Αρχείο

All posts for the day 2 Οκτωβρίου 2015

Deco: Ιδέες για βρεφικά δωμάτια με στυλ

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

Από: Νινέττα Φαφούτη

Το βρεφικό δωμάτιο είναι η «φωλίτσα» του μωρού σας.  Είναι ο ιδιωτικός του χώρος, όπου θα περνά τις περισσότερες ώρες του από την στιγμή που θα έρθει στον κόσμο.  Γι’ αυτό, λοιπόν, θα πρέπει να είναι ιδανικά φτιαγμένο, ώστε να του προσφέρει άνεση, ασφάλεια και θαλπωρή.
Διαλέξτε με γούστο τα έπιπλά του, την προίκα του και ντύστε τα όνειρά του με χρώματα, υφάσματα και μοναδικά αντικείμενα που συνδυάζουν διακόσμηση και λειτουργικότητα μαζί. Δημιουργήστε το ιδανικό «βασίλειο» του μωρού σας με τρόπο απόλυτα λειτουργικό, που εξυπηρετεί εύκολα, τόσο τις ανάγκες του μωρού σας, όσο και τις δικές σας.
Οι προτάσεις που σας δίνουμε θα σας βοηθήσουν να πάρετε ιδέες, να βάλετε την φαντασία και το προσωπικό σας γούστο και να μεταμορφώσετε με στυλ τον πιο χαρούμενο χώρο του σπιτιού, το βρεφικό δωμάτιο.
 20950041_nursery_room_kapaki.limghandler
20950049_nursery_room__1.limghandler
20950050_nursery_room__2.limghandler
20950051_nursery_room__3.limghandler
20950054_nursery_room__6.limghandler
20950055_nursery_room__7.limghandler
20950056_nursery_room__8.limghandler
20950057_nursery_room__9.limghandler (1)
20950057_nursery_room__9.limghandler
20950058_nursery_room__10.limghandler
20950059_nursery_room__11.limghandler
20950060_nursery_room__12.limghandler
20950061_nursery_room__13.limghandler
20950062_nursery_room__14.limghandler
20950063_nursery_room__15.limghandler
20950065_nursery_room__16.limghandler
20950066_nursery_room__17.limghandler
20950068_nursery_room__18.limghandler
20950069_nursery_room__19.limghandler
20950071_nursery_room__20.limghandler
20950073_nursery_room__21.limghandler
20950075_nursery_room__22.limghandler
20950076_nursery_room__23.limghandler
20950078_nursery_room__24.limghandler
20950079_nursery_room__25.limghandler
20950080_nursery_room__26.limghandler
20950081_nursery_room__27.limghandler

Πηγή:www.imommy.gr

Advertisements

Είμαι μια καλή μαμά! Εσύ;

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

didimi_playing_home_590_b

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί εμείς οι μαμάδες πρέπει να είμαστε τόσο μετριόφρονες και ταπεινές. Τι το κακό έχει να παραδεχτούμε ότι είμαστε καλές μαμάδες… όχι μέτριες, όχι επαρκείς, όχι αρκετά καλές… ΚΑΛΕΣ!!!

Και ναι, κάνω εγώ πρώτη την αρχή. Έχω να δηλώσω ότι είμαι μία καλή μαμά και είμαι περήφανη γι’ αυτό!

Και τώρα θα μου πείτε με ποια κριτήρια, κυρία μου, το κρίνεις αυτό για τον εαυτό σου! Κι όμως, κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν κάποια κομμάτια που αν τα ενώσεις φτιάχνουν το παζλ της μαμάς-νεράιδας! (Εντάξει είμαι επηρεασμένη από την κόρη μου, το παραδέχομαι! Όταν κάνω κάτι που της αρέσει με λέει νεράιδα και όταν της απαγορεύω κάτι που θέλει πολύ με αποκαλεί μάγισσα… το παιδί των παραμυθιών!) Κι αν και ξέρω ότι όλα αυτά τα κομμάτια του προσωπικού μου παζλ ανήκουν στη μαμά ενός τρίχρονου παιδιού είμαι σίγουρη ότι κάπου εκεί θα δείτε και μια μαμά ενός μεγαλύτερου παιδιού… ίσως και τον εαυτό σας! Γιατί οι βάσεις είναι το παν!

Πριν περάσουμε όμως  παρακάτω, θα ήθελα να διευκρινίσω το εξής προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Το ότι θεωρώ τον εαυτό μου μια Καλή Μαμά δεν σημαίνει ότι δεν κάνω λάθη, δεν σημαίνει ότι δεν έχω μετανιώσει για κάποια λόγια ή κινήσεις μου. Ποια μαμά άλλωστε (ή καλύτερα άνθρωπος) είναι αλάθητη. Μιλάμε για την Καλή Μαμά όχι για την Τέλεια Σούπερ Ντούπερ Ουάου Μαμά!

Και τώρα που εξηγηθήκαμε ας περάσουμε στο ζουμί!

  • Καταρχάς αγαπάω το παιδί μου… πολύ (κάτι μας είπες τώρα!)

Διόρθωση:
Αγαπάω το παιδί μου και βάζω τις ανάγκες του σε προτεραιότητα. Θα πάω και βόλτα με τις φίλες μου, θα κάνω και μία βραδινή έξοδο με τον άντρα μου αλλά όλα αυτά χωρίς να είναι εις βάρος του παιδιού μου (π.χ. παρκάρισμα συνέχεια στη γιαγιά… έλεος!)

  • Σέβομαι την προσωπικότητά του χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το συμβουλεύω να διορθώσει βασικά καθημερινά λάθη συμπεριφοράς (προσωπικά δεν ανέχομαι την αγένεια και το να αντιμιλάει!)
  • Δεν φωνάζω στο παιδί μου σαν τρελή (όχι ότι δεν έχει συμβεί!)

Διόρθωση:
Προσπαθώ να μην φωνάζω στο παιδί μου σαν τρελή χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν του βάζω όρια. Τα όρια άλλωστε δεν μπαίνουν με φωνές. Ο καλός γονιός έχει την ικανότητα (τις περισσότερες φορές) να νουθετεί το παιδί του χωρίς φωνές. Υπομονή, επιμονή και σίγουρα αυτοσυγκράτηση είναι μερικά από τα κλειδιά της επιτυχίας

  • Του βάζω όρια ξεκάθαρα… όχι λέγοντας απλά ένα «μη» και τελειώσαμε. Εξηγώ ακριβώς τι δεν επιτρέπεται να κάνει  και δεν ενδίδω.

Διόρθωση:
Προσπαθώ να μην ενδίδω στις παράλογες απαιτήσεις ή στα ξεσπάσματα του (τα οποία ευτυχώς είναι σπάνια!)

  • Δεν κάνω στο παιδί μου αυτό που δεν θα ήθελα να κάνουν σε μένα. ΔΕΝ το χτυπάω (ΠΟΤΕ!), ΔΕΝ του βάζω απάνθρωπες τιμωρίες (η τιμωρία της πλέον είναι να της στερώ ένα παιχνίδι ή ένα δικαίωμα), ΔΕΝ το κακομεταχειρίζομαι.
  • Προσφέρω στο παιδί μου ποιοτικό χρόνο, πολύ παιχνίδι μαζί μου και αγκαλιές. Ναι, του προσφέρω και το τάμπλετ ή το dvd αλλά όλα αυτά σαφώς για λιγότερο χρονικό διάστημα απ’ ότι τα τρία πρώτα.
  • Προσφέρω στο παιδί μου εικόνες και καινούργιες παραστάσεις! Ναι, δεν πάω π.χ. στο θέατρο (όχι ακόμα τουλάχιστον), δεν έχω επισκεφτεί όλα τα μουσεία αλλά τουλάχιστον βγαίνουμε συχνά έξω,, προσπαθούμε να ταξιδεύουμε (όσο το σηκώνει η τσέπη μας) και σίγουρα έχουμε χρησιμοποιήσει όλα τα ΜΜΜ.  Αααα, και κάτι ακόμα σημαντικό… την παίρνουμε παντού μαζί μας ως ίσο μέλος της οικογένειας (εντάξει, τα πολύ βραδινά τα κρατάμε για εμάς… σπάνια μεν αλλά υπάρχουν και αυτά!)
  • Νοιάζομαι για τα συναισθήματα του παιδιού μου και προσπαθώ να πω/δείξω ότι καταλαβαίνω γιατί νιώθει έτσι. Φυσικά δεν μπορείς πάντα να συμβαδίζεις με τα δικά του συναισθήματα γι’ αυτό και προσπαθώ να της μάθω να διαχειρίζεται τα αρνητικά της συναισθήματα… όχι πάντα με επιτυχία.
  • Προσπαθώ να της μεταδώσω έννοιες όπως ισότητα, ευγένεια, καλές πράξεις, γενναιοδωρία, ευγνωμοσύνη και συγχώρεση και φυσικά να την αποτοξινώσω από έννοιες όπως ρατσισμός, μίσος, κακία και βία.
  • Ακούω τις συμβουλές όλων των μαμάδων αλλά και αυτών των ανθρώπων που δεν είναι γονείς καθώς πιστεύω ότι όλοι έχουν δικαίωμα γνώμης. Δεν έχω πει ποτέ…«Α, αυτή δεν είναι μαμά, τι μου λέει τώρα!» Το ότι κάποιος δεν είναι γονιός δεν σημαίνει ότι δεν έχει κρίση ή γνώσεις. Διαφορετικά θα απαγορευόταν οι εκπαιδευτικοί, οι παιδοψυχολόγοι και οι παιδίατροι να είναι άτεκνοι!

Ξέρετε κάτι, βαρέθηκα να μας ακούω να γκρινιάζουμε και να το παίζουμε ταπεινές στις φίλες μας για το τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε και πως θα διορθώσουμε το κάθετι και γενικά να ψειρίζουμε τα πάντα. Μήπως κάποια στιγμή να ομολογούσαμε ότι έχουμε κάνει ένα καλό παιδί και σε κάποιον άλλον εκτός από τον άντρα μας, τη γιαγιά και τον παππού;

Πολλές φορές είμαι τόσο ψείρας με το θέμα της συμπεριφοράς της Μελίτας… μίλησε ευγενικά, φέρθηκε σωστά, είπε ευχαριστώ, είπε παρακαλώ; Εντάξει, παιδί είναι και μάλιστα πολύ καλό… μιας και η μαμά κι ο μπαμπάς της μέχρι στιγμής έκαναν πολύ καλή δουλειά (ναι, γιατί ευθύνεται κι ο μπαμπάς για ένα καλό παιδί!)… δεν έχει κι αυτό το δικαίωμα να έχει την κακή στιγμή του;

Ξέρω, ξέρω τι θα μου πείτε! Οι άλλες μαμάδες είναι ανελέητες! Λες και σε περιμένουν στη γωνία για να σου αποδείξουν ότι δεν είσαι καλή μαμά, για να σου υποδείξουν το λάθος σου (γιατί όλοι κάνουν λάθη) και φυσικά για να νιώσουν αυτές καλύτερες από σένα!!!

Ε, όχι, λοιπόν! Ήρθε η ώρα όλες οι ΚΑΛΕΣ μαμάδες να ορθώσουμε το ανάστημά μας! Όχι άλλο mommy bullying!!!

Θήλασες. Ααα, είσαι  καλή μαμά!
Δεν θήλασες… στην πυρά!

Σταμάτησες τη δουλειά για το παιδί. Εύγε!
Γύρισες γρήγορα στη δουλειά… στην πυρά!

Βγάλατε γρήγορα την πάνα. Είσαι καταπληκτική!
Ακόμα φοράτε πάνα…. στην πυρά!

Το πήγες νωρίς στο σχολείο. Είσαι και η πρώτη!
Ακόμα δεν πήγε σχολείο…. στην πυρά!

Γραφτήκατε μουσική, γυμναστική, μπαλέτο (κ.τ.λ.). Μπράβο που του δίνεις κίνητρα.
Δεν ξεκινήσατε τίποτα φέτος… στην πυρά!

(όλα ισχύουν και ανάποδα εννοείται!)

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!! Οι καλές μαμάδες δεν κρίνονται από αυτά! Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στην αυτοθυσία, στην εμπιστοσύνη, στον σεβασμό, στην αγάπη άνευ όρων, στην προσήλωση, στο παιχνίδι, στην προσφορά, στα κίνητρα, στα όνειρα  και στην φροντίδα!

Οι μαμάδες πρέπει να είμαστε μια γροθιά… για το καλό των παιδιών μας και το καλό αυτού του κόσμου!

Όχι άλλη κριτική. Ναι στη συζήτηση, ναι στις συμβουλές και όλα αυτά με καλή διάθεση!

Και κάποια στιγμή πείτε και στην φίλη, στην αδερφή, στην ξαδέρφη, στην κουμπάρα σας, στην συνάδελφό σας ότι… ναι, είναι καλή μαμά! Πείτε το! Μην ντρέπεστε! Αυτό δεν σας κάνει αυτόματα εσάς κακή μάνα! Το ότι θαυμάζετε κάποιον ή έστω απλά τον παραδέχεστε για κάτι δεν σημαίνει ότι εσείς είστε κατώτερη! Είμαι περήφανη (σχεδόν συγκινημένη) όταν μου λένε (ξέρετε εσείς ποιες είστε!) ότι κάνω καλή δουλειά με την Μελίτα. Παίρνω δύναμη να συνεχίσω την καλή δουλειά! Και αντίστοιχα είμαι περήφανη που έχω καλές μαμάδες γύρω μου και δεν κολλάω να τους το πω! Έχετε καλά παιδιά, κάνατε καλή δουλειά!

Κι όσο για εσάς τις καλές μαμάδες εκεί έξω (που ξέρω ότι είστε πολλές… γιατί ευτυχώς έχω την τύχη να περιβάλλομαι από πολλές σαν εσάς)…. τίποτα άλλο από ένα μεγάλο μπράβο!!! Και μην φοβάστε να λέτε ότι είστε καλές και να ομολογείτε ότι έχετε ένα καλό παιδί… χωρίς αλλά, χωρίς αμφιβολίες!!!

Να έχετε μία καλή εβδομάδα!
Κάλη

Πηγή:www.anthomeli.com

Ζωγραφισμένα μπλουζάκια από την La Petite Boutique

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

12086894_10153647104123320_547642607_n

Για τις πιο super εμφανίσεις των ζουζουνιών σας,

επιλέξτε τα απίστευτα ζωγραφισμένα μπλουζάκια της La Petite Boutique.

Φανταστικά ζωγραφισμένα χειροποίητα μπλουζάκια για γενέθλια ή για ένα τέλειο πρωτότυπο δωράκι!

11156273_808611539213901_5184677534638224414_n

 

11150320_808611582547230_583727999123363025_n

Δείτε όλη τη συλλογή μας εδώ

 

Ανακαλύψτε μια μεγάλη ποικιλία από ποιότητα, στύλ και ωραία σχέδια και κάντε τις παραγγελίες σας,

καλώντας στο 22860 28338 / 6973280889 ή στέλνοντας inbox στην σελίδα μας στο fb εδώ

La Petite Boutique
Mια πανέμορφη Petite boutique, στην Σαντορίνη
6973280889 / 22860 28338/ 6987093990 whats up
Εάν, σας εξυπηρετεί μόνο το email, τότε supermom@hotmail.gr
Θα χαρώ πολύ να σας εξυπηρετήσω.
ΣΟΦΙΑ

 

Φορμίτσες για αγόρια και κορίτσια από την La Petite Boutique Children’s Collection!

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

12092147_10153647101688320_1823181115_n

Το παιχνίδι των μικρών μας φίλων, δεν τελειώνει με το που μπει ο χειμώνας…

Ίσα – ίσα που τώρα ξεκινάει ανανεωμένο και ζεστό…

μέσα από τις πιο τέλειες, ποιοτικές & οικονομικές φορμίτσες

 της La Petite Boutique Children’s Collection!

Φορμίτσες που δεν θα βρείτε πουθενά αλλού!!

12075074_897508303657557_2406298808967152147_n

Οι πιο τέλειες φορμίτσες για ατελείωτο παιχνίδι στην συλλογή La Petite Boutique Children’s Collection!
Για αγοράκια και κοριτσάκια
25€ με το κούριερ.

12074626_897508293657558_8022559355767401163_n

Δείτε όλη τη συλλογή μας εδώ

Μεγέθη για ηλικίες: από 0-16 ετών

12081503_10153647094888320_1239454959_n

12071640_10153647094793320_1566221488_n

Ανακαλύψτε μια μεγάλη ποικιλία από ποιότητα, στύλ και ωραία σχέδια και κάντε τις παραγγελίες σας,

καλώντας στο 22860 28338 / 6973280889 ή στέλνοντας inbox στην σελίδα μας στο fb εδώ

La Petite Boutique
Mια πανέμορφη Petite boutique, στην Σαντορίνη
6973280889 / 22860 28338/ 6987093990 whats up
Εάν, σας εξυπηρετεί μόνο το email, τότε supermom@hotmail.gr
Θα χαρώ πολύ να σας εξυπηρετήσω.
ΣΟΦΙΑ

Αγαπώ τα παιδιά μου το ίδιο; Βασανιστικά συναισθήματα μιας μαμάς

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

Resizer

Να που μπήκε και ο Οκτώβρης και κρύωσε λίγο και ο καιρός… τώρα λέμε πραγματικά καλό Φθινόπωρο… Επόμενη στάση τα Χριστούγεννα!

Όλοι, μικροί και μεγάλοι μπήκαμε σε χειμερινούς ρυθμούς πια. Προσπαθώ να παρατηρήσω την καθημερινότητά μου με τρια παιδιά, που έχουν διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικές δραστηριότητες και διαφορετικά θέλω.  Προσπαθώ να τα προλάβω όλα και να μην δυσαρεστήσω κανένα παιδί, να μην αφήσω εκκρεμότητες, να προλάβουμε να μιλήσουμε, να συζητήσουμε, να τους πω πράγματα και να μάθω απ’ αυτούς, να τους δείξω ότι είμαι εδώ για ότι και αν συμβεί, να νοιώσουν ασφάλεια. Κάποια στιγμή έρχεται και ο μπαμπάς απ’ το γραφείο. Τι ανακούφιση, που μπορούμε για λίγο να μοιραστούμε δουλειές, να ασχοληθώ για λίγο μόνο με ένα παιδί, αυτό που σήμερα πονάει το κεφάλι του, έχει μια εργασία που χρειάζεται βοήθεια, θέλει να μου δείξει τι έκανε στην προπόνηση, θέλει να δούμε μαζί μια ταινία.

Τις περισσότερες φορές λίγο πριν κοιμηθώ, κάνοντας τον απολογισμό της ημέρας, αισθάνομαι ότι κάτι δεν έκανα καλά, κάποιον αδίκησα, κάποιο παιδί μου ζήτησε αγκαλιά και δεν πρόλαβα να το πάρω και άλλα τέτοια βασανιστικά που μάλλον σκέφτονται όλες οι μαμάδες.

Κάνοντας αυτές τις σκέψεις μου έρχεται στο μυαλό αυτός ο φόβος που έχουμε οι περισσότερες μαμάδες, και πιο συχνά ίσως οι μαμάδες των διδύμων, για το αν μπορούμε να αγαπάμε τα παιδιά μας το ίδιο. Στην περίπτωσή μου το συναίσθημα αυτό ήταν πιο έντονο όταν ήμουν έγκυος στο τρίτο μου παιδί. Θα μπορέσω να του δώσω τα ίδια; Θα το αγαπήσω το ίδιο; Η απάντηση είναι πως δεν του έδωσα τα ίδια, του έδωσα ίσως λιγότερα σε ατομικό επίπεδο, γιατί δεν είχα πλέον το χρόνο να ασχοληθώ μόνο μαζί του, ίσως ούτε και τις ψυχικές αντοχές που είχα όταν τα δίδυμα αγόρια μου γεννήθηκαν.

Παίρνει όμως άλλα, διαφορετικά, μαθαίνει πράγματα από τα αδέρφια του, από τους φίλους των αδερφών του, από τη γιαγιά και τον παππού, όταν μένει μαζί τους περισσότερες ώρες γιατί δεν μπορεί να ακλουθήσει το πρόγραμμα των μεγάλων. Ίσως μεγαλώνει πιο γρήγορα, ασχολείται με πράγματα που μπορεί να μην είναι για την ηλικία του, αλλά ταυτόχρονα όταν μπορεί να κάνει πράγματα πιο δύσκολα, αισθάνεται περηφάνια, νοιώθει μέλος της ομάδας. Φυσικά και τον αγαπάω το ίδιο… τον αγαπάω διαφορετικά, ξεχωριστά, όπως αξίζει σε κάθε παιδί.

Η αγάπη της μαμάς προς τα παιδιά της είναι, θεωρώ, η βαθύτερη, η πιο ουσιαστική σχέση στη ζωή μιας γυναίκας. Είναι συνασθήματα αυτονόητα από την ώρα που τα παιδιά γεννιούνται.  Δεν σημαίνει πως από την πρώτη κιόλας στιγμή που έρχονται τα παιδιά μας στον κόσμο βιώνουμε πραγματικά αυτή την ουσιαστική σχέση που καλλιεργείται αργότερα. Νομίζω πως όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, μεγαλώνει και η αγάπη.

Ο φόβος που αισθανόμαστε είναι για το πώς μπορούμε να αποκτήσουμε μια ουσιαστική και δυνατή σχέση με δύο ή τρια παιδιά ταυτόχρονα. Και αυτό τον φόβο τον εκφράζουμε με την απορία αν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε τα παιδιά μας το ίδιο. Στην πραγματικότητα αγαπάμε το κάθε παιδί με διαφορετικό τρόπο, αλλά αυτό δεν υποδεικνύει διαφορετικότητα στο μέγεθος της αγάπης.

Όπως όταν μόλις έχεις γεννήσει δίδυμα. Μπορεί το ένα παιδί να είναι εξωστρεφές, χαρούμενο και γελαστό ή να είναι πολύ ήσυχο και ήρεμο και να μας γεμίζει χαρά και περηφάνια. Ενώ το άλλο μωρό μπορεί να είναι πιο ανήσυχο και να χρειάζεται περισσότερο την αγκαλιά, δημιουργώντας μας έντονα συναισθήματα, γιατί μας δείχνει ότι μας χρειάζεται. Ή όταν το ένα από τα δύο μωρά γεννιέται πιο μικρό και αδύναμο και απαιτείται ξεχωριστή φροντίδα, που δημιουργεί ένα βαθύτερο δέσιμο.

Δεν πρέπει να αισθανόμαστε άγχος ή ενοχές όταν δημιουργούνται τέτοιου είδους συναισθήματα ή «προτιμήσεις». Όσο πιο χαλαροί και φυσιολογικοί είμαστε απέναντι στα παιδιά μας, τόσο πιο αρμονική θα είναι η σχέση που θα δημιουργήσουμε μαζί τους. Τα λέω σε σας, τα λέω και σε μένα. Να τα θυμόμαστε, έτσι θα περνάμε καλύτερα…

Πηγή:www.mytwins.gr

Βρήκαν το σημείωμα του γιου τους λίγες ώρες αφού πέθανε!

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

paidaki

Με ένα άκρως συγκινητικό μήνυμα, στο οποίο φρόντισε να τους ενημερώσει ότι τους αγαπάει, είπε «αντίο» ένα 6χρονο αγοράκι στους γονείς του.

Ο 6χρονος Λιλάντ Σούμεικ από το Pike County των ΗΠΑ, έχασε τη ζωή του μετά από δύο εβδομάδες νοσηλείας. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο καθώς έπαθε μια σπάνια λοίμωξη στον εγκέφαλό του.

Οι γονείς του φυσικά δεν έφυγαν ούτε στιγμή από το πλευρό του κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, μέχρι που ο μικρός άφησε την τελευταία του πνοή.

Όταν γύρισαν στο σπίτι και λίγο πριν από την κηδεία του γιου τους, βρήκαν στο τραπέζι του σαλονιού ένα σημείωμά του. Στο χαρτί έγραφε με κόκκινο μαρκαδόρο:
«Ακόμα είμαι εδώ μαζί σας. Ευχαριστώ μαμά και μπαμπά. Σας αγαπώ. Καλημέρα».

Τη φωτογραφία ανέβασαν οι γονείς του στο Facebook γράφοντας πως δεν ξέρουν πότε το έγραψε, ωστόσο, είναι ακόμη μία απόδειξη για το πόσο ιδιαίτερο παιδί ήταν.

simioma

 

Πηγή:www.mother.gr

S.O.S. Αχάριστη μαμά σε διακοπές

Published Οκτώβριος 2, 2015 by sofiaathanasiadou

babyads.gr-acharisti

 Λευκό μαγιό σε καβουρντισμένο κορμί. Υγρές κόρες ματιών παραδομένες σε πάλλευκο φως. Καλοκαιρινές νύχτες ονείρων χαμένες σε πρωινές παραισθήσεις:

«Μαμά, θέλω γάλα», «Μαμά, έκανα κακά», «Μαμά, θα παίξουμε;», «Μαμά, τι θα φάμε;», «Μαμά, πού θα πάμε;», «Μαμά, κολύμπα», «Μαμά, κοίτα», «Μαμά, παγωτό», «Μαμά, νερό», «Μαμά, κατουριέμαι», «Μαμά, βαριέμαι», «Μαμά, ξύπνα». 

Πετάγομαι από το κρεβάτι συντροφιά με το κοκόρι της γειτόνισσας, εγώ κι αυτό, οι μόνοι ξύπνιοι του χωριού. Ρίχνω βλέφαρο στο κινητό, ώρα 6:30 το πρωί και, ως άλλη Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, επιστρέφω στην «τρύπα» των Αθηνών, στον παραμορφωτικό καθρέφτη που με περίσσια μαεστρία μού μοστράριζε τον μαγικό κόσμο της θερινής μου ανάπαυλας. Τρυπώνω μέσα του και με βλέπω ξανά.

Τέλη Ιουλίου, εγώ, το σπίτι μου, ο άντρας μου και τα παιδιά μου, μια happy family που αναμένει με αγωνία να πατήσει, μ’ ένα δάχτυλο, τον διακόπτη εκκίνησης των θερινών διακοπών της. Ακούω ξανά τη φωνή μου: «Να ξέρατε μόνο πόσο όμορφα θα περάσουμε! Πόσα ψάρια θα ξεκοκαλίσουμε, πόσα παγωτά θα “λιώσουμε”, πόσο χρώμα θα πάρουμε, πόση κούραση θ’ αφήσουμε, πόση μιζέρια θα πετάξουμε, πόση χαρά θα μαζέψουμε, πόσες ειδήσεις θα ξεχάσουμε, πόσα νέα θα χαράξουμε…» Με βλέπω ξανά να φτιάχνω βαλίτσα. Μεγάλη βαλίτσα. Με 80 βρακιά, μαγιό, παρεό, σαγιονάρες, σαλιάρες, κουβαδάκια, κοκαλάκια, παιχνίδια, ρούχα «καλά», ρούχα «απλά», κι «ό,τι θέλετε πάρτε. Σήμερα, φεύγουμε διακοπές!»

Δύο ώρες on the road και να ’μαστε στο «μικρό σπίτι στο χωριό».  Εκεί σκάει και η πρώτη «λάμψη» στα γλαρωμένα μάτια μου: ο κήπος «ζούγκλα», τα ερπετά πολύχρωμα, η σκόνη βουνό, η μούχλα θάλασσα και μια κατσαρίδα highlight! Με βλέμμα Τζακ Νίκολσον στη «Λάμψη» ανακοινώνω πως «σήμερα δεν έχει μπάνιο» και πέφτω με τα γόνατα στη δουλειά. Τρίβω πατώματα (μαζί με τα μάτια μου), κλαδεύω κήπους (μαζί με τα όνειρά μου), καθαρίζω τζάμια, πατώματα και παράθυρα (παντελώς μόνη). Μόνη ανακαλύπτω ότι το πλυντήριο χάλασε, και το καζανάκι επίσης, και ότι το «μεγάλο κλιματιστικό στο μεγάλο δωμάτιο βγάζει μόνο… ζέστη, μαμά». Τη σβήνω στη θάλασσα συντροφιά με την πολυπόθητη ηρεμία μου: «Παιδί μου, μην πας τόσο βαθιά», «αγόρι μου, μην ξανακάνεις πατητή στην αδελφή σου, δεν ξέρει μπάνιο», «κορίτσι μου, μην τρως άμμο, θα σε πιάσει η κοιλιά σου», «βάλτε αντηλιακό», «βγάλτε ρούχα», «βάλτε μαγιό», «βγάλτε κουβαδάκια», «βάλτε βατραχοπέδιλα», «βγείτε από τη θάλασσα», «μπείτε στο αυτοκίνητο», «βγάλτε την άμμο», «βάλτε καθαρά ρούχα» και φτου κι απ’ την αρχή.

Ύστερα έχει μαγείρεμα. Και στρώσιμο τραπεζιού. Και «μαμά, δεν μ’ αρέσουν οι μπάμιες, θα φάω μόνο το κοτόπουλο». Και πλύσιμο πιάτων. Και «μαμά, δεν νυστάζω, έλα να παίξουμε». Και απογεύματα με δέκα πιτσιρίκια «στο δικό μας σπίτι, βρε μαμά, γιατί είναι πιο μεγάλο και παίζουμε καλύτερα κυνηγητό και κρυφτό και “γάτα γατούλα, τι χρώμα φοράς”». Βραδιάζει. Η πιτσιρικαρία αποχωρεί, ο πονοκέφαλος επιστρέφει. «Βγάλτε τα λασπωμένα ρούχα», «Κάντε μπάνιο», «Δεν θέλουμε το ίδιο φαγητό. Παράγγειλε σουβλάκια». Στρώνω τραπέζι, μαζεύω τραπέζι, πλένω τα πιάτα. «Πλύντε τα δόντια», «Πες μας παραμύθι», «Μαμά, τι είναι αυτή η πληγή;»  Σταφυλόκοκκος! «Τα παιδιά θα πρέπει να πάρουν αντιβίωση για τουλάχιστον δέκα ημέρες, δύο διαφορετικές αλοιφές για τις πληγές, να πλένουν ανά μία ώρα τα χέρια τους και να βρίσκονται σε περιβάλλον καθαρό, σχεδόν αποστειρωμένο».

Τρίβω, πλένω, σφουγγαρίζω, καθαρίζω και, στα μικρά διαλείμματα, στηριγμένη στο κοντάρι της σφουγγαρίστρας, αναθεματίζω τη ζέστη, και τα κουνούπια, και τη θάλασσα, και τον κήπο, και τα καρπούζια, και τους πολιτικούς, και τα πεπόνια, και τα ψάρια, και τα capital controls, και το καλοκαίρι ολόκληρο. Γιατί μου ’σκασε αυτό το μακροβούτι ταλαιπωρίας; Πού τρύπωσε η πολυπόθητη αίσθηση της θερινής ανάπαυλας; Οι άλλες μαμάδες έχουν νεύρα; Οι άλλοι μπαμπάδες τις αποκαλούν «υστερικές;» Τα άλλα παιδιά είναι πιο φρόνιμα; Τι κάνω λάθος; Τι δεν μπορώ να κάνω καλά; Τι θα μπορούσα να κάνω καλύτερα; Κλαίω, στηριγμένη στο κοντάρι της σφουγγαρίστρας, μέχρι τη στιγμή που ένα χέρι σκάει στο ηλιοκαμένο μου πρόσωπο ένα χαστούκι τόσο δυνατό που με κάνει να χάσω την ισορροπία μου και να σωριαστώ στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά στην ανοιχτή τηλεόραση.

Εκεί, πίσω από την οθόνη της, αντικρίζω ένα εξάχρονο αγοράκι σαν τον γιο μου, να περιφέρεται με άδεια μάτια στο Πεδίον του Άρεως. Τον ακολουθεί ένα κοριτσάκι, στην ηλικία της κόρης μου, με δάκρυα στα μάτια. Η μάνα τους, μία όμορφη Σύρια, είχε πριν από λίγο καιρό και δουλειά, και σπίτι, και χαρούμενα καλοκαίρια, και όνειρα σαν τα δικά μου και τα δικά σου. Και όταν η βόμβα του πολέμου έσκασε στα χέρια της μετατράπηκε μαζί με τα παιδιά της σε ικέτιδα καινούργιας πατρίδας που δεν προτίθεται να της δώσει κανείς. Κι όμως. Αυτή η γυναίκα δεν κλαίει. Σε αντίθεση με τα δικά μου δάκρυα κακομαθημενιάς, εκείνη έχει ένα χαμόγελο τόσο λαμπερό που με κάνει να φαίνομαι και αχάριστη, και μικρή, και τιποτένια. Γκρινιάζω για τα ερπετά, για τα κουνούπια, για τη ζέστη, για τη σκόνη, για την κούραση, για τις υποχρεώσεις, έννοιες και καταστάσεις που αν, ως διά μαγείας, τις χάριζες σε εκείνη τη μάνα θα την έκανες την πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου. Ναι. Αυτό το καλοκαίρι δεν ήταν τέλειο. Ήταν πιεσμένο, φτωχό, ενίοτε και συννεφιασμένο, αλλά ο ήλιος ήταν ακόμη εδώ… Και μόνο γι’ αυτό οφείλουμε να χαμογελάμε και στον δρόμο της επιστροφής να ευχόμαστε να ξαναζήσουμε «πολλά τέτοια καλοκαίρια…» .

Πηγή: talcmag.gr

Διαβάστηκε στο:www.babyads.gr