Αρχείο

All posts for the day 10 Οκτωβρίου 2015

Ζητείται έμπνευση

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

photo_4666_850807

Σοφία Καλπαζίδου

Κουράστηκα να σε δικαιολογώ

Όταν σε δικαιολογώ σε φίλους και γνωστούς θα ‘θελα να ‘σαι από μια μεριά να με βλέπεις. Να δεις πώς εκθειάζω τα καλά σου, που λες ότι δε σ’ εκτιμώ. Να δεις πώς λάμπω που μ’ αγάπησες και πώς κοιτάζω αλλού, όταν συνειδητοποιώ πως λείπεις. Ίσως τότε καταλάβαινες πόσα πολλά σήμαινες για μένα και πόσο ψηλά σε είχα. Μόνο να μ’ έβλεπες μπροστά σε τρίτους.

Παλεύω κάθε φορά ν’ αποδείξω την αθωότητά σου, να καταλάβουν όλοι ότι άξιζε που σ’ αγάπησα. Προσπαθώ να τους κάνω να καταλάβουν ότι έχεις ευαισθησίες, ότι με λάτρευες και ότι μου φέρθηκες σωστά. Θέλω να τους δείξω ότι δεν είσαι μαλάκας και το γεγονός ότι δεν τα βρήκαμε στην παρούσα φάση ή ότι με πόνεσες, δε σε κάνει έναν απ’ αυτούς.

Μιλάνε άσχημα για σένα μπροστά μου κι εγώ νευριάζω. Δε μας ήξερε κανείς κι ούτε θα μας μάθει ποτέ κανείς. Κανείς δεν ξέρει τι είχαμε, μόνο εσύ κι εγώ. Αφού δε μιλάω άσχημα εγώ για τον άνθρωπο που είχα στη ζωή μου, δεν έχει δικαίωμα να το κάνει κανείς.

Τα σφάλματά σου τα ξέρω πρώτη εγώ και καλύτερα απ’ όλους. Και σε επέλεξα γνωρίζοντας τα λάθη σου και τα στραβά σου, γιατί στη ζυγαριά δεν ήταν αρκετά για να με απομακρύνουν. Εκνευρίζομαι πολύ λοιπόν, όταν μου τρίβουν στη μούρη αυτά που δεν έκανες. Όταν προσπαθούν να μου αποδείξουν ότι με πόνεσες, λες και δεν είχα ιδέα και περίμενα απ’ αυτούς να μου ανοίξουν τα μάτια. Ξέρω τι δεν έκανες και ξέρω πού έκανες λάθος. Δεν περίμενα όμως και ποτέ πως θα είσαι αλάνθαστος. Φυσικά και θα έκανες λάθη, όπως φυσικά έκανα κι εγώ. Το ότι οι φίλοι μου επιμένουν να μη βλέπουν τα δικά μου λάθη, είναι άλλο θέμα.

Κουράστηκα να σε δικαιολογώ σ’ αυτούς που μ’ αγαπάνε. Εξοργίζομαι όταν βλέπω τη στενοχώρια στο βλέμμα τους, σχεδόν με λυπούνται. Έχουν τα δίκια τους κι αυτοί, δεν είναι εύκολο να βλέπεις κάποιον που αγαπάς να υποφέρει. Σχεδόν ακούω τους χαρακτηρισμούς πίσω από την πλάτη μου. Ότι κόλλησα λένε, ότι εθελοτυφλώ λένε. Πουλάκια είναι και λαλούν, πουλάκια είναι κι ας λένε.

Δε θέλω πια να μιλάω για σένα. Θα σε κρατήσω μέσα μου, γιατί μόνο εγώ ξέρω, γιατί κανείς δε θα με νιώσει. Θα επιμένω όσο θεωρώ ότι αξίζει και το πόσο αξίζει δε θα το ορίσει κανείς από τους γύρω. Πώς να καταλάβουν την αξία σου αν δε σ’ έχουν δει να κλαις μαζί μου; Όταν δε σ’ έχουν δει στα σκαλοπάτια μου μεθυσμένο, όταν δεν ξέρουν με πόσους μάλωσες για να ‘ρθεις να με βρεις, όταν δεν έχουν ιδέα για τις υπερβάσεις που έκανες για εμάς;

Άσε να λένε πως σε ξέχασα, άσε να λένε πως μου πέρασες και προχώρησα. Εγώ θα σ΄αγαπώ και μη σε νοιάζει. Κάνε όσα λάθη θες και μη σε νοιάζει. Αρκεί μόνο να σε νοιάζω εγώ.

Πηγή:www.pillowfights.gr

Advertisements

Η πρώτη γυναίκα που παίρνει βραβείο μηχανικής είναι Ελληνίδα

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou
ΓΡΑΦΕΙ:
Γιώργος Βράτσος
Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα, από οικογένεια μέτριας οικονομικής κατάστασης και έχτισε μια αξιοζήλευτη καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως ηλεκτρολόγος μηχανολόγος και μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, σε έναν επιστημονικό τομέα κατεξοχήν ανδροκρατούμενο.
i-1i-gunaika-mixanikos-pou-lambanei-diethnes-brabeio_1.w_l

Ο λόγος για την Λίντα Κατέχη, ένα από τα πολλά ελληνικά μυαλά που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Σήμερα, είναι πρύτανης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Davis, θέση στην οποία μεταπήδησε από εκείνη του κοσμήτορα και αντιπρύτανη ακαδημαϊκών υποθέσεων στο πανεπιστήμιο του Ιλινόις το 2009. Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτροπές των Η.Π.Α. για την εκπαίδευση και τις επιστήμες.

Η Λίντα Κατέχη τιμήθηκε με το Βραβείο της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών για την τεράστια επίδρασή της στο επάγγελμα του μηχανικού και την πρωτοπορία της στην έρευνα της μηχανικής και την εκπαίδευση. Σημειώνεται ότι είναι η πρώτη γυναίκα που λαμβάνει αυτό το βραβείο.

Μοιραστείτε μαζί μας τη δική σας καλή είδηση της ημέρας… Την περιμένουμε στοinfo@enlefko.fm

Spa…για νεογέννητα δίδυμα

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

babyads.gr-spa-gia-neogennita

Το τρυφερό αυτό βίντεο δείχνει δύο νεογέννητα διδυμάκια που νομίζουν ακόμα ότι είναι στη μήτρα της μητέρας τους. Η νοσοκόμα Sonia Rochel, που χρησιμοποιεί μια νέα προσέγγιση για μπάνιο, η οποία ονομάζεται «Σπα για μωρά», βάζει τα μωράκια απαλά στο νέο υγρό τους περιβάλλον, με ζεστό νερό και απαλή μουσική και το θέαμα είναι απλά υπέροχο.

Πηγή:www.babyads.gr

Εγώ το υπερκινητικό παιδί

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

yperkinitikotita

Επιμέλεια: Διεπιστημονική ομάδα ελληνικής επιστημονικής εταιρείας ειδικής αγωγής- προσέγγιση, http://www.proseggisi.gr/

Τι θα ζητούσε αν μπορούσε ένα παιδί με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα από τους γονείς του.

– Η πάθησή μου είναι μία πραγματικότητα. Είναι ένα σύνδρομο. Δυστυχώς καταγράφω ό,τι πέσει στην αντίληψη μου χωρίς να μπορώ να το φιλτράρω, μαθαίνω με έναν ανοργάνωτο και τυχαίο τρόπο και «πετάγομαι» από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου.

– Δεν είμαι χαζός/χαζή. Το ξέρω ότι δυσκολεύομαι να μάθω κάποια απλά πράγματα. Όμως την ώρα που προσπαθώ να συγκεντρωθώ, το σώμα μου μού ζητάει να κουνηθώ και το μυαλό μου δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί σε αυτό που προσπαθώ. Πόσο με κουράζει αυτό!

-Όταν με ρωτάτε ευθέως για ένα γεγονός, δεν είμαι σε θέση να το περιγράψω ή μιλάω λίγο γι’ αυτό. Επίσης όταν γράφω γρήγορα, ο γραφικός χαρακτήρας μου είναι άσχημος, σχεδόν δυσανάγνωστος κάτι που με απογοητεύει πολύ και ας μην το δείχνω. Τέλος όταν διαβάζω, δεν καταφέρνω να κατανοήσω το κείμενο και πολλές φορές πρέπει να μου το εξηγήσετε ξανά και ξανά.

– Δε θέλω δραστηριότητες πάνω από τις δυνάμεις μου. Κουράζομαι και απογοητεύομαι. Περιμένετε, θα μεγαλώσω!

– Οι δυσκολίες μου που συνδέονται με τη διατήρηση της προσοχής και τον αυτοέλεγχο μου χειροτερεύουν ή καλυτερεύουν κατά περιόδους, χωρίς να υπάρχει κάθε φορά λογική εξήγηση για αυτό.

Βλέπω πόσο χαίρεστε όταν είμαι καλύτερα και βλέπω πόσο απελπίζεστε όταν «ξαναπέφτω».

– Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σε εσάς.

– Το ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο και κουραστικό να έχετε ένα παιδί σαν εμένα. Σας ζαλίζω όλη την ώρα και συχνά ντρέπεστε για εμένα.

– Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νοιώθω περισσότερη σιγουριά. Έτσι βάζετε τάξη στο χάος μου.

Μην ξεχνάτε όταν με βλέπετε να είμαι πολύ ενοχλητικός και η συμπεριφορά μου είναι πολύ αρνητική (μπορεί να χτυπάω ή να βρίζω) ότι δεν θέλω να σας πληγώσω. Θέλω να είμαι «καλός» και να με αγαπάτε, αλλά δεν μπορώ να είμαι ήρεμος. Άλλωστε έχω πληγωθεί πολύ και από την απόρριψη από τους συμμαθητές και πιθανά και τους δασκάλους μου.

Μη με βομβαρδίζετε με την έννοια του «καλού παιδιού». Κάποιες φορές θα γίνω και «κακός-ή».Αγαπάτε με για αυτό που είμαι και δώσε μου να καταλάβω ό,τι έκανα (θετικό ή αρνητικό, επιβράβευση ή επίπληξη).

– Έχω μία μεγάλη υπερευαισθησία που συνδέεται με παρορμητικότητα και κατευθύνεται από το συναίσθημα μου με αποτέλεσμα να μην αντέχω την κριτική. Η διάθεση μου μπορεί να αλλάξει γρήγορα και πολύ έντονα εξαιτίας κάποιων πολύ μικρών και ασήμαντων πραγμάτων. Θέλω να το ξέρεις αυτό κάθε φορά που με βλέπετε να κάνω «έκρηξη».

– Μη μου αφαιρείτε το δικαίωμα του να θυμώνω, ακόμη και μαζί σας. Είναι και αυτό συναίσθημα και πρέπει να εκδηλωθεί. Προστατεύστε με από τον θυμό μου και μάθετε με να τον διοχετεύω σωστά.

– Μη μου δίνετε επιπόλαιες υποσχέσεις. Νοιώθω πολύ περιφρονημένος όταν δεν τις κρατάτε.

– Μη με απειλείτε, μη με εκβιάζετε. Έτσι δεν μαθαίνω, φοβάμαι και ίσως καταφύγω στην ψευτιά ή στην επιθετική ενέργεια για να καλύψω τον φόβο μου.

– Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά σε κόσμο αν μπορείτε. Αυτό μου το κάνουν όλοι και συνέχεια γιατί είμαι «άτακτο» και «κακό» παιδί. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα, μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας. Επίσης μη μου κάνετε συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειασθεί να προστατεύσω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.

– Έχω έντονο το αίσθημα του δικαίου. Θυμώνω πολύ και αισθάνομαι άχρηστος όταν με αδικείτε. Με ενοχλεί όταν με κατακρίνετε για κάτι που δεν μπορώ να κάνω. Το ξέρω ότι δεν μπορώ να το κάνω και θυμώνω και εγώ με τον εαυτό μου!

– Μη διανοηθείτε ποτέ, πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σας, μου δημιουργεί πολύ θερμά συναισθήματα απέναντί σας και μου μαθαίνει να ζητώ και εγώ συγγνώμη για τα σφάλματά μου (που μάλλον είναι και αυτά πολλά).

– Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα (ενοχή). Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω και μειώνεται η αυτοπεποίθησή μου.

– Έχω διαφορετικούς βιορυθμούς και μπορεί να κοιμάμαι λιγότερο απ’ ό,τι τα άλλα παιδιά. Ο εγκέφαλος μου χρειάζεται χρόνο για να μπορεί να «αποσυνδεθεί». Έτσι, το πρωί συχνά χρειάζομαι χρόνο για να ξεκινήσω κανονικά τη μέρα μου και συχνά είμαι από το πρωί κουρασμένος.

– Μη δίνετε μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα – ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα. – Δεν δέχομαι εύκολα τη σωματική επαφή. Έχω αυτό που λένε απτική αμυντικότητα. Δέχομαι από μερικούς ανθρώπους χάδια, ενώ δεν μπορώ από άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι τους αντιπαθώ. Μάλλον προτιμάω τα ελαφρά χάδια στην πλάτη.

– Αντιμετωπίζω δυσκολίες με τους συνομηλίκους μου, καθώς με την παρορμητικότητα μου δείχνω συχνά μικρότερο από την ηλικία του κάνοντας «χαζά» πράγματα. Το ξέρω ότι αντιδρώ με παρορμητικό, συχνά υπερβολικό τρόπο. Ξαφνικά ενεργώ με απρόβλεπτο τρόπο, πετάγομαι ή λέω κάτι άσχετο με τη συζήτηση την ώρα που οι άλλοι μιλούν, καταστρέφω κάποιο αντικείμενο, δεν τηρώ τους κανόνες του παιχνιδιού, θυμώνω εύκολα ή δείχνω προσβεβλημένο. Εξ αιτίας αυτού οι άλλοι ενοχλούνται ή πιστεύουν ότι «δεν είναι στα λογικά μου». Συχνά δεν με θέλουν στα σπίτια τους και αυτό σας έχει απομονώσει από τις παρέες σας.

– Μη με συγκρίνετε με άλλα παιδιά. Νοιώθω πολύ άσχημα, χάνω τον εαυτό μου. Είμαι μοναδικός-(ή).

– Μη με προστατεύετε από τις συνέπειες των πράξεων μου. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.

– Τα πηγαίνω καλύτερα με αρκετά πιο μεγάλα παιδιά (αυτά εκτιμούν αφενός το γεγονός ότι επικοινωνούν εύκολα μαζί μου χάρη στην προθυμία μου να ασχοληθώ με νέα πράγματα και επιπρόσθετα πιστεύουν ότι ασκούν επίδραση πάνω του). Επίσης τα πηγαίνω καλά και με αρκετά μικρότερα παιδιά (αυτά επωφελούνται από την ανάγκη μου να πάρω τον ρόλο του δυνατού και να προσφέρω βοήθεια, τη στοργικότητα μου και τον ταχύτατο ρυθμό με τον οποίο αλλάζω νέα παιχνίδια). Με τους συνομηλίκους τα καταφέρνω καλά όταν αυτοί έχουν την ίδια ή ακριβώς την αντίθετη ιδιοσυγκρασία, ειδικά στην παιδική και εφηβική ηλικία.

– Μη ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω όπως όλα τα παιδιά, περνώντας από διάφορες φάσεις. Σταθείτε δίπλα μου σε κάθε στιγμή και προσπαθήστε σας παρακαλώ να προσαρμόζετε την στάση σας στις ανάγκες μου.

– Μη με παραχαϊδεύετε (υπερπροστασία). Ξέρω πολύ καλά πως δεν θα πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε ζητώ. Σας δοκιμάζω για να δω. Θέλω να μάθω να αντέχω στις ματαιώσεις. Αλλιώς υποφέρω.

– Παίξτε μαζί μου. Σας θέλω γιατί μου αρέσετε. Σας έχω ανάγκη για να με οδηγήσετε στα μονοπάτια της φαντασίας και του παραμυθιού.

– Πηγαίνετέ με σε κάποιον ειδικό για να με βοηθήσει. Πίστεψέ με, δεν μπορείτε από μόνοι σας να αντιμετωπίσετε αυτό που μου συμβαίνει. Ελάτε σε συνεργασία με τον δάσκαλό μου. Έτσι και εκείνος θα καταλάβει ότι προσπαθείτε για εμένα και δεν είναι μόνος του αλλά και εγώ θα ξέρω ότι δεν είμαι μόνος μου στον αγώνα μου.

Μην προσπαθείτε με τις ερωτήσεις σας να μου προσφέρετε έμμεσα την απάντηση. Έχω δικαίωμα να έχω τη δική μου γνώμη. Δώστε μου περιθώρια να την πω και να εκφράσω τα συναισθήματά μου.

Πηγή:www.specialeducation.gr

Εικόνες: 20 φορές που η σιωπή των παιδιών δεν ήταν… χρυσός!

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Όταν ένας ενήλικος κάνει ησυχία, το πιο πιθανό είναι να διαβάζει, να ξεκουράζεται,  να χαλαρώνει ή να διαλογίζεται. Τι γίνεται, όμως, όταν ένα παιδί κάνει ησυχία; Στην περίπτωση αυτή, είσαι σχεδόν βέβαιος ότι κάτι ύποπτο έχει συμβεί. Και για του λόγου το αληθές, αυτές οι 20 φωτογραφίες με τα πιτσιρίκια που προσπαθούν να καλύψουν τη ζημιά χωρίς να βγάζουν τσιμουδιά, σαν να μην τρέχει τίποτα, το επιβεβαιώνουν. Απ’ ό,τι φαίνεται, αυτός που ανακάλυψε τη φράση «η σιωπή είναι χρυσός» δεν ήταν γονιός!

23142306_20When_he_discovered_chocolate.limghandler (1)

23142288_4time_he_said_he_didnt_eat_chocolate_ice_cream.limghandler

23142289_5When_you_decided_time_cancel_Sunday_paper.limghandler

23142290_6When_tried_blame_family_pets.limghandler

23142291_7When_used_entire_bottle_bubbles.limghandler

23142292_8time_all_outdoor_toys_mysteriously_made_way.limghandler

23142293_9When_smallest_toys_got_them_biggest_trouble.limghandler

23142296_10time_when_you_told_her_wait_minute_breakfast.limghandler

23142297_11When_youre_too_scared_even_ask_what.limghandler

23142298_12time_you_came_home_found_dog.limghandler

23142299_13time_you_forgot_put_bucket_paint_away.limghandler

23142301_15time_he_caught_blue_handed.limghandler

23142302_16caught_red_footed.limghandler

23142303_17time_he_decided_time_make_some_wise_investments.limghandler

23142304_18time_you_couldnt_find_him.limghandler

23142305_19When_you_discovered_your_wedding_veil_wouldnt_passed_down_generations.limghandler

 

Πηγή:www.imommy.gr

 

Tο πληγωμένο παιδί μέσα μας

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou

love-sculpture-lit-up-inner-child-520x245

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου.

Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια… Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;

Όταν επικεντρωνόμαστε υπερβολικά στον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον άλλον και γινόμαστε εγωκεντρικοί.

Γι’ αυτόν που βλέπει απ΄έξω, η συμπεριφορά μας μοιάζει τουλάχιστον υπερβολική – αν όχι εντελώς παράλογη. Και πιθανότατα είναι, γιατί αυτές οι τόσο πρωτόγονες αντιδράσεις προέρχονται στην πραγματικότητα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από τους τρόπους συμπεριφοράς που μάθαμε για να προστατευόμαστε από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας…

Αυτή η ανάμνηση του πρωτογενούς τραύματος μπορεί να ονομαστεί «το πληγωμένο παιδί». Αυτό το πληγωμένο παιδί που φέρουμε μέσα μας είναι που μας κάνει να αντιδρούμε έτσι.

Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία και τους εξωτερικεύουμε μέσω των αντιδράσεών μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Αυτό σημαίνει πως τοποθετούμαστε πριν καλά καλά μπορέσουμε να σκεφτούμε. Αυτού του είδους οι αντιδράσεις είναι που δημιουργούν τα περισσότερα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Δυστυχώς, όταν βιώνουμε μία σχέση, τους πόνους και τους θυμούς που δεν βρήκαν διέξοδο στο παρελθόν, τους αναπλάθουμε στο παρόν μας, εμπλέκοντας και τον άλλον στις αντιδράσεις μας.

Γενικά, αυτοί οι παλιοί πόνοι δεν εμφανίζονται μέχρι να βρεθούμε σε μία ερωτική σχέση. Η σχέση και ο γάμος ξύνουν αυτές τις παλιές πληγές και υποθέτουμε πως είναι ο σύντροφός μας που τις προκαλεί.

Συνήθως αυτό δε συμβαίνει από την αρχή, αλλά σιγά σιγά, όσο αισθανόμαστε πραγματικά δεμένοι με τον άλλον. Αυτό το πληγωμένο παιδί που κουβαλάμε μέσα μας είναι σαν μία μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, σαν ένας πονόδοντος. Όταν παρουσιάζεται στη ζωή μας δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο, ο πόνος κυριαρχεί στη ζωή μας.

Σε πολλές περιπτώσεις χωρισμού, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη σχέση μεταξύ των δύο, αλλά σε άλυτα θέματα του παρελθόντος ενός από τους δύο (ή και των δύο).

Η αντίδρασή μου προκαλεί τη δική σου, κι έτσι ο ένας επηρεάζει αρνητικά τον άλλον.

Όταν κουβαλάμε μέσα μας το πληγωμένο παιδί, έχουμε την αίσθηση πως ποτέ δεν βρισκόμαστε στο παρόν. Πάντα αντιδρούμε για πράγματα που μας συνέβησαν πριν πολλά χρόνια.

Αυτό καθιστά τη σχέση με τον άλλον αδύνατη. Όσο δεν ασχολούμαι με το πληγωμένο παιδί, αυτό θα συνεχίσει να αντιδρά και να επιδεινώνει τις προσωπικές μου σχέσεις, καθώς ο μόνος που μπορεί να το ακούσει είμαι εγώ ο ίδιος όταν σκύβω πάνω στη θλίψη και την οργή του. Τότε μόνο το παιδί παύει να αντιδρά, γιατί τότε μόνο το στηρίζω.

Το πληγωμένο παιδί ζητάει την επικύρωση του πόνου του. Μόνο όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται επιβεβαίωση μέσα στον πόνο του, μπορεί να τον εκφράσει και να τον ξεπεράσει. Για να αγγίξω το σημείο που με πονάει είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσω να κατηγορώ τον άλλον και να παρατηρήσω μέσα από τις αντιδράσεις μου τι είναι αυτό που μου συμβαίνει.

Στις χειρότερες περιπτώσεις, όταν ένα ζευγάρι νιώθει αυτό το κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με τους δυο, αποφασίζει να κάνει ένα παιδί… καθώς κι αυτοί που δείχνουν ενήλικοι, δεν είναι παρά δύο απελπισμένα παιδιά που ψάχνουν σωτηρία στο κοινό παιδί τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να είναι λαμπροί ως ενήλικες, αλλά όταν αποτραβιούνται στην οικειότητα των πιο στενών τους σχέσεων δεν είναι παρά παιδιά, που χρειάζονται διαρκώς βοήθεια και αντιδρούν στην έλλειψη στοργής, προσοχής ή αναγνώρισης.

Να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε δυσκολία που συναντάμε στο δρόμο μας, για να εμβαθύνουμε περισσότερο και να έρθουμε σε ουσιαστικότερη επαφή, όχι μόνο με τον σύντροφό μας, αλλά και με την δική μας προσωπική κατάσταση, ως ζωντανά πλάσματα.

 «Να βλέπεις στον έρωτα», Jorge Bucay

Πηγή:psychotherapyjourney.wordpress.com

Συμπεριφορές των παιδιών που «ενοχλούν» αλλά είναι απαραίτητες για την εξέλιξή τους

Published Οκτώβριος 10, 2015 by sofiaathanasiadou
thimomeno_paidi_b
Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή των γονιών τους. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν.
Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους που μας ενοχλούν, τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη.

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού
Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στον πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για τη συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.
2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό
Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι απαγορευτικό! Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως, τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει, απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτο-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.
3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα πράγματα)
Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.
4. Τα παιδιά «χαζεύουν»
Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.
5. Τα παιδιά γκρινιάζουν
Τόσο τα μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν… μέχρι οι γονείς να «σπάσουν». Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με την γκρίνια δοκιμάζουν τα όριά τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.
6. Τα παιδιά επιμένουν
Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες φορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς! Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους. Η λύση; Ακούστε τα αιτήματά τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.
Από το βιβλίο της ψυχολόγου και οικογενειακής θεραπεύτριας Jude Bijou, Attitude Reconstruction.