Αρχείο

All posts for the day 24 Σεπτεμβρίου 2015

Πως να φτιάξετε ένα γραμματοκιβώτιο από κονσέρβες.

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

fm04

Τα παιδιά τρελαίνονται να λαμβάνουν αλληλογραφία, οι γονείς όμως δεν χαίρονται καθόλου με την ακαταστασία που προκαλείται από ανοργάνωτα γράμματα. Ποια είναι η λύση λοιπόν;Έχουμε να σας προτείνουμε μια πολύ απλή λύση για να αποθηκεύετε αλληλογραφία που είναι ταυτόχρονα όμορφη και αποτελεσματική. Το μόνο που χρειάζεστε είναι μερικά παλιά κουτιά κονσέρβας.

fm01

Γιατί να το κάνετε: Δεν μπορείτε να περιμένετε από τα παιδιά σας να έχουν τακτοποιημένα τα δωμάτιά τους εάν δεν τους δίνετε εσείς το καλό παράδειγμα. Μαζέψτε λοιπόν τους σκόρπιους φακέλους και διαβάστε παρακάτω…

fm02

Προετοιμασία: Η λύση που σας προτείνουμε για την τακτοποίηση της αλληλογραφίας είναι ένα απλό γραμματοκιβώτιο φτιαγμένο με κουτί κονσέρβας. Την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσετε μια κονσέρβα φασόλια ή σούπας, κρατήστε την, αφαιρέστε την ετικέτα και πλύνετέ την με απορρυπαντικό πιάτων Fairy. Θα χρειαστείτε επίσης αυτοκόλλητη ταινία washi και έναν ανεξίτηλο μαρκαδόρο.

fm03

Βήμα 1: Χρησιμοποιήστε τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο για να γράψετε τα ονόματα αυτών που θα αποκτήσουν γραμματοκιβώτιο πάνω σε κομμάτια ταινίας washi.

fm04

Βήμα 2: Τοποθετήστε κάθε κομμάτι ταινίας σε ξεχωριστά κουτιά κονσέρβας και στη συνέχεια τοποθετήστε τα σε μέρος που θα φαίνονται και όπου όλοι θα έχουν πρόσβαση σε αυτά.

fm05

Έτοιμο! Τώρα που όλοι έχουν το προσωπικό τους γραμματοκιβώτιο από κουτί κονσέρβας, το μόνο που μένει είναι να πάτε στο ταχυδρομείο και να στείλετε στον καθένα από μερικά γράμματα!

grmam-1-size-3

πηγή:epithimies.gr

Διαβάστηκε εδώ:26ecopages.blogspot.gr

Advertisements

Vintage χρώματα-ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

113

Δίνοντας στο χώρο μας μια μικρή γεύση από το παλιό εξοχικό ή χωριάτικο σπίτι, θα μπορούσαμε να επενδύσουμε διακοσμητικά και να διαμορφώσουμε ένα ιδιαίτερα μοντέρνο και συνάμα απλό στυλ που ταιριάζει και αναδεικνύει την προσωπικότητά μας. Ντελικάτες υφές, μοτίβα λουλουδιών και κομψά λευκά έπιπλα, είναι μόνο λίγα δείγματα από τις αμέτρητες vintage επιλογές μας για ένα σπίτι εμπνευσμένο από το παρελθόν, που συνδυάζει αρμονικά τις χάρες της φύσης και της υπαίθρου με τον σύγχρονο τρόπο ζωής.


Όμως ποια είναι τα ιδανικότερα χρώματα για να βάψουμε τους τοίχους και να αποδώσουμε στο χώρο αυτήν την ξεχωριστή αισθητική;
1. Η απόχρωση της μέντας
Συνδυάζεται μοναδικά με λευκά ντουλάπια κουζίνας ή με σοκολατί έπιπλα για την κρεβατοκάμαρα και προσφέρει σε κάθε δωμάτιο μια απίστευτη φρεσκάδα, έναν αέρα έμπνευσης και ανανέωσης. Είναι μια αρκετά ζεστή και ταυτόχρονα φωτεινή απόχρωση που προσδίδει στο χώρο ζωντάνια και ευφορία. Για μια ακόμη πιο ολοκληρωμένη αισθητική άποψη, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε μικρά αντικείμενα όπως μαξιλάρια, πιάτα, κεριά κ.α. στην ίδια απόχρωση με τον τοίχο.

61

2. Το εκρού
Μια απόχρωση απίστευτα εύκολη στο συνδυασμό της, πολύ φωτεινή και σαφώς από τις πιο κομψές και διαχρονικές επιλογές στην παλέτα των χρωμάτων. Προσφέρει μοναδική ζωντάνια και έχει το πλεονέκτημα να αυξάνει τις διαστάσεις κάθε δωματίου. Αυτό την κάνει και επικρατέστερη επιλογή για τους μικρότερους χώρους, όπως είναι το μπάνιο και οι διάδρομοι. Ταιριάζει ιδανικά με τα περισσότερα παστέλ χρώματα, τα οποία αποτελούν έτσι κι αλλιώς κορυφαία τάση για vintage αποτέλεσμα. Δοκιμάστε να συνδυάσετε το εκρού του τοίχου με χρυσές, κόκκινες ή μπλε πινελιές σε μικρά διακοσμητικά αντικείμενα ή ακόμη και σε έπιπλα.

101

3. Ακουαμαρίνα
Αναμφισβήτητα το μπλε, σε όλες τις αποχρώσεις του, θεωρείται ένα χρώμα που εμπνέει ηρεμία στην ατμόσφαιρα. Ειδικότερα όμως σε αυτή την γαλαζοπράσινη απόχρωση, εκτός από την αίσθηση της ηρεμίας, αποπνέει και μια μοναδική κομψότητα. Είναι αρκετά πιο ανοιχτόχρωμο -επομένως δένει απόλυτα με το παλιό, χωριάτικο ύφος- ενώ αποδίδει ένα απίστευτο αποτέλεσμα όταν συνδυάζεται με το γκρι και το λευκό. Αποτελεί ιδανική επιλογή για το σαλόνι και γενικότερα για χώρους χαλάρωσης και διασκέδασης.

AQUAMARINE

4. Ροζ
Ιδανική λύση για το χώρο του φουαγιέ, της κουζίνας ή του μπάνιου, το ροζ είναι σε θέση να κάνει οποιοδήποτε χώρο να δείχνει λίγο πιο όμορφος! Είναι απλό, γλυκό και ιδανικό για την ανάμειξη ποικίλων διακοσμητικών στοιχείων. Έχει καθιερωθεί -και όχι τυχαία- ως το χρώμα που εμπνέει απόλυτα στη vintage διακόσμηση, καθώς μας παραπέμπει στα άνθη του κήπου της εξοχής, στο γεμάτο με λουλούδια παλιό σπιτάκι στο βουνό, σε κάθε νέο λουλούδι που βγαίνει στο φως και διαχέει την φρεσκάδα του στο περιβάλλον. Τέλος, δείχνει απίστευτα κομψό όταν συνδυάζεται με ουδέτερα κομμάτια επίπλων.

6797880

5.Βαθύ κόκκινο
Αν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια πιο τολμηρή επιλογή, το βαθύ κόκκινο δεν θα μας απογοητεύσει. Πρόκειται για μια απόχρωση ζεστή και φιλόξενη που μας μεταφέρει σε μια άλλη ατμόσφαιρα, στον παραδοσιακό αχυρώνα ή στο παλιό αγρόκτημα. Αποτελεί μοναδική πρόταση για μεγάλους χώρους, όπως η τραπεζαρία ή το καθιστικό, ενώ επιπλέον δημιουργεί εκπληκτικές αντιθέσεις αν συνδυαστεί με λιγότερο έντονες ή ουδέτερες αποχρώσεις. Παρά το ότι θεωρείται αρκετά σκούρο χρώμα, λειτουργεί τέλεια σε ένα περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί έτσι, ώστε να θυμίζει την κλασική εξοχική κατοικία.

karo1

6.Ηαπόχρωση της μυρτιάς
Καταπραϋντική και αναζωογονητική, η μυρτιά μας παρέχει μια απόχρωση που κρύβει μέσα της  το καλύτερο μέρος του μπλε και τα πλούτη του μωβ! Συνδυασμένα τόσο αρμονικά, και τα δύο χρώματα, προσφέρουν ένα μοναδικής πολυτέλειας αποτέλεσμα, ένα χρώμα ασύγκριτης κομψότητας. Η συγκεκριμένη απόχρωση θα λέγαμε ότι ταιριάζει θαυμάσια στο μπάνιο, τη βεράντα, αλλά και το κοριτσίστικο υπνοδωμάτιο. Μπορούμε να τη συνδυάσουμε με λευκά αντικείμενα, ψάθινα έπιπλα ή μια μεγάλη, ανεξάρτητη λευκή μπανιέρα για το μπάνιο.

213

πηγή:anakainisi-diakosmisi.com

Διαβάστηκε εδώ:26ecopages.blogspot.gr

Τα μυαλά που κουβαλάς: Γιατί όλα τα παιδιά πρέπει να δουν αυτή την ταινία

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

inside_out_590_b

από Έλενα Μπούλια

Πριν από πέντε χρόνια, ο σκηνοθέτης Pete Docter, της εταιρίας παραγωγής Pixar, απευθύνθηκε σε μία ομάδα επιστημόνων (ψυχολόγων και ψυχιάτρων από τα Πανεπιστήμια του Berkeley και του San Francisco), με σκοπό να συζητήσει την ιδέα που είχε για μια καινούργια ταινία: Μία ταινία που θα έδειχνε πώς λειτουργούν τα συναισθήματα στο μυαλό του ανθρώπου και, ταυτόχρονα, πώς διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίον συμπεριφέρεται στους γύρω του. Όλα αυτά ήθελε να τα παρουσιάσει μέσω ενός 11χρονου κοριτσιού, κατά την διάρκεια ορισμένων δύσκολων καταστάσεων στη ζωή της. Κάπως έτσι προέκυψε το Inside Out («τα μυαλά που κουβαλάς»), το animation που όχι μόνο έχει «σπάσει ταμεία» σε όλο τον κόσμο, αλλά και που, πέραν κάθε ανταγωνισμού, θεωρείται καλύτερη παιδική ταινία της χρονιάς (αν όχι των τελευταίων ετών). Αν την είδατε ήδη, θα συμφωνήσετε σίγουρα με τα παρακάτω –αν όχι, χωρίς να σας χαλάσουμε το σασπένς, θα σας εξηγήσουμε γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο…

Τι συμβαίνει στο μυαλό και την καρδιά των παιδιών

Πώς κυβερνούν τα συναισθήματα το υποσεινήδητό μας; Πώς χρωματίζουν τις μνήμες μας; Τι συμβαίνει στην ψυχή ενός 11χρονου κοριτσιού; Όλα αυτά είναι τα ερωτήματα που έθεσε ο σκηνοθέτης στους ψυχολόγους, οι οποίοι με χαρά συνέβαλλαν με σαφείς, επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις που πραγματικά ανοίγουν τα μάτια των γονιών κατά την διάρκεια της ταινίας. Οι ίδιοι, μάλιστα, αναφερόμενοι στην ηλικία της μικρής, λένε ότι οι μελέτες δείχνουν πως η εμπειρία των θετικών συναισθημάτων πέφτει απότομα στο στάδιο αυτό, τόσο σε συχνότητα όσο και σε ένταση. Είναι αυτός, λοιπόν, ο βασικός λόγος που η Χαρά, για πρώτη φορά στη ζωή της 11χρονης πρωταγωνίστριας, αντιμετωπίζει τόσες πολλές δυσκολίες.

Και παρόλο που η Χαρά είναι εκείνη που μέχρι πρότινος κατείχε τα ηνία στο μυαλό της μικρής Ράιλι, καθοδηγώντας εκείνη τα υπόλοιπα κυρίαρχα συναισθήματα (τη Λύπη, την Αηδία, τον Φόβο και τον Θυμό), είναι η Λύπη που παίρνει το πάνω χέρι κατά την διάρκεια της ταινίας, περνώντας έτσι το μήνυμα ότι όχι μόνο το αίσθημα αυτό έχει πολλά να προσφέρει στους ανθρώπους προκειμένου να αντιμετωπίσουν μία απώλεια, αλλά και ότι για μεγάλο διάστημα είναι και το κυρίαρχο συναίσθημα στη ζωή ενός 11χρονου παιδιού που για πρώτη φορά πρέπει να αφήσει πίσω του τα παιδικά χρόνια της χαράς, της ανεμελιάς και της αθωότητας.

tumblr_nqtkbldd3I1rvhqlvo1_500

Δεν πειράζει να είναι κανείς μερικές φορές λυπημένος -χρειάζεται μάλιστα!

Ένα ακόμα μάθημα που δίνει η ταινία στην θεατή, είναι το γεγονός ότι τα συναισθήματα, όσο έντονα ή δυσάρεστα κι αν είναι για το άτομο που τα βιώνει και τους γύρω του, όσο κι αν αρχικά δείχνουν να μας αποδιοργανώνουν, είναι αυτά τελικά που οργανώνουν και οδηγούν στη λογική σκέψη. Είναι μεν τα συναισθήματα αυτά που οδηγούν την Ράιλι και τους γονείς της σε κάποια έντονα ξεσπάσματα και συγκρούσεις, είναι όμως και αυτά που λογικεύουν τη μικρή και τιθασεύουν τους γονείς εγκαίρως, πριν έρθει η οριστική ρήξη μεταξύ τους. Ο λόγος είναι, όπως λένε και οι ψυχολόγοι, ότι τα συναισθήματα είναι αυτά που οδηγούν την αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο, μέσα από τις αναμνήσεις μας, αλλά και την ηθική κρίση που έχουμε αναπτύξει για το τι είναι σωστό και τι λάθος.

Σκεφτείτε το στην καθημερινότητά σας: Όταν κάτι σας γεμίζει θυμό, το επόμενο βήμα είναι να κατανοήσετε την αδικία που οδηγεί στον θυμό και μετά να προχωρήσετε στην πράξη που θα διορθώσει αυτή την αδικία.

Στην περίπτωση της Ράιλι, η Λύπη είναι αυτή που οδηγεί για αρκετό καιρό τα βήματά της, επηρεάζοντας ακόμα και τις χαρούμενες αναμνήσεις που είχε από παλιά. Οι ειδικοί λένε πως αυτό είναι φυσιολογικό, αφού η συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε κάθε στιγμή διαμορφώνει άμεσα το πώς θυμόμαστε το παρελθόν. Είναι, όμως, η Λύπη αυτή που οδηγεί την Ράιλι να αναγνωρίσει τις αλλαγές τις οποίες βιώνει και τι έχασε, προκειμένου να βάλει τις βάσεις ώστε να αναπτύξει η Ράιλι νέα στοιχεία στην ταυτότητά της, στο ποια είναι. Εξάλλου, είναι η Λύπη και η εκδήλωση αυτής που οδηγούν την Ράιλι να απομονώνεται από τους γονείς, δείχνοντάς τους υποσυνείδητα ότι… κάτι δεν πάει καλά, κάτι πρέπει να κάνουν!

Με λίγα λόγια, αυτό που μας μαθαίνει η ταινία είναι ότι τη Λύπη πρέπει κανείς να την «αγκαλιάζει», να την αφήνει να εκδηλωθεί, με πολύ υπομονή και κατανόηση ως προς τις συναισθηματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα παιδί στο στάδιο της προ-εφηβείας. Η Λύπη είναι αυτή που θα δώσει, στο παιδί και στους γονείς, να καταλάβουν τι έχει χαθεί (η παιδικότητα) και θα οδηγήσει την οικογένεια στο να δει τι κέρδισε: Τα θεμέλια μιας νέας ταυτότητας, για το κάθε μέλος ξεχωριστά.

tumblr_npvq2bHi0T1r7jgv1o1_500

Η σημασία των παιδικών αναμνήσεων

Προφανές ίσως, αλλά εξίσου σημαντικό να αναφερθεί, είναι ένα ακόμα «μάθημα» που μας δίνει η ταινία: Οι χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις είναι πολύτιμες για τη ζωή! Είναι οι ευτυχισμένες παιδικές αναμνήσεις που φωτίζουν το μυαλό της πρωταγωνίστριας μέχρι να ξεκινήσουν τα «προβλήματά» της και είναι αυτές ο λόγος που η Χαρά μοιάζει να είναι μέχρι εκείνη τη στιγμή «αρχηγός» στο κέντρο ελέγχου. Εξάλλου, η Χαρά είναι αυτή που «κουβαλάει» τη Λύπη, ώστε να πάρουν ξανά όλα τα συναισθήματα τη σωστή τους θέση και αυτή που επεμβαίνει ώστε στα όνειρά της η Ράιλι να «ξαναβλέπει» όσο το δυνατόν πιο ευτυχισμένες στιγμές από το παρελθόν. Και, όπως μαρτυρά η ταινία, όσο πιο πολλές είναι αυτές, τόσο πιο συχνά θα έχει η Ράιλι χαρούμενα όνειρα.

Εξάλλου, όπως λένε οι επιστήμονες, στον ύπνο μας επαναφέρουμε τις πιο σημαντικές και με μεγαλύτερη χρονική διάρκεια αναμνήσεις της ζωής μας!

Θέλετε να πάρετε μια γεύση από την συνέχεια της ταινίας «Τα μυαλά που κουβαλάς»;…

Πηγή:www.mama365.gr

Εργαζόμενη (στο σπίτι) μαμά ή πώς έγινα υπερήρωας με μπέρτα | Ζωή Κοσκινίδου

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

timthumb

Είναι λίγος καιρός τώρα που πήρα χαμπάρι για αυτή τη διαμάχη μεταξύ εργαζόμενων μαμάδων και μαμάδων που μένουν στο σπίτι να μεγαλώσουν τα παιδιά. Ερωτήματα όπως το ποιες είναι οι καλύτερες από τις δύο, ποιες κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους, ποιες είναι καλύτερες μαμάδες και άλλα τέτοια όμορφα διάβαζα σε ελληνικά και ξένα μαμαδοsites και blogs. Και τότε αναρωτήθηκα, γιατί κανείς δεν ασχολείται με τις εργαζόμενες στο σπίτι μαμάδες;

Πριν γίνω ακόμα μαμά, δούλευα 12ωρα και βάλε μέσα σε ένα γραφείο. Εντεκα χρόνια κράτησε αυτό. Μετά η δουλειά μου μεταφέρθηκε στο σπίτι. Ήταν απόφαση συνειδητή. 100%. Ok, πρακτικά δεν αποφάσισα εγώ να αλλάξω χώρο και τελικά κι αντικείμενο εργασίας, αλλά στην τελική είπα αφού την έφαγα την κλωτσιά, να το δοκιμάσω κι αυτό. Ομως, δεν ήξερα που έμπλεκα.

Είχα περάσει πολλά χρόνια από την ενήλικη ζωή μου σε ένα γραφείο, με διάφορους άσχετους πάνω από το κεφάλι να μου λένε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω, πώς να το κάνω, γιατί πρέπει να το κάνω έτσι κι όχι αλλιώς, πώς να κάνω δημόσιες σχέσεις κι όχι να γράφω.

Έτσι, όταν η μοίρα (βλ. απόλυση) μού χτύπησε την πόρτα είπα «τέλεια, θα μείνω σπίτι και θα δουλέψω από εκεί», χωρίς να με εκνευρίζει κανείς, χωρίς να πρέπει να ξυπνάω για να πάω στο γραφείο, χωρίς να χρειάζεται να βλέπω ανθρώπους που αντιπαθούσα. Και ο πρώτος καιρός ήταν χάρμα! Κανόνιζα εγώ τις ώρες που ήθελα να κάνω δουλειά και την ώρα που ήθελα να ζω. Την ώρα που θα έπινα καφέ και την ώρα που θα έστελνα κείμενα, την ώρα που θα έκανα μπάνιο και την ώρα που θα κατέβαζα και θα έκοβα πατρόν (η αλλαγή αντικειμένου που λέγαμε πριν).

Ο πρώτος καιρός ήταν υπέροχος. Πραγματικά. Κι αλλαγή αντικειμένου εξαιρετικά αναζωογονητική. Οντως δούλευα ό,τι ώρα ήθελα, όση ώρα ήθελα και είχα και τη ζωή μου. Δεν είχα κανένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μου, γιατί το αφεντικό μου ήμουν εγώ. Το πρωί ξυπνούσα κι ήθελα να πάω στη δουλειά, δηλαδή στο διπλανό δωμάτιο, να ανοίξω τη ραπτομηχανή, να διαλέξω υφάσματα, να βρω ιδέες, να κόψω πατρόν, να χαθώ για ώρες στο Pinterest. Οχι όπως πριν, που έβρισκα ό,τι δικαιολογία μπορείς να φανταστείς (ειδικά τα τελευταία χρόνια) για να μην σηκωθώ καν από το κρεββάτι.

Ολα κυλούσαν καλά κι ήρεμα. Κι ύστερα ήρθε η μικρή κι όλα άλλαξαν. Αν εξαιρέσουμε τον πρώτο καιρό που μου έδωσα άδεια για να βρω τους ρυθμούς μου, οι υπόλοιποι μήνες και μέχρι σήμερα κύλησαν με δυσκολία, πολλά νεύρα, απίστευτες ώρες χαμένου ύπνου, νεύρα, νεύρα και νεύρα. Και νεύρα, σε περίπτωση που δεν το ανέφερα. Και το σημαντικό, χωρίς μόνιμη, καθημερινή, βοήθεια. Στο μυαλό μου το είχα φανταστεί όλα τελείως διαφορετικά.

Εγινα εργαζόμενη στο σπίτι μαμά.

Γίνεται όμως αυτό; Οσες το έχουν δοκιμάσει ήδη ξέρουν πως η φάση είναι Mission Impossible. Για την ακρίβεια κάθε μέρα ένιωθα λες και κάποιος μου έβαζε μικρές παγίδες, όπως στα Goonies, booby traps, για να αναχαιτίσει την πορεία μου προς την ραπτομηχανή. Εκεί που έλεγα τώρα θα κάτσω να δουλέψω, ξυπνούσε και ήθελε γάλα. Αφού τάιζα και κοίμιζα, ξεκινούσα πάλι για το εργαστήριο στο διπλανό δωμάτιο και τσουπ, ξαναξυπνούσε και πάλι από την αρχή. Και φυσικά έπρεπε να βάλω πλυντήρια, να μαγειρέψω, να καθαρίσω, να μην ξεχάσω να κλείσω το τηλέφωνο για να μην την ξυπνήσει τώρα που κατάφερα κι έφτασα στο εργαστήριο. Και όταν έφτανε το βράδυ είχα κάνει ένα τεράστιο τίποτα, οι παραγγελίες καθυστερούσαν και φυσικά εγώ νύσταζα αφόρητα από την κούραση και τα απανωτά νυχτερινά ταϊσματα. Κι όταν είναι μωρά -λέω τώρα που έχει μεγαλώσει- είναι καλά. Γιατί ας πούμε, η δική μου η μικρή είχε και τις καλές της μέρες που όταν άκουγε τη ραπτομηχανή να δουλεύει, νανουριζόταν! Τότε, κάπως έβγαινε το ράψιμο, έστω και κουτσά – στραβά.

Κι ύστερα μεγάλωσε, κι έγινε ενός και περπάτησε και δεν μπορούσα στιγμή να την αφήσω από τα μάτια μου. Όποτε γύριζα για μια στιγμή την πλάτη μου να διαλέξω υφάσματα από το ντουλάπι, εξαφανιζόταν και βρισκόταν πάνω στον καναπέ και με κλίση του κεφαλιού προς το πάτωμα.

Κι η δουλειά στο σπίτι από όνειρο, έγινε όνειρο θερινής νυκτός. Εντάξει, ας μην ειμαι υπερβολική. Σίγουρα δεν έγινε εφιάλτης, όμως συρρικνώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Οπως και τα έσοδα. Ετσι, κάτι που στο παρελθόν χρειαζόταν μία ώρα για να γίνει, τώρα μπορεί να πάρει και εβδομάδα. Ώρες-ώρες πραγματικά ένιωθα σαν υπερήρωας με λουλουδάτη μπέρτα, σκούπα στο ένα χέρι, κατσαρόλα με πρασόριζο στο άλλο, ηλεκτρική σκούπα στο πόδι και ραπτομηχανή στο κεφάλι.

Ομως τελικά, κι αφού πέρασα πολλούς μήνες προσπαθώντας να καταλάβω τι κάνω λάθος και γιατί άλλες γυναίκες τα καταφέρνουν καλύτερα από μένα στον τομέα της εργασίας σε συνδυασμό με τη μητρότητα, το φιλοσόφισα κι αποφάσισα πως δεν είναι για όλους η καριέρα.

Δεν είμαι γυναίκα καριέρας. Δεν θα κυνηγήσω την προαγωγή. Θέλω μόνο να ράβω όμορφα πράγματα για μικρούς ήρωες, όπως η κόρη μου. Θαυμάζω αυτές τις πολύ δυναμικές γυναίκες, με το κινητό στο χέρι, το μωρό στο άλλο, τις πάνες στην τσάντα και το laptop στο κεφάλι (και την οικιακή βοηθό ή τη μαμά στο σπίτι, να τα λέμε κι αυτά).

Από την άλλη, λατρεύω πάρα πολύ αυτό που έχω επιλέξει σαν επάγγελμα κι ας μην μου βγάζει αυτή τη στιγμή ούτε καν τα προς το ζην. Ομως, προσπαθώ ή μάλλον έχω την πολυτέλεια να απολαμβάνω και τα δύο: και τη δουλειά που κάνω, όταν μπορώ να την κάνω και τη χαρά που μου δίνει η δημιουργία, αλλά και τον χρόνο που περνάω με την κόρη μου. Γιατί ας μην λέμε ψέμματα, κάποια στιγμή θα πάει παιδικό ή σχολείο κι εγώ θα μπορώ να κάνω τη δουλειά μου. Απλώς θα πρέπει να τη βάλω για λίγο στην άκρη. Όχι να την παρατήσω, σε καμία περίπτωση.

Για την ώρα, πλένω και σιδερώνω τη λουλουδάτη μου μπέρτα, σηκώνω τα μανίκια και ανακατεύω το πρασόριζο, όσο σκέφτομαι τι πατρόν να κατεβάσω σήμερα, φωνάζοντας στη μικρή να μη κάνει βλακείες με το σκυλί, που σε λίγο πρέπει να κατεβάσω για την απογευματινή της βόλτα.

Πηγή:brightsideofmom.gr

13 πράγματα που μου είναι δύσκολα να παραδεχτώ ως γονέας παιδιού με αναπηρία

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

sadwoman4

Είναι μερικές φορές δύσκολο να είμαι ειλικρινής ως γονέας παιδιού με αναπηρία προσπαθώντας καθημερινά να είμαι δυνατός για τα παιδιά μου και τους γύρω μου.Είτε είσαι κοντά σε μια οικογένεια με αναπηρία είτε όχι,ακολουθούν μερικά πράγματα  που μου είναι δύσκολο να παραδεχτώ αλλά θα ήθελα  να ξέρετε.

1.Μερικές φορές  νιώθω μοναξιά.

Ως  γονέας παιδιού με αναπηρία ,η απομόνωση είναι πραγματικότητα.Όταν κάποιες φορές τα πράγματα δυσκολεύουν, πολλοί ‘’φίλοι’’ εξαφανίζονται γιατί η κατάσταση είναι πολύ δυσκολη να την αντέξουν..Όσο όμορφο κι αν ακούγεται αυτό,ξέρω ότι ευγενικά οι ‘’φίλοι’’ αυτοί με αποφεύγουν και με απομακρύνουν από τη ζωή τους.

Ως γονέας παιδιού με αναπηρία είμαι σε μια μοναδική κατάσταση.Ξέρω ότι οι άλλοι δεν γνωρίζουν σε βάθος  τις λεπτομέρειες της  διάγνωσης του παιδιού μας ή τις ικανότητές του και αυτά οδηγούν σε συναισθήματα απομόνωσης.Αυτό χειροτερεύει με την απροθυμία των ανθρώπων να τις μάθουν. Χρειάζομαι αληθινούς φίλους  που έχουν τη διάθεση να αντέξουν μέχρι τέλους, όταν έρχονται οι δύσκολες ώρες.

2.Νιώθω εγκατάλειψη.

Μ’αρέσει να ακούω για το πόσο διασκεδαστικά περάσατε το βράδυ σας ή για οικογενειακές διακοπές αλλά αυτά τα όνειρα έχουν σβήσει για την οικογενειά μου. Μην μπερδεύεστε όμως με την έλλειψή μας για βόλτες.Η επιθυμία μας γι’αυτές υπάρχει.Απλώς είναι δύσκολο να ζητήσουμετην απαιτούμενη βοήθεια και έτσι συχνά μας αγνοούν.Θεωρητικά, έχουμε ‘’πολύ πρόβλημα’’ αλλά ας αποφασίσουμε εμείς ποιό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα.Παραμένουμε ικανοί και έχουμε τη διάθεση να βοηθήσουμε τους άλλους,να βγούμε με φίλους ή να μας συμπεριλάβουν σε βόλτες και events.

3.Τα λεφτά είναι πάντα ένα φλέγον θέμα

Πολλές οικογένειες με αναπηρία αγωνίζονται να πληρώσουν τα ιατρικά έξοδα που προκαλούν πονοκέφαλο και/ή τον ειδικό εξοπλισμό που χρειάζεται μερικές φορές.Κανένα δεν είναι οικονομικό και το να πάρεις βοήθεια μπορεί να είναι δύσκολο.

4.Λαμβάνω υπόψιν μου τις γνώμες σας αλλά εγώ γνωρίζω καλύτερα.

Μόνο ο χρόνος και η προσπάθεια φέρνουν αληθινές λύσεις και  έχω πολλή πείρα και από τα δύο.Μερικές φορές είναι προτιμότερο να περιορίζεις στο ελάχιστο τις γνώμες των άλλων και να προσφέρεις ένα χέρι βοήθειας.

5.Θα ήθελα πολύ να σας διδάξω  τα παιδιά σας ανοχή.

Ενώ μερικοί άνθρωποι με αναπηρία δεν μπορούν να απαιτήσουν ανεκτικότητα,οι αγαπημένοι τους όμως μπορούν.Αν το παιδί σας πειράζει ή εκφοβίζει τα παιδία μας, καθήστε να ακούσετε από μένα που είμαι συνηθισμένος να τσακώνομαι για τα παιδιά μου και δε θα διστάσω να φωνάξω δυνατότερα.

kids-disability

6.Απεχθάνομαι την πεποίθηση σας ότι το παιδί μας μεγαλώνοντας θα το ξεπεράσει.Επομένως σταματήστε να ρωτάτε.

Αυτή είναι κατά πολύ η πιο εκνευριστική ερώτηση που μου κάνουν ως γονέα με παιδί με αναπηρία.Ακούσαμε αυτήν την ερώτηση σχεδόν απ’όλους όσους έμαθαν τη διάγνωση του γιού μας.Αυτοί οι δήθεν καλοπροαίρετοι άνθρωποι ρωτούσαν και περίμεναν ανιχνευτικά για εγκυρότητα.Άρα για σας  το να είστε εντάξει με τη διάγνωση,πρέπει να είναι πρόσκαιρή;;Όποιοι και αν είναιοι όροι της διάγνωσης,οικογένειες σαν τη δική μου ασχολούνται με το εδώ και τώρα.

7.Είμαι κουρασμένος.

Ένα μεγάλο μέρος της διαγνωσης σημαίνει στέρηση ύπνου.Να είστε προσεκτικοί όταν μιλάτε για τις αυπνίες σας.Είμαι πολλά χρόνια σε έλλειψη ύπνου και ως αποτέλεσμασυχνά αισθάνομαι τις σωματικές και νοητικές επιπτώσεις.

8.Δεν ξέρω όλες τις απαντήσεις.

Ακόμα μαθαίνω και η κάθε μέρα φέρνει νέες προκλήσεις.Ερευνώ και κάνω όσες  περισσότερες ερωτήσεις μπορώ αλλά συνήθως μια νέα ερώτηση ακολουθεί τη λύση.Να είστε υπομονετικοί μαζί μου και με την οικογενειά μου.Προσπαθούμε για το καλύτερο.

9.Γνωρίζω καλά  τις ελλείψεις του παιδιού μου………

……….και μην εκτιμάτε να τις τονίζετε.

10.Χρειάζομαι συμπαράσταση.

Μπορεί να μην το λέω πάντα αλλά τη χρειάζομαι και αν ακούγεται ότι θέλω βοήθεια,πιθανά να θέλω.Χρειάζομαι προσφορά για να βγει η ‘’επίπονη δουλειά’’.Αυτά τα καθήκοντα μπορεί να απαιτούν να νιώσετε άβολα ή να χάσετ ε ύπνο αλλά είναι αυτά τα πράγματα που δε θα ξεχάσω.Μερικές φορές νιώθω ότι ζω σε μόνιμο χάος-βοηθήστε με να ξεφύγω.Κανένας δε μπορεί να αντέξει αυτό το είδος της ύπαρξης χωρίς να νιώθει έναν εκνευρισμό.Παρεμβαίνοντας για βοήθεια για αρκετό καιρό κάνει τον κόσμο διαφορετικό.

11.Το παρατηρώ όταν σταματάτε να ρωτάτε για τα παιδιά μου.

Το παιδί μου μπορεί να μην είναι στον κατάλογο των ηρώων ή στα αθλήματα,όπως τα τυπικά παιδιά αλλά έχει και αυτό προσόντα.Αναγνωρίστε την προσπάθεια που κάνει να πετύχει αυτά που τα υγιή παιδιά έχουν ώς δεδομένα.Σας εγγυώμαι ότι έχει εργαστεί πάνω σ’αυτά τα προσόντα για πολύ καιρό.

12.Χρειάζεται να ξεθυμαίνω.

Είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία να μεγαλώσω αυτό το παιδί με αναπηρία αλλά είναι πολύ στρεσσογόνα δουλειά.Μπορεί να είναι ‘’καταθλιπτικό’’ για σας να το ακούτε  αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα μου απ’την οποία δε μπορώ να δραπετεύσω.Παρακαλώ αφήστε μου ένα χώρο να μιλάω ειλικρινά και να ‘’ξεφορτώνω’’.Θέλω να κάνω το ίδιο για σας

13.Είναι δύσκολο να κινείσαι δημοσίως.

Είμαι υπό παρακολούθηση στους δημόσιους χώρους.Καταλαβαίνω τα έντονα βλέμματα και τους ψιθύρους.Λαμβάνω πράγματι υπόψιν μου τους άλλους,όταν οι καταστάσεις δυσχεραίνουν κια παρακαλώ κάντε το ίδιο.

Θέλω τέλος να ξέρετε

Το να είσαι γονέας παιδιού με αναπηρία αλλάζει την καρδιά και το μυαλό.Γονείς όπως εγώ μπορεί να έχουν την μεγαλύτερη κατανόηση και υπομονή που θα συναντήσετε. Παρ’όλο που αντιμετωπίζω μεγάλη δυσκολία με ένα χαμόγελο,μερικές φορές κι εγώ πληγώνω κάπου μέσα. Η ενοχή ότι δεν ξέρεις ή ότι δεν κάνεις αρκετά είναι μόνιμη. Συχνά νιώθω ότι τα πράγματα δε θα γίνουν καλύτερα και λαχταρώ τη φιλία που θα αντέξει.Α λλά να ξέρετε ότι εύχομαι να αλλάξω τον κόσμο προς το καλύτερο για παιδιά σαν το δικό μου. Θέλω και οι άλλοι να δουν το αληθινό δώρο ενός παιδιού με αναπηρία.

mom

______________

   Πηγή: newsitamea.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

30+1 υπέροχες ιδέες μανικιούρ στα χρώματα του Φθινοπώρου

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-00

Το Φθινόπωρο μπήκε για τα καλά! Ήρθε λοιπόν η ώρα να υιοθετήσετε τις νέες τάσεις της εποχής με κυρίαρχα χρώματα τις αποχρώσεις του καφέ, του ροζ, του κόκκινου, του μπορντό, του γκρι και γενικότερα των nude χρωμάτων.

Δείτε λοιπόν μια συλλογή από 31 υπέροχα σχέδια μανικιούρ και επιλέξτε το επόμενο σας σχέδιο!

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-31

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-01

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-02 (1)

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-03

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-04

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-05

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-06

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-07

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-08

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-09

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-10

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-11

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-12

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-13

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-14

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-15

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-16

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-17

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-18

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-19

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-20

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-21

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-22

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-23

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-24

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-25

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-26

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-27

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-28

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-29

yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou-30

 

Δείτε Περισσότερα: http://www.beautetinkyriaki.gr/2015/09/yperoxes-idees-manikiour-sta-xrwmata-fthinopwrou/#ixzz3memZIKtS

Μαμά μήπως εκπαιδεύεις το παιδί σου στο bullying;

Published Σεπτεμβρίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

girl

Μαμά μήπως εκπαιδεύεις το παιδί σου στο bullying;

Μια καθημερινή βόλτα στο bullying των μαμάδων

Είναι μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα. Κλείνεις την εξώπορτα του σπιτιού σου και βγαίνεις βόλτα στη γειτονιά σου. Αφού μοιράσεις κάνα δυο καλημέρες σε όσους γείτονες συναντήσεις τυχαία στο δρόμο, σταματάς στο γωνιακό μπακάλικο για να ψωνίσεις μερικά πραγματάκια που χρειάζεσαι.

«Καλημέρα κυρία Μαρία! Ένα κουτί γάλα, δύο σοκολάτες υγείας και ένα κιλό ρύζι. Λέω να κάνω γεμιστά σήμερα.»

Ξαφνικά νιώθεις τα βλέμματα όλων όσων βρίσκονται μέσα στο μαγαζί να αγριεύουν και η ατμόσφαιρα έχει γίνει αποπνικτική.

«Μη μου πεις ότι πίνετε ακόμα γάλα! Καλά, δεν ενημερώνεσαι καθόλου εσύ; Δε διαβάζεις;», με παίρνει από τα μούτρα η κυρία Μαρία.

«Δεν πιστεύω να θέλεις τις σοκολάτες για τα παιδιά!», πετάγεται η κόρη της κυρίας Μαρίας. «Τι μάνα είσαι εσύ; Μεγαλώνεις τα παιδιά σου με σοκολάτες! Άχρηστη!»

«Δεν ξέρεις πως το ρύζι έχει υψηλό γλυκαιμικό δείκτη; Απαγορεύεται ρητά. Πιάσε ένα πακέτο πλιγούρι.»

Αρπάζω το πλιγούρι άρον άρον, πληρώνω και φεύγω σαστισμένη. Καθώς περπατάω στο δρόμο και προσπαθώ να καταλάβω τι μου συνέβη πριν λίγο, ένα αυτοκίνητο σταματάει δίπλα μου και μια γυναίκα κατεβάζει το παράθυρο και μιλάει…μάλλον σε εμένα.

«Τι μούτρα είναι αυτά; Έχεις δει τον εαυτό σου στον καθρέφτη;»

«Καλέ τι ρούχα είναι αυτά που φοράς; Πού τα βρήκες;»

Το αυτοκίνητο απομακρύνεται κι εγώ έχω μείνει αποσβολωμένη και με τον εγωισμό μου στα πατώματα. Μαζεύω όση αξιοπρέπεια μου έχει μείνει και κατευθύνομαι προς το φαρμακείο της φίλης μου της Κικής.

«Γεια σου Κική μου! Θα ήθελα το εμβόλιο της ανεμοβλογιάς για τον γιο μου και ένα κουτί γάλα σε σκόνη.»

«Δεν είσαι με τα καλά σου! Εμβολιάζεις ακόμα τα παιδιά σου; Μπες στο ίντερνετ και διάβασε τις παρενέργειες. Εγκληματίας είσαι. Τόσες πηγές κι εσύ δεν διαβάζεις τίποτα!», μου λέει η φίλη μου η Κική.

«Μα ο γιατρός…», πάω να ξεστομίσω εγώ.

Και συνεχίζει μια πελάτισσα που έτυχε να βρίσκεται μέσα στο φαρμακείο: «Συγνώμη, δεν θηλάζεις; Τολμάς και δίνεις αυτό το δηλητήριο στα παιδιά σου; Αμόρφωτη! Ανενημέρωτη!»

«Μα, θηλάζω. Το γάλα είναι για τη γειτόνισσα.»

«Α! Κατάλαβα. Πόσο είναι το παιδί σου; Δύο; Και το θηλάζεις ακόμα; Δεν πιστεύω να το θηλάζεις και δημόσια. Ψυχασθενή, ανώμαλη, επιδειξία!», μου φωνάζει ένας ιατρικός επισκέπτης που τυγχάνει να είναι εκείνη την ώρα εκεί και φεύγει, γυρίζοντας την πλάτη του επιδεικτικά.

Τα παρατάω όλα και αρχίζω να τρέχω. Θέλω να φύγω. Μα τι έχουν πάθει όλοι; Γιατί τόσο μίσος; Πού πήγε η ευγένεια; Θεέ μου, σε τι κοινωνία ζω!

Πηγή:www.e-mama.gr