Αρχείο

All posts for the day 7 Οκτωβρίου 2015

Πώς είναι να μεγαλώνεις αγόρια;

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

mama-gios-590_b

Θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα να θέλει κόρη και ήμουν βέβαιη ότι μόλις το αποφάσιζα, θα αποκτούσα κοριτσάκι. Όταν όμως πριν 8 χρόνια ο γυναικολόγος, κατά τη διάρκεια του υπερηχογραφήματος, μου ανακοίνωσε με πλατύ χαμόγελο «ναι, είναι αγοράκι, χωρίς αμφιβολία!» ένιωσα ότι μούδιασα.

Εγώ αγοράκι; Μου φάνηκε αδιανότητο. «Σίγουρα γιατρέ;» ρώτησα, «γιατί εγώ κοριτσάκι έχω παραγγείλει».

Το αμήχανο χιούμορ μου έπεσε στο κενό και έφυγα από εκεί με τον τρισδιάστατο υπέρηχο στο χέρι, που μου αποδείκνυε περίτρανα το φύλο του παιδιού και με το κεφάλι μου γεμάτο ερωτηματικά.

Πώς θα μεγάλωνα εγώ αγόρι; Τι ήξερα για τα αγόρια; Δηλαδή θα έπαιζα με μπουλντόζες και αυτοκινητάκια, θα έφτιαχνα κάστρα και ό,τι άλλο τέλος πάντως κάνουν τα αγοράκια; Πάει και η εικόνα που είχα για τα ξανθά μπουκλάκια και τα χαριτωμένα κοτσιδάκια, τα νάζια και τα καμώματα.

Τώρα έπρεπε να προετοιμάζομαι για «άσε μας, ρε μάνα» και αγριοφωνάρες. Πανικός! Οχτώ χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα, ξέρω πια πόσο μαγικό είναι να μεγαλώνεις αγόρι. Πώς μεγαλώνουμε όμως τα αγόρια; Τι σημαίνει «μεγαλώνω αγόρια»;

Αποκτώντας γιο, μια γυναίκα καταλαβαίνει καλύτερα την ανδρική φύση. Για να το πω πιο απλά, συνειδητοποιεί ότι ορισμένα πράγματα, για τα οποία προβληματιζόταν, ταλαιπωρούταν κι έκλαιγε μια ζωή, είναι τελικά DNA και δε μπορεί κανείς να κάνει κάτι για αυτό. Τι εννοώ; Τα αγόρια δεν κρατούν θυμούς. Μπορεί να κάνουν τους πιο μεγάλους καβγάδες και μετά από μισή ώρα θα σε ρωτήσουν πώς τα πέρασες σήμερα. Έχουν έντονες εκρήξεις αλλά δε διαρκούν πολύ. Αυτό που οι γυναίκες αντιλαμβανόμαστε ως αναισθησία, είναι απλώς φύση.

Επίσης, τα αγόρια δε θυμούνται τους λόγους που καβγάδισαν, ούτε κρατούν κακίες από «τότε που έκανες αυτό και εκείνο και τότε που δεν έκανες το άλλο…». Όχι. Ξεχνούν τους καυγάδες στο φτερό. Η σκέψη τους είναι απλή. Επιπλέον, τα αγόρια από μικρά λατρεύουν τα αηδιαστικά πράγματα. Οι λάσπες τα ελκύουν σαν μαγνήτης, τρελαίνονται να κυλιούνται στα χόρτα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να πατάνε κάμπιες, συζητούν με τις ώρες μεταξύ τους για μύξες, σάλια και άλλες σωματικές απεκκρίσεις (δε χρειάζεται να αναφέρω, κατανοείτε), ενώ καμαρώνουν για το πόσο δυνατά ρεύονται και στήνουν ολόκληρους διαγωνισμούς.

Αυτό δεν αλλάζει πολύ στην ενήλικη ζωή τους κι έτσι εμείς γαϊδούρια τους ανεβάζουμε, βόδια τους κατεβάζουμε. Τα βάζεις με το ζόρι να κάνουν μπάνιο, λες κι έχουν τσακωθεί με το νερό από την εποχή της βάφτισης, και τα κυνηγάς για να αλλάξουν ρούχα και κάλτσες. Είναι μονίμως σε υπερένταση, πλακώνονται στο ξύλο με τους φίλους τους για πλάκα, αλλά φιλιώνουν μετά από ένα λεπτό θυμού, λέγοντας «πάμε φίλε να παίξουμε μπάλα;» σα να μη τρέχει τίποτα. Όταν αναλάβουν κάτι στην κουζίνα, ας πούμε να πιούνε νερό, ανακατεύουν το σύμπαν.

Τραβούν τα κοτσιδάκια των συμμαθητριών τους για να τους δείξουν το ενδιαφέρον τους και χαρίζουν ψόφια έντομα στο κοριτσάκι που «αγαπάνε», με περίσσιο καμάρι. Η λίστα είναι ατέλειωτη, αλλά νομίζω όλοι καταλάβαμε τις αντιστοιχίες. Εκτός από τα παραπάνω, τα αγόρια γεννιούνται με εκπληκτικές ευαισθησίες, οι οποίες όμως κοινωνικά δεν είναι αποδεκτές για τους άνδρες, με αποτέλεσμα να καταπιέζονται από πολύ τρυφερές ηλικίες. Έχουμε, λοιπόν, την πλειοψηφία των γονιών να λέει στο αγοράκι «μην κλαις, οι άνδρες δεν κλαίνε.» Γιατί, ρε συ, οι άνδρες δεν κλαίνε; Δεν έχουν αυτοί δακρυικούς πόρους στα μάτια τους; Και τι τα κάνουν, δηλαδή, οι άνδρες τα δάκρυα;

Δημιουργούνται έτσι γενιές ανδρών που καταπιέζουν την ευαισθησία και τα δάκρυά τους, μετατρέποντάς τα σε σκληρότητα. Προσωπικά, θεωρώ άκρως συγκινητική την εικόνα ενός άνδρα που κλαίει και φυσικά δεν τον θεωρώ λιγότερο άνδρα από τους άλλους. Το αντίθετο μάλιστα. Μεγαλώνοντας αγόρι, χρειάζεται να ενθαρρύνουμε την τρυφερή πλευρά του. Δεν είναι κακό να κοιμάται με το αρκουδάκι του, είναι εντάξει αν κλαίει ή αν ντρέπεται. Τα αγόρια είναι πολύ ευάλωτα στις ενοχές, γι’ αυτό ας μην τους τις ενισχύουμε.

Μεγαλώνοντας αγόρι, χρειάζεται να το μάθουμε να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του κι όχι να ντρέπεται για αυτά. Είναι πολύτιμο κεφάλαιο στη ζωή του να μπορεί να διαχωρίζει το θυμό, την αγάπη, τη στεναχώρια, τον ενθουσιασμό και να μπορεί να εμβαθύνει σε αυτά. Έτσι, ως ενήλικας θα έχει τη δυνατότητα να τα διαχειριστεί σωστά αλλά και να τα δείχνει χωρίς να φοβάται ότι θα τον κοροϊδέψουν ή ότι θα τον απορρίψουν. Μεγαλώνοντας αγόρι, χρειάζεται να του μάθουμε να είναι ανεξάρτητο και αυτάρκες. Του μαθαίνουμε από νωρίς να πλένει τα πιάτα, να φροντίζει τον εαυτό του, τα ρούχα του, να σιδερώνει, να σκουπίζει το σπίτι. Με αυτόν τον τρόπο, του μαθαίνουμε ότι η γυναίκα δεν είναι δούλα που οφείλει να τον υπηρετεί.

Επίσης, τον βοηθάμε να μάθει ότι οι σχέσεις πρέπει να είναι ισότιμες καθώς και πώς να είναι συντροφικός. Μεγαλώνοντας αγόρι, χρειάζεται να του μάθουμε ότι οι γυναίκες δεν αρκεί να είναι όμορφες, αλλά χρειάζεται κυρίως να έχουν μυαλό και προσωπικότητα. Αν, πάλι, γίνετε εσείς τέτοιο πρότυπο για εκείνο, ακόμη καλύτερα. Μεγαλώνοντας αγόρι, χρειάζεται να του μάθουμε τρόπους. Δε χρειάζεται να αναλύσω το γιατί. Τίποτα δεν είναι πιο γοητευτικό από έναν άνδρα με τρόπους.

Μεγαλώνοντας αγόρι, χρειάζεται να του ενισχύσετε την αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Βοηθήστε το να πιστέψει στον εαυτό του. Στη ζωή του θα βρεθεί σε διλήμματα, θα αποτύχει, θα χάσει μάχες. Είπαμε, τα αγόρια είναι πιο ευαίσθητα. Δείξτε του ότι δεν πειράζει να χάνει, ότι η αξία του δεν εξαρτάται από την επιτυχία και ότι μπορεί να τα διορθώσει όλα. Μ΄ αυτό τον τρόπο δημιουργείτε δυνατές προσωπικότητες. Μεγαλώνοντας αγόρι, αγκαλιάστε το και φιλήστε το σε κάθε ευκαιρία. Ζουλήξτε το και χαϊδέψτε του τα μαλλιά. Πείτε του συχνά «μπράβο γιε μου!». Μην είστε σκληρές μαζί τους, τα αγόρια δε χρειάζονται αυστηρότητα, μόνο όρια. Τέλος, να έχετε πάντοτε μαζί σας μια δεύτερη αλλαξιά. Και τραυμαπλάστ με τον Μίκι Μάους.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr

Διαβάστηκε στο: www.infokids.gr

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

paidia-theloun-psixologo-goneis-theloun

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;»

Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη  ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;

Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων.

Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί,  όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές. Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα.

Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;

Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι.

Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;

Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής.

Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;

Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της.

Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι ηπαρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.

Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;

Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας.

«Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».

Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;

Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά.

Το βασικότερο απ’ όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς.

Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.

Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…

Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει. Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια.

Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.

Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;

Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς. Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις.

Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του.

Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.

Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;

Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι’ αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα.

Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι: «Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά».

Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει.

Γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».

Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.

Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος. Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία.

Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. «Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω».

Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές.

Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς.

Ο Νίκος Σιδέρης έχει γράψει το βιβλίο Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!

Διαβάστηκε στο:www.palava.gr

Πηγή:adoptedingr.wordpress.com

3 λέξεις από την κόρη μου που μου ράγισαν την καρδιά

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

tromaktiko1576

Της Έλλης Πάντα

Εκείνη την ώρα ένιωσα λες και μου ξερίζωσε την καρδιά με τα χέρια της. Δεν της έδινα αυτό που ήθελε κι εκείνη δε σταματούσε να το ζητάει. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έλεγε κάτι τέτοιο, απλώς πίστευα ότι θα περνούσαν μερικά χρόνια κι ότι θα συνέβαινε όταν θα ήταν πια έφηβη. Κι όχι 5 χρονών.

«ΔΕ Σ” ΑΓΑΠΑΩ», φώναξε.

«ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕ Σ” ΑΓΑΠΑΩ!», επανέλαβε.

Με πόνεσε αυτό. Πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμουν. Δεν είπε ότι με μισεί, το οποίο ήξερα ότι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα το άκουγα. Αλλά οι λέξεις αυτές πονούν εξίσου. Είναι 5 χρονών! Τα 5χρονα δεν υποτίθεται ότι λατρεύουν τη μαμά τους; Δεν υποτίθεται ότι θαυμάζουν τη μαμά τους και τρέχουν σε αυτήν όταν βλέπουν κακό όνειρο ή όταν είναι στενοχωρημένα; Σίγουρα, δεν της μιλάνε έτσι, σωστά;

Ήξερα ότι δε το εννοούσε, τουλάχιστον αυτό έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου. Αργότερα, ήρθε στο δωμάτιό μου και μου ζήτησε συγγνώμη από μόνη της. Νομίζω ότι κατάλαβε ότι με στενοχώρησε πολύ. Παρόλο που είναι 5 χρονών και μάλλον δεν είχε ιδέα του τι σημαίνουν οι λέξεις που είπε, δεν θέλω ποτέ ξανά να ακούσω αυτές τις λέξεις να βγαίνουν από το στόμα της.

Συγκράτησα το θυμό μου, τη θλίψη μου, την απογοήτευση και όλα τα άλλα συναισθήματα που με κατέκλυσαν εκείνη την ώρα και της είπα να πάει στο δωμάτιό της, να καθίσει και να ηρεμήσει. Έφυγε αμέσως, χτυπώντας τα πόδια της, λες και ήθελε να μου δείξει πόσο πολύ δε με ήθελε εκείνη τη στιγμή, σαν να ήμουν ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Και για εκείνη, μάλλον αυτό ήμουν εκείνη την ώρα.

Άφησα λίγο να περάσει η ώρα για να ηρεμήσουμε και οι 2 και πήγα στο δωμάτιό της να της μιλήσω. Δεν ήθελα καμία από τις 2 μας να πει άλλη κουβέντα που δεν εννοεί πραγματικά. Κάναμε μια συζήτηση από καρδιάς σχετικά με τις λέξεις που λέμε και πώς μπορεί να πληγώσουν τους άλλους. Το μόνο που ήθελε ήταν μια αντίδραση από μένα, αλλά είμαι αρκετά μεγάλη και σοφή για να ξέρω ότι αυτό δεν πρέπει να συμβεί!

Της είπα ότι τα λόγια της με στενοχώρησαν και όσο θυμωμένη κι αν είναι, δεν πρέπει ποτέ ξανά να πει κάτι τέτοιο σε μένα ή σε οποιονδήποτε άλλον, για κανένα λόγο.

Η αλήθεια είναι ότι πιθανώς, εκείνη την ώρα να εννοούσε αυτό που έλεγε – και το δέχομαι. Θα υπάρξουν πολλές στιγμές στη ζωή της που δε θα πάρει αυτό που θέλει. Θα υπάρξουν πολλές φορές που θα της πω «όχι», περισσότερες από όσες μπορεί να έχει σκεφτεί και θα στραφεί εναντίον μου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι είπε αυτά τα λόγια πάνω στο θυμό της, με σκοπό να με πληγώσει. Και το κατάφερε. Η αποστολή της εξετελέσθη. Δεν θέλω όμως να ξαναμιλήσει έτσι σε κανέναν, γιατί δε θέλω να μεγαλώσω την κόρη μου ώστε να γίνει κάποια που σκοπίμως, πληγώνει τους άλλους.

Τα παιδιά μου δεν είναι υποχρεωμένα να με θέλουν όλη την ώρα, αλλά είναι υποχρεωμένα να δείχνουν σεβασμό σε μένα και στους άλλους. Κι ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, τους δείχνω – και πάντα θα τους δείχνω – ότι τα αγαπάω άνευ όρων.

Κι ο λόγος για όλα αυτά; Ένα σνακ λίγο πριν το φαγητό, που αρνήθηκα να δώσω.

Πηγή:www.babyads.gr

Me and Mini Me! 20 υπέροχες εμφανίσεις μπαμπάς και γιος.

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

me-and-mini-me-dad-cover

Έλενα Αλεξάνδρου

Πρόσφατα κάναμε αφιέρωμα στην νέα τάση Me and Mini Me για μαμά και κόρη. Σήμερα θα σας παρουσιάσω την τάση Me and Mini Me για μπαμπά και γιο. Απλά θα λιώσετε με τις γλυκές φατσούλες. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα παιδιά αλλά και στους μπαμπάδες που λιώνουν κοιτώντας με περηφάνια τα αντράκια τους. Ίσως είστε λίγο δύσπιστοι και νομίζετε οτι για να πετύχετε ένα συνδυασμένο και ιδιαίτερο αποτέλεσμα μεταξύ μπαμπά και γιου, χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και χρήματα. Προσωπικά θεωρώ πως το ντύσιμο, πρέπει να εκφράζει την προσωπικότητα σας και να μην ακολουθείτε πιστά τις προσταγές της μόδας. Δεν χρειάζεται τα παιδιά να είναι πιστά αντίγραφα σας αλλά να ταιριάξουν μαζί σας ανάλογα με το χαρακτήρα τους.

Έτσι λοιπόν θα δείτε παρακάτω πως μπορείτε μ” ένα παντελόνι κι ένα jean πουκάμισο, μ” ένα απλό μονόχρωμο t-shirt, μ” ένα σακάκι ή μια καπαρντίνα ίδιας απόχρωσης, αλλά ακόμα και με πιο απλές εκδοχές όπως χρησιμοποιώντας μόνο αξεσουάρ (καπέλα, φουλάρια, τιράντες, παπιγιόν, γραβάτες) να πετύχετε ένα τέλειο και μοναδικό αποτέλεσμα που θ” αναδείξει το στυλ σας!!

 

image71

image50

image51

image52

image53

image54

image55

image56-728x1024

image57

image58

image59

image60

image61

image62

image63

image64

image65

image66

image67

image68

image69

image70

 

Ποιο θα επιλέξετε για την επόμενη έξοδο «Μπαμπάς με Γιο»;

Πηγή:www.mommyandthecity.gr

22 φοβερές ιδέες διακόσμησης για πολύ μικρούς χώρους

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

38

Αν κάποια δωμάτια στο σπίτι ή το διαμέρισμα σας είναι αρκετά μικρά, θα σταματήσετε να το θεωρείτε πρόβλημα. Απλά πρέπει να μάθετε πώς να κάνετε καλή χρήση του χώρου που διαθέτετε και τότε ακόμη και ο μικρότερος χώρος θα μπορεί να γίνει αρκετά χρήσιμος για να ζήσετε, να δουλέψετε ή απλά να περάσετε ευχάριστα τον χρόνο σας με φίλους και την οικογένειά σας.

Για να πάρετε μερικές ιδέες μπορείτε να δείτε τις παρακάτω 22 εικόνες ώστε να διακοσμήσετε σωστά τους μικρούς σας χώρους. Κάθε ένας από αυτούς είναι πρακτικοί και λειτουργικοί.

Ένα αυτοσχέδιο δεύτερο επίπεδο.

117

Πτυσσόμενα κρεβάτια για δύο παιδιά.

26

Μια πολύ καλή λύση για το μικρό υπνοδωμάτιο του παιδιού σας.

38

Ιδανική ιδέα για το σαλόνι ή το υπνοδωμάτιο.

45

Υπνοδωμάτιο πάνω, χώρος εργασίας κάτω.

57

Πώς να φτιάξετε τη σοφίτα σας ώστε να γίνει ένα άνετο δωμάτιο.

118

Μια φωτεινή και ευάερη επιλογή.

119

Δωμάτιο ιδανικό για διάβασμα.

120

Ο μινιμαλιστικός του σχεδιασμός αγγίζει την τελειότητα.

125

Τα παιδιά σας θα το απολαύσουν.

46

Ένα δωμάτιο με κρυφό κρεβάτι.

58

Μια πολύ καλή ιδέα για στενό, ορθογώνιο δωμάτιο.

126

Κρεβάτι μέσα στη ντουλάπα. (Είναι καλύτερο από ότι ακούγεται.)

27

Ιδανικό δωμάτιο για εφήβους.

127

Δροσερό, καθαρό, τίποτα το εξεζητημένο. Απλά μια ωραία διακόσμηση.

128

Μια πολύ ενδιαφέρουσα αλλαγή στους τοίχους.

129

Τόσο αέρινο δωμάτιο που είναι σαν να ζείτε σε σύννεφο.

130

Ένας ωραίος συνδυασμός υπνοδωματίου και σαλονιού.

131

Μια καταπληκτική ιδέα για χρήση του δωματίου.

132

Απλό αλλά με στυλ.

133

Ένας πρωτοφανές μεγάλος χώρος αποθήκευσης κάτω από το κρεβάτι.

134

Ένα σπονδυλωτό κρεβάτι.

135

Το κρεβάτι που μετατρέπεται σε τραπέζι.

136

Πηγή:www.tilestwra.com

10 πράγματα που σκεφτόμουν για τα μωρά…πριν αποκτήσω δικό μου μωρό!

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

20750611_b715e15696b9dc7fa2927f9f93208694.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

1. Η άδεια μητρότητας θα είναι ένα ωραίο διάλειμμα από τη δουλειά
Πριν κάνω το μωρό σκεφτόμουν:« Αχ, τι ωραία που θα είναι να κάθομαι σπίτι με το μωρό μου, χωρίς συσκέψεις, υπερωρίες, μετακινήσεις, χωρίς να χρειάζεται να ντυθώ, να μπω στο μετρό, ή στο αυτοκίνητο…». Με λίγα λόγια νόμιζα ότι η μητρότητα είναι κάτι σαν…μίνι διακοπές. Τώρα που δουλεύω 20 ώρες την ημέρα, χωρίς αμοιβή, και ασχολούμαι όλη την ημέρα με κακά και εμετούς…ε, μάλλον άλλαξα γνώμη!

2. Θα είναι εύκολο να βγούμε βόλτα με το μωρό
Εύκολο; χαχα! Μια μικρή βόλτα με το μωρό είναι ολόκληρη υπερπαραγωγή. Για να βγούμε πρέπει πρώτα να ταίσω το μωρό, μετά να του αλλάξω πάνα (από τα κακά), μετά να το ντύσω, μετά να του αλλάξω πάνα (από τα τσίσα), μετά να του αλλάξω φορμάκι (από τις γουλίτσες), μετά να ξεδιπλώσω το καρότσι για να βάλω το μωρό, μετά να το διπλώσω για να το βάλω στο αυτοκίνητο, και να δέσω το μωρό στο καθισματάκι. Ουφ… μόνο που το διηγούμαι κουράζομαι!

3. Δεν θα χρειάζομαι συνέχεια τόοοοοση βοήθεια!
Χρειάζομαι πολύ βοήθεια, χρειάζομαι συνέχεια βοήθεια! Θέλω κάποιον να με βοηθάει 24 ώρες το 24ωρο. Θέλω κάποιον να βοηθάει αυτόν που με βοηθάει. Γενικώς θέλω βοήθεια για όλα!

4. Θα «ερωτευτώ» το μωρό μου από την πρώτη στιγμή!
Εντάξει από την πρώτη κιόλας στιγμή, νιώθεις μια στιγμιαία αγάπη, ένα ανεξήγητο δέσιμο και ένα παράξενο δέος. Αλλά  πιστεύω ότι η πραγματική αγάπη έρχεται κάπως πιο σταδιακά, καθώς ο τρόμος υποχωρεί και αρχίζεις να γνωρίζεις το μωρό σου… Οι πρώτες ημέρες και εβδομάδες ήταν τόσο απίστευτα σκληρές, που νομίζω ότι βίωσα όλο το φάσμα των συναισθημάτων εκτός από την παράφορη αγάπη!

5. Η κούραση δεν είναι πια και τόσο μεγάλη!
Όχι, είναι χειρότερη. Η στέρηση ύπνου είναι τόσο βασανιστική που νιώθεις να χάνεις το μυαλό σου!

6. Λίγο μετά τη γέννα θα είμαι έτοιμη να επιστρέψω στη δουλειά
Δείτε τον αριθμό 5!

7. Θα είναι εύκολο να έρθω στα κιλά μου
Όχι μόνο δεν είναι εύκολο, θα είναι πολύ δύσκολο. Σχεδόν ακατόρθωτο! Γιατί δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε την ενέργεια, ούτε την επιθυμία για δίαιτα ή γυμναστική!

8. Δεν θα επηρεάζομαι καθόλου από αυτά που διαβάζω στο διαδίκτυο
Θα μπορούσα να μην επηρεάζομαι αν δεν ασχολιόμουν 20 ώρες την ημέρα με το μωρό και αν το smartphone μου δεν ήταν η μόνη μου διέξοδος!

9. Εννοείται ότι θα είμαι πολύ καλή μαμά!
Ίσως σε κάποια επίπεδα είμαι, μια που το το μωρό μου είναι υγιές και χαρούμενο. Αλλά πολύ αμφιβάλλω αν είμαι, αν θα γίνω και αν θα…νιώσω ποτέ καλή μαμά!

10. Δεν θα βασίζομαι στις συμβουλές των άλλων μαμάδων
Χα! Είναι το πιο λάθος πράγμα που έλεγα πριν αποκτήσω μωρό! Αν δεν είχα την αγάπη, την καθοδήγηση και τις συμβουλές των φίλων και της οικογένειάς μου, μπορεί και να είχα τρελαθεί!  Είμαι απίστευτα τυχερή που γύρω μου υπήρχε και υπάρχει ένα δίκτυο από μαμάδες που με στηρίζουν. Οι φίλες μου, (αλλά και οι διαδικτυακές μου φίλες), καταλαβαίνουν τι ακριβώς αισθάνομαι και φοβάμαι σε κάθε δεδομένη στιγμή και μου προσφέρουν πάντα αγάπη και στήριξη. Και τις ευχαριστώ γι’ αυτό!

Πηγή:www.imommy.gr

H απεικόνιση του πατέρα στην «Πέππα το Γουρουνάκι»

Published 7 Οκτωβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

peppa-pig43-1024x768

Είναι αγύμναστος, δεν πιάνουν τα χέρια του και τον λες και ψιλοτεμπέλη. Είναι πρωταγωνιστής σε ένα από τα πιο δημοφιλή παιδικά προγράμματα των τελευταίων χρόνων. Ο λόγος για τον μπαμπά Γουρουνάκη…

Πριν γίνω πατέρας γνώριζα ελάχιστα για το φαινόμενο Πέππα το Γουρουνάκι. Ήξερα ότι ήταν μια νεοφερμένη στην Ελλάδα σειρά κινουμένων σχεδίων που γνώριζε μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία αλλά δε φανταζόμουν ότι θα είχε τη μαγική δύναμη να καθηλώνει τα παιδιά, ειδικά όταν στα μάτια μου οι χαρακτήρες φάνταζαν πρόχειρα σχεδιασμένοι, η παλέτα των χρωμάτων σαν να ήμασταν στο 1990, οι ιστορίες καθημερινές και συνηθισμένες και οι διάλογοι επαναλαμβανόμενοι. Και εκτός αυτού, είχα την εντύπωση ότι η Πέππα ήταν λίγο αυταρχική και κακομαθημένη.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς όμως όλα τα σύγχρονα παιδικά προγράμματα κάτι στραβό το έχουν. Ο ταχυδρόμος Πατ Κλίφτον είναι ο ο χειρότερος δημόσιος υπάλληλος στην ιστορία, ο Μπομπ ο Μάστορας κάνει παρέα με ένα άκρως φοβιστικό σκιάχτρο, ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης λέει αστεία που τα πιάνουν μόνο οι «μεγάλοι», για να μην πιάσω στο στόμα μου το Rabbids – ανάθεμα αν θεωρείται παιδικό – με κάτι άφθαρτα και ανεξελέγκτα εξωγήινα πλάσματα τα οποία δε δείχνουν κανένα σεβασμό στους κανόνες που διέπουν την γήινη κοινωνία…

Η Πέππα το Γουρουνάκι όμως υπoτίθεται ότι είναι διαφορετική για αυτό και έχει αποσπάσει τόσα βραβεία και έχει γνωρίσει αυτήν την επιτυχία. Όμως, με μεγάλη έκπληξη συνειδητοποιείς κανείος ότι ο πρωταγωνιστής Μπαμπάς Γουρουνάκης είναι ένας παχύσαρκος, αξύριστος, γκαφατζής και αναβλητικός χαρακτήρας που δεν πιάνουν και τα χέρια του και δεν τα καταφέρνει καλά ούτε με τους χάρτες, ούτε και με το μπάρμπεκιου (δηλαδή σε καμία από τις υποτιθέμενα 3 βασικές  αντρικές υποθέσεις). Συν τοις άλλοις, οι αγαπημένες του δραστηριότητες είναι να κάθεται στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση, να λιάζεται στον ήλιο διαβάζοντας εφημερίδα και το φαγητό.

Είναι αλήθεια όμως ότι μπορώ να διακρίνω πολλές ομοιότητες ανάμεσα στον Μπαμπά Γουρουνάκη και σε κάποιους φίλους και γνωστούς, όμως η απεικόνιση του μπαμπά ως χαζούλη και γκαφατζή δεν είναι κάτι καινούριο. Στο παρελθόν είχαμε τον Fred Flinstone, τον Homer Simpson και τον Family Guy. Που σε κάνει να αναρωτιέσαι: γιατί λοιπόν σε μια εποχή που τα παιδιά έχουν ανάγκη τους μπαμπάδες τους περισσότερο από οτιδήποτε, υπάρχουν ακόμα παιδικά προγράμματα που απεικονίζουν τους άντρες και συγκεκριμένα τους μπαμπάδες ως τεμπέληδες, ανεπαρκείς και χαζούληδες;

Oταν ο Neville Astley, ο ένας εκ των 2 δημιουργών της σειράς ρωτήθηκε γιατί έχουν αποδόσει το χαρακτήρα του μπαμπά κατά αυτόν τον τρόπο απάντησε: «Τα παιδιά λατρεύουν να γελούν με τα καμώματα των ενηλίκων. Αποφασίσαμε να μην κωμικοποιήσουμε τους χαρακτήρες των παιδιών, γιατί κάτι τέτοιο μπορεί να ενίσχυε αρνητικές συμπεριφορές. Όμως η απεικόνιση του Μπαμπά Γουρουνάκη με μία γερή δόση χιούμορ και αυτοσαρκασμού είναι κάτι που οι μπαμπάδες μπορούν να διαχειριστούν». Στην πραγματικότητα κανένας από τους χαρακτήρες στη σειρά δεν είναι τέλειος. Όλοι φέρουν μεγάλη δόση από την πραγματικότητα. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδικά προγράμματα και τηλεοπτικές διαφημίσεις όπου οι μπαμπάδες και οι μαμάδες είναι κούκλοι, έξυπνοι και γυμνασμένοι, έχουν καλές δουλειές, ονειρεμένα σπίτια και τέλεια παιδιά.

Μπορεί ο Μπαμπάς Γουρουνάκης να θεωρείται χαζούλης, όμως ως πατέρας είναι μεγάλος νικητής. Γιατί για τα παιδιά του είναι πάντα εκεί, είναι ήρεμος, καθησυχαστικός και προσιτός. Μπορεί να αποτυγχάνει αλλά δεν τον παίρνει από κάτω. Και αυτό είναι κάτι που αξίζει να μάθουν τα παιδιά σήμερα. Μπορεί να μην τα καταφέρνει σε αρκετά πράγματα, όμως ενσαρκώνει το ρόλο που πλέον πολλοί σύγχρονοι μπαμπάδες έχουν αναλάβει. Είναι οι μπαμπάδες που πάνε το παιδί τους στο σχολείο, που εργάζονται πολλές ώρες αλλά πάντα βρίσκουν χρόνο για το παιδί τους. Μπαμπάδες που πάνε εκδρομές οικογενειακώς και θέλουν να μάθουν πράγματα στα παιδιά τους. Μπαμπάδες που θέλουν τα παιδιά τους να γνωρίσουν τη φύση. Μπαμπάδες που αφηγούνται παραμύθια στα παιδιά τους και τα βάζουν για ύπνο. Μπαμπάδες που κάνουν το καραγκιόζη για να γελάσουν τα παιδιά τους και οι φίλοι τους. Μπαμπάδες που λατρεύουν τα παιδιά τους και θα έκαναν τα πάντα για την οικογένεια τους… Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα άρθρο όπου μια αγγλίδα μαμά ασκεί κριτική στην Πέππα το Γουρουνάκι. Σέβομαι την άποψη της. Όμως δεν την ενστερνίζομαι. Γιατί πρέπει σε ένα παιδικό να κοιτάμε μόνο τα αρνητικά; Εξάλλου όλοι ξέρουμε την απάντηση για τα παιδικά προγράμματα και την τηλεόραση. Παν μέτρον άριστον.

Και μάλιστα είμαι απόλυτα ευχαριστημένος με το τι διδάσκει η Πέππα το Γουρουνάκι στο παιδί μου. Μπορεί όντως η Πέππα να λέει «χαζούλη μπαμπά», αλλά η κόρη μου δεν κράτησε ποτέ αυτό, αλλά ευτυχώς όλα εκείνα που είναι πραγματικά άξια να μάθει κανείς. Όπως η ευγένεια και οι καλοί τρόποι. Τη σημασία και την αξία της οικογένειας. Το πώς η οικογένεια πρέπει να περνάει χρόνο μαζί, να τρώει μαζί στο τραπέζι και να σέβεται ο ένας τον άλλο. Ή το ότι όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητο φοράμε τη ζώνη μας.

Αυτό που είναι όμως το πιο σημαντικό είναι ότι η κόρη μου ξέρει ότι ο χαζούλης Μπαμπάς Γουρουνάκης λατρεύει την κόρη του, την Πέππα. Μπορεί να μην είναι τέλειος, μπορεί να κάνει γκάφες, να μην πιάνουν τα χέρια του, αλλά θα έκανε τα πάντα για αυτήν. Και αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να πιστεύει και η δική μου κόρη για τον μπαμπά της…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/keimena/editorial/i-apeikonisi-tou-patera-stin-peppa-to-gourounaki/ ]