά. Έκλαιγα αλλά δε θυμάμαι για ποιο λόγο ακριβώς. Για το χαμό ενός ανθρώπου που ήξερα 11 χρόνια ή για το άδοξο τέλος του επιστήμονα που είχα στηρίξει όλες τις ελπίδες μου για τη γέννηση του δικού μου παιδιού;

Δυο μέρες μετά μια φίλη, που είχε αποκτήσει με την πρώτη εξωσωματική δυο μωρά, με πήρε τηλέφωνο. Ήξερε. «Θα πας στο δικό μου γιατρό!… θα σου κλείσω εγώ το ραντεβού». Δεν είχα την επιλογή αλλά ούτε και τη δύναμη να αρνηθώ. Περισσότερο ένιωθα την ανάγκη να «πιαστώ» από κάπου, παρά να αντιδράσω ή να διαφωνήσω. Ο νέος γιατρός μου πρότεινε μια ακόμα σπερματέγχυση αφού μόλις είχα εγχειριστεί και αν αυτή δεν ήταν πετυχημένη, θα έκανα και εγώ την πρώτη μου εξωσωματική
Ξεκίνησα τη νέα προσπάθεια το Σεπτέμβριο του 2005 πεπεισμένη όμως για την αποτυχία! Για πρώτη φορά διαψεύστηκα. Το αποτέλεσμα της 14ης σπερματέγχυσης ήταν ΘΕΤΙΚΟ. Δεν το πίστευα, κανένας από τους δυο μας δεν τον πίστευε! Ο Θεός μας είχε λυπηθεί φανταστήκαμε. Η χαρά μου απερίγραπτη. Σιγά σιγά άρχισαν ξανά να χρωματίζονται τα όνειρα μου. Ούτε η μικρή αποκόλληση που εντοπίστηκε στον πρώτο υπέρηχο ήταν ικανή να σακιάσει την ευτυχία. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη μέρα ήταν οι χτύποι της καρδιάς του παιδιού μου, του παιδιού που έπαιρνε σάρκα και οστά!

Όμως η χαρά κράτησε για 3,5 μόλις μήνες. Η αποκόλληση, έφερε το αίμα, το αίμα καλλιέργησε μικρόβιο που κόλλησε στο σάκο του μωρού και τον έσπασε με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμα υγρά… «Πρέπει να το πάρουμε» ήταν τα λόγια του γιατρού που έγιναν μαχαίρια στη ψυχή μου. Κράτησα τη ψυχραιμία μου μέχρι να βγω από το ιατρείο εκείνη τη μέρα και ουσιαστικά δεν έκλαψα ποτέ για το χαμό αυτού του παιδιού. Εγκλώβισα τον πόνο μέσα μου. Δεν έχω νιώσει τόσο άδεια όσο ένιωσα την επόμενη μέρα βγαίνοντας από το χειρουργείο και μετά τη διακοπή της κύησης σιχαινόμουν το ίδιο μου το σώμα που δεν ήταν ικανό να προστατέψει ένα τόσο μικρό έμβρυο.

Και αυτή ήταν η αρχή της νέας μου περιπέτειας. Κατάθλιψη, κρίσεις πανικού με ταλαιπωρούσαν για ένα χρόνο, διάστημα στο οποίο η σκέψη και μόνο μιας νέας εγκυμοσύνης με κατατρόμαζε. Είχα πείσει τον εαυτό μου πλέον ότι δε θα τα κατάφερνα, προσπαθούσα να καταπνίξω τις λιγοστές ελπίδες μου και να ζήσω χωρίς ουτοπίες. Δέχτηκα να στηριχτώ ψυχολογικά από ειδικό προκειμένου να γλυτώσω από τις κρίσεις πανικού που γίνονταν όλο και πιο πολλές .
Οι κρίσεις εξαφανίστηκαν και μετά το χρόνο μόνη μου πλέον ζήτησα από το γιατρό μου να ξεκινήσει με τη πρώτη εξωσωματική. Η ψυχανάλυση δε κατάφερε να θάψει τις ελπίδες μου. Απλά με έκανε να δω τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Με έκανε πιο δυνατή, μου έμαθε ότι επιτυχία και αποτυχία είναι εμπειρίες που πρέπει να βιώνουμε στο πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο, αν θέλουμε να θεωρούμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι.

Η πρώτη εξωσωματική έφερε θετικό αποτέλεσμα. Τρίδυμη κύηση διαπιστώθηκα στον πρώτο υπέρηχο που κατέληξε σε δίδυμη μετά από την 12η εβδομάδα. Φοβήθηκα αλλά δεν εγκατέλειψα την σκέψη ότι αυτή τη φορά θα βιώσω τη μητρότητα… Δεν άφησα τα αρνητικά συναισθήματα να καταπνίξουν τα θετικά.
Μετά από 7,5 μήνες, στις 25 Απριλίου του 2008 έφερα στον κόσμο τα δύο μωρά μου ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Πρόωρα γεννημένα αλλά υγιέστατα. Η ζωή μου από τότε άλλαξε ριζικά. Έχει διαφορετικό νόημα. Όσο ζω δε θα πάψω να ευγνωμονώ τους ανθρώπους που στηθήκαν αρωγοί στην προσπάθεια μου
– τον άντρα μου, που ανέβηκε μαζί μου τον τόσο ανηφορικό δρόμο
– τον γιατρό μου, που πίστεψε στις δυνατότητες του οργανισμού μου και τον έκανε να λειτουργήσει άψογα κάτω από την πίεση μιας τεχνικής γονιμοποίησης
– την ψυχαναλύτρια μου που αγκάλιασε την πονεμένη μου ψυχή τόσο διακριτικά και με τόση ευαισθησία
– την οικογένεια μου που σιωπηρά υπέφερε δίπλα μου, στηρίζοντας με όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και οικονομικά.

Στόχος πλέον της ζωής μου, εκτός της σωστής ανατροφής που θέλω να δώσω στα παιδιά που έφερα στον κόσμο, είναι να στηρίξω σε ψυχολογικό επίπεδο με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο κάθε γυναίκα που είναι ή πρόκειται να μπει στο σκοτεινό και δύσβατο μονοπάτι που πέρασα και εγώ!!!Μπορεί οι δοκιμασίες να ήταν πολύ σκληρές, πολύ πιο δύσκολες από ό, τι φανταζόμουν. Ήταν όμως απαραίτητες. Μου διδάξαν ότι κάθε δοκιμασία είναι αυτή που σε φέρνει όλο και πιο κοντά στη πραγματοποίηση του ονείρου!!!

Πηγή:www.mitrotita.gr

3 υπέροχα και πανεύκολα σχέδια μανικιούρ για αρχάριες

Published 14 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

yperoxa-paneukola-sxedia-manikiour-gia-arxaries

Δεν χρειάζεται να είστε ειδικός στο μανικιούρ για να δημιουργήσετε ένα απλό, αλλά και εντυπωσιακό σχέδιο στα νύχια σας. Ακολουθήστε τα βήματα που θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί και γίνετε εσείς η ίδια η προσωπική σας μανικιουρίστα.

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2015/05/yperoxa-paneukola-sxedia-manikiour-gia-arxaries/#ixzz3oSeYVdN6

Νιώθω ότι επέστρεψε το αγγελουδάκι που έχασα!

Published 14 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

moro_ypnos_590_b

Ειμαι η Χρυσα και περσι τον Φεβρουαριο ειχα γραψει για την απωλεια της κορουλας μου. Την εχασα απο προεκλαμψια στην 25η εβδομαδα κυησης. Ακομα ποναω και κλαιω για εκεινη. Τωρα πιστευω οτι επέστρεψε.

Μετα απο οχτω μηνες κραταω ενα θετικο τεστ εγκυμοσυνης.. Ατελειωτη χαρα μα και μεγαλος φοβος. Παιρνω τηλεφωνο τον καινουριο μου πια γιατρο και του λεω.. «ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΥΟΣ«!!!!! Παω λοιπον να με δει και μου λεει οτι θελει πολλη προσοχη γιατι υπαρχουν πιθανοτητες για προεκλαμψια παλι!!! Δεν θα το αντεξω δευτερη φορα… Μου εδωσε σαλοσπιρ και μαγνησιο. Στην 13η εβδομαδα εκανα και περιδεση τραχηλου λογω ανεπαρκειας. Αγωνια και παλι… Ολα καλα λοιπον..

Λιγες εβδομαδες αργοτερα μαθαινω οτι εχω παλι κοριτσακι. Η εγκυμοσυνη τελεια.. Ουτε εμετους, ουτε τιποτα… Περναει ο καιρος αλλα το αγχος δεν φευγει με τιποτα!!!

Φτανω στην 32η εβδομαδα και μια μερα εχω 14 με 9 πιεση. Δεν ειναι υψηλη, αλλα φοβηθηκα. Πηρα λοιπον τον γιατρο και μου λεει «Θα σε βαλω στο μαιευτηριο για 3-4 μερες για παρακολουθηση και βλεπουμε..» Σκεφτομαι τουλαχιστον θα ειμαι σε καλα χερια.

Παω λοιπον και με βαζουν στον καρδιοτοκογραφο. Ολα καλα!!! Περνανε τρεις μερες και πιεση δεν ξανα εκανα. Μου λεει ο γιατρος «Θα κανουμε και σημερα nst και αυριο θα πας σπιτι σου!«

Ξεκιναμε λοιπον ολα μια χαρα.. Ξαφνικα ανεβαζει το μωρο 200 παλμους!!!! Τρελαθηκα.. Τι επαθε το μωρο μου;

Μου μετρανε την πιεση 16 με 10 παρακαλω.. Μου δινουν ενα χαπι τιποτα.. Ουτε το μωρο ηρεμει, ουτε εγω.. «Ετοιμαστε την για καισαρικη» ακουω.. Θα γεννησω σημερα;

«Δεν γινεται να το αφησουμε το μωρο σε πιεσμενο περιβαλλον ουτε εσενα» μου λεει ο γιατρος.

Η αληθεια ειναι οτι φοβηθηκα αρκετα!!! Δεν το περιμενα.

Ετσι λοιπον 21 Μαιου στις 11:25 το βραδυ βγηκε η μικρουλα μου 2 κιλα ακριβως.. Την κρατησα ενα λεπτο στην αγκαλια μου, της εδωσα ενα φιλακι και μου την πηραν κατευθειαν για θερμοκοιτιδα. Ευτυχως δεν ειχε κανενα προβλημα ουτε αναπνευστικο γιατι προλαβαμε και καναμε ενεσεις κορτιζονης προληπτικα. Εμεινε μεσα 23 μερες, αλλα τωρα πια εχουν περασει ολα και την εχω στην αγκαλια μου!!!!!

Το ονομα της θα ειναι Ελενη-Στυλιανη γιατι γεννηθηκε ανημερα του Κωσταντινου και Ελενης αλλα ειναι και το ονομα της πεθερας μου. Και Στυλιανη γιατι την εχω ταξει στον Αγιο Στυλιανο που ειναι ο προστατης των παιδιων.

Ευχαριστω πολυ τον γιατρο μου γιατι χαρη σε αυτον εφτασα εστω μεχρι εκει αλλα και τον Αγιο Στυλιανο που ακουσε της προσευχες μου!!!

Ειμαι μια μαμα με δυο παιδακια. Το ενα ειναι αγγελουδι στον ουρανο για να φυλαει την αδερφουλα της που την εχω στην αγκαλια μου. Τις αγαπαω και τις δυο το ιδιο!

μαμά Χρύσα

Πηγή:www.eimaimama.gr

Δείτε Πως Με 25 Ερωτήσεις Μπορείτε Να Μάθετε Τι Γίνεται Στο Σχολείο Του Παιδιού Σας

Published 14 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

paidia-650-800x547

“Πώς πήγε το σχολείο σήμερα;”

“Καλά.”

“Πες και κάτι ακόμη βρε παιδάκι μου!”…

“Ε, τι άλλο να σου πω, καλά.”

“Μια χαρά.”

Σας φαίνεται γνώριμος αυτός ο διάλογος; Αν όχι, είστε από τους “τυχερούς”.

Πολλά είναι τα παιδιά που με το γυρίζουν σπίτι αναμεταδίδουν με λεπτομέρειες όλη την ημέρα τους. Αν κάτι σας θυμίζει όμως τότε προφανώς τα παιδιά σας είναι στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν το σχολείο προσωπική τους υπόθεση και δε μοιράζονται λεπτομέρειες, ή απλά ο τρόπος που πέφτει αυτή η ερώτηση είναι τόσο γενικός και αόριστος που πραγματικά δεν έχουν τι να πουν, ενώ κατά τα άλλα θα ήταν πρόθυμα!

Η blogger Liz Evans, εκπαιδευτικός η ίδια, ήρθε αντιμέτωπη αρκετές φορές με τις μονολεκτικές, άδειες απαντήσεις “καλά”, “μια χαρά” και άλλες παρόμοιες και αποφάσισε να κάνει μια λίστα πρωτότυπων και απρόσμενων ερωτήσεων που θα δελέαζαν τα παιδιά της να απαντήσουν. Έτσι, εκείνα θα το έβρισκαν διασκεδαστικό, θα της μετέφεραν πληροφορίες χωρίς να εχουν την αίσθηση ότι δίνουν αναφορά κι εκείνη σίγουρα θα γινόταν πιο ευχάριστη απέναντί τους. Συγχρόνως θα μάθαινε και όλα όσα θα ήθελε τόσο για την καθημερινότητά τους όσο όμως και για τον τρόπο που σκέφτονται και πράττουν τα παιδιά της όταν εκείνη δε θα ήταν παρούσα – ποιος ξέρει, ίσως και πολλά παραπάνω!  

Δείτε τη λίστα!

1. Ποιό ήταν το καλύτερο πράγμα που έγινε στο σχολείο σήμερα; (ποιό ήταν το χειρότερο;)

2. Πες μου κάτι που σήμερα σε έκανε να γελάσεις.  

3. Αν μπορούσες να διαλέξεις, με ποιον θα καθόσουν μαζί στην τάξη; (με ποιον δε θα καθόσουν με τίποτα; Γιατί

4. Ποιο σημείο (χώρος) του σχολείου είναι το πιο σούπερ;  

5. Πες μου μια περίεργη λέξη που άκουσες σήμερα. (Ή κάτι περίεργο που είπε κάποιος)  

6. Αν έπαιρνα τηλέφωνο τη δασκάλα σου απόψε, τι θα μου έλεγε για σένα;   7. Με ποιον τρόπο βοήθησες κάποιον σήμερα;

8. Με ποιον τρόπο σε βοήθησε κάποιος σήμερα;

9. Πες μου κάτι καινούργιο που έμαθες σήμερα.  

10. Ποια στιγμή ήσουν πιο χαρούμενος σήμερα;  

11. Ποια στιγμή βαρέθηκες πιο πολύ σήμερα;  

12. Αν εμφανιζόταν ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο στην τάξη σου για να πάρει κάποιον, ποιος θα ήθελες να ήταν αυτός; (Γιατί;)  

13. Με ποιον θα ήθελες να παίξεις στο διάλειμμα που δεν έχεις παίξει ποτέ ξανά μαζί του;  

14. Πες μου κάτι καλό που έγινε σήμερα!  

15. Ποια λέξη είπε πιο πολλές φορές η δασκάλα σου σήμερα;   16. Τι πιστεύεις οτι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε για πιο πολλές ώρες στο σχολείο;  

17. Τι θα έπρεπε να κάνετε ή να μαθαίνετε λιγότερο; Γιατί;  

18. Σε ποιον πιστεύεις οτι θα μπορούσες να φερθείς καλύτερα μέσα στην τάξη σου; (ενώ δεν το έχεις κάνει ενδεχομένως)  

19. Πού κυρίως παίζεις στα διαλείμματα;  

20. Ποιος είναι ο πιο αστείος μέσα στην τάξη σου; Γιατί;  

21. Τι σου άρεσε πιο πολύ στο κολατσιό σου;  

22. Αν ήσουν εσύ ο δάσκαλος αύριο, τι θα έκανες;  

23. Υπάρχει κάποιος στην τάξη που θα χρειαζόταν λίγο χρόνο εκτός ομάδας;  

24. Αν μπορούσες να αλλάξεις θέση με κάποιον μέσα στην τάξη, με ποιον θα το διαπραγματευόσουν; Γιατί;  

25. Πες μου 3 διαφορετικές στιγμές που χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις το μολύβι σου σήμερα!  

Όπως είναι φανερό, η λίστα μπορεί να μην τελειώσει ποτέ κι αυτό είναι σίγουρα καλό!   Ας προσπαθήσουμε να είμαστε πιο κοντά στα παιδιά μας χωρίς κριτική, χωρίς (φανερό) έλεγχο, χωρίς κυνήγι και απόδοση ευθυνών. Ας γίνουμε λίγο πιο διασκεδαστικοί και ευχάριστοι και μέσα από αυτή μας τη στάση σίγουρα έχουμε μόνο να κερδίσουμε, εμείς, τα παιδιά μας και η σχέση μας με αυτά.   Και θα δείτε οτι το παιχνίδι αυτό των ερωτήσεων θα τα εξιτάρει και θα το αποζητούν από μόνα τους!

Οι απαντήσεις τους μπορεί να σας ξαφνιάσουν, να σας συγκινήσουν, να σας καταπλήξουν! Έως και να σας σοκάρουν, να είστε έτοιμοι!   Φροντίστε να τα κοιτάτε στα μάτια, να μην ασχολείστε παράλληλα με κάτι άλλο και να μη ρίχνετε κλεφτές ματιές στο ρολόι γιατί η προσπάθεια θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία. Τα παιδιά θέλουν, αποζητούν, έχουν ανάγκη την προσοχή μας. Όπως και οι μεγάλοι άλλωστε, έτσι δεν είναι;  

Αν δείτε ότι δεν ανταποκρίνονται, μην τα παρατήσετε! Δοκιμάστε πάλι με κάποια πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση και προτιμήστε την ώρα λίγο πριν τον ύπνο. Τότε που είναι στιγμές χαλάρωσης, εξομολογήσεων, αγκαλιάς και φιλιών. Προτρέψτε τα να κάνουν το ίδιο, να βρουν αντίστοιχες ερωτήσεις για εσάς. Τα παιδιά, όπως και ο καθένας ίσως, ανοίγονται πιο εύκολα όταν κάνουμε την αρχή εμείς. Αν τους πούμε πως πέρασε η δική μας μέρα, έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να μάθουμε για τη δική τους. Τι λέτε; Θα το δοκιμάσουμε;  

Και αλήθεια, τι άλλες ερωτήσεις θα προσθέτατε στη λίστα; 

 Huffington Post

Μετάφραση – Επιμέλεια: Όλγα Χατζηχρίστου

xenesglosses.eu

Πηγή:specialgoneis.com