Αρχείο

All posts for the day 6 Οκτωβρίου 2015

Η συγκλονιστική ιστορία της Μαρίας: Οι εξωσωματικές και η ασθένεια που δεν της επιτρέπει να γίνει μάνα (Video)

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

maria_21

Η Μαρία, μία γυναίκα που επιθυμούσε διακαώς να γίνει μητέρα, μετά από τρεις εξωσωματικές και την δική της «μάχη» με την κατάθλιψη, αλλά και τον καρκίνο, μίλησε στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη, «Αλήθειες με τη Ζήνα».

Η γυναίκα βρέθηκε στο πλατό, ενώ μίλησε και σε βίντεο της εκπομπής, εμφανώς συγκινημένη, για όσα της συνέβησαν όλα αυτά τα χρόνια.

Δείτε το απόσπασμα…

Πηγή:www.entertv.gr

Αποκεφαλίστηκε και οι γιατροί συνέδεσαν το κεφάλι του! (BINTEO)

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

kefalimoro-750x_

Οι γιατροί ξεπέρασαν τον εαυτό τους και κατάφεραν να σώσουν τη ζωή του μόλις 16 μηνών αγοριού χρησιμοποιώντας σύρμα και οστά από τα πλευρά του.Ένα τροχαίο ατύχημα

Οι γιατροί ξεπέρασαν τον εαυτό τους και κατάφεραν να σώσουν τη ζωή του μόλις 16 μηνών αγοριού χρησιμοποιώντας σύρμα και οστά από τα πλευρά του.

Ένα τροχαίο ατύχημα ήταν η αιτία που το κεφάλι του μικρού Τζάκσον Τέιλορ αποκόπηκε εσωτερικά από το υπόλοιπο σώμα του. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ο Τζάκσον, η μητέρα του και η 9χρονη αδερφή του ταξίδευε με ταχύτητα περίπου 110 χλμ την ώρα όταν συγκρούστηκαν μετωπικά με άλλο όχημα. Το ατύχημα συνέβη στις 15 Σεπτεμβρίου και το αγόρι μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο του Μπρίσμπεϊν (Αυστραλία).

Η σύγκρουση ήταν τόσο σφοδρή που το κεφάλι του αγοριού αποσυνδέθηκε εσωτερικά από τον αυχένα του σε πλήρη εσωτερικό αποκεφαλισμό, περιγράφει ο χειρουργός Δρ Τ. Άσκιν.

Έπειτα από επέμβαση διάρκειας 6 ωρών, οι γιατροί κατάφεραν να συνδέσουν και πάλι το κεφάλι του Τζάκσον και μάλιστα η εξαιρετικά καλή ανάρρωσή του θεωρείται ένα μικρό θαύμα.

Ο Δρ Άσκιν και η ομάδα του επανένωσαν τους σπονδύλους με τη βοήθεια ειδικού σύρματος και στη συνέχεια πήραν τμήμα από τα πλευρά του ώστε να σταθεροποιήσουν τους σπονδύλους.

«Τα περισσότερα παιδιά δεν θα κατάφερναν εξ αρχής να επιβιώσουν του τραυματισμού», δηλώνει ο Δρ Άσκιν, «αλλά ακόμη κι αν τα κατάφερναν, πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να κινηθούν ή να αναπνέουν χωρίς εξωτερική βοήθεια».

Ο Τζάκσον θα πρέπει να φορά ειδικό μηχανισμό υποστήριξης για μερικές εβδομάδες ώστε το σώμα του να παραμένει σταθερό. Οι γιατροί εκτιμούν ότι θα αναρρώσει πλήρως και ότι θα έχει μια απολύτως φυσιολογική ζωή.

Πηγή:koutsompolio.gr

Ινδία: Έδειρε μέχρι θανάτου την τετράχρονη κόρη του επειδή της έπεσε η μαντίλα

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

ImageHandler

Οι γείτονες κάνουν λόγο για διανοητικά ασταθές άτομο

Ένας άνδρας στο κρατίδιο Uttar Pradesh, στην Ινδία, έδειρε μέχρι θανάτου την τετράχρονη κόρη του, επειδή κατά την διάρκεια του φαγητού, της έπεσε η μαντίλα

Ο Jafar Hussain, από την πόλη Bareilly, στο κρατίδιο Uttar Pradesh, στην Ινδία, συνελήφθη για τον θάνατο της τετράχρονης κόρης του, την οποία έδειρε μέχρι θανάτου, επειδή κατά την διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού, έπεσε η μαντίλα από το κεφάλι της.

Ο άνδρας είναι φανατικά θρησκευόμενος ισλαμιστής και έχει εμμονή με την παραδοσιακή μαντίλα dupatta, κατέθεσαν στην αστυνομία οι γείτονες, ενώ δεν παρέλειψαν να τονίσουν ότι πρόκειται για άτομο διανοητικά ασταθές.

Σύμφωνα με τον Brijesh Srivastava, εκπρόσωπο της τοπικής αστυνομίας, ο άνδρας έχει συλληφθεί και ανακρίνεται για το τραγικό περιστατικό και η σορός του άτυχου κοριτσιού έχει σταλεί για νεκροψία.

Η εφημερίδα Hindustan Times αναφέρει, ότι, ενώ η οικογένεια έτρωγε το μεσημεριανό γεύμα, η μαντίλα έπεσε από το κεφάλι της τετράχρονης, χωρίς εκείνη να το αντιληφθεί. Ο πατέρας της άρχισε να την χτυπά με μανία και επανειλημμένα την πετούσε στο δάπεδο. Η σύζυγός του προσπάθησε να τον εμποδίσει, αλλά εκείνος χτύπησε και την ίδια και στην συνέχεια της πρότεινε να θάψουν το παιδί τους στο εσωτερικό του σπιτιού, κάτι που η μητέρα του άτυχου παιδιού αρνήθηκε.

Πηγή:www.protothema.gr

Σύνδρομο Ανατάραξης Μωρού. Αυτή η μητέρα μοιράζεται την συγκλονιστική ιστορία του μωρού της.

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

sindromo-anataraxis-morou

Έλενα Αλεξάνδρου

Η Amy Owen χώρισε από τον James Davis Jr, που ήταν ο σύζυγό της και αγαπημένος της από το σχολείο. Ο πατέρας μπορούσε να βλέπει το παιδί τους, ένα μωρό 8 μηνών, κάθε σαββατοκύριακο.

Στις 12 Αυγούστου, 2012, η μικρή Cheyenne δεν έλεγε να σταματήσει το κλάμα και σύμφωνα με τον James, απλά την ‘ταρακούνησε’ λίγο. Προηγουμένως είχε προσπαθήσει να το αποκρύψει, αλλά παραδέχτηκε πως την ταρακούνησε δυνατά.

Το κρανίο του μωρού είχε κατάγματα και ο εγκέφαλός της αιμορραγούσε. Ο πατέρας καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή, που μειώθηκαν σε 10 χρόνια και αφέθηκε ελεύθερος μετά από 5 χρόνια υπό επιτήρηση.

sindromo-anataraxis-morou2

sindromo-anataraxis-morou1

Καμιά τιμωρία στον κόσμο δεν μπορεί να επανορθώσει το κακό που της έκανε. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ένας γονιός μπορεί να είναι τόσο αδιάφορος για την ευημερία του μωρού του, αλλά δυστυχώς συμβαίνει.

Σύμφωνα με το νοσοκομείο Mayo Clinic, ‘το σύνδρομο ανατάραξης του μωρού, καταστρέφει τα κύτταρα του εγκεφάλου του μωρού και εμποδίζει τον εγκέφαλό του από το να πάρει αρκετό οξυγόνο. Είναι μια μορφή κακοποίησης που έχει σαν αποτέλεσμα τη μόνιμη βλάβη του εγκεφάλου ή τον θάνατο.’

Η μόνη πρόληψη για το σύνδρομο αυτό είναι να είναι ο γονιός υπεύθυνος. Το Mayo Clinic συμβουλεύει, ‘Τίποτα δεν δικαιολογεί το να ταρακουνήσει κάποιος ένα μωρό. Χρειάζονται μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να προκληθούν ανεπανόρθωτες ζημιές. Αν έχετε συναισθηματικά προβλήματα ή στρες επειδή είστε γονείς απευθυνθείτε σε ειδικούς. Ο παιδίατρός σας μπορεί να σας παραπέμψει στον σωστό σύμβουλο.’

Προειδοποίηση: Οι φωτογραφίες παρακάτω μπορεί να αναστατώσουν κάποιους που θα τις δουν.

Μετά τον χωρισμό των γονιών της η μικρή Cheyenne περνούσε  τα σαββατοκύριακα  με τον πατέρα της. Όταν αυτή ήταν 8 μηνών, ο πατέρας της την κούνησε δυνατά γιατί δεν άντεχε το συνεχές κλάμα της.

sindromo-anataraxis-morou6

sindromo-anataraxis-morou3

sindromo-anataraxis-morou4

sindromo-anataraxis-morou5

‘Άφησα το χαρούμενο μωρό μου στον πατέρα της για την νύχτα. Μιάμιση ώρα αργότερα ένα τηλεφώνημα μου άλλαξε την ζωή για πάντα. Το γλυκό μωρό μου δεν ανέπνεε. Η καρδούλα του είχε σταματήσει  και την μετέφεραν με ελικόπτερο στο νοσοκομείο Greenville Memorial’ είπε αργότερα η μητέρα.

‘ Δεν ξέρω πως κατάφερα να φτάσω στο σπίτι του πατέρα της ακριβώς πριν την μεταφέρουν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του άψυχου κορμιού της που το μετέφεραν στο ελικόπτερο. Θυμάμαι ότι της κρατούσα το χέρι και την γέμισα φιλιά έξω από το χειρουργείο γιατί πίστευα πως δεν θα την ξαναδώ ζωντανή ξανά.’

‘ Έκλαιγα τρέμοντας και παρακαλούσα τον Θεό να την σώσει και  να πάρει εμένα στην θέση της. Ήμουν δίπλα στο κρεβάτι της και την έβλεπα, το πόδι της μαύρο από αιμάτωμα,πρησμένη,  γεμάτη ορούς και επιδέσμους όταν η αστυνομία μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ο James ομολόγησε ότι την ταρακούνησε.’

‘ Ο άνδρας που είχα αγαπήσει, η σχολική μου αγάπη, ο άνδρας που γνώρισα και μοιράστηκα την ζωή μου για 10 ολόκληρα χρόνια, έκανε κάτι τέτοιο στην κόρη ΜΑΣ. Όλος ο κόσμος γύρω μου κατέρρευσε.’

Αφαίρεσαν τον μισό εγκέφαλο  της Cheyenne. Για αρκετό καιρό τα πράγματα φαίνονταν άσχημα. Το μικρό παιδί υπέστη πολλά χειρουργεία αλλά η μαμά της την θεωρεί ένα μωρό-θαύμα.

Τρία χρόνια αργότερα, η Cheyenne είναι πολύ καλά. Αν και δυσκολεύεται σε κάποια καθημερινά πράγματα και το αριστερό της πόδι είναι αδύναμο, τα πάει καλά.

sindromo-anataraxis-morou8

sindromo-anataraxis-morou7

Ωστόσο, η μητέρα της προειδοποιεί τους γονείς για αυτού του είδους την παιδική κακοποίηση.

Αρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα για να αλλάξουν τα πράγματα για πάντα. Λίγα λεπτά απόγνωσης και θυμού μπορούν να προκαλέσουν αυτό που δεν μπορεί κανείς να σκεφτεί. Είχα ακούσει για αυτό το σύνδρομο, και έλεγα ότι δεν θα συμβεί αυτό ποτέ σε μένα. Αλλά να που συνέβη. Συμβαίνει πολύ συχνότερα από ότι είχα φανταστεί και αυτό πρέπει να γίνει γνωστό’

‘Η Cheyenne είναι ένα δυνατό μικρό κορίτσι και κάνει να φαίνεται η όλη διαδικασία εύκολη αλλά στην πραγματικότητα, τα περισσότερα μωρά δεν έχουν καν την ευκαιρία να προσπαθήσουν να γίνουν καλά. Έτσι θυμηθείτε ότι όταν το παιδί σας ουρλιάζει και τίποτα δεν το κάνει να σταματήσει, αφήστε το κάτω και απομακρυνθείτε από κοντά του. Το τονίζω αυτό όσο μπορώ. Και ειλικρινά προσέχετε με ποιόν αφήνετε τα παιδιά σας.’

Πείτε και σε άλλους για τους κινδύνους από αυτό το σύνδρομο, για να το γνωρίζουν!

πηγή: www.tilestwra.com

Διαβάστηκε εδώ:www.mommyandthecity.gr

«Δεν πιστεύω ότι είμαι καλή μαμά!», ένα κείμενο για όλες τις μαμάδες!

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

Πολλές φορές σκέφτομαι το αν είμαι καλή μαμά ή όχι! Ενώ είμαι αρκετά καλή στο να δίνω συμβουλές σε άλλες μανούλες-φίλες, εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να εφαρμόσω όλα εκείνα που συμβουλεύω τους άλλους να κάνουν.

590_36ee2ce563060ff1e75ca9288ec14e40

 

Γράφει η Μαργαρίτα Νικολάου

Υπάρχουν πολλά λάθη που κάνω καθημερινά με το παιδί μου και θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.

  • Δεν της αφιερώνω όσο χρόνο θα ήθελα
  • Τη μαλώνω για πράγματα που δεν θα ήθελα να με μαλώνει η δική μου μαμά αν τα έκανα εγώ
  • Το «μη» είναι μια λέξη που χρησιμοποιώ εκατομμύρια φορές τη μέρα.
  • Δεν καταφέρνω με τίποτε να της επιβληθώ
  • Με το πρώτο της δάκρυ λυγίζω και της κάνω τα χατήρια
  • Την αφήνω να κάτσει ξύπνια μέχρι αργά το βράδυ
  • Αν δεν θέλει να φάει δεν τη ζορίζω
  • Αν δεν θέλει να φάει κάτι που δεν της αρέσει μαγειρεύω κάτι άλλο
  • Την αφήνω να έρχεται στο κρεβάτι μου
  • Πολλές φορές τα βράδια ξεχνάμε να πλύνουμε τα δόντια
  • Την αφήνω να βάφεται με παιδικά καλλυντικά
  • Την αφήνω να βγάζει από το συρτάρι όλες τις πετσέτες της κουζίνας και ας χρειαστεί να τις ξαναπλύνω
  • Την αφήνω να βάζει στα μαλλιά της λακ και μαλακτική λοσιόν του κομμωτηρίου
  • Δεν τη βάζω για ύπνο το μεσημέρι
  • Την αφήνω να βλέπει πολλές ώρες τηλεόραση
  • Ζεσταίνω το γάλα της στο φούρνο μικροκυμάτων κρυφά από τον άνδρα μου
  • Τη φιλάω στο στόμα και την δαγκώνω όπου βρω
  • Την αφήνω να μπαίνει στο μπάνιο ενώ είμαι γυμνή
  • Την αφήνω να τρώει ζάχαρη
  • Την αφήνω να αλλάζει ρούχα 2-4 φορές τη μέρα
  • Της δίνω να φάει λουκανικάκια, ζαμπονάκια και σαλαμάκια αέρος
  • Την αφήνω να τρώει ποπ κορν
  • Την αφήνω να πίνει νερό απευθείας από το μπουκάλι
  • Της δίνω το κινητό μου για να δει στο You tube, Πέππα το γουρουνάκι
  • Ανεβάζω φωτογραφίες της στο facebook
  • Ξεχνάω ότι είναι παιδί και έχω απαιτήσεις από εκείνη

Δεν ξέρω αν κακομαθαίνω το παιδί μου ή όχι. Ξέρω ό,τι τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι μέσα στη λίστα με το τι είναι σωστό για ένα παιδί… αλλά έτσι είναι. Δεν μπορώ να αλλάξω κάτι! Ανησυχώ πολύ για τον τρόπο που μεγαλώνει αλλά η καθημερινότητά μου έχει αντίκτυπο στον τρόπο που διαχειρίζομαι τη μητρότητα. Όπως και να έχει όμως, η μικρή μου δείχνει ευτυχισμένη με τον τρόπο που μεγαλώνει.

Σίγουρα όλες οι μαμάδες κάνουμε λάθη, σίγουρα όλες οι μαμάδες μεγαλώνουμε διαφορετικά τα παιδιά μας… αλλά έτσι πρέπει. Το κάθε σπίτι είναι διαφορετικό. Η κάθε οικογένεια και οι άνθρωποι που την απαρτίζουν είναι διαφορετικοί. Αυτή όμως είναι και η μοναδικότητα του καθενός. Αυτό μας κάνει μοναδικούς.

Για αυτό λοιπόν μην κρίνετε και κατακρίνετε καμία μαμά. Όλες κάνουμε λάθη. Άλλες πολλά, άλλες λίγα. Αλλά μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε και εμείς και τα παιδιά μας. Και να σας πω και κάτι τελευταίο; Αν το παιδί σας είναι ευτυχισμένο… τότε αυτόματα γίνεστε καλή μαμά ακόμη και μέσα από τα λάθη σας!

Πηγή:gynaikoparea.gr

Χωρίς μωρό…

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

baby_angel

Θα ξεκινησω την ιστορια μου με αισιοδοξια καθως εχω μια αξιολατρευτη κορουλα και στηριγμα μου τον υπεροχο αντρα μου.

Πριν 26 μερες γεννησα το δευτερο παιδακι μου και μετα απο 1 ωρα και 45 λεπτα το εχασα.Δεν υπαρχουν λογια για μια μανα να χανει το παιδι της, εστω και αν δεν το γνωρισε ποτε, αλλα πως δεν το γνωρισε; 9 μηνες στην κοιλια μου ενα ζωηρο παιδακι… Θεε μου!!

Θα σας τα πω απο την αρχη μηπως και ελαφρυνει λιγο η καρδια μου, γιατι ολοι περιμενουν να ειμαι δυνατη και μου λενε οτι η ζωη ειναι μπροστα μου, μικρη ειμαι, θα κανω αλλο… Λογια παρηγοριας που ομως δεν παρηγορουν καθολου… Τουλαχιστον οχι ακομα!

Ειχα μια εγκυμοσυνη πολυ καλη με εμετους μεχρι τον 4ο αλλα κατα τα αλλα ολα καλα. Μεχρι τον 9ο σηκωνα την μικρη μου, δουλευα, ειχα τρελη ενεργεια σαν να μην ημουν εγκυος. Μεχρι που πηγα να γεννησω! Εφτασα στο νοσοκομειο με διαστολη 7 και δεν προλαβαινα ουτε να ξεντυθω. Σε μιση ωρα η διαστολη 10, εγω μαθημενη απο τους πονους της πρωτης μου γεννας (γεννησα με φυσιολογικο τοκετο χωρις επισκληριδιο και βεντουζα το πρωτο μου παιδακι), σκεφτομουν οτι ειμαι τυχερη που θα γεννησω τοσο ευκολα! Που να “ξερα!

Ο μικρος ηταν πολυ ψηλα δεμενος με τον λωρο παντου αρχισε να χανει παλμους, με ετοιμασανε για καισαρικη, αλλα επανηλθαν οι παλμοι του και συνεχισαμε κανονικα. Εκεινη την ωρα ηρθε και ο γιατρος μου και ενω ο γιατρος της εφημεριας ελεγε για καισαρικη, ο δικος μου επεμενε για φυσιολογικο τοκετο. Μετα απο 2 ωρες και ενω δεν κατεβαινε ακομη ο μικρος, μου βαλανε βεντουζα, με πατουσαν απο πανω οι μαιες και εγω να σπρωχνω… Τελικα γεννηθηκε το παιδακι μου στις 9 και 15, αλλα δεν εκλαψε. Του δωσανε οξυγονο, τρεχανε ολοι για να τον πανε στην νεογνολογικη, οπου και ακουσα το κλαμα του. Ενα δυνατο κλαμα, Θεε μου!!

Εγω εμεινα στην αιθουσα μεχρι να με ραψουν γιατι ειχα διαλυθει απο κατω πραγματικα… Μετα απο δυο ωρες μονη μου και να προσπαθω να μαθω τι κανει το παιδι μου, βαλανε τον αντρα μου μεσα και μου ειπε οτι ειναι σε μηχανικη υποστηριξη, αλλα ειναι καλα. Τωρα που το σκεφτομαι ολοι ηταν με σκυφτα κεφαλια και κανεις δεν μου ειπε «Να σου ζησει!», αλλα εκεινη την ωρα δεν καταλαβαινα… Αφου με πηγαν στο κρεβατι μου να παρακαλαω ολο το βραδυ τον αντρα μου να παει να δει τι κανει το μωρο και μου ελεγε «Αστο το πρωι!» και να σκεφτομαι οτι αφου δεν μας ειπανε κατι κακο αρα το μωρο ειναι σταθερο…

Παρακαλουσα τον Αη Γιωργη ολο το βραδυ να ειναι καλα το παιδακι μου…

Τελικα στις 7 το πρωι λεω στον αντρα μου «Σηκω πηγαινε στο παιδι και μαθε τι γινεται» Εκανε πως πηγε μια βολτα και ηρθε με ματια δακρυσμενα να μου πει οτι το παιδακι μου ειχε φυγει απο το προηγουμενο βραδυ 11 η ωρα. Δεν προλαβα ουτε να το παρω μια αγκαλια, εφυγε το παιδακι μου μονο του, το ειδα μονο στην γεννα… Ηταν ενα αγγελακι μελαχροινο με μαλλακια σαν την αδερφουλα του 4300 και 52,5 ποντους ολοκληρο παιδακι…

Δεν φωναξα, δεν ειπα γιατι, δεν εβρισα κανενα, οταν ο πονος ειναι τοσο μεγαλος δεν σου μαλακωνει τιποτα την καρδια, ουτε βρισιες, ουτε καταρες… Θελω το παιδι μου αλλα δεν μπορω να το εχω… Το μυαλο μου ειναι συνεχεια εκει στο προσωπακι του, στο κορμακι του, δεν αντεχεται ο πονος που νιωθω… Αλλα εχω ενα ακομη παιδακι που με χρειαζεται χαμογελαστη και ηρεμη και εναν αντρα που χωρις αυτον δεν θα αντεχα κανεναν πονο… Ειναι το στηριγμα μου και η ζωη μου αυτος και η κορη μου! Ισως αν ειχα κανει καισαρικη να ειχα μαζι μου το παιδακι μου αλλα ποιος ξερει, ουτε οι γιατροι ξερουν, ουτε ειχε το κουραγιο ο αντρας μου να το ψαξει… Εγω το ειχα, ηθελα να μαθω γιατι εφυγε το παιδι μου αλλα σεβαστηκα τον αντρα μου…

Για αυτο, μανουλες μου, καισαρικη ή φυσιολογικος τοκετος, το θεμα ειναι γερο μωρακι, ολα τα αλλα δεν μπορω ουτε να τα ακουω… Μπορει να σας τα ειπα ολα μαζι και μπερδεμενα αλλα ακομη δεν ξεκαθαρισαν μεσα μου…

Να ειστε καλα

μια μανουλα πληγωμενη

Πηγή:www.eimaimama.gr

Όταν χτυπάμε χωρίς να το θέλουμε…

Published Οκτώβριος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

baby-blue-eyes-by-betizuka

Δε μου αρέσει όταν με χαστουκίζει η μητέρα μου… Τι αισθάνεσαι όταν σε χτυπά η μητέρα σου; Πονάω, κοκκινίζει το μάγουλό μου και θυμώνω… Και τι σκέφτεσαι; Σκέφτομαι ότι δε με αγαπά και πολύ.

Η μητέρα του Συλβέν, οκτώ ετών, τον έφερε σε ‘μένα διότι «δεν είναι φρόνιμος»! Δεν την ακούει, κάνει βλακείες.

– Ξέρεις γιατί σε χτυπάει η μαμά;

– Επειδή έχω κάνει κάποια βλακεία.

– Και αυτό σε κάνει να μη θέλεις να κάνεις βλακείες πια;

– Δεν κάνω βλακείες επίτηδες.

– Τι μπορείς να κάνεις για να μη σε χτυπάει;

– Πρέπει να σταματήσω να κάνω βλακείες, να προσέχω περισσότερο.

– Μπορείς να το κάνεις αυτό;

– Μα όχι, αφού δεν το κάνω επίτηδες.

Είναι σαφές! Τα χαστούκια δεν έχουν την ικανότητα να βοηθήσουν τον Συλβέν να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Όμως, έχουν τη δύναμη να τον κάνουν να αισθάνεται στερημένος κι ένοχος.

Όσο τα χτυπήματα δεν είναι πραγματικά βίαια- και αλίμονο, συχνά ακόμη κι όταν είναι- τα παιδιά δικαιολογούν τους γονείς τους. Βρίσκουν φυσικό να τα χτυπούν και το δικαιολογούν: εκείνα έκαναν κάτι κακό, ήταν ανυπάκουα, έκαναν κάποια ανοησία. Αυτό είναι που τα δηλητηριάζει, περισσότερο από το σωματικό πόνο, και που κάνει βλαβερό ακόμη και το παραμικρό χτύπημα, το παιδί αισθάνεται «κακό» και πιστεύει ότι ο γονέας έχει το δικαίωμα να βλάπτει το σώμα του.

Η Μονίκ Ταζρού το εκφράζει πολύ σωστά με την εξής φράση: «Το σώμα δεν αποτελεί πλέον απλώς το αντικείμενο που δέχεται τα χτυπήματα, μετατρέπεται κυρίως στο εκμαγείο των χτυπημάτων που δέχτηκε το παιδί και είναι το ίδιο το παιδί που υποφέρει μέσα του». Το εκμαγείο των χτυπημάτων που δέχτηκε το παιδί, αυτό ακριβώς.

Παρ’ όλο που τα χτυπήματα μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγή της συμπεριφοράς βραχυπρόθεσμα, συνήθως είναι άχρηστα. Όλοι οι γονείς το έχουν βιώσει αυτό, γεγονός που δεν τους εμποδίζει να συνεχίσουν να χτυπούν. Αυτό αποδεικνύει ότι το πραγματικό κίνητρο είναι ασυνείδητο. Ορισμένοι γονείς το αναγνωρίζουν, άλλοι όχι. (…)

«Θα λέγαμε ότι πηγαίνει γυρεύοντας για ξύλο». ΌΧΙ, τα φαινόμενα είναι σίγουρα εναντίον του, αλλά ας το αναλύσουμε. Όταν σας χτυπά κάποιος που πρέπει να σας προστατεύει, δημιουργείται μια γνωστική ασυμφωνία. «Η μαμά είναι η προστάτης μου»/ «Η μαμά μου κάνει κακό»: πρόκειται για δύο ασύμβατες φράσεις. Το παιδί πρέπει είτε να αμφισβητήσει την πρώτη, είτε τη δεύτερη. Όμως, είναι ευκολότερο να πιστέψει ότι «δεν πονάω και τόσο πολύ» παρά ότι «η μαμά δε με προστατεύει πια». Εξάλλου η μαμά έχει την τάση να επιβεβαιώνει αυτή την εκδοχή: «Σε δέρνω για το καλό σου, οπότε δεν πονάς». Όλα αυτά είναι ακατανόητα. Έτσι, για να μπορέσει το παιδί να δώσει σε όλα αυτά κάποιο νόημα, επαναλαμβάνει τη συμπεριφορά που οδήγησε σε ξύλο. Για να μειώσει τη γνωστική ασυμφωνία αναισθητοποιείται, έτσι ώστε να μην πονάει. Γι’ αυτό το ξύλο οδηγεί στο ξύλο.

Ένας γονιός χτυπά το παιδί του σπάνια, όποτε κάνει κάποια ανοησία. Χτυπά αντανακλαστικά, από συνήθεια, από άγνοια, αλλά κυρίως επειδή είναι κουρασμένος, πνιγμένος από την αίσθηση της ανικανότητάς του. Δεν ξέρει πια τι να κάνει, δεν καταφέρνει να χειριστεί τις προδιαθέσεις του, οπότε δέρνει για να αποκτήσει και πάλι εξουσία, αυτήν την εξουσία επάνω στον άλλον που προσφέρει η δυνατότητα να τον πληγώσεις και που δίνει την εντύπωση της αξίας. Το να κάνουμε κακό αποτελεί μια προσπάθεια αποκατάστασης ότι έχουμε σημασία.

Μπορώ να κάνω κακό… έχω εξουσία… είμαι ικανός!

«Με ελευθερώνει, μετά αισθάνομαι καλύτερα!» μου επιβεβαίωσε μια μητέρα. Τη στιγμή που χτυπάμε είμαστε πλημμυρισμένοι από μία παρόρμηση καταστροφής, ανάληψης της εξουσίας, υποδούλωσης του άλλου. Αυτό ίσως, να μας ελευθερώνει, αλλά στην πραγματικότητα το ξύλο μας βοηθά να κρύβουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα.

Οι πιο ευερέθιστοι, πτοημένοι,κουρασμένοι και αγχωμένοι γονείς είναι αυτοί που χρησιμοποιούν συχνότερα τις σωματικές τιμωρίες: το παιδί, άρα, τιμωρείται βάσει αυτού που υποφέρουν οι γονείς του και όχι ανάλογα με τα όσα κάνει ή δεν κάνει. Όλοι οι γονείς, ή σχεδόν όλοι, σήκωσαν κάποια στιγμή το χέρι τους στο παιδί τους. Όμως, πρέπει να πάψουμε να εθελοτυφλούμε, το ξύλο δεν αποτελεί εκπαιδευτική μέθοδο. Πρόκειται για μία βίαιη παρόρμηση που μπορούμε να μάθουμε να την ελέγχουμε.

Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να προσβάλλουμε, να ενοχοποιούμε, να απαξιώνουμε αυτούς που αγαπούμε περισσότερο; Ποτέ δε θα τολμούσαμε να συμπεριφερθούμε έτσι σε κάποιο συνάδελφο ή φίλο. Πώς γίνεται να είμαστε ικανοί να κάνουμε τόσο κακό στις κόρες των ματιών μας;

Ιζαμπέλ Φιλιοζά, -Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς-,  psychotherapyjourney.wordpress.com