Τρέμω τη στιγμή που θα με ρωτήσει για τον πατέρα του…

Published Οκτώβριος 3, 2015 by sofiaathanasiadou

megalonontas-agori-590_b

Ειναι η πρώτη φορα που γραφω και γενικα που μιλαω τοσο ανοιχτα για το συγκεκριμένο θεμα. Ας τα παρουμε απο την αρχη λοιπον.

Με τον Δημητρη, τον αντρα μου, γνωριστηκαμε τυχαια και μπορω να πω οτι ερωτευτηκαμε αμεσως. Απο τον πρωτο χρονο που ημασταν μαζι, λεγαμε οτι θα θελαμε καποια στιγμη να παντρευτουμε, να κανουμε και παιδακι οσο ημασταν μικροι, να το χαρουμε οπως πρεπει. Τα σχεδια τα καναμε για αρκετα χρονια αργοτερα, γιατι οπως καταλαβαινετε στα 18 τα δικα μου και στα 23 τα δικα του χρονια, ηταν πολυ νωρις για κατι τετοιο. Και εδω ταιριαζει απολυτα η παροιμια “οταν ο ανθρωπος κανει σχεδια, ο Θεος γελαει”.

Για να μην τα πολυλογω, ημασταν υπεροχα μαζι.

Μετα απο 2 χρονια σχεσης ειχα καποιες μερες καθυστερηση. Δεν καταλαβαμε αμεσω τι συνεβαινε γιατι γενικα δεν ειχα στανταρ κυκλο. Αφου περασε ενας μηνας και δεν εγινε τιποτα, αρχισα να σκεφτομαι μηπως συμβαινει κατι αλλο. Και επιβεβαιωθηκα κανοντας δυο τεστ εγκυμοσυνης, τα οποια φυσικα βγηκαν θετικα. Στην αρχη σοκαριστηκαμε και οι δυο. Ημουν 19 μισο και νομιζα οτι μου ηρθε ο ουρανος στο κεφαλι.

Εννοειται πως το κρατησαμε το μωρακι μας.

Μετα το σοκ ημασταν πολυ χαρουμενοι. Καναμε σχεδια για βολτες με το γιο μας και για μια ζωη υπεροχη. Ψαχναμε για ονομα και μεχρι που γεννηθηκε το μωρακι μας δεν ειχαμε αποφασισει για καποιο. Αλλα λεγαμε πως ειχαμε καιρο και θα βρισκαμε το καταλληλο. Στο σπιτι μας με το μωρο εζησα καποιες απο τις πιο ευτυχισμενες μερες τις ζωη μου μεσα στον ενα μηνα που κρατησε.

Γεννησα 10 Οκτωβριου με καισαρικη. Στις 16 Νοεμβριου το πρωι ετοιμαζομουν να παω στον γιατρο μου για ελενχο. Μεχρι που χτυπησε το τηλεφωνο και κατεστρεψε τη μιση μου ζωη. Απαντησε η μητερα μου και χωρις να μου πει τι συμβαινει μου ειπε πως με θελει να μου μιλησει ο πατερας μου με τον θειο μου. Πηγα, τους βρηκα και μου ειπαν τα χειροτερα νεα που θα μπορουσαν.

Ο αντρας μου ειχε ενα ατυχημα και εχασε τη ζωη του.

Δεν μπορουσα να βαλω στο μυαλο μου κατι τετοιο. Μετακομισα στους γονεις μου και για εναμιση χρονο μετα περιμενα να τον δω να ερχεται. Προσπαθησα να ειμαι οσο δυνατη μπορω για τον Δημητρακη μου (πηρε το ονομα του μπαμπα του) και πιστευω οτι τα καταφερα.

Εχουν περασει 4 χρονια απο τοτε. Ο Δημητρακης μου βλεπει σε φωτογραφιες τον μπαμπα του, τον γνωριζει αλλα δεν ξερει τι συμβαινει. Φετος παει προνηπιο και εχει αρχισει να το σκεφτεται. Και εδω ειναι το μεγαλο μου προβλημα. Νομιζω πως δεν μπορω να το διαχειριστω οπως πρεπει, με ψυχραιμια. Δεν ξερω πως ακριβως να του πω κατι τετοιο. Και μονο στη σκεψη οτι καποια στιγμη θα κανουμε αυτη τη κουβεντα, τρελαινομαι.

Ελπιζω να πανε ολα καλα.

Αν θελετε θα ηθελα να ακουσω και τη γνωμη σας….

Σοφία

 Πηγή:www.eimaimama.gr

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s