Μην σαλτάρετε, λέμε!

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

91b1b90c684fd8e5c2ec1b7418ca380f_L

Η Ελένη είναι μια μαμά που δεν… μασάει. Έπρεπε να προσέχει πολύ το τελευταίο διάστημα της εγκυμοσύνης της, λόγω αδυναμίας του ομφάλιου λώρου, έπρεπε να γεννήσει με προγραμματισμένη καισαρική και έπρεπε να αφήσει το μωρό της για μέρες στη θερμοκοιτίδα. Ώσπου ένα βράδυ δεν άντεξε άλλο και θεωρώντας ότι το παιδί της είναι καλά, πήγε και το… πήρε!

Μην σαλτάρετε, λέμε!

μαμά Ελένη

Καλησπέρα κορίτσια, σύζυγοι, σύντροφοι, κόρες, μα πάνω απ” όλα μανούλες.

Αποφάσισα να σας πω κι εγώ την ιστοριούλα μου με αφορμή ένα γεγονός που έγινε μόλις προχθές και κατάλαβα πως τελικά ο φόβος που μας κυριεύει είναι που μας κάνει κακό και όχι αυτά καθεαυτά τα γεγονότα.

Τον περασμένο Ιούνιο λοιπόν, μετά από μόλις 1 μήνα προσπαθειών, έκανα το πολυπόθητο οικιακό τεστάκι και ανακάλυψα πως ήμουν έγκυος. Καμιά ιδιαίτερη τρέλα δεν έπαθα γιατί ήρθε πολύ εύκολα το μωρό μου και όλοι το αντιμετωπίσαμε σαν κάτι πολύ φυσιολογικό. Περνώντας ο καιρός όμως που μεγάλωνε η κοιλίτσα και η ζυγαριά άρχισε να βαρηγκομάει…. κατάλαβα πως η ζωή μου θα αλλάξει ριζικά!!!

Επίσης άλλη μια αλλαγή ήταν ότι αφού είδα το φασολάκι μου στον υπέρηχο και άκουσα την καρδούλα του και ενώ ο γιατρός μου μου είχε επιτρέψει 5 τσιγάρα την ημέρα, εγώ το έκοψα εντελώς…. οπότε την «άκουσα» και μ” αυτό λιγουλάκι……..

Γύρω στον 3ο μήνα της εγκυμοσύνης μου (και αφού είχα κάνει όλες μου τις εξετάσεις και ήταν άψογες) είδα λίγο αιματάκι. Έτσι!! Ξαφνικά!!! Και χωρίς λόγο. ΟΚ λέω…. θα πάω στον γιατρό μου. Ο γιατρός μου όμως είχε πάει διακοπές…… και έτσι πήγα στο ΙΑΣΩ σ” έναν άσχετο γιατρό να με εξετάσει για να δει τι γίνεται…. Αποκόλληση μου λέει. Ξάπλα στο κρεββάτι για 15 μέρες και τα ξαναλές με τον γιατρό σου.

Παίρνω τηλ τον γιατρό μου, του το λέω και μου απαντάει πως πρέπει να κάτσω σίγουρα 10 μέρες στο κρεβάτι και να πάω να με δει μετά….

Εκεί τα χρειάστηκα. Δεν υπήρχε και καμιά γνωστή να μου πει μια καλή κουβέντα!!!! Όλες οι «φίλες» μου εξαφανισμένες……. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧ!!!!! Πόσα κατάλαβα σ” αυτήν την εγκυμοσύνη….

Τελοσπάντων…. περνάει αυτό, επιστρέφω και στη δουλειά μου και όλα κυλούσαν υπέροχα!!!

Η πιθανή μου ημερομηνία ήταν για 1η Απριλίου. Εγώ είχα κρατήσει πολλές μέρες άδειας κι έτσι 22 Δεκεμβρίου ήταν η τελευταία μέρα που πήγα για δουλειά. Και σκεφτόμουν…. «ουουουουου!!! Τέλεια!!! Θα προλάβω να ετοιμάσω το δωμάτιο….. θα ξεκουραστώ…… και θα υποδεχτώ φρέσκια και όμορφη το μωράκι μου……«. Το ξέρετε όμως αυτό που λένε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά;; Ε αυτό συνέβη….

5 Γενάρη πάω για το dopller (σε ειδικό γιατρό, για όσες δεν το “χετε κάνει) και μου λέει κατά γράμμα….. «Ελενάκι….. το μωρό είναι 1990 γρ. ενώ έπρεπε να είναι γύρω στο 1,5 κιλάκι….. όμως αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ο λώρος του είναι αδύναμος«. ΚΟΚΑΛΩΣΑ!!!!

«Τι σημαίνει δλδ αυτό;«

«Ε ….. να….. το μωρό δεν θρέφεται πια σωστά και πρέπει να το παρακολουθούμε στενά…«.

Εγώ κορίτσια στον κόσμο μου!!!! Να μην καταλαβαίνω τι μου γίνεται!!! Συνέχεια τον ρώταγα…. «Δηλαδή,…….δηλαδή,……. δηλαδή,…….. ΔΗΛΑΔΗ;;;» Και κάποια στιγμή αυτός ο ευγενέστατος γιατρός που τον είχα χρυσοπληρώσει μου λέει «ΔΗΛΑΔΗ πρέπει να παρακολουθούμε το μωρό μέρα παρά μέρα, μην τυχόν και συμβεί το ανεπανόρθωτο«.

Ω ρε μάνα μουυυυυυυυυυυυ!!!!!!!! Κλάμα,κακό……. ο άντρας μου να μην ξέρει τι να με κάνει!!!!!!

Και εκεί που προσπαθούσε να με ηρεμήσει ο καημένος, ξαναβρίσκω λίγο την αυτοκυριαρχία μου και ρωτάω «εγώ τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω;» Κοιτάει λοπόν ο τύπος την καρτέλα μου με τα δεδομένα που είχα συμπληρώσει απ” την α” επιπέδου εξέταση και γυρνάει, παιδιά, κατακόκκινος και με αρχίζει σ’έναν εξάψαλμο…….

«ΚΑΚΟΥΡΓΑ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ 6 ΜΗΝΩΝ ΕΓΚΥΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΝΙΖΕΙΣ. ΑΥΤΟ ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΑΘΕΣ ΑΥΤΟ!!! Ή ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ ΠΙΟ ΑΠΛΑ, ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΠΑΘΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΝΙΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΣ!!!!!!!!!!» και άλλα κοσμητικά που δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να τα θυμηθώ…… πήγε ο καλός μου να του απαντήσει και εγώ απλά τον τράβηξα και βγήκαμε έξω.

Να σας θυμησω ότι το κάπνισμα το είχα κόψει από 2 μηνών… (για σκεφτείτε να έκανα αυτά τα 5 που μου είχε επιτρέψει ο γιατρός μου, τι τύψεις θα με είχε κάνει να νιώσω αυτό το δίποδο ζώο…)

Να μην τα πολυλογώ, κάθε Δευτέρα- Τετάρτη και Παρασκευή πήγαινα στο ΙΑΣΩ για να με παρακολουθεί ο γιατρός μου και κάθε Τρίτη και Πέμπτη πήγαινα στον ηλίθιο (τυχαίνει να “ναι και απ” τους καλύτερους στη δουλειά του βλέπεις…) για να μετράμε το βάρος του μωρού (και κάθε φορά του σκάγαμε και 100€). Δεν βαριέσαι χαλάλι!!!! Ο γιατρός μου είχε πει. «Θέλω να μπεις στον 9ο, αλλά αν το μωρό χάσει έστω και 5 γραμμάρια, μπαίνεις για γέννα

Αυτό γινόταν επί 25 μέρες, ώσπου κάποια στιγμή μου λέει ο ηλίθιος (ναι…. έτσι θα τον λέω για να συνενοούμαστε) ότι έχω χάσει όλα τα αμνιακά υγρά και πρέπει να είμαι πολυυυυυυυυυυύ προσεκτική. Σε τι;; Έπρεπε να βάζω ξυπνητήρι το βράδυ κάθε 1 ώρα για να «ακούω» το μωρό. Αν δεν είχε κίνηση, σημαίνει πως πιέζεται χωρίς υγρά και θα “πρεπε να μπω να γεννήσω εκείνη τη στιγμή.

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΓΙΑ ΤΙ ΠΙΕΣΗ ΜΙΛΑΜΕ;;;

Συνέχεια σκεφτόμουν «όσο εύκολα ήρθε, τόσο δύσκολη πορεία έχει«. Ξέρετε όμως τι με βοήθησε απ” την αποκόλληση μέχρι και την ημέρα που πήγα να γεννήσω; Σκεφτόμουν «Γαντζώσου από κάπου μωράκι μου και όταν βγεις θα τα περάσουμε ζάχαρη!!!!!!«

Και πέρναγε ο καιρός…..

Μια Πέμπτη λοιπόν, μετά από 7 εβδομάδες,  πάω στον ηλίθιο, μου κάνει τον υπέρηχο και μου λέει «περίμενε«, παει κάνει κάτι τηλεφωνήματα και μου λέει «είπε ο γιατρός σου να πας απ’το ΙΑΣΩ. Σε περιμένει«. Λέω στον άντρα μου, μωρε λες να γεννήσω απόψε; Μπαααααααα……ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧ Παναγιά Κανάλα Μεγαλόχαρη!!!!!! Το τι αγωνία πέρασα!!!!!!!!!

Πάμε από κει, με βάζει και ο άλλος κάτω, μου μπήζει 2 ενέσεις (για τους πνεύμονες λέει) και μου λέει με πλήρη απάθεια κι αυτός….. «Η πίεσή σου ανεβαίνει αισθητά και απότομα, τα πόδια σου και τα χέρια σου είναι πολύ πρησμένα και δεν μ’αρέσει καθόλου αυτό! Τώρα το Σαββατοκύριακο θέλω να’χεις λίγο παραπάνω τον νου σου στο μωρό. Κάνε και κανένα μασαζάκι, κοιμήσου και λίγο παραπάνω, γιατί την Δευτέρα το μεσημεράκι θα’χεις γεννήσει με επισκληρίδιο και καισαρική«

ΟΡΙΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;;

Βγαίνω έξω, τα λέω στον άντρα μου, τρέχουμε σπίτι, τα λέμε και στους δικούς μου (να “ναι καλά οι άνθρωποι, εικόνισμα πρέπει να τους κάνω τόσο που έτρεξαν, ανησύχησαν και βοήθησαν και μένα και για το μωρό) και λέμε 3 μέρες είναι θα περάσουν και θα “χουμε το μωρούλι μας στην αγκαλιά μας!!!!

Ας μην τα πολυλογώ άλλο….. πάω την Δευτέρα 28/2 πια (το κατανοείτε;),  το πρωί στις 8, με ετοίμασαν και 12.30 με πήρανε μέσα. Στις 13.35 άκουσα τον ωραιότερο ήχο του κόσμου. Το κλάμα της κορούλας μου. Και μετά ακούω μια μαία να λέει «έκλαψε με την 1η, είναι μια κούκλα, το βάρος της είναι 1990 γρ, βάλτε την λίγο πάνω στη μανούλα για να την τρέξουμε στη θερμοκιτίδα«.

«Ποια θερμοκοιτίδα;; Τι λέει η βλαμένη;; Τι είναι αυτό;; Αφού είπε ότι έκλαψε με την 1η!!!!!!  Μα τι λέει αυτή;; Χαζή είναι;;;» Κάποια στιγμή με πήρε χαμπάρι η μαία μου ότι κοίταζα περίεργα και μου λέει «Μην ανησυχείς, επειδή βγήκε αδυνατούλα θα την βάλουν για λίγες μέρες στη θερμοκοιτίδα«.

Άλλη στεναχώρια. Να φέρνουν τα μωρά στα δωμμάτια κι εγώ να πρέπει να πηγαίνω με τον ουρητήρα και τον ορό στην Εντατική αρχικά και μετά στην απλή παρακολούθηση για να την δω μισή ωρίτσα μόνο!!!! Πω πωωωωωω… Μιλάμε για μεγάλη φρίκη!!!!!

Έρχεται και η μέρα που είναι να βγω εγώ… Το μωρό στα 1960 γρ και ούτε συζήτηση να μου το δώσουν!!! Έπρεπε λέει να γίνει 2 κιλά ΝΤΑΝ για να την πάρω (μη χέσω μέσα το μετρικό σύστημα………..!!!!!!!)

Φαντάζεστε το βράδυ που γύρισα στο σπίτι; Χωρίς κοιλιά και χωρίς μωρό!!! Να κοιτάω την καλάθα που την είχαμε βάλει δίπλα στο κρεβάτι μας άδεια όλη νύχτα, να κοιτάω το δωμάτιό της και να μην είναι εκεί!! Και ξαφνικά κορίτσια πήρα ανάποδες!!!!!!!! Έφτιαξα καφέ (στις 3:30 τη νύχτα), ξύπνησα και τον άντρα μου και του λέω «πάμε στο μπαλκόνι. έχω φτιάξει καφέ. πάμε να κάνουμε ένα τσιγάρο, να πιούμε και λίγο καφέ και φύγαμε για ΙΑΣΩ. ΣΗΚΩ ΣΟΥ ΛΕΩΩΩΩΩΩΩ!!!!!!!» Ε τον κακομοίρη κι αυτόν τι πέρασε……

Σηκώνεται, κάνουμε ένα τσιγάρο (βάλσαμο το ρημάδι!!!!!) και ξεκινάμε για ΙΑΣΩ στις 4 τα ξημερώματα. Οι δικοί μου από πάνω τα “χασαν!!!! Μας άκουσαν και μας έπαιρναν στο κινητό. «Πού πάτε βρε τρελά μες στη νύχτα;«

«Μπαμπά, πάω να φέρω το μωρό μου σπίτι του«

«ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ»

Τότε κατάλαβα τι σημαίνει να “σαι γονιός!!!!

Γονιός είναι αυτός που δεν αφήνει το παιδί του μόνο του, ούτε όταν είναι 5 ημερών (όπως η δικιά μου), ούτε όταν είναι 27 χρονών (οπως είμαι εγώ)……

Πήγαμε όλοι μαζί, έστησα μια καβγαδάρα που θα με θυμούνται ακόμα νομίζω και Σάββατο πρωί πρωί την πήραμε την κούκλα μας στο σπίτι. 1990 γρ. Όσο ακριβώς γεννήθηκε. Ένα γατάκι στην αγκαλιά μου να με κοιτάει με τα τεράστια ματόνια της και να προσπαθεί να με πιάσει, αλλά απ’την αδυναμια να πέφτει κάτω το χεράκι της πριν καν καλά καλά σηκωθεί!!!! Δεν με πείραζε όμως!!!! Ήξερα ότι θα μεγαλώσει και θα’ναι μια χαρά!!!

Κορίτσια μου, μέλλουσες μανούλες μου που ίσως να “χετε κάτι παρόμοιο… ΗΞΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 1Η ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ!!!! ΚΙ ΕΓΩ ΕΠΡΕΠΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑΛΗΣΩ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ….. ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΓΕΡΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!!!! ΑΣ ΒΓΗΚΕ ΜΙΚΡΟΥΛΑ….. ΜΟΛΙΣ 1990 ΓΡ ΚΑΙ 43 ΠΟΝΤΟΥΣ…… ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ “ΡΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!!

Συμπέρασμα: Μην σαλτάρετε με ΚΑΝΕΝΑΝ γιατρό, ΟΤΙ κι αν σας λέει!!!!!!!!!! Μην σαλτάρετε όταν κάποιος σας πει ότι κάτι δεν πάει καλά με το μωρό…. Μην σαλτάρετε ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ!!!!!!!! Χαλαρά και όλα θα πάνε καλά ή τελοσπάντων… όλα θα πάνε όπως είναι γραφτό να πάνε!!!!

Φιλιά πολλά σε όλες σας και εύχομαι στις εγκυούλες ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!!!!!!!!!!!!

(Συγνώμη που σας ζάλισα……. είμαι πολυλογού………. χιχιχιχιχιχχιχιχιχι!!!!!!!!)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s