Αρχείο

All posts for the month Σεπτεμβρίου 2015

20 υπέροχες παραλλαγές της κλασσικής αλογοουράς

Published 30 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

parallages-alogoouras-01

Η αλογοουρά αποτελεί μια τις πιο συνηθισμένες και κλασσικές επιλογές χτενίσματος, ωστόσο η δημιουργία της δεν περιορίζεται σε έναν μόνο τρόπο. Υπάρχουν ένα σωρό διαφορετικές παραλλαγές που μπορείτε να δοκιμάσετε και να ανανεώσετε το απλό και βολικό καθημερινό σας χτένισμα.

Δείτε λοιπόν μια συλλογή με 20 διαφορετικές παραλλαγές της αλογοουράς και ανανεωθείτε με έναν πολύ απλό τρόπο!

parallages-alogoouras-21 (1)

parallages-alogoouras-02 (1) parallages-alogoouras-03 (1)

parallages-alogoouras-04

parallages-alogoouras-05

parallages-alogoouras-06

parallages-alogoouras-08

parallages-alogoouras-09

parallages-alogoouras-10

parallages-alogoouras-11

parallages-alogoouras-12

parallages-alogoouras-13

parallages-alogoouras-14

parallages-alogoouras-15

parallages-alogoouras-16

WEST HOLLYWOOD, CA - JANUARY 27: Actress Jennifer Morrison attends ELLE's Inaugural Women in Television Celebratory Dinner at the Soho House on January 27, 2011 in West Hollywood, California. (Photo by Frederick M. Brown/Getty Images)

parallages-alogoouras-18

parallages-alogoouras-19 (1)

parallages-alogoouras-20

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2015/09/yperoxes-parallages-klassikis-alogoouras/#ixzz3nCGLMcfk

Γιατί δε με προστάτευσες, μαμά;

Published 30 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou
child-abuse-2
Χριστίνα Καγιά
«Με λένε Αγάπη. Είμαι εννέα ετών. Η γιαγιά μου, μου είχε πει ότι η μαμά μου με ονόμασε έτσι γιατί ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε όταν με είδε. Με αγαπούσε η μαμά, το θυμάμαι. Και μια μέρα, απλά όλα άλλαξαν…

Περνούσαμε ωραία με τη μαμά κι ας ήμασταν οι δυο μας. Πηγαίναμε βόλτες και τρώγαμε παγωτό, ακόμα και το χειμώνα! Κοιμόμαστε μαζί στο κρεβάτι της και μου έκανε τα μαλλιά κοτσίδες κάθε πρωί, πριν πάω στο σχολείο. Φτιάχναμε κέικ και το τρώγαμε στον καναπέ κι ας έπεφταν τα ψιχουλάκια πάνω του, δεν την ένοιαζε.
Μπαμπά δεν έχω. Η μαμά μου έλεγε πάντα ότι δεν τον χρειαζόμαστε γιατί δε θα μας αγαπούσε. Και την πίστευα. Γιατί να μου πει η μαμά ψέματα; Και τι να τον κάνουμε; Αφού έχουμε η μία την άλλη.
Μέχρι που μια μέρα η μαμά ήρθε στο σπίτι με τον κύριο Αντώνη. Μου έδωσε το χέρι του και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Μου έφερε και σοκολάτα. Καλός κύριος, η μαμά είπε ότι θα τον βλέπουμε συχνά.
Τον πρώτο καιρό περνούσα καλά μαζί του. Πηγαίναμε για φαγητό όλοι μαζί, με πήγαινε θέατρο και κινηματογράφο. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν ότι δεν μπορούσα πια να κοιμάμαι με τη μαμά, γιατί έμενε πολλές φορές στο σπίτι μας το βράδυ.
Μέχρι που μια μέρα, η μαμά μου ανακοίνωσε ότι ο κύριος Αντώνης θα έρθει να μείνει μαζί μας. Χάρηκα, γιατί τον αγαπούσα. Η μαμά είπε ότι τον αγαπάει και ότι μπορεί να γίνει ο μπαμπάς μου, αν το θέλω. Γιατί να μην το θέλω, αφού κι εκείνος είναι τόσο καλός μαζί μου;
Λίγο καιρό μετά, ήρθε κι η γιαγιά από το σπίτι! Χαρά που έκανα όταν την είδα! Όμως έφυγε γρήγορα, γιατί μάλωσε με τη μαμά, λόγω του κυρίου Αντώνη. Η μαμά της είπε ότι είναι η ζωή της κι οι επιλογές της και αν δεν της αρέσει να φύγει από το σπίτι! Η γιαγιά ήρθε και με φίλησε και μου είπε να προσέχω και να της τηλεφωνώ συχνά γιατί θα αργήσει να με δει ξανά.
Ο καιρός περνούσε. Ένα μεσημέρι γύρισα από το σχολείο κι άκουσα φωνές από το σπίτι μου. Ο κυριος Αντώνης φώναζε και η μαμά μου έκλαιγε. Μπήκα στο σπίτι τρέχοντας, φοβήθηκα ότι κάτι έχει γίνει. Είδα τη μαμά μου σε μία γωνία με κόκκινα μάτια. Ο κύριος Αντώνης μόλις με είδε ήρθε κοντά μου. Μύριζε περίεργα.
Άκουσα τη μαμά μου να του φωνάζει και μου είπε να πάω στο δωμάτιό μου.
Έτρεξα πάνω και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι μου.Ήταν νύχτα όταν ανέβηκε η μαμά πάνω. Ξάπλωσε δίπλα μου στο πάτωμα και μιλούσαμε για ώρα. Μου είπε ότι ο κύριος Αντώνης έχασε τη δουλειά του και ότι θα πρέπει να είμαστε καλές μαζί του τώρα, γιατί ήταν πολύ στεναχωρημένος.
Μα εγώ ήμουν πάντα καλή μαζί του, γιατί έπρεπε να μαλώσουν γι αυτό;
Ο κύριος Αντώνης άλλαξε. Φώναζε συνέχεια, ήταν πάντα νευριασμένος και μου έλεγε ότι τον ενοχλούσα. Η μαμά έλειπε πολύ από το σπίτι, έπιασε και δεύτερη δουλειά, γιατί έπρεπε, είπε.
Ένα βράδυ, κατά λάθος, έχυσα το γάλα μου. Ο κύριος Αντώνης ήρθε από πάνω μου και με έπιασε από τους ώμους. Δε θυμάμαι τι έλεγε, αλλά φώναζε τόσο δυνατά που τρόμαξα. Με έστειλε στο δωμάτιό μου και μου είπε ότι αν το πω στη μαμά, θα με δείρει. Φοβόμουν πολύ.
Λίγες μέρες μετά, χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι την ώρα που κοιμόταν. Νευρίασε τόσο που άργησα να το απαντήσω που με χαστούκισε. Έτσουζε το μάγουλό μου για ώρα. Γιατί να με χτυπήσει, αφού δεν είπα τίποτα στη μαμά μου για τις προάλλες;

Όσο περνούσε ο καιρός, νευριάζε ακόμα πιο εύκολα. Έπινε πολύ κρασί και όλη μέρα έβριζε και φώναζε. Προσπαθούσα να μην τον βλέπω όταν ήμουν σπίτι, έμενα στο δωμάτιό μου και προσπαθούσα να κρατηθώ και να μην πάω τουαλέτα γιατί αν με έβλεπε στο διάδρομο, με χτυπούσε χωρίς λόγο.

Η μαμά μου έφευγε το ξημέρωμα και γυρνούσε αργά το βράδυ. Πολλές φορές ερχόταν στο δωμάτιό μου να με σκεπάσει κι εγώ κρυβόμουν κάτω από τα σκεπάσματα, για να μη δει τα σημάδια από τα δάχτυλά του στα μάγουλά μου. Στο σχολείο άλλαξα θέση και καθόμουν πίσω πίσω για να μη με βλέπει η δασκάλα μου και έκρυβα το πρόσωπό μου με τα χέρια μου ή με ένα μαντήλι που μου είχε πάρει δώρο η γιαγιά.

Η γιαγιά μου μου έλειπε πολύ. Ο κύριος Αντώνης δεν την άφηνε να έρχεται πλέον σπίτι και όταν έπαιρνε τηλέφωνο έπρεπε να της λέω ότι είμαι καλά. Με είδε μια μέρα στο σχολείο. Πρόσεξε το λαιμό μου που είχε σημάδια. Της είπα ότι χτύπησα στη γυμναστική.
Μετά τα χαστούκια, ήρθε και η ζώνη. Πονούσα τόσο που δε μπορούσα να κοιμηθώ ανάσκελα το βράδυ. Φοβόμουν ότι το καλοκαίρι που θα έρθει, όλοι θα δουν τα σημάδια μου και θα με κοροιδεύουν. Παρακαλούσα να μη γίνει καλοκαίρι φέτος.
Προχθές, έσπασα κατά λάθος ένα ποτήρι. Ο κύριος Αντώνης, ήρθε τρέχοντας στην κουζίνα. Είδε τα σπασμένα γυαλιά και με έπιασε από τα μαλλιά. Με τράβηξε μέχρι το σαλόνι και με χτύπησε πολύ. Τον παρακαλούσα να σταματήσει κι εκείνος με χτυπούσε περισσότερο. Στο τέλος με έσπρωξε και χτύπησα το κεφάλι μου στη γωνία του τραπεζιού με δύναμη. Έτρεχε αίμα, νομίζω λιποθύμησα. Ξύπνησα και ήμουν στο κρεβάτι μου. Το κεφάλι μου πονούσε τόσο. Ο κύριος Αντώνης στεκόταν στην πόρτα του δωματίου μου και μου είπε ότι την επόμενη φορά θα με σκοτώσει.
Ήθελα τόσο τη μαμά μου…
Κοιμήθηκα ξανά γιατί νύσταζα. Χτες παρακάλεσα τον κύριο Αντώνη να μην πάω σχολείο γιατί ζαλιζόμουν πολύ. Μου έβαλε τις φωνές και με έσπρωξε. Πήγα. Αλλά πονούσα τόσο…
Πονάω ακόμα. Ζαλίζομαι ακόμα. Θέλω να το πω στη μαμά μου, αλλά φοβάμαι ότι θα τη χτυπήσει κι εκείνη μετά. Θα πέσω για ύπνο, ίσως μου περάσει. Καληνύχτα…»
…έκλεισα το ημερολόγιο σοκαρισμένη. Απέναντί μου, τραγική φιγούρα η μαυροφορεμένη γιαγιά. Κρατούσε στην αγκαλιά της μια κορνίζα με τη μικρή Αγάπη να χαμογελάει ξέγνοιαστη.
Δεν ήξερα τι να πω, είχε στεγνώσει το στόμα μου.
Κοίταζα μόνο τη γυναίκα αυτή, σιωπηρό μάρτυρα, να κλαίει με παράπονο.
Έχουν περάσει λίγα χρόνια, αλλά ο πόνος της, τη γέρασε απότομα.
Σήκωσε το βλέμμα της και με κοίταξε με ενοχή. Μόνο ενοχή είχε το βλέμμα αυτό.
«Έπρεπε να είχα μιλήσει. Έπρεπε να είχα κάνει κάτι. Έπρεπε αυτός ο άγγελος να προλάβει να ανοίξει τα φτερά του… Εγώ φταίω… Εγώ…»
 

Πηγή:www.ilov.gr

Όσο ο μπέμπης κοιμάται, η μαμά δημιουργεί

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

12042855_10153306042738432_2523848786874701382_n__880-686x1024

Η μαμά Marta Rojnič φωτογραφίζει τον νεογέννητο γιο της Marko όσο εκείνος κοιμάται. Υλικά της; Λίγα κομμάτια ύφασμα και πολλή φαντασία!

Η μόδα των υπναρούληδων που ταξιδεύουν στους πιο μαγικούς κόσμους μέσα από τη δημιουργικότητα της μαμάς τους ξεκίνησε από τη μαμά Queenie Liao.

12032076_10153309115408432_8809575240916926107_n__880

10354759_10153319523578432_7440401500138774385_n__880-831x1024

11960268_10153268553478432_7175849783887820136_n__880-850x630

12009576_10153304179943432_679933694943718531_n__880

12031545_10153316817538432_8106509585813642393_o__880-840x1024

12042855_10153306042738432_2523848786874701382_n__880-686x1024

11150852_10153274181318432_1056526714928507044_n__880 11986547_10153285414978432_8097175389799013063_n__880

Τι να ονειρεύεται άραγε στην πραγματικότητα ο μικρός Marko;

Πηγή:www.eimaimama.gr

Ενώ η κόρη της κοιμάται… η μαμά φωτογραφίζει

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

IMG_24342__880

Η Stephanie Er είναι άλλη μία μαμά που αποφάσισε να αρπάξει την ευκαιρία και να δημιουργήσει μαγικές εικόνες με το παιδί της, όσο αυτό κοιμάται!

Η ίδια ξεκίνησε όταν η κόρη της άρα ήταν μόλις 3 ημερών, αλλά το πάθος της για τη φωτογραφία είχε φουντώσει από τότε που η Stephanie έμεινε έγκυος.

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with hb2 preset

IMG_24342__880

IMG_24832__880-850x587

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with hb2 preset

Processed with VSCOcam with se3 preset

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with n1 preset

Processed with VSCOcam with hb1 preset

Processed with VSCOcam with hb2 preset

Χρησιμοποιώντας τα πιο απλά καθημερινά αντικείμενα που βρίσκει στο σπίτι και με έμπνευσή της την ποπ κουλτούρα, τη μουσική και τα χόμπι της, μας οδηγεί σε ένα μαγικό ταξίδι μέσα από φωτογραφίες που επιθυμεί μια μέρα να γίνουν βιβλίο για να μπορεί να το διαβάζει στην κόρη της όταν αυτή μεγαλώσει.

Πηγή:www.eimaimama.gr

Τα γλυκύτατα γεύματα που ετοιμάζει μια μαμά για τους γιους της

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Γράφει:

Στη σελίδα γνωρίσαμε και παλιότερα την τέχνη του bento. Πραγματική τέχνη, όπου οι γονείς βάζουν όλη  τους τη μαεστρία για να δημιουργήσουν γεύματα που τα παιδιά τους θα αγαπήσουν με την πρώτη ματιά.

Η Li Ming, μια μαμά από τη Σιγκαπούρη, φτιάχνει για τους γιους της – Ivan Tey, 10 ετών και Lucas Tey, 7 ετών – kyaraben. Έμπνευσή της λατρεμένοι παιδικοί χαρακτήρες, όπως η Hello Kitty, ο Σπάιντερμαν, ο Μπομπ Σφουγγαράκης και ο Σούπερ Μάριο. Δέχεται βεβαίως – και- παραγγελίες από τα παιδιά της.

character-bento-food-art-lunch-li-ming-100-850x575

character-bento-food-art-lunch-li-ming-101

character-bento-food-art-lunch-li-ming-104

character-bento-food-art-lunch-li-ming-103

character-bento-food-art-lunch-li-ming-102

character-bento-food-art-lunch-li-ming-101 (1)

character-bento-food-art-lunch-li-ming-100-850x575

character-bento-food-art-lunch-li-ming-17

character-bento-food-art-lunch-li-ming-16

character-bento-food-art-lunch-li-ming-15

character-bento-food-art-lunch-li-ming-14

character-bento-food-art-lunch-li-ming-13

character-bento-food-art-lunch-li-ming-12

character-bento-food-art-lunch-li-ming-11

character-bento-food-art-lunch-li-ming-10

character-bento-food-art-lunch-li-ming-9

character-bento-food-art-lunch-li-ming-8

character-bento-food-art-lunch-li-ming-7

character-bento-food-art-lunch-li-ming-6

character-bento-food-art-lunch-li-ming-5

character-bento-food-art-lunch-li-ming-4

character-bento-food-art-lunch-li-ming-3

character-bento-food-art-lunch-li-ming-2

character-bento-food-art-lunch-li-ming-105

character-bento-food-art-lunch-li-ming-101

character-bento-food-art-lunch-li-ming-100-850x575

Ξεκίνησα να τους φτιάχνω kyaraben για το σχολείο το 2011, αλλά σταμάτησα τον περασμένο χρόνο και τώρα τους τα ετοιμάζω στο σπίτι.

Τα γεύματα αυτά παίρνουν περίπου μισή ώρα για να γίνουν, συν τον χρόνο που χρειάζεται για να μαγειρευτεί το φαγητό. Θα πρέπει να είναι νόστιμα, αυτό σκέφτομαι όταν τα δημιουργώ. Τα αγόρια μου δεν πρόκειται να φάνε φαγητό που δεν είναι νόστιμο, όσο υπέροχο κι αν φαίνεται.

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες εικόνες στη σελίδα της www.bentomonsters.com, όπου θα βρείτε επίσης και μερικές συνταγές για να δημιουργήσετε και τα δικά σας απίθανα bento!

Πηγή:www.eimaimama.gr

Άγχος Αποχωρισμού: Πώς να το ξεπεράσετε εσείς ΚΑΙ το παιδί σας!

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

19936903_688269cb44b969d99d96976c3cb8a985.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Το Άγχος του αποχωρισμού είναι μια πολύ συνηθισμένη αντίδραση για τα παιδιά αλλά και μια ένδειξη ότι μεγαλώνουν. Είναι η ξαφνική επίγνωση του παιδιού ότι εκεί έξω υπάρχει ένας κόσμος από άγνωστα άτομα, πέρα από τους γονείς του. Παρά την ενοχή που μπορεί να νιώσει η κάθε μαμά με την αντίδραση του παιδιού της, το άγχος του αποχωρισμού είναι ένα ουσιώδες μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης κάθε μωρού. Το πώς το χειριζόμαστε παίζει σημαντικό ρόλο στο αν αυτή η μετάβαση στη ζωή του παιδιού θα γίνει ομαλά ή πιο δύσκολα.

Πότε εμφανίζεται;
Γύρω στην ηλικία των 10 μηνών μπορεί να προσέξετε πως το παιδί σας γίνεται πιο ανήσυχο όταν βρίσκεται μακριά σας. Κάθε φορά που απομακρύνεστε και εξαφανίζεστε από το οπτικό του πεδίο ή αναθέτετε σε κάποιο άλλο πρόσωπο να το προσέχει, έστω και αν βρίσκεστε στο διπλανό δωμάτιο, αναστατώνεται και κλαίει. Όταν το βάζετε για ύπνο αρνείται να σας αφήσει να φύγετε από κοντά του και μπορεί να ξυπνήσει κατά τη διάρκεια της νύκτας και να σας ψάχνει. Αυτό το αναπτυξιακό στάδιο είναι γνωστό ως Άγχος Αποχωρισμού. Το παιδί σας δεν έχει μάθει ακόμα πως οι γονείς συνεχίζουν να υπάρχουν και θα επιστρέψουν, έστω κι αν βρίσκονται στο διπλανό δωμάτιο.

Το στάδιο αυτό φτάνει στο αποκορύφωμα του μεταξύ των 10 με 18 μηνών και συνεχίζει να υφίσταται μέχρι τα 2 με 4 χρόνια. Το άγχος του αποχωρισμού παρουσιάζεται στα μωρά που αρχίζουν να αναπτύσσουν μια καλύτερη αίσθηση του κόσμου. «Κάποια μωρά αρχίζουν από αρκετά νωρίς να κατανοούν τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων,»  δηλώνει ο Richard Gallagher, Επίκουρος Καθηγητής Ψυχιατρικής Παιδιού και Εφήβου, του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι γονείς είναι πως το άγχος αυτό είναι φυσιολογικό. Οι γονείς μπορούν να παρέχουν κάποια υποστήριξη αλλά στη συνέχεια θα πρέπει να κάνουν τον αποχωρισμό πράξη όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Μέχρι πότε κρατάει;
Ο αποχωρισμός συνήθως παγιώνεται κατά το τελευταίο μισό του δεύτερου έτους του μωρού. Μέχρι τότε μπορεί να υπάρχει ένα ανεβοκατέβασμα συναισθημάτων των γονέων που κυμαίνονται από την ενοχή για την αναστάτωση που μπορεί να φέρει ο αποχωρισμός στο μωρό, μέχρι σε ανησυχίες σχετικά με το δέσιμο που μπορεί να έχει το παιδί σε αυτούς. Ο στόχος είναι να ελαχιστοποιήσετε το στρες από αυτές τις καταστάσεις ενώ καθησυχάζετε το παιδί σας ότι το αγαπάτε.

Πώς να κάνετε πιο εύκολους τους αποχωρισμούς
Υπάρχουν διάφορες στρατηγικές που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να βοηθήσετε το παιδί σας (και τον εαυτό σας) σε αυτήν τη δύσκολη περίοδο.

Δοκιμάστε μικρούς αποχωρισμούς
Το μωρό σας μπορεί να αντιμετωπίσει άγχος και αγωνία αποχωρισμού  ακόμα και για ένα λεπτό που μπορεί να μην σας βλέπει.  Όταν βρεθεί σε  διαφορετικό χώρο από εσάς, περιμένετε ένα δυο λεπτά πριν πάτε να το πιάσετε. Αν αλλάξετε δωμάτιο, ενημερώστε το ότι θα γυρίσετε πίσω. Αν το μωρό σας κλάψει, μιλήστε του ενώ είστε ακόμα στο άλλο δωμάτιο και μην τρέξετε βιαστικά κοντά του.

Βοηθήστε το μωρό σας να κοινωνικοποιηθεί
Τα παιδιά είναι απαραίτητο να συναναστρέφονται με διάφορα πρόσωπα καθώς μεγαλώνουν, λέει ο καθηγητής Richard Gallagher. Αν το μωρό δείξει δυσφορία για κάποιο πρόσωπο (τη γιαγιά του ή μια baby sitter) μην βιαστείτε να δραματοποιήσετε την κατάσταση και μην βιαστείτε να το πάρετε πάλι πίσω στην δική αγκαλιά σας.

Προετοιμαστείτε για τον βραδινό ύπνο
Η ανησυχία του μωρού είναι συχνή σε αυτόν τον κοινό αποχωρισμό, γι’ αυτό να είστε πολύ τρυφεροί όταν βάζετε το μωρό σας για ύπνο. Απομακρυνθείτε αφού έχει πάρει έναν υπνάκο και το έχετε ταΐσει. Τα μωρά είναι πιθανότερο να αντιδράσουν περισσότερο όταν είναι κουρασμένα, πεινάνε ή είναι άρρωστα. Αν είναι δυνατό, προσπαθήστε να αποφύγετε περιόδους αποχωρισμού, όταν αυτά δεν αισθάνονται καλά.

Προσέξτε τον τρόπο που αντιδράτε
Αν  πανικοβάλλεστε κάθε φορά που ετοιμάζεστε να το αφήσετε, το μωρό θα πανικοβάλλεται επίσης.

Δώστε του λίγο επιπλέον χρόνο
Πριν αποχωριστείτε το παιδί σας και το αφήσετε στον παιδικό σταθμό ή στη baby sitter, δαπανήσετε λίγο χρόνο και παίξτε μαζί του. Στη συνέχεια διαβεβαιώστε το ότι θα επιστρέψετε σύντομα. Να είστε ήρεμοι και συνεπείς. Δημιουργείστε ένα «τελετουργικό» για να αποχαιρετίσετε το παιδί σας, στο οποίο να λέτε ένα ευχάριστο, τρυφερό και σταθερό αντίο. Παραμείνετε ήρεμοι και δείξτε εμπιστοσύνη στο παιδί σας. Καθησυχάστε το λέγοντας πως θα επιστρέψετε να το πάρετε. Εξηγείστε του σε πόσο χρόνο θα έρθετε να το πάρετε χρησιμοποιώντας έννοιες που θα καταλάβει (όπως μετά το γεύμα ή μετά που θα ξυπνήσει).

Δώστε του ένα αγαπημένο αντικείμενο

Βοηθήστε το παιδί σας να διαλέξει ένα αγαπημένο αντικείμενο. Αυτό το αντικείμενο (μεταβατικό, όπως λέγεται στην ψυχολογία) μπορεί να είναι μια μικρή κουβερτούλα, ένα σεντονάκι ή κάποιο αρκουδάκι. Αυτός είναι ένας υγιής τρόπος για να ελαχιστοποιήσετε το άγχος του αποχωρισμού, αφού η επαφή μαζί του θα καθησυχάζει το παιδί.

Παρηγορείστε τον εαυτό σας με τη σκέψη ότι τα δάκρυα του παιδιού είναι μόνο για να τα δείτε εσείς και θα σταματήσουν σύντομα αφού εσείς έχετε φύγει. Όσο γοερά και να κλαίει, αποχωρήστε γρήγορα και να είστε σίγουροι πως πολύ σύντομα το παιδί σας θα ηρεμήσει.

Τέλος το σημαντικότερο είναι να κατανοήσετε ότι ο αποχωρισμός είναι  ένα φυσιολογικό στάδιο, που βοηθάει το παιδί να ωριμάσει και να ανεξαρτητοποιηθεί, και ότι παίζει σημαντικό ρόλο η εμπιστοσύνη που θα του δείξετε, αλλά και η αναγνώριση και διαχείριση των δικών σας συναισθημάτων. Ισχύει άλλωστε ότι, «πίσω από ένα παιδί με άγχος αποχωρισμού κρύβεται ένας γονιός με άγχος αποχωρισμού», ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του συναισθήματα, που εγείρονται στη φάση αυτή, τα οποία πιθανόν να συνδέονται με δικές του οικογενειακές εμπειρίες.
Πηγή:www.imommy.gr

Βρετανία: Ανατριχιάζουν οι λεπτομέρειες για την 10ετή σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από γυναίκα η οποία καταδικάστηκε σε ισόβια

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

n-CHILDREN-SEXUAL-ABUSE-large570

Σε ισόβια κάθειρξη καταδικάστηκε 34χρονη γυναίκα στο Norwitch της Μ.Βρετανίας έχοντας κριθεί ένοχη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε σε μια από τις πλέον ειδεχθείς υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Οι δε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που ακούστηκαν στην αίθουσα του δικαστηρίου για τα όσα υπέστησαν τα παιδιά, κατάφεραν να σοκάρουν ακόμη και τον δικαστή, ο οποίος έχει εκδικάσει και στο παρελθόν ανάλογες υποθέσεις.

Η Marie Black καταδικάστηκε για συνολικά 23 αδικήματα μεταξύ των οποίων βιασμό, ηθική αυτουργία σε βιασμό και για έκθεση ανηλίκου σε σεξουαλικές πράξεις, με θύματα δύο αγόρια και τρία κορίτσια ηλικίας τα οποία η 34χρονη κακοποιούσε επί δέκα χρόνια. Σημειώνεται πως είναι αρκετά σπάνιο, για γυναίκες να πρωταγωνιστούν σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και όπως έχει σχολιαστεί, η περίπτωση της Black είναι σίγουρα από τις πλέον ιδιαίτερες.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Independent, η Black έκανε «κληρώσεις» και στη συνέχεια μετέφερε τα παιδιά σε διάφορα προκαθορισμένα σημεία όπου διεξάγονταν σεξουαλικά όργια με την συμμετοχή ανυπεράσπιστων παιδιών που αποτελούσαν γι αυτούς «ερωτικά παιχνίδια». Αρχικά οι ενήλικες έπαιζαν ένα παιχνίδι στο οποίο δεν μετείχαν τα παιδιά, το οποίο όμως καθόριζε ποια από αυτά θα μετείχαν στο «πάρτι» ενώ αρκετές φορές έπαιζαν τα παιδιά στα χαρτιά…Μεταξύ άλλων, η καταδικασθείσα ανάγκαζε τα παιδιά να κάνουν σεξ και μάλιστα μπροστά σε άλλους ενώ τα παιχνίδια των παιδιών όπως πχ κούκλες Barbie χρησιμοποιούνταν στους βιασμούς.

Πηγή:www.huffingtonpost.gr

Τα μωρά του ουράνιου τόξου

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

babyads.gr-rainbow-babies

Tης Έλλης Πάντα

Αυτές οι πανέμορφες φωτογραφίες που απεικονίζουν ένα ουράνιο τόξο από έγκυες μητέρες και μετά, αγκαλιά με τα νεογέννητά τους, έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς στο διαδίκτυο. Φωτογράφοι είναι η Natalia Karpovovy και η Elena Gannenko και οι φωτογραφίες αυτές είναι ένα σύμβολο ελπίδας για τις μητέρες που γέννησαν, ή περιμένουν «μωράκια του ουράνιου τόξου».

«Ένα μωρό του ουράνιου τόξου είναι το μωρό που γεννιέται μετά από μια αποβολή, θνησιγένεια, νεογνικό θάνατο ή απώλεια βρέφους», εξηγεί η Chastity Boatman, η blogger που δημιούργησε το blog Every Child Is ABlessing (=Κάθε παιδί είναι ευλογία). «Στην πραγματική ζωή, το πανέμορφο και φωτεινό ουράνιο τόξο εμφανίζεται μετά από την καταιγίδα και δίνει την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Το ουράνιο τόξο το εκτιμάς καλύτερα όταν μόλις έχεις βιώσει την τρομερή καταιγίδα.»

Η φωτογραφία πήρε μέρος σε έναν διαγωνισμό που έγινε από ένα Ρώσικο φωτογραφικό site με το όνομα Puzi Raduga, που σημαίνει «Κοιλίτσες ουράνια τόξα» στα Ρώσικα. Ο σκοπός του site είναι να εξυψώσει τις έγκυες γυναίκες στην κοινωνία και για να το πετύχει αυτό, διοργανώνει φωτογραφικούς διαγωνισμούς εγκυμοσύνης με θέμα το ουράνιο τόξο.

rainbow-babies-photo-pregnant-mothers-puziraduga-2

Image credits: Natalja Karpova

Μια μαμά με υπερβολές και υστερίες

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Mamas-Anger-Management-Hugging-Kids

Η Σωτηρία έχει δύο κορούλες, 9 ετών και 14 μηνων. Με την πρώτη της κόρη πάλευε συνέχεια να ξεφύγει από τις υπερβολές, τις υστερίες και τους φόβους της. Με τη δεύτερη ήταν πιο χαλαρή, ώσπου τελικά το μικρό αρρώστησε. Είναι τελικά η υπερβολή, η υστερία και η υπερβολική ανησυχία χαρακτηριστικό της Ελληνίδας μαμάς;

Μια μαμά με υπερβολές και υστερίες

μαμά Σωτηρία

Η αλήθεια είναι πως δεν γράφω απλά για να μοιραστώ μια ιστορία μαζί σας. Γράφω  κάποιους προβληματισμούς μου και κάποιες ανησυχίες μου, πρώτον γιατί ξέρω πως θα το διαβάσουν μανούλες που σίγουρα λίγο πολύ θα με καταλάβουν και δεύτερον  γιατί θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι η μόνη που αισθάνεται έτσι. Ξέρω καλά πως οι «Ελληνίδες μαμάδες » είμαστε αν μη τι άλλο κάπως υπερβολικές και στα συναισθήματα αλλά και στη συμπεριφορά μας. Υπάρχουν όμως κάποια όρια που ξεπερνάμε; Αν ρωτάτε εμένα πιστεύω πως τα ξεπερνάω και κατά πολύ μάλιστα…

Είμαι 29 χρονών και έχω δύο κόρες. Η μία είναι 9 χρονών και η άλλη 14 μηνών. Όταν έκανα την πρώτη μου κόρη ήμουν αρκετά μικρή ώστε να καταφέρω να διαχειριστώ όλες αυτές τις αλλαγές που επρόκειτο να συμβούν στη ζωή μου, αρκετά μεγάλη όμως ώστε να μπορέσω να νοιώσω το υπέρτατο αυτό συναίσθημα της μητρότητας.

Από τη πρώτη κιόλας στιγμή που πήρα στην αγκαλιά μου τη μικρή μου πριγκίπισσα  ένοιωσα ανάμικτα συναισθήματα. Το να της  δώσω την αγάπη μου ήταν κάτι που ήξερα καλά. Το να της δώσω όμως τη φροντίδα που έπρεπε, ήταν άραγε κάτι που θα μπορούσα να  κάνω σωστά; Ποτέ δεν ένοιωσα μόνη, αυτό είναι αλήθεια. Πάντα είχα κοντά μου ανθρώπους που με αγαπούσαν και με φρόντιζαν, όπως ο άντρας μου και οι γονείς μου. Ήταν όμως αυτό αρκετό για να καταφέρω να μεγαλώσω σωστά το αγγελούδι μου; Και τότε άρχισα να αγχώνομαι.

Αν δεν έκανα κάτι σωστά; Αν πάθαινε κάτι το παιδί μου; Ούτε στη σκέψη δεν άντεχα. Άρχισα λοιπόν να γίνομαι υπερβολική και υπερπροστατευτική. Έβηξε το παιδί… κάτι έχει γρήγορα να πάμε στη γιατρό. Αυτή η κοκκινίλα τι είναι… μήπως να το πάμε στο νοσοκομείο να το δουν; Πολύ κλαίει σήμερα… να δεις κάτι το ενοχλεί σίγουρα. Και φυσικά δεν σταμάτησα εκεί. Αν πάθαινα κάτι εγώ; Τώρα πια δεν ήμουν μόνη είχα το παιδί μου που με είχε απόλυτη ανάγκη. Τί θα γίνει αν πάθω κάτι; Άρχισα να μπαίνω σε ένα κυκεώνα κακών σκέψεων που δεν με άφηναν να χαρώ τίποτα. Και η μικρή μου μεγάλωνε και μαζί της μεγάλωναν και οι ανησυχίες μου. Τώρα που θα πάει σχολείο αν κάποιος μου την πάρει; Αν πάθει κάτι κι εγώ δεν είμαι κοντά της; Αν αν αν αν! Ήξερα καλά πως όλο αυτό δεν έκανε καλό σε κανέναν. Κούραζα τους γύρω μου, κούραζα τον εαυτό μου μα πάνω από όλα κούραζα το παιδί μου.

Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω να αλλάξω. Να μην παίρνω τα πράγματα τόσο σοβαρά. Να ηρεμήσω και να χαλαρώσω. Και ομολογώ πως εν μέρει τα κατάφερα. Δυσκολεύτηκα πολύ, όμως πίεσα τον εαυτό μου ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Για κάποια χρόνια είχα ηρεμήσει τελείως. Έδινα στα γεγονότα την έκταση που τους άξιζε και δεν παραλογιζόμουν σε σημείο να χάνω τον έλεγχο. Και τότε ήρθε στη ζωή μου η άλλη μεγάλη μου αγάπη. Η δεύτερη κόρη μου.

Ήμουν πλέον 29 χρονών αρκετά συνειδητοποιημένη, ώριμη και έμπειρη(;) ώστε να έχω πλέον τον έλεγχο της κατάστασης. Και ήταν αλήθεια. Πολλές φορές απορούσα κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου (πόσο μάλλον οι γύρω μου). Αντιμετώπιζα τις καταστάσεις με ψυχραιμία και ηρεμία και όχι με πανικό και υπερβολές. Ώσπου 9 μηνών η κόρη μου άρχισε να ανεβάζει πυρετό ανα τακτά χρονικά διαστήματα που στο τέλος αποδείχτηκαν ουρολοίμωξη. Και τότε όλες οι ανησυχίες μου βγήκαν και πάλι στην επιφάνεια. Όλα όσα πάλευα τόσο καιρό να καταπολεμήσω ήρθαν ξανά και αυτή τη φορά… « εις το τετράγωνο».

Η αλήθεια είναι πως προσπαθώ να ελέγχω τη συμπεριφορά μου ώστε να μην υπερβαίνει τα όρια. Κάποιες φορές τα καταφέρνω κάποιες άλλες πάλι όχι.

Θέλω να πιστεύω πως κάποια στιγμή θα είμαι ξανά σε θέση να «απορήσω» με τον εαυτό μου από το πόσο ψύχραιμα θα αντιμετωπίζω τα πράγματα. Κι αν πάλι δε τα καταφέρω δεν πειράζει… θα είμαι άλλη μία «Ελληνίδα μαμά» με τις υπερβολές και τις υστερίες της…..

 

Cry it out (CIO) ή αλλιώς εκπαίδευση ύπνου: 10 λόγοι για να μην το κάνουμε

Published 29 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Midian-by-Meagan-on-Flickr

«Άφησέ το να κλάψει, σε λίγες μέρες θα έχει συνηθίσει», «μωρό είναι, θα κλάψει», «μην το κακομαθαίνεις τώρα, θα την πατήσεις μετά», «άστο να μάθει χωρίς εσένα, δε θα ξεκολλάει αργότερα». Όλοι έχουμε δεχθεί τέτοιου τύπου συμβουλές, κάποιους μάλιστα μας έχουν προβληματίσει και, ακόμα χειρότερα, επηρεάσει. «Το μωράκι της Άννας έκλαψε 10 βράδια και τώρα, κανένα πρόβλημα, κοιμάται σερί εφτάωρο». Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι το μωράκι της Άννας δεν κλαίει πια γιατί απλά ξέρει ότι είναι μάταιο; Και γιατί κανείς δεν πρόκειται να ανταποκριθεί στο κάλεσμά του που, παρεμπιπτόντως, είναι και ο μόνος τρόπος που μπορεί να επικοινωνήσει με τη μαμά και τον μπαμπά;

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σας δώσουν παρόμοιες συμβουλές, παραθέστε τα παρακάτω επιστημονικά τεκμηριωμένα επιχειρήματα:

To Cry it out μπορεί να επιφέρει αλλαγές στον εγκέφαλο του μωρού

Τα μωρά κλαίνε. Κλαίνε για να μας ειδοποιήσουν πως χρειάζονται κάτι. Η μη ανταπόκρισή μας σ’αυτό τους το κλάμα τους προκαλεί υπερβολικό άγχος. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το άγχος κατά τη βρεφική ηλικία μπορεί να έχει μόνιμη αρνητική επίδραση στον εγκέφαλο. Το παρατεταμένο κλάμα των βρεφών προκαλεί αυξημένη πίεση του αίματος στον εγκέφαλο, αυξάνει τις ορμόνες του στρες και μειώνει την οξυγόνωση του εγκεφάλου. Το υπερβολικό κλάμα τα κάνει υπερευαίσθητα στο άγχος (κάτι σαν ελαττωματικός συναγερμός) κι όλο αυτό μπορεί να οδηγήσει στο φόβο της μοναξιάς, σε άγχος αποχωρισμού, κρίσεις πανικού και εθισμούς. Ερευνητές στο Harvard βρήκαν πως τα κάνει πιο ευάλωτα στο άγχος και μετέπειτα, ως ενήλικες: αλλάζει το νευρικό σύστημα κι έτσι γίνονται υπερευαίσθητα σε μελλοντικά τραύματα. Το χρόνιο άγχος στη βρεφική ηλικία μπορεί επίσης να οδηγήσει σε χρόνια υπερέκκριση αδρεναλίνης που με τη σειρά της μπορεί να κάνει το παιδί επιθετικό, παρορμητικό και βίαιο. Άλλη έρευνα έδειξε ότι τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια κλάματος συνδέονται με 10 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αποκτήσει το παιδί Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή σχολική επίδοση και αντικοινωνική συμπεριφορά. Από την άλλη, αν παίρνουμε στα σοβαρά το μωρό και ανταποκρινόμαστε σταθερά στο κλάμα του, αυτό οδηγεί στην ανάπτυξη αποτελεσματικών συστημάτων αντιμετώπισης άγχους στο μυαλό του, που επιτρέπουν στο παιδί να αντιμετωπίσει το άγχος στην μετέπειτα ζωή του.

Το Cry it out μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την πνευματική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού

Ο Δρ. MichaelLewis, ειδικός στην ανάπτυξη των βρεφών, παρουσίασε σε συνέδριο της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας, τα αποτελέσματα ερευνών που δείχνουν ότι «η ανταπόκριση της μητέρας στις ανάγκες του μωρού της αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα για την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Πιο συγκεκριμένα, άλλες έρευνες έδειξαν ότι τα μωρά των οποίων το κλάμα αγνοείται, δεν αναπτύσσουν υγιείς διανοητικές και κοινωνικές δεξιότητες, έχουν κατά μέσο όρο 9 βαθμούς χαμηλότερο IQ σε ηλικία 5 ετών, δεν έχουν επαρκώς ανεπτυγμένη λεπτή κινητικότητα, παρουσιάζουν μεγαλύτερη δυσκολία να ελέγξουν τα συναισθήματά τους και αργούν περισσότερο να γίνουν ανεξάρτητα παιδιά.

Με το Cry it out το μωρό μπορεί να γίνει αποστασιοποιημένο, αδιάφορο.

Ερευνητές έχουν δείξει ότι, αν και όταν αφήνουμε ένα μωρό να κλαίει, πιθανότατα μετά από κάποιο διάστημα να σταματήσει να κλαίει, το κλάμα δε σταματάει επειδή το μωρό είναι ικανοποιημένο ή το πρόβλημά του λύθηκε. Σταματάει γιατί εγκαταλείπει κάθε ελπίδα ότι ο φροντιστής του θα ανταποκριθεί και θα το παρηγορήσει. Κι αυτό, το κάνει αποστασιοποιημένο. Τα αποστασιοποιημένα παιδιά είναι συνήθως και πιο καταθλιπτικά, πιο «απόντα»  και συχνά τους λείπει η ενσυναίσθηση.

Το Cry it out κάνει κακό στη σχέση γονιού-παιδιού.

Ένα μωρό που το αφήνουμε να κλαίει, είναι λιγότερο πιθανό να στραφεί στους γονείς του όταν κάτι χρειάζεται. Το να είναι οι γονείς του εκεί όταν αυτό τους χρειάζεται, είναι η πιο βασική ανάγκη του μωρού και, αν σε αυτή τη φάση της ζωής του μάθει ότι μπορεί να βασίζεται σε αυτούς, θα το κάνει και αργότερα στη ζωή του, όταν θα χρειάζεται την υποστήριξή τους σε πολύ σοβαρά θέματα. Θα προσπαθήσουν πιθανώς να τα λύσουν μόνα ή θα στραφούν σε συνομηλίκους κάτι που θα μπορούσε να έχει ολέθριες συνέπειες (λάθος αποφάσεις, αίσθημα απόγνωσης, απόπειρα αυτοκτονίας).

Το Cry it out μπορεί να κάνει τα παιδιά ανασφαλή.

Μακροχρόνιες έρευνες έχουν δείξει ότι τα άτομα που αισθάνονται ασφάλεια, είναι πιο πιθανό να γίνουν ανοιχτά, δημοφιλή, ευπροσάρμοστα, συμπονετικά.  Αντιθέτως, τα ανασφαλή άτομα, έχουν συχνά ασταθείς σχέσεις, έχουν άγχος (που εκδηλώνεται με κτητικότητα, ζήλεια και εξαρτήσεις) ή εκδηλώνουν αποφυγή (που φαίνεται από την έλλειψη εμπιστοσύνης και τη διστακτικότητα  να βασιστούν σε άλλους).Οι γονείς που ακολουθούν τη μέθοδο του Cry it out, το κάνουν συχνά για να μη γίνουν τα παιδιά τους υπερβολικά εξαρτημένα από αυτούς. Όμως πληθώρα ερευνών δείχνουν ότι η συχνή σωματική επαφή, η άμεση ανταπόκριση του γονιού στις ανάγκες των παιδιών κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία και η διαβεβαίωση από μέρους του ότι είναι πάντα εκεί για αυτά, βοηθούν στη διαμόρφωση ενηλίκων που αισθάνονται ασφάλεια και αυτοπεποίθηση, ικανών να δημιουργήσουν λειτουργικές σχέσεις.

Το Cry it out πολλές φορές δε λειτουργεί καθόλου.

Κάποια μωρά δεν τα παρατάνε. Αρνούνται να δεχθούν ότι οι γονείς τους είναι τόσο σκληροί ώστε να τα αφήνουν να κλαίνε μέχρι να τα πάρει ο ύπνος. Έτσι, αντί να κλάψουν και μετά να αποκοιμηθούν όπως θέλουν να μας πείσουν ορισμένοι υποτιθέμενοι ειδικοί, καταλήγουν να κλαίνε σπαρακτικά για ώρες. Κάποια καταλήγουν να κάνουν εμετό.  Άλλα τρέμουν τόσο πολύ και αναστατώνονται σε τέτοιο βαθμό που, όταν πια οι γονείς συνειδητοποιούν ότι το CIO δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα, το μωρό τρέμει ανεξέλεγκτα κι είναι τόσο ταραγμένο που ούτε ο πιο τρυφερός γονιός δεν μπορεί να το ηρεμήσει ή να το κοιμίσει.

Ακόμα κι όταν το Cry it out δείχνει να πιάνει, οι γονείς συχνά αναγκάζονται να ξαναρχίζουν την εκπαίδευση από την αρχή.

Πολλοί γονείς που ακολουθούν το CIO ακούν το παιδί τους να κλαίει για 30 λεπτά κάθε νύχτα πριν το πάρει ο ύπνος! Και, συχνά, πρέπει να ξαναρχίζουν από την αρχή την εκπαίδευση, μετά από κάθε άλμα ανάπτυξης, κάθε δόντι που βγαίνει, κάθε αναπτυξιακό σταθμό.

To Cry it out δε σέβεται τις ανάγκες του παιδιού μου.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι μετά από κάποιο διάστημα, (άλλοι λένε λίγες εβδομάδες, άλλοι λίγους μήνες, άλλοι 1 χρόνο), τα μωρά παύουν να έχουν ανάγκες κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μα είναι δυνατόν; Είμαι ενήλικας και πάλι, υπάρχουν μέρες που χρειάζομαι κάποιον να με παρηγορήσει. Είχα μια δύσκολη εβδομάδα στη δουλειά, τσακώθηκα με κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, έχασα κάποιον δικό μου, δε χρειάζομαι συμπαράσταση; Πώς θα μου φαινόταν και πώς αυτό θα επηρέαζε τη σχέση μου αν ο άντρας ή η γυναίκα μου έβγαινε από το δωμάτιο αφήνοντάς με να κλαίω μόνος/η; Είμαι ενήλικας και παρ” όλα αυτά, υπάρχουν νύχτες που θέλω να πιω λίγο νερό ή πεινάω τόσο πολύ που θέλω να βάλω κάτι στο στόμα μου. Δε θα πεθάνω αν δεν ικανοποιήσω τις ανάγκες μου αυτές, αλλά και πάλι, δε θα αισθάνομαι πολύ καλά και δε θα μπορώ να κοιμηθώ ήσυχα και βαθιά. Αν εφαρμόζουμε το Cry it out, ουσιαστικά, θεωρούμε ότι οι ανάγκες του μωρού δεν είναι σημαντικές και αυτό είναι έλλειψη σεβασμού. Να τι λέει ο Δρ. William Sears για τους ειδικούς στην εκπαίδευση ύπνου: «Γονείς, αφήστε με να σας ενημερώσω. Τα δύσκολα προβλήματα στην ανατροφή των παιδιών δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Τα παιδιά είναι πολύτιμα και οι ανάγκες τους πολύ σημαντικές για να γινόμαστε θύματα φθηνών, επιφανειακών λύσεων».

Ο βαθύς ύπνος μετά από εφαρμογή Cry it out είναι συχνά αποτέλεσμα τραύματος.

Τα μωρά που αφήνονται να κλαίνε για να κοιμηθούν, όντως, κάποιες φορές, πέφτουν σε βαθύ ύπνο. Και οι γονείς τους όπως και οι ειδικοί στην εκπαίδευση ύπνου το θεωρούν μεγάλη επιτυχία της μεθόδου. Όμως, τα μωρά και τα μικρά παιδιά συχνά κοιμούνται βαθιά αφού έχουν βιώσει κάποια τραυματική εμπειρία. Επομένως, ο βαθύς ύπνος που έπεται του CIO δεν είναι απόδειξη ότι η μέθοδος λειτουργεί, είναι,αντιθέτως, ένα ανησυχητικό φαινόμενο.

Ο κόσμος μας χρειάζεται περισσότερη αγάπη.

Τα ποσοστά κατάθλιψης έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Το ίδιο και η βία και το έγκλημα. Ας ξοδεύουμε περισσότερο στο να παραστεκόμαστε στους άλλους, να συμπαραστεκόμαστε, να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Το να μάθει το παιδί σ’ αυτό το στάδιο της ζωής του ότι δεν μπορεί να βασίζεται στους γονείς του είναι ένα σκληρό μάθημα και μπορεί να αποτελεί τη ρίζα πολλών κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας κάθε δυνατή ευκαιρία να ξεφύγουν από την κατάθλιψη και τη βία; Ας τα μεγαλώσουμε ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες τους τη νύχτα όπως και τη μέρα- είναι το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.


Πηγή :http://www.phdinparenting.com/
 
Διαβάστηκε εδώ:www.betterparents.gr