Αρχείο

All posts for the month Οκτώβριος 2015

Οι γυναίκες που έχουν υποστεί κακοποίηση έχουν αμφιβολίες για το αν μπορούν να γίνουν καλές μητέρες

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

5858752160_ca3d2c59e1_z-640x457

Οι μητέρες που υπέστησαν κακοποίηση ως παιδιά μπορεί να μην έχουν αυτοπεποίθηση ως προς τις γονεϊκές τους δεξιότητες και μπορεί και αυτές με τη σειρά τους να κακοποιήσουν τα παιδιά τους.

Τα προγράμματα παρέμβασης για τις μητέρες σε κίνδυνο θα έπρεπε να κάνουν κάτι περισσότερο από το να διδάσκουν γονεϊκές δεξιότητες. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι είναι σημαντικό να τονώνουν την αυτοπεποίθηση της μητέρας εκτός των άλλων.

«Γνωρίζουμε ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση έχουν συχνά χαμηλή αυτοεκτίμηση» λέει η Louisa Michl, μια διδακτορική φοιτήτρια στο τμήμα ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Rochester.

«Και όταν γίνονται ενήλικες κάποιες από αυτές τις μαμάδες γίνονται υπερβολικά επικριτικές απέναντι στην ικανότητά τους να είναι αποτελεσματικές στον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους.»

«Η έρευνα μας έχει δείξει ότι αυτό το είδος αμφιβολίας για τον εαυτό τους συνδέεται με συμπεριφορές όπως : να φωνάζουν, να χτυπάνε και να έχουν αρνητικές γονεϊκές συμπεριφορές συνολικά.»

Οι μητέρες της έρευνας οι οποίες βίωσαν περισσότερα είδη κακοποίησης ως παιδιά- σεξουαλική κακοποίηση, σωματική ή συναισθηματική παραμέληση- παρουσίασαν υψηλότερα επίπεδα αυτοκριτικής και περισσότερες αμφιβολίες  για την ικανότητά τους να είναι επαρκείς και αποτελεσματικές ως γονείς.

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Child Maltreatment  περιλάμβανε μητέρες που παρουσίαζαν κατάθλιψη και άλλες που δεν παρουσίαζαν.

«Η έρευνά μας δείχνει ότι η έντονη αυτοκριτική οδηγεί σε χαμηλότερη εμπιστοσύνη στις γονεϊκές ικανότητες σε μητέρες που έχουν παλαιότερα υποστεί κακοποίηση και αυτό ισχύει και στις μητέρες που είχαν κατάθλιψη και σε αυτές που δεν είχαν» λέει η Michl.

Προηγούμενες έρευνες έχουν αποδείξει ότι η αυτοπεποίθηση μιας μητέρας συνδέεται στενά με την κινητoποίησή της  να χρησιμοποιεί θετικές στρατηγικές ανατροφής του παιδιού της. «Όταν μια μαμά έχει εμπιστοσύνη στην ικανότητά της να χρησιμοποιεί θετικές στρατηγικές όταν βρίσκεται υπό συνθήκες άγχους, τότε είναι πιθανότερο να είναι αποτελεσματική ως γονέας» λέει η Michl.

Πηγή:www.betterparents.gr

Advertisements

Συγκλονιστικό! Μωρό χωρίς εγκέφαλο λέει «μαμά» για πρώτη φορά

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

babyboy-558-355-750x_ (1)

H Emma Murray συγκλονίζει την κοινή γνώμη, όταν σε συνέντευξή της αποκαλύπτει το δράμα που βιώνει από όταν έφερε στον κόσμο τον γιο της. Ο λόγος; Της είχαν πει πως το μωρό της δεν έχει εγκέφαλο και ότι δεν θα τα καταφέρει. Έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια, με τον μικρό Aaron να μιλά για πρώτη φορά.

Γεννήθηκε με ένα πολύ μικρό μέρος του εγκεφάλου του. Μόλις μερικά λεπτά μετά την άφιξή του στον κόσμο, οι γιατροί είπαν στην Emma ότι ο Ααρών είχε μια πολύ σπάνια πάθηση που ονομάζεται ‘ολοπροσογκεφαλία’, ασθένεια ασυμβίβαστη με τη ζωή. Γεννήθηκε με μόνο ένα μέρος του εγκεφάλου αντί για πλήρη εγκέφαλο, με την Emma να ακολουθεί τις συμβουλές των γιατρών και να καλεί κοντά της την οικογένεια στο νοσοκομείο για να πάρουν μία αγκαλιά το νεογέννητο παιδί της πριν πεθάνει.

Αλλά για την Emma Murray, το μωρό της είναι ένα θαύμα. Της είχαν πει πως θα ζήσει από τρία λεπτά μέχρι τρεις ημέρες. Και όμως, έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια με τον μικρό ήρωα να δίνει μάχη για τη ζωή και να λέει την πρώτη του λεξούλα, ‘μαμά’. «Όταν ο Ααρών γεννήθηκε, μου είπαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσει. Οι γιατροί μου είπαν πως αν είχε κάποιο από τα άλλα όργανά του πρόβλημα, θα ήταν σε θέση να κάνουν κάτι, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι με τον εγκέφαλο. Αλλά ήδη από την αρχή, ο Ααρών απέδειξε ότι είναι ένας πραγματικός μαχητής. Με είπε μαμά. Δεν μπορούσα να το πιστέψω».

Ήταν μια απίστευτα συγκινητική στιγμή για την Emma. Έφερε στον κόσμο τον δεύτερο γιο της τον Μάρτιο του 2013, ενώ δεν είχε καταλάβει πως ήταν έγκυος. «Με τον μεγάλο μου γιο δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι ήμουν έγκυος, αλλά με τον Aaron είχα βάλει μόνο λίγο βάρος, ενώ δεν είχα τα συνηθισμένα συμπτώματα μίας εγκυμοσύνης. Η μαμά και ο μπαμπάς μου με πήγαν στο νοσοκομείο Monklands μέσα στη νύχτα όταν ένιωσα αδυναμία, νομίζοντας ότι είχα σκωληκοειδίτιδα. Αλλά μόλις οι γιατροί και οι νοσοκόμες με εξέτασαν, συνειδητοποίησαν ότι ήμουν έτοιμη να γεννήσω».

Είχε κάνει επέμβαση για μια γενετική ανωμαλία που επηρεάζει τον εγκέφαλο η οποία εμφανίζεται σε περίπου δύο στις 10.000 γεννήσεις. Η Έμμα είπε, «Ήμουν απολύτως πληγωμένη. Το μωρό μου ήταν συνδεδεμένο με μηχανήματα και είχε ένα καπέλο πάνω από το κεφάλι του και δεν μπορούσαμε να δούμε το μέγεθος του. Εγώ κάθισα δίπλα στη κούνια του και σοκαρισμένη άρχισα να τρίβω το χεράκι του. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα».

Τις πρώτες ημέρες της ζωής του Ααρών, ήταν σαν όλοι να περίμεναν πως κάτι κακό θα συμβεί, αλλά ο Aaron είχε άλλα σχέδια. Οι εβδομάδες περνούσαν και ο μικρός ακόμη αγωνιζόταν. Από τότε, ο Αάρων κάνει καθημερινά βήματα βελτίωσης. Ο Aaron, έχει και ένα μεγαλύτερο αδερφό, τον Τζακ, που τον λατρεύει και τον φροντίζει σαν ενήλικας. «Κάθε στιγμή που περνάμε και οι τρεις μαζί, είναι πολύτιμη».

 

Πηγή;koutsompolio.gr

Η κατάρα του να είσαι πάντα το καλό παιδί..

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

Joseph Adolphe

Δυστυχώς η υπερβολική καλοσύνη σχεδόν ποτέ δεν αποφέρει τα ζητούμενα αποτελέσματα.
Τα «καλά παιδιά», οι ευγενικές αυτές ψυχές που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν ποτέ κανέναν και είναι πάντα πρόθυμοι και εξυπηρετικοί, παραχωρούν τα προνόμιά τους στους άλλους, δεν λένε όχι και δεν ζητάνε ποτέ τίποτα. Όλοι τους ξέρουμε, όλοι τους αναγνωρίζουμε, όλοι τους συμπαθούμε και όλοι κατά καιρούς πιάνουμε τον εαυτό μας να τους εκμεταλλευόμαστε!

Για μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων η καλοσύνη αποτελεί μονόδρομο. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρχουν και να σχετίζονται. Η αλήθεια όμως είναι ότι για τους περισσότερους η καλοσύνη αντί να διευκολύνει την ψυχολογική υγεία και τις (υγιείς) διαπροσωπικές τους σχέσεις, στέκεται εμπόδιο στο δρόμο για την προσωπική ευχαρίστηση και των ανάπτυξη υγιών σχέσεων.

Το να «είμαι καλός» συχνά σημαίνει να αποσιωπώ τα πραγματικά μου συναισθήματα. Σημαίνει να παραιτούμαι από την ειλικρίνεια στις σχέσεις μου επειδή με καταβάλλει ο φόβος της κριτικής ή της απόρριψης. Ένας «καλός άνθρωπος» μιλάει και φέρεται με τρόπους που πιστεύει ότι θα του προσφέρουν επιδοκιμασία ή τουλάχιστον δεν θα τον φέρουν αντιμέτωπο με το θυμό, την κριτική ή την απόρριψη των άλλων.

Δεν είναι λίγα τα «καλά παιδιά» που χτυπάνε την πόρτα του ψυχοθεραπευτή. Κάποιες φορές έρχονται γνωρίζοντας τη δυσκολία τους να εκφράσουν τις πραγματικές επιθυμίες και ανάγκες τους και το θλιμμένο τους βλέμμα συνοδεύεται από κουβέντες όπως «ίσως πρέπει να πάψω να είμαι τόσο καλός με τους άλλους», «έχω κουραστεί», «δεν αντέχω άλλο να δίνω, έχω στερέψει». Συνήθως όμως έρχονται με αφορμή κάποιο άλλο σύμπτωμα χωρίς να έχουν συνείδηση του πραγματικού προβλήματος.

Κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν είναι ότι τα «καλά παιδιά» κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τον υπόλοιπο πληθυσμό να εμφανίσουν μια ποικιλία ψυχολογικών διαταραχών όπως πχ κατάθλιψη, άγχος, ψυχοσωματικά προβλήματα ακόμα και εξαρτήσεις. Ανάμεσα στους ειδικούς της ψυχικής υγείας αποτελεί κοινό μυστικό ότι τα εν λόγω ψυχολογικά προβλήματα, -αλλά ακόμα και η εμφάνιση κάποιων «οργανικών» ασθενειών – έχουν συχνά τις ρίζες τους σε καταπιεσμένα συναισθήματα, επιθυμίες και ανάγκες.

Αν κάποιος κάτσει και το σκεφτεί άλλωστε, τέτοιου είδους συμπτώματα μπορεί να αποτελούν τον μοναδικό τρόπο για κάποια άτομα να επιτρέψουν στον εαυτό τους να «μην μπορούν» χωρίς να αναγκαστούν να πουν όχι!

Γιατί όμως κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να καταπιέζουν τον εαυτό τους ασχέτως του προσωπικού κόστους που καλούνται να πληρώσουν; Η βαθύτερη αιτία, που συνήθως μας οδηγεί σε αυτό τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς είναι το συναίσθημα της ενοχής.

Το συναίσθημα της ενοχής είναι ένα σύνθετο συναίσθημα που συνήθως αναπτύσσεται στην τρυφερή παιδική ηλικία, όταν τα άτομα μπορούν πολύ εύκολα να θεωρήσουν τον εαυτό τους υπεύθυνο για όλους και για όλα γύρω τους και πιο συγκεκριμένα για την ευτυχία ή τη δυστυχία της μαμάς και του μπαμπά και που καταλήγουν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να τους ευχαριστήσουν.

Όπως όμως τα περισσότερα μοτίβα που αναπτύσσουμε στην τρυφερή αυτή ηλικία μας ακολουθούν και στην υπόλοιπη ενήλικη ζωή μας, έτσι και το αίσθημα ευθύνης για τη ζωή και τα συναισθήματα των άλλων συνεχίζει να μας κατατρέχει επ’ αόριστο, να μας γεμίζει ενοχές και να μας κάνει να δίνουμε τα πάντα προκειμένου να διευκολύνουμε τους άλλους.

Αν νιώθετε ότι είστε υπερβολικά καλός με τους άλλους ή αν σχετίζεστε με ένα άτομο υπερβολικά καλό, αξίζει τον κόπο να θυμάστε ότι δυστυχώς η υπερβολική καλοσύνη σχεδόν ποτέ δεν αποφέρει τα ζητούμενα αποτελέσματα: Δεν κάνει τις σχέσεις πιο εύκολες, δεν εγγυάται την άνευ άλλων όρων αποδοχή από τους άλλους και δεν βελτιώνει την ποιότητα της ζωής μας. Αντίθετα, μας καταπιέζει, μας τυραννάει και μας γεμίζει θυμό και νευρώσεις.

Ζωή Στραβοπόδη-Τζιάνο Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος
Πηγή

Διαβάστηκε εδώ:www.healingeffect.gr

Πως φαινόμαστε στα μάτια ενός νεογέννητου

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

tromaktiko

Τα μωρά κοιτάζουν με μάτια ορθάνοιχτα καθετί που υπάρχει γύρω τους. Πόσα όμως αντιλαμβάνονται πραγματικά και πόσες…
λεπτομέρειες είναι σε θέση να διακρίνουν;

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως βρήκαν την απάντηση στο ερώτημα αυτό και μάλιστα κατάφεραν να την αποτυπώσουν σε μια εικόνα.

Συνδυάζοντας τεχνολογικά μέσα, μαθηματικούς υπολογισμούς και πρότερες γνώσεις σχετικά με την οπτική αντίληψη των μωρών, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα νεογέννητο δύο με τριών ημερών αντιλαμβάνεται τα πρόσωπα και πιθανώς και τις εκφράσεις του προσώπου σε απόσταση 30 εκατοστών.

Ωστόσο, εάν η απόσταση αυξηθεί σε 60 εκατοστά, το οπτικό πεδίο θολώνει και το μωρό δεν αντιλαμβάνεται το πρόσωπο. Το νέο ερευνητικό έργο πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Όσλο.

ΠΗΓΗ http://www.e-frapedia.com/2015/10/photo_16.html#ixzz3oo9Nlsg9

Μητέρα που εγκατέλειψε το μωρό της με σύνδρομο Down επανασυνδέεται με τον σύζυγο… αφού αυτός συγκέντρωσε 500.000 δολάρια

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

ae265ec8d02add74bcb0f72e47ec001b_L

Μητέρα που εγκατέλειψε το μωρό της που είχε σύνδρομο Down επανασυνδέεται με τον πληγωμένο σύζυγο αφού ο ίδιος συγκέντρωσε  500.000 δολάρια

Μία μητέρα που χώρισε από τον σύζυγό της όταν αυτός αρνήθηκε να εγκαταλείψει το νεογέννητο παιδί τους, το οποίο είχε διαγνωστεί με σύνδρομο Down, επανασυνδέθηκε τελικά με την οικογένειά της.

Το παντρεμένο ζευγάρι, η Ruzan Badalyan από την Αρμενία και ο Νεοζηλανδός Samuel Forrest, ήταν μαζί με το παιδί τους στην πατρίδα της Ruzan τον περασμένο Φεβρουάριο. Ωστόσο, όταν οι γιατροί της είπαν ότι το παιδί είχε σύνδρομο Down, ενημέρωσε τον σοκαρισμένο σύζυγό της ότι αν ήθελε να το κρατήσει τότε η ίδια θα τον χώριζε!

Ο πληγωμένος πατέρας στράφηκε τότε στο GoFundMe, το σάιτ συγκέντρωσης χρημάτων, όπου μοιράστηκε με τον κόσμο την τραγική ιστορία του, σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσει το ποσό που θα επέτρεπε στον ίδιο και το παιδί του -που ονόμασε Leo- να μετακομίσουν πίσω στην πατρίδα του, τη Νέα Ζηλανδία, ώστε να φτιάξει εκεί ένα σπίτι χωρίς τη σύζυγό του. Και κατάφερε να μαζέψει το ποσό των 500.000 δολαρίων, καθώς ο κόσμος συγκινήθηκε από την ιστορία του.

Ωστόσο το ζευγάρι αποκάλυψε ότι είναι ξανά μαζί και ζουν στη Νέα Ζηλανδία μαζί με το μωρό τους. Ο Forrest κατάφερε να συγχωρήσει τη γυναίκα του, αφού πρώτα του είπε: «Έχεις 10 μέρες για να αποφασίσεις αν θα τον κρατήσεις ή αν θα τον πας σε ορφανοτροφείο». Ωστόσο η Ruzan επισήμανε τις διαφορετικές πολιτιστικές συμπεριφορές στην Αρμενία, όπου τα άτομα με σύνδρομο Down στέλνονται σε ορφανοτροφεία για να μην “ντροπιάζουν” την οικογένεια.

Μετά την επανασύνδεση, η Ruzan είπε σε συνέντευξή της: «Θα έλεγα να μην με κρίνετε και δεν θα κριθείτε, γιατί ποτέ δεν ξέρετε τι θα κάνατε. Εκείνη τη στιγμή ήταν η μόνη επιλογή για μένα». Και επιμένει ότι τα χρήματα που δωρήθηκαν στο σύζυγό της δεν συνδέονται με την απόφασή της να επανασυνδεθεί με τον Samuel και τον Leo. Λέει ότι τα χρήματα «δεν έχουν σημασία για μένα» και ότι αυτό το ποσό ανήκει στο παιδί της.

Υπερασπιζόμενος τη σύζυγό του μετά την επανασύνδεσή τους, ο Samuel είπε: «Θέλω ο κόσμος να συνειδητοποιήσει ότι είναι πραγματικά ένας πολύ καλός άνθρωπος».

Η συμφιλίωσή τους έρχεται μετά από μια αψιμαχία που είχαν οι δυο τους υπό το άγρυπνο βλέμμα των μέσων ενημέρωσης διεθνώς. Τον περασμένο Φεβρουάριο ο Samuel έλεγε: «Είχα δοκιμάσει τα πάντα για να πείσω τη γυναίκα μου ότι θα μπορούσαμε να κρατήσουμε το μωρό, αλλά για την οικογένειά της το ορφανοτροφείο φάνηκε η ασφαλέστερη επιλογή στην Αρμενία». Τόνιζε επίσης ότι είχε κάνει «ό,τι μπορούσα για να κρατήσω την οικογένειά μας μαζί, ακόμα και να της προτείνω να πάμε όλοι μαζί στη Νέα Ζηλανδία. Η οικογένειά της προσπαθούσε για καιρό να με πείσει να στείλω το γιο μας σε ορφανοτροφείο. Παρά το γεγονός αυτό, η Ruzan δεν θα πρέπει να είναι ο στόχος για όλες τις απογοητεύσεις που η κατάσταση αυτή δημιούργησε. Οι δρόμοι μας μπορεί να κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, αλλά αυτή είναι η μητέρα του Leo και εξακολουθώ να νιώθω μεγάλη αγάπη γι ‘αυτήν. Αυτή και πολλές άλλες σαν κι αυτήν είναι θύματα των κοινωνικών κανόνων στην Αρμενία. Ελπίζω ότι αν καταφέρουμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο, θα είμαστε σε θέση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο».

Αμέσως μόλις η ιστορία έγινε γνωστή η Ruzan έγινε μια μισητή φιγούρα για όλο τον κόσμο. Εκείνη την εποχή, η ίδια υπερασπιζόταν με σθένος την απόφασή της λέγοντας: «Θέλω να μπορεί να συμμετέχει και να είναι αποδεκτός από την κοινωνία -μια ενσωμάτωση που θα απαιτήσει πολλά χρόνια στην κοινωνία μας να προσαρμοστεί. Είδα τα αόριστα βλέμματα των γιατρών, τα δάκρυα στα πρόσωπα των συγγενών μου, τα τηλεφωνήματα για συλλυπητήρια και συνειδητοποίησα ότι μόνο μια μετακίνηση προς μια χώρα με τέτοια πρότυπα, όπως η Νέα Ζηλανδία, θα έδινε το δικαίωμα στο γιο μου για μια αξιοπρεπή ζωή».

Leo-Forrest-was-born-with-Down-Syndrome4

Leo-Forrest-was-born-with-Down-Syndrome1

Leo-Forrest-was-born-with-Down-Syndrome2

Leo-Forrest-was-born-with-Down-Syndrome3

Απόδοση: Σταυρούλα Κασιδάκη

Πηγή: mirror.co.uk

Θα λιώσετε! Μωράκι τσακώνεται με τον μπαμπά του και δεν κάνει πίσω για κανένα λόγο!

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

0ec3cfa854940b640b3d232845b4c981

Μπορεί να μη μιλάει ακόμα αλλά στον τσακωμό με τον μπαμπά του, το μικρό μωράκι δεν κάνει πίσω με τίποτα! Ούτε ο μπαμπάς όμως φαίνεται να υποχωρεί…

Δείτε το απολαυστικό βίντεο:

Πηγή: www.hotnewz365.com

Τest: Αντιδράτε σωστά στα καπρίτσια του;

Published Οκτώβριος 31, 2015 by sofiaathanasiadou

fea_badtoddler

Από: Νινέττα Φαφούτη

Δεν τακτοποιεί το δωμάτιό του, απαιτεί συνεχώς δώρα, αρνείται να φάει. Στο τέλος, εκνευριζόμαστε. Κι όμως, πολλά εξαρτώνται από τις δικές μας αντιδράσεις. Απαντήστε στις ερωτήσεις του τεστ, για να μάθετε εάν αντιδράτε σωστά.

Δεν έχει σημασία εάν είναι 18 μηνών ή 4 ετών. Όταν έρθει η ώρα για καπρίτσια, το μικρό γίνεται αγνώριστο. Εσείς βιάζεστε, αλλά εκείνο δεν ακούει τίποτα και επιμένει να κάνει του κεφαλιού του. Σας φέρνει σε δύσκολη θέση μπροστά στους άλλους με αδιάκοπες ιδιοτροπίες. Κι εσείς νιώθετε ότι η υπομονή σας έχει φτάσει στα όριά της. Απαντήστε στις ερωτήσεις του τεστ και διαβάστε τις συμβουλές της ειδικού. Θα δείτε ότι αλλάζοντας στρατηγική, όχι μόνο θα αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά τα πείσματά του, αλλά θα θέσετε και τις βάσεις μιας σωστής αγωγής.

1. Ζητάτε από το μικρό να μαζέψει τα παιγνίδια του. Εκείνο αρνείται. Του το ζητάτε άλλη μια φορά υπομονετικά κι εκείνο αντιδράει άσχημα ουρλιάζοντας. Εσείς…
α. Του δίνετε ένα χρονικό περιθώριο εντός του οποίου τα παιγνίδια πρέπει να έχουν μαζευτεί.
β. Δεν επιμένετε. Είναι μια από εκείνες τις μέρες που τα νεύρα σας έχουν δοκιμαστεί ήδη αρκετά.
γ. Ουρλιάζετε κι εσείς με τη σειρά σας.
δ. Το τιμωρείτε, τραβώντας το μακριά από τα παιγνίδια του.
ε. Βάζετε εσείς στο μπαούλο των παιγνιδιών ένα αυτοκινητάκι και ένα κύβο, παρακινώντας το να κάνει το ίδιο.

2. Έχετε ραντεβού με τον παιδίατρο και έχετε ήδη αργήσει δέκα λεπτά. Το μικρό επιμένει να κουμπώσει μόνο του το πανωφόρι του. Εσείς…
α. Σπρώχνετε απότομα τα χεράκια του από τα κουμπιά. Δεν είναι ώρα για πειραματισμούς.
β. Δείχνετε συγκαταβατικότητα. Τώρα ξέρετε ότι θα αργήσετε τουλάχιστον είκοσι λεπτά, αλλά το προτιμάτε από το να υποστείτε την οργή του.
γ. Του αποσπάτε την προσοχή λέγοντάς του μια ιστοριούλα και στο μεταξύ το κουμπώνετε.
δ. Το απειλείτε ότι αν αργήσει λίγο ακόμη δεν θα ξαναδεί την αγαπημένη του εκπομπή.

3. Είναι η τρίτη νύχτα στη σειρά που έρχεται στο κρεβάτι σας. Εσείς…
α. Το στέλνετε αποφασιστικά στο δωμάτιό του. Είναι μια κακιά συνήθεια που δεν θέλετε να την καλλιεργήσετε.
β. Του λέτε να γυρίσει στο δωμάτιό του. Αλλά όταν εκείνο ξαναγυρίζει στο κρεβάτι σας κλαίγοντας, του επιτρέπετε να μείνει.
γ. Πηγαίνετε μαζί του στο δωμάτιό του, το πείθετε να ξαπλώσει στο κρεβάτι του και μένετε μαζί του μέχρι να ησυχάσει.
δ. Του λέτε ότι μπορεί να μείνει, αλλά μόνο για λίγο.

4. Εδώ και λίγο καιρό, όποτε του ζητάτε κάτι, κλαψουρίζει. Εσείς…
α. Το αγνοείτε κάνοντας ότι δεν το ακούτε.
β. Χάνετε την υπομονή σας και του λέτε να σταματήσει το κλαψούρισμα, γιατί δεν κάνει και τίποτε άλλο.
γ. Του ξεκαθαρίζετε ότι θα το συζητήσετε μόνο όταν σταματήσει το κλαψούρισμα και αρχίσει να μιλά όπως πρέπει.

5. Το παιδί σας σπρώχνει το φίλο του και του παίρνει το αυτοκινητάκι με το οποίο παίζουν. Εσείς…
α. Επεμβαίνετε όταν δεν τα βρουν μεταξύ τους, παίρνετε το αυτοκινητάκι και το δίνετε στο άλλο παιδί, γιατί δεν θέλετε το παιδί σας να τα θέλει όλα δικά του.
β. Του δίνετε μια στον ποπό και του λέτε ότι πρέπει να μοιράζεται τα πράγματά του.
γ. Του λέτε ότι πρέπει να ζητήσει συγνώμη και το προειδοποιείτε ότι εάν δεν μάθει να μοιράζεται τα παιγνίδια του, θα τα πάρετε και θα τα φυλάξετε.

6. Το μικρό θύμωσε γιατί δεν του φτιάξατε  μακαρόνια που είναι  το αγαπημένο του φαγητό ούτε τα βάλατε στο πιάτο, εκείνο με τον Μίκυ. Διαμαρτύρεται, σπρώχνει το πιάτο, το αναποδογυρίζει πάνω στο τραπέζι και κουβαριάζεται στο πάτωμα με το κεφάλι μέσα στα γόνατα. Εσείς…
α. Του λέτε να πάει στο δωμάτιό του και να μην γυρίσει μέχρι να ηρεμήσει.
β. Το μαλώνετε και του λέτε ότι το φαγητό δεν είναι για πέταμα και δεν θα του δώσετε άλλο.
γ. Του λέτε ότι θα του μιλήσετε μόνο όταν ηρεμήσει. Το αφήνετε να βράζει στο ζουμί του και ασχολείστε με τις δουλειές σας.

bb961c0b09ce0693f617a87dba8a2c14a87ff679a2f3e71d9181a67b7542122c

7. Όταν πηγαίνετε για ψώνια απαιτεί πάντα ένα καινούργιο παιγνιδάκι. Εσείς…
α. Του λέτε ότι αποκλείεται. Έχει ήδη πολλά, ενώ υπάρχουν φτωχά παιδάκια που δεν έχουν ούτε να φάνε.
β. Του λέτε αυστηρά να το ξαναβάλει αμέσως πίσω, γιατί δεν μπορείτε να πετάτε λεφτά για παιγνίδια.
γ. Υποχωρείτε γιατί αντιλαμβάνεστε ότι σας κοιτάζουν όλοι και σκέφτεστε ότι στο σπίτι θα του τα ψάλλετε.
δ. Έχετε κάνει συμφωνία μαζί του πριν φύγετε από το σπίτι ότι μπορεί να ζητήσει μόνο ένα περιοδικό ή μια γκοφρέτα με δώρο-έκπληξη. Και του θυμίζετε ότι πρέπει να τηρήσει τη συμφωνία.

bad-child-400x198

Ας σχολιάσουμε τις απαντήσεις σας…

1ο καπρίτσιο
α. Δώστε του λίγο χρόνο για να τελειώσει το παιγνίδι του. Μην του συμπεριφέρεστε σαν να ήταν στρατιωτάκι που πετάγεται σαν ελατήριο στην πρώτη σας εντολή. Ούτε βέβαια να το αφήνετε επ’ άπειρον να παίζει. Θυμηθείτε ότι το μικρό παιδί δεν μπορεί να εκτιμήσει το χρόνο.
β. Με αυτό τον τρόπο, απλώς παρατείνετε το πρόβλημα. Καλύτερα να το βοηθήσετε να μάθει από νωρίς (ξεκινώντας από τα δυο – τρία του χρόνια) κάθε φορά να τακτοποιεί τα παιγνίδια του, στη αρχή τουλάχιστον  με τη βοήθεια σας.
γ. Όταν χάνετε την ηρεμία σας και φωνάζετε  απλώς ξεκινάτε έναν άσκοπο και κουραστικό αγώνα. Δεν επιβάλλεστε με τη φωνή αντίθετα μπορεί να το κάνετε να πεισμώσει περισσότερο.
δ. Εάν το τραβήξετε απότομα  από τα παιγνίδια του δεν πετυχαίνετε το στόχο. Το παιχνίδι τέλειωσε βίαια αλλά δεν θα μπορέσει να τακτοποιήσει τα παιχνίδια του.
ε. Είναι ο πιο σωστός δρόμος. Βοηθώντας το, του δίνετε να καταλάβει ότι η τακτοποίηση δεν είναι τιμωρία ούτε επιβολή, είναι απλώς μια υποχρέωση που πρέπει να εκπληρωθεί.

2ο καπρίτσιο
α. Δεν είναι καπρίτσιο. Το παιδί δεν έχει τους δικούς μας ρυθμούς και δεν τους καταλαβαίνει. Η επιθυμία του να δοκιμάζει νέα πράγματα δεν είναι μόνο φυσιολογική, είναι θεμιτή.
β. Η απαραίτητη συγκατάβαση που δείχνετε επειδή  δεν αντέχετε το θυμό του γίνεται αντιληπτή από το παιδί που αισθάνεται ότι καταφέρνει να περνά τα θέλω του. Δυστυχώς με αυτό τον τρόπο φαίνεται ότι αδυνατείτε να περάσετε το μήνυμα σας  στο παιδί.
γ. Όταν βιάζεστε και πρέπει να κάνετε κάποια δουλειά, ο πιο ανώδυνος και συνάμα απλός τρόπος είναι αυτός. Κυρίως με τα πιο μικρά,  η απόσπαση της προσοχής σε κάτι άλλο φαίνεται συχνά η  αποτελεσματικότερη λύση.
δ. Μια τέτοιου είδους απειλή δεν έχει κανένα νόημα. Το μικρό δεν θεωρεί κακό αυτό που κάνει, δεν κάνει πείσματα. Αντιθέτως, πιστεύει ότι κάνει κάτι καλό.

3ο καπρίτσιο
α. Καλό είναι να κοιμάται στο δωμάτιό του, αλλά ένα φοβισμένο πιτσιρίκι δύσκολα θα δεχτεί να γυρίσει μόνο του στο κρεβατάκι του. Θα μείνει εκεί και θα κλαίει.
β. Το μήνυμα είναι αντιφατικό και μειώνει την αξιοπιστία και το κύρος σας. Μπορεί να ενδώσετε λόγω κούρασης, αλλά φροντίστε να γίνεται σπάνια.
γ. Είναι αναμφισβήτητα η ιδανική λύση. Το μικρό ησυχάζει με την παρουσία σας και ξανακοιμάται στο κρεβατάκι του. Θα σας κοστίσει λίγη ώρα ύπνου, αλλά το παιδί θα νιώσει ασφαλές και το πρόβλημα θα λυθεί πολύ πιο γρήγορα.
δ. Σε αυτή την περίπτωση, το μικρό μπορεί να σας εξηγήσει το πρόβλημά του, εάν φοβάται, εάν νιώθει άσχημα ή εάν είδε κάποιο κακό όνειρο. Αφού ηρεμήσει θα του εξηγήσετε ότι δεν μπορείτε να μείνετε όλοι μαζί στο ίδιο κρεβάτι μέχρι το πρωί και θα το πάρετε στο δωμάτιό του.

4ο καπρίτσιο
α. Αγνοώντας το απλά χωρίς να του εξηγείτε , δεν το βοηθάτε να καταλάβει ότι δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος να ζητάει κάτι.. Είναι χαρακτηριστικό των παιδιών, όταν θέλουν κάτι πολύ, να το ζητούν συνεχώς.
β. Είναι η κλασική αντίδραση της εξαντλημένης μαμάς. Καλύτερα, όμως, να αποδραματοποιήστε την κατάσταση και να το ρωτήσετε γιατί μιλάει έτσι, αφού δεν υπάρχει λόγος.
γ. Είναι η καλύτερη μέθοδος για να σταματήσει τη συνήθεια να κλαψουρίζει, όταν θέλει να πετύχει κάτι. Θα καταλάβει ότι, εάν συνεχίσει έτσι, δεν θα περάσει ποτέ το δικό του.

5ο καπρίτσιο
α. Είναι σωστή αντίδραση σε γενικές γραμμές , ωστόσο είναι απαραίτητο να πείτε στο παιδί σας ότι ο φίλος του ήθελε να παίξει λίγο με το παιχνιδάκι του και θα του το επιστρέψει  και απευθυνόμενη και στο άλλο παιδάκι πείτε του να παίξει λίγο με το συγκεκριμένο παιχνίδι και να το επιστρέψει. Είναι σημαντικό  το παιδί σταδιακά να καταλάβει ότι πρέπει να μάθει να μοιράζεται τα παιχνίδια του και να τα δανείζει στο φίλο του για να παίξουν. Στη συνέχεια εξηγήστε του ότι και το άλλο παιδάκι έχει δικαίωμα να παίξει.
β. Ένα χτύπημα τον ποπό με ή χωρίς εξηγήσεις δεν γίνεται αντιληπτό από το μικρό, δεν έχει καμιά εκπαιδευτική αξία , αντίθετα του περνάτε το νόμο του ισχυρού και επομένως πρέπει να αποφεύγεται.
γ. Το να μάθει να ζητά συγνώμη,  ιδίως εάν είναι τριών-τεσσάρων ετών, είναι σημαντικό,. Ωστόσο, το να του πάρετε το παιγνίδι είναι λάθος. Έτσι τιμωρείτε και το άλλο παιδάκι που δεν φταίει σε τίποτα.

6ο καπρίτσιο
α. Εάν το παιδί είναι πολύ μικρό (κάτω από τρία) δεν έχει νόημα να το στείλετε στο δωμάτιό του για τιμωρία. Δεν θα το καταλάβει. Εάν είναι μεγαλύτερο, συνειδητοποιήστε ότι του συμπεριφέρεστε σαν να ήταν πολύ μεγάλο. Είναι μια υπερβολική αντίδραση εκ μέρους σας.
β. Πρώτα από όλα πρέπει να του ξεκαθαρίστε με σταθερότητα και αποφασιστικότητα ότι αυτό είναι το φαγητό της οικογένειας για τη συγκεκριμένη μέρα. .. Εξηγήστε του ότι έχει δικαίωμα να προτιμάει ένα φαγητό και ότι προσπαθείτε να φτιάχνετε αυτά που του αρέσουν  αλλά πρέπει να δοκιμάζει και άλλες γεύσεις. Προτρέψτε το να καθαρίσετε μαζί.
γ. Και σε αυτή την περίπτωση, το μικρό δεν θα καταλάβει τι κακό έκανε αν δεν του εξηγήσετε με σαφή τρόπο.

7ο καπρίτσιο
α. Δεν θα μεταπείσετε ένα παιδί που δεν έχει κλείσει τα πέντε μιλώντας του για τη φτώχεια. Δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται και επομένως δεν θα ακούσει.
β. Και η έννοια των χρημάτων είναι αφηρημένη και απέχει πολύ ακόμη από τα βιώματά του. Για εκείνο ένα ή χίλια ευρώ είναι ένα και το αυτό.
γ. Η ενδοτικότητα κρύβει κινδύνους. Στις δύσκολες στιγμές είναι σημαντικό να διατηρείτε την ηρεμία σας και να έχετε αποφασιστική στάση όταν του εξηγείτε τι μπορείτε να του αγοράσετε.
δ. Είναι αναμφίβολα η καλύτερη λύση. Εάν το μικρό είναι προετοιμασμένο, εάν έχει δεσμευτεί (τα μικρά λατρεύουν τις συμφωνίες), θα του είναι πιο εύκολο να συμπεριφερθεί όπως θέλετε.

Με την συνεργασία της κας Αλεξάνδρας Καππάτου (Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος-συγγραφέας) www.akappatou.gr

Πηγή:www.imommy.gr