Αρχείο

All posts for the day 23 Σεπτεμβρίου 2015

Viral: Το συγκινητικό μήνυμα 6χρονου κοριτσιού προς τους χωρισμένους γονείς του (βίντεο)

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

to-sygkinitiko-minyma-6chronou-koritsiou-pros-tous-chorismenous-goneis-tou-pou-egine-viral-vinteo

Ενα 6χρονο κορίτσι με ωριμότητα που θα ζήλευαν ακόμη και ενήλικες, θέλησε να στείλει ένα μήνυμα προς τους γονείς του, λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση του χωρισμού τους. Το βίντεο έγινε Viral μέσα σε λίγες ημέρες με την μικρή Τιάνα να ζητά από τη μητέρα της να παραμείνει φίλη με τον πατέρα της και να μην τσακώνονται. Η Τσέρις Σέρι αποφάσισε να ανεβάσει στο facebook το βίντεο που τράβηξε με την μικρή της κόρη όταν αυτή θέλησε να ζητήσει μια… χάρη από τους γονείς της. Η μικρή Τιάνα ζήτησε από τους γονείς της να μείνουν φίλοι παρά το χωρισμό τους και από τη μητέρα της να προσπαθήσει να ήρεμη κατά τη διάρκεια του διαζυγίου.

Το βίντεο έχει μέσα σε λίγες μόνο ημέρες περισσότερα από 6 εκάτ. views με το 6χρονο κορίτσι να λέει στην αρχή «Μαμά είσαι έτοιμη να είσαι φίλη με τον μπαμπά;Δεν θέλω άλλους γονείς. Θέλω εσύ και ο μπαμπάς να είστε φίλοι. Προσπαθώ να είμαι ήρεμη. Κάνω το καλύτερο μέσα από την καρδιά μου. Θέλω η μαμά μου και ο μπαμπάς μου να είναι φίλοι. Θέλω όλοι να χαμογελούν»

 

Πηγή:www.philenews.com

Advertisements

Ένα μαθητικό κυλικείο πρότυπο!

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

περιμένοντας-στην-ουρά

«Χριστιάνα, τι καλό έχει σήμερα»;
-«Φρεσκοκομμένη φρουτοσαλάτα, σπανακόπιτα και σπιτικό κέικ. Μισό λεπτό να δω τον κατάλογο…. Α! Ναι, σήμερα έχει επίσης, γαλατόπιτα, μικρά τυροπιτάκια και αραβική πίτα».
-«Τέλεια, διψάω, τι θα πιεις»;
-«Φρεσκοστυμένο χυμό πορτοκάλι φυσικά τι άλλο»!

Είναι λίγο δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο παραπάνω διάλογος έγινε στο προαύλιο ενός σχολείου. Στο Δημοτικό Σχολείο Συκαμίνου Ωρωπού γεννήθηκε πριν από κάποιους μήνες μια καταπληκτική ιδέα η οποία κατέληξε σε μια προσπάθεια στην οποία συμμετείχαν, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς.

εν-ώρα-εργασίας

 

Η Διευθύντρια του σχολείου και η εκπαιδευτικός της Ε’ Δημοτικού μας εξηγούν:

«Η ιδέα μας γεννήθηκε από την ανάγκη μας για τη λειτουργία κυλικείου στο σχολείο μας. Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι θα ήταν χρήσιμο να δουν οι μαθητές μας βιωματικά τη λειτουργία του κυλικείου για ένα τρίμηνο. Παράλληλα, στο μάθημα της Γλώσσας την περίοδο αυτή μιλούσαμε για τη διατροφή. Ήταν λοιπόν ευκαιρία να μιλήσουμε για το τι πρέπει να έχει ένα σχολικό κυλικείο και μέσα από αυτό τα παιδιά να υιοθετήσουν καλές διατροφικές συνήθειες. Έτσι ξεκινήσαμε τη Δράση αυτή.

Κάθε εβδομάδα μία ομάδα αναλάμβανε τη λειτουργία του κυλικείου η οποία ήταν επιφορτισμένη για την παρασκευή των προϊόντων, τα οποία κατά ένα μεγάλο μέρος τα παρασκεύαζαν οι γονείς. Το πρωί στην προσευχή δύο παιδιά από την ομάδα ανακοίνωναν τι θα έχει το κυλικείο ενώ στο ταμείο υπήρχαν ειδικές αποδείξεις με τη φωτογραφία και την τιμή του προϊόντος. Η εκπαιδευτικός της τάξης που είχε αναλάβει και την οργάνωση της Δράσης συντόνιζε και την ομάδα.

προϊόντα

Τα οφέλη ήταν πολλαπλά:

● Έμαθαν κανόνες υγιεινής για την παρασκευή των τροφίμων.
● Βελτιώθηκαν οι επιδόσεις τους στα Μαθηματικά και συνειδητοποίησαν ότι τα Μαθηματικά είναι στη ζωή μας.
● Οι γονείς συμμετείχαν ενεργά και αυτό έδωσε χαρά όχι μόνο στους ίδιους αλλά και στα ίδια τα παιδιά.
● Έμαθαν να διαχειρίζονται χρήματα, να κρατάνε Βιβλίο Εσόδων – Εξόδων.
● Απέκτησαν συνήθειες καταναλωτή, όπως να δίνουν και να ζητάνε ή να περιμένουν τη σειρά τους για να εξυπηρετηθούν χωρίς να διαμαρτύρονται.
● Ανακάλυψαν το δυνατό πεδίο δράσης τους και τονώθηκε η αυτοπεποίθησή τους.
● Έγιναν υπεύθυνα.
● Όλα γίνονταν με πολύ κέφι, μεράκι, όρεξη και χαρά. Όλα τα παιδιά του σχολείου περίμεναν με ανυπομονησία την ημέρα του κυλικείου. Ήταν όλα ευτυχισμένα!!!!!

Η δράση αυτή θα συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά και μακάρι και το πρόγραμμα αυτό να υλοποιηθεί και σε άλλα σχολεία σε όλη την Ελλάδα.

Πηγή:www.infokids.gr

 

 

Συμβουλές από έναν μπαμπά σε μια μαμά που μεγαλώνει γιο!

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

clarence_ny_child_photographer.limghandler

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Η αντρική οπτική είναι διαφορετική, αλλά πάντα χρήσιμη όσον αφορά την ανατροφή ενός αγοριού. O συγγραφέας, δημοσιογράφος και μπαμπάς Tom Mattlack μιλάει από καρδιάς στις μαμάδες για όλα αυτά που μπορούν να κάνουν ή να μην…κάνουν.


1. Σκέψου τον άνθρωπο των σπηλαίων

Το λέει και η ψυχολογία. Οι γυναίκες από πολύ μικρές, βιώνουν δεκάδες, εκατοντάδες συναισθήματα. Τα αγόρια πάλι βιώνουν τα εξής τρία: Θυμό, λύπη και ευτυχία. Μην αρχίσεις λοιπόν να σκέφτεσαι γιατί άραγε να είναι κατσούφης την εκάστοτε στιγμή. Μπορεί απλώς να πεινάει, να θέλει τουαλέτα ή να θέλει να τρέξει. Μπορεί απλώς κάποιος να του πήρε το παιχνίδι και εκείνος να το θέλει πίσω. Και βέβαια με τίποτα δεν θέλει να πιάσει φιλοσοφική συζήτηση για το νόημα της ζωής, όπως ενδεχομένως να κάνει ένα κορίτσι.

2. Κοίτα το σώμα του και όχι το στόμα του
Όπως όλοι οι άντρες έτσι και ο μικρός σου γιος δείχνει αυτό που θέλει με το σώμα του, όχι με λέξεις. Όταν χοροπηδάει από καναπέ σε καναπέ σαν μαϊμού, είναι καλά. Όταν οι ώμοι του είναι γερμένοι προς τα κάτω, νιώθει άσχημα. Όταν είναι σιωπηλός, κάτι σοβαρό του συμβαίνει.

3.Όταν τον βλέπεις προβληματισμένο, απλώς αγκάλιασε τον

Τα αγόρια σπάνια χρησιμοποιούν λόγια για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Μπορεί να ξεσπάνε σε δάκρυα, ή να κλωτσάνε με θυμό μια μπάλα, αλλά ποτέ δεν θα σας εξομολογηθούν πώς νιώθουν. Η αγκαλιά είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να τον καθησυχάσεις. Και οι πολλές ερωτήσεις ο πιο ακατάλληλος

4. Ο Μπάτμαν ζει για πάντα
Τα αγόρια από πολύ μικρά, πιστεύουν στις σούπερ δυνάμεις. Ταυτίζονται με μυθικούς χαρακτήρες και από πολύ μικροί νιώθουν την ανάγκη να σώσουν τον κόσμο. Η μεγαλοψυχία είναι κομμάτι της αρρενωπότητάς του.

5. Η νίκη πάντα μετράει

Τα αγόρια θέλουν την πρωτιά. Πάντα βάζουν στόχους για να βγουν πρώτοι στα σπορ, στη δημοτικότητα, στο σχολείο, στο ύψος…. Δεν θα το  συζητήσει ποτέ με τη μαμά του αλλά θέλει να είναι καλός. Σε όλα. Η μαμά του μπορεί απλώς να τον βοηθήσει να γίνει καλός άνθρωπος. Για τα υπόλοιπα θα φροντίσει ο ίδιος.

6. Κι όμως και το ντύσιμο μετράει

Μπορεί να νομίζετε πως το ντύσιμο είναι σημαντικό μόνο για τα κορίτσια και το αγόρι σας το μόνο που χρειάζεται είναι ένα απλό T-shirt  και ένα τζην. Ναι, αλλά ποιο T-shirt  και ποιο τζην; Τα αγόρια ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για την εμφάνιση απ’ όσο πιστεύουν οι μαμάδες τους. Θέλουν να νιώθουν άνετα με αυτά που φορούν, θέλουν να δείχνουν cool, αλλά όχι κραυγαλέα.

7. Η ώρα του ύπνου είναι ιερή

Όλη μέρα, τρέχουν, είναι όρθια, λερώνονται, χτυπιούνται. Για τα αγόρια ο ύπνος είναι μια αληθινά σοβαρή υπόθεση. Γι’ αυτό αφήστε τα να κοιμηθούν οπουδήποτε. Και μόλις τα πάρει ο ύπνος χαϊδέψτε τα τρυφερά.

8. Μεγαλώστε τον όχι σαν τον άντρα που εσείς θα θέλατε,
αλλά σαν τον άντρα που κάθε γυναίκα θα επιθυμούσε να έχει δίπλα της

Πηγή:www.imommy.gr

Έχω καταπιεί τη μαμά μου | Ζωή Κουρουνάκου

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

motherhood_590_9

Γράφει:  

Μέχρι πρότινος πίστευα ότι είχα καταπιεί τον μπαμπά μου, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι η μαμά μου έχει την πρωτοκαθεδρία.

Όχι δεν είμαι καννίβαλος, ούτε ψυχοπαθής δολοφόνος. Και εσύ έχεις καταπιεί τη μαμά σου. Nαι, εσύ. Tη δική σου.

Aπό την ημέρα που γεννήθηκες, από την πρώτη σου ανάσα σε αυτόν τον κόσμο. Από την πρώτη σου επαφή μαζί της μέχρι και σήμερα.

Είσαι αυτή. Εξαρτημένος από την έλλειψη ή την υπερβολή της μαμάς σου.

Είσαι τα θέλω της, οι προσδοκίες της από εσένα, είσαι η συμπεριφορά της, οι σκέψεις της, τα νεύρα της, οι αγκαλιές της, τα όνειρα της για σένα.

Είσαι όλα αυτά και τα κουβαλάς κάθε λεπτό. Σου είναι δύσκολο να το αφομοιώσεις αλλά όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις θα ελευθερωθείς στην ενήλικη ζωή σου.

Είσαι ο καθρέφτης της μητέρας σου, η εικόνα που ήθελε εκείνη. Και αν δεν είσαι αυτό που ήθελε, τότε ενδόμυχα μια ζωή το προσπαθείς για να την ευχαριστήσεις. Κάποια από τα στοιχεία που κουβαλάς είναι δικά σου, κάποια δικά της που τα ανέπτυξες σιγά σιγά μεγαλώνοντας. Μόνο που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποια είναι τα πραγματικά δικά σου.

Την έχεις καταπιείς. Είσαι εξαρτημένος λέμε… Αποτοξίνωση χρειάζεσαι όχι να κάνεις εμετό… Γιατί όσο και να προσπαθείς να την αποβάλεις από τον οργανισμό σου, εκείνη θα είναι πάντα εκεί μέσα σου.

Να σου θυμίζει τα «λίγο» σου και τα «πολύ» σου. Να αγγίζει το μυαλό σου με τα λόγια της, να σε «οδηγεί» στις επιλογές σου, να ορίζει τα «θέλω» σου. Να εμφανίζεται μπροστά σου εκεί που δεν το περιμένεις. Στον πόνο σου, στην δύναμη σου. Είναι η μάνα σου λέμε… Δεν μπορείς να την ξεφορτωθείς όσο και να το προσπαθήσεις. Θα την κουβαλάς μέσα σου για πάντα.

Να εύχεσαι να είχες μια ισορροπημένη μάνα και να μην «κληρονόμησες» τύψεις, ενοχές και μια λαβωμένη αυτοεκτίμηση.

Να εύχεσαι να τα είχε βρει πρώτα και εκείνη μέσα της με την δική της μάνα για να μην σου φορτώσει τα δικά της «λίγο» και «πολύ».

Όπως και να’χει, οι δικές της ατέλειες είναι αυτές που σε βοήθησαν να ωριμάσεις. Και μακάρι να το πάρεις πρέφα γρήγορα και να μπορέσεις να διαχωρίσεις τα δικά σου «θέλω» από τα δικά της. Την δικιά σου προσωπικότητα από το δημιούργημα της.

Εσύ είσαι ο «κύριος» του εαυτού σου, δεν έχεις ανάγκη από δανεική «δύναμη».

Και μην ρωτήσεις πώς θα ξεφύγω από την εξάρτηση. Δεν θα ξεφύγεις. Απλά κάποια στιγμή αν είσαι τυχερός και συνειδητοποιήσεις πόσο εξαρτημένος είσαι, το ψάξεις μέσα σου αρκετά, το πεις πολλές φορές, ίσως να καταφέρεις να γυρίσεις μια μέρα να της πεις «Μαμά και εγώ σε αγαπάω, αλλά…», και να το εννοείς…. Και να μην σε πειράζει βρε αδερφέ πλέον η κουβέντα της, το βλέμμα της, το «λίγο» της και το «πολύ» της.

Να είναι ΟΚ.

Και εκεί κάπου παρακάτω θα καταλάβεις το δικό σου «λίγο» και «πολύ» και θα το μαζέψεις.

Για το δικό σου το παιδί.

Δεν πειράζει που έχεις καταπιεί την μάνα σου. Τουλάχιστον είχες μια μάνα να καταπιείς.

Πηγή:brightsideofmom.gr

Ο 17χρονος πρόσφυγας που ταξίδεψε από τη Συρία στη Λεσβο με το κουτάβι του, συγκίνησε όλο τον πλανήτη Πηγή: www.lifo.gr

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

886386_ASLAN_ROSE

Το βίντεο της Ύπατης Αρμοστείας με τον Aslan και την μικρή Rose που τον συνοδεύει στο δρόμο

για την ελπίδα

Λίγες μέρες νωρίτερα, η φωτογραφία ενός Σύρου πρόσφυγα που είχε διανύσει το δύσκολο προσφυγικό μονοπάτι από την πατρίδα του στη Λέσβο παρέα με τη γάτα του, έκανε το γύρο του κόσμου.   Ακολούθησε ένα κύμα φωτογραφιών που έδειχναν αρκετούς από τους ανθρώπους αυτούς να ταξιδεύουν με τα κατοικίδια τους, γνωρίζοντας πως αυτό θα δυσκολέψει την πορεία τους και μπορεί να εμποδίσει ακόμη και τη διέλευσή τους από τα σύνορα. Ωστόσο αυτοί που επιλέγουν να μην αφήσουν πίσω τα ζώα τους είναι πολλοί. Πρόσφατο παράδειγμα αυτής της ανθρώπινης στιγμής στο προσφυγικό δράμα,  είναι ο 17χρονος Aslan. Την περασμένη εβδομάδα, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έδωσε στη δημοσιότητα ένα σύντομο βίντεο με τον έφηβο να μας παρουσιάζει το μικρό του κουτάβι, τη Rose. O ίδιος εξηγεί στην κάμερα με παιδική αθωότητα και με τον πιο απλό τρόπο πως αγαπά πολύ τον σκύλο του και πως αυτό ήταν αρκετό για να αρνηθεί να φύγει χωρίς να την πάρει μαζί του στο 300 μιλίων ταξίδι από τη Δαμασκό στη Λέσβο.

Πηγή: www.lifo.gr

Δεύτεροι γάμοι και “μεικτές” οικογένειες: Μια πολύπλοκη και δύσκολη διαδικασία

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

oikogeneia-skia

Όταν τα προβλήματα σε ένα δεύτερο γάμο ξεκινούν από τον… πρώτο – Οι περισσότεροι ξαναπαντρεύονται χωρίς να έχουν εντοπίσει τα λάθη που τους έφεραν στο διαζύγιο την πρώτη φορά

 

Ζωή Στραβοπόδη-Τζιάνο
Ψυχοθεραπεύτρια – Οικογενειακή Σύμβουλος

Αν ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας αποτελούν από μόνα τους μια διαδικασία πολύπλοκη κατά την οποία ένα ζευγάρι καλείται να ενώσει δύο διαφορετικούς κόσμους, ένας δεύτερος γάμος και η δημιουργία μιας δεύτερης οικογένειας αποτελεί μια ακόμα πιο πολύπλοκη και δύσκολη διαδικασία αφού τα μέλη μιας τέτοιας οικογένειας θα κληθούν να χειριστούν πολλαπλά οικογενειακά συστήματα με διαφορετικές συνήθειες, ιδέες, αξίες και συμπεριφορές.

Όπως δείχνουν τα πράγματα, τα πιο συνηθισμένα προβλήματα σε ένα δεύτερο γάμο ξεκινούν συνήθως από … τον πρώτο, αφού οι περισσότεροι ξαναπαντρεύονται χωρίς να έχουν εντοπίσει τα λάθη που τους έφεραν στο διαζύγιο την πρώτη φορά και χωρίς να έχουν πραγματικά “λύσει” τα ζητήματα που τους απασχόλησαν στην πρώτη τους σχέση! Τα παρακάτω θέματα αποτελούν μερικές από τις πιο κοινές δυσκολίες που καλούνται να αντιμετωπίσουν τα ξαναπαντρεμένα ζευγάρια:

Οικονομικές υποχρεώσεις και διευθετήσεις:

Το πεδίο των οικονομικών διευθετήσεων μπορεί να εξελιχθεί σε αρένα διεκδικήσεων και φιλονικιών όχι μόνο μεταξύ των πρώην συντρόφων αλλά και μεταξύ του νέου ζευγαριού. Οι νέοι σύντροφοι συχνά νιώθουν ότι επιβαρύνονται τόσο πρακτικά όσο και συναισθηματικά από τις οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά ή τον/την σύντροφο από προηγούμενο γάμο. Πολλές γυναίκες βλέπουν τις απαιτήσεις της πρώην συζύγου ως εσκεμμένη προσπάθεια υπονόμευσης της νέας ζωής και της ευτυχίας του άντρα τους και συχνά θέλουν να έχουν λόγο στη διαχείριση των οικονομικών του δεσμεύσεων. Παρότι όσον αφορά τις οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά συνήθως όλοι συμφωνούν ότι είναι δικαιολογημένες, αν υπάρχει έντονη οικονομική στενότητα ή αν το νέο ζευγάρι θέλει να αποκτήσει δικά του παιδιά αλλά αναγκάζεται να το αναβάλλει λόγω οικονομικών δυσχερειών, μπορεί να έρθουν στην επιφάνεια συναισθήματα οργής και απογοήτευσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η νέα σχέση μπορεί να κινδυνεύσει.

Προβλήματα με τα πεθερικά:

Τα προβλήματα με τους γονείς ή και την ευρύτερη οικογένεια δεν είναι κάτι ασυνήθιστο σε έναν οποιοδήποτε γάμο, στους δεύτερους γάμους όμως η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη. Ανάλογα τη διάρκεια του προηγούμενου γάμου αλλά και αναλόγως αν το διαζύγιο επήλθε με φιλικούς ή όχι όρους, οι γονείς και τα πεθερικά των δύο συντρόφων μπορεί να νιώθουν αντιφατικά συναισθήματα λύπης για το διαζύγιο που επήλθε αλλά και χαράς για το νέο γάμο. Επίσης, στην περίπτωση που η ευρύτερη οικογένεια διατηρεί επικοινωνία ή φιλικές σχέσεις με τον / την πρώην σύντροφο είναι πιθανόν να προκύψουν ζητήματα “πίστης” και “αφοσίωσης”. Στην περίπτωση που οι σχέσεις αυτές δημιουργούν πρόβλημα στο νέο ζευγάρι είναι σημαντικό να τεθούν κάποια όρια για την προστασία της σχέσης τους.

Προβλήματα πίστης και αφοσίωσης:

Σε μια οικογένεια από “δεύτερο χέρι” μπορεί να μην είναι σαφές το ποιος ανήκει στην οικογένεια και ποιος όχι. Οι ιδέες περί πίστης και αφοσίωσης μπορεί να ποικίλουν στο μυαλό των διάφορων μελών της οικογένειας και αυτό να δημιουργεί ενοχές, θυμούς και εντάσεις. Για παράδειγμα ένας πατέρας μπορεί να νιώθει ενοχές που ξοδεύει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά της νέας του γυναίκας από ότι με τα δικά του. Σε άλλες περιπτώσεις τα παιδιά που οι γονείς τους έχουν χωρίσει μπορεί να νιώθουν ενοχές απέναντι στον απόντα φυσικό γονιό στην περίπτωση που τους αρέσει περισσότερο να ζουν με τον πατριό ή τη μητριά τους.  Παρεμφερές πρόβλημα μπορεί να αποτελούν τα παιδιά από διαφορετικούς γάμους που ζουν κάτω από την ίδια στέγη αλλά θεωρούν ότι ανήκουν σε ξεχωριστές οικογένειες. Η δυσφορία τους σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να εκφραστεί με κουβέντες όπως “εσύ δεν είσαι αδερφός μου”, “μη μιλάς έτσι στη μητέρα μου”, “δεν είσαι πατέρας μου και δεν μπορείς να μου πεις τι θα κάνω”… Τα όρια αυτά συνήθως τίθενται προκειμένου να διατηρηθεί η πίστη και η αφοσίωση σε αυτό που ο καθένας θεωρεί “πραγματική του οικογένεια”.

Παλιές συνήθειες και παγιωμένα μοτίβα συμπεριφοράς:

Σε έναν ιδανικό κόσμο, τα άτομα που βιώνουν την εμπειρία ενός διαζυγίου θα έπρεπε να την χρησιμοποιούν ως μοχλό για να συνειδητοποιήσουν τις προσωπικές τους ευθύνες και να δουν τα λάθη τους ώστε να μην τα επαναλάβουν στην επόμενη σχέση τους. Δυστυχώς όμως μια μεγάλη μερίδα ατόμων εστιάζουν αποκλειστικά στα λάθη των πρώην συντρόφων τους και αρνούνται να εστιάσουν στο ρόλο που έπαιξαν τα ίδια στο σενάριο της αποτυχίας του γάμου τους. Στις περιπτώσεις αυτές προχωρούν στη δημιουργία μιας νέας σχέσης κουβαλώντας στην ουσία τις ίδιες προβληματικές συμπεριφορές ή ανικανοποίητες ανάγκες που χαρακτήριζαν και την προηγούμενη σχέση τους.

Στην πραγματικότητα, η πιο σημαντική ίσως παράμετρος  για την επιτυχία ενός δεύτερου γάμου είναι το άτομο να αναλογιστεί και να κατανοήσει τι δεν πήγε καλά στην προηγούμενη σχέση του καθώς επίσης και να μη βιαστεί να δεσμευτεί σε ένα δεύτερο γάμο έως ότου έχει ξεπεράσει τα συναισθηματικά και πρακτικά προβλήματα που δημιουργήθηκαν από το διαζύγιο που προηγήθηκε. Τέλος, είναι καλό για τους δύο νυν συντρόφους να συνειδητοποιήσουν ότι αναγκαία προϋπόθεση για την ισορροπία της δικής τους σχέσης είναι μια σχετικά ήρεμη και ομαλή σχέση με τους πρώην συντρόφους και ότι θα πρέπει να συνεισφέρουν όσο μπορούν σε αυτό. Το σίγουρο είναι ότι ο παράγοντας “χρόνος” είναι καταλυτικός για την ομαλή διευθέτηση πολλών από τα προβλήματα που προκαλούνται από τις ιδιαιτερότητες μιας τέτοιας σχέσης.

Πηγή:www.protothema.gr

Παίξε, παιδί μου! | Ζωή Κοσκινίδου

Published Σεπτεμβρίου 23, 2015 by sofiaathanasiadou

Post-Carnival-Kids

Πριν από μερικές εβδομάδες και καθώς παρακολουθούσα τη 18 μηνών κόρη μου να παίζει στην άμμο με τα κουβαδάκια της και να τρώει και λίγη, γελώντας συνέχεια βλέποντας εμένα να τρέχω πανικόβλητη προς το μέρος της, προσπαθώντας να της ανοίξω το στόμα για να το καθαρίσω, άκουγα έναν φίλο -πολιτικό μηχανικό- από την παρέα, να λέει πως ο (8 χρόνων) γιoς του θα περάσει οπωσδήποτε στο Πολυτεχνείο και θα γίνει πολιτικός μηχανικός. «Κι αν του αρέσει κάτι άλλο;», ρώτησα με τρόμο στην φωνή και μάτια γουρλωμένα. «Θα περάσει πρώτα στο Πολυτεχνείο και μετά ας κάνει ό,τι θέλει». Η συζήτηση γινόταν κάπου μεταξύ σοβαρού κι αστείου, όμως εμένα με φρίκαρε πολύ και μου θύμισε τα δικά μου παιδικά, εφηβικά και μετεφηβικά χρόνια, όταν έπρεπε σώνει και ντε να γίνω δασκάλα και τίποτε άλλο. Γιατί οι δασκάλες έχουν άδεια τρεις μήνες τον χρόνο. Γιατί οι δασκάλες μπορούν να κάνουν οικογένεια πιο άνετα. Γιατί οι δασκάλες έχουν και θα έχουν πάντα δουλειά.

Δεν έγινα δασκάλα. Και είμαι ευτυχισμένη.

Ο διάλογος ήρθε και κούμπωσε με αυτό το άρθρο του George Monbiot που διάβασα στον Guardian για τη μανία των γονιών, κυρίως στον δυτικό κόσμο, να φορτώνουν τα παιδιά τους με δραστηριότητες που δεν συνάδουν με την ηλικία τους, με σκοπό να τα «εφοδιάσουν» με τα απαραίτητα όπλα για να βγουν 20 χρόνια μετά στην κοινωνία και να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, μόνα τους σε έναν κόσμο γεμάτο εταιρίες-καρχαρίες, που σκοπό έχουν να τους ξεσκίσουν για τα προσωπικά οφέλη των ιδιοκτητών τους, πετώντας τους ένα ξεροκόμματο (μισθός), για να τους επιβραβεύσουν. Πατ-πατ στην πλάτη και μόλις δεν μας κάνεις, προσλαμβάνουμε τον επόμενο απόφοιτο μεγάλου πανεπιστήμιου, με μεταπτυχιακά και ντοκτορά που ξέρει να σκύβει το κεφάλι, για να πάρει στο τέλος του μήνα έναν μισθό. Good job!

Κι όλα τα παραπάνω άρχισαν να βγάζουν νόημα, όταν στην παιδική χαρά όπου η κόρη μου επιδιδόταν στους γνωστούς ταλιμπανισμούς της ηλικίας της (μπουσουλάω στα χαλίκια αν και περπατάω κανονικά εδώ κι 6 μήνες, τρώω χώματα, βάζω πέτρες στην τσουλίθρα, κλπ), μια μαμά κι ενώ έκανε κούνια την 2 χρόνων κόρη της, την ρωτούσε πώς μετράμε μέχρι το είκοσι. Στα ελληνικά. Kαι στα αγγλικά.

Και τότε μου κλίκαρε: γιατί το κάνουμε αυτό στα παιδιά μας; Γιατί δεν τα αφήνουμε να παίξουν με την ησυχία τους; Γιατί δεν τα αφήνουμε να παίξουν τα παιχνίδια που προορίζονται για την ηλικία τους και συνεχώς τα «πιέζουμε» να κάνουν και κάτι άλλο παραπάνω, που θα τα κάνει να φανούν σπουδαία στα μάτια των γονιών των άλλων παιδιών που συναναστραφόμαστε; Τι προσφέρει σε ένα παιδί 2 ή 3 ετών να ξέρει να μιλάει στα αγγλικά; Γιατί να πιέσεις το παιδί σου να μάθει την προπαίδεια στα 5; Τι νόημα έχει να ξεκινήσει μια δεύτερη γλώσσα όταν καλά καλά δεν μιλάει σωστά τη δική του μητρική γλώσσα; Ποιός θα νοιαστεί αν το παιδί πάρει το Proficiency στα 14 αντί στα 16, νομίζεις πως θα μετρήσει στο βιογραφικό του 18 χρόνια μετά αν στο νηπιαγωγείο έμαθε ποιά είναι η τετραγωνική ρίζα του 81; Εγώ ακόμα πάντως δεν ξέρω να βρίσκω τις τετραγωνικές ρίζες. Μάλλον από αντίδραση γιατί έφαγα πολλά χρόνια να ακούω «ο Γιωργάκης πήρε το lower, εσύ ακόμα. Ο Γιωργάκης πήρε το Proficiency. Εσύ; O Γιωργάκης πέρασε στις πανελλήνιες. Εσύ; Ο Γιωργάκης έγινε δικηγόρος. Εσύ;» By the way, ο Γιωργάκης είναι υπαρκτό πρόσωπο κι όντως τα έκανε όλα αυτά.

Στο άρθρο του στον Guardian ο Monbiot μιλάει για μία νέα μόδα, όπου ειδικοί παιδαγωγοί αναλαμβάνουν με τεράστιες αμοιβές την ώρα να μάθουν στο 2 ετών παιδί σας μαθηματικά και λογοτεχνία! Να του μάθουν όλα τα απαραίτητα για να μπορεί να γίνει δεκτό σε νηπιαγωγείο περιωπής, για να καμαρώνει ο γονιός. Ο ίδιος γονιός που έχει ήδη αποφασίσει τι θα γίνει το παιδί του όταν μεγαλώσει για να τον κάνει αυτόν υπερήφανο. Κι ας ήθελε το παιδί να γίνει πυροσβέστης, ξέρω ‘γω, ή αστροναύτης ή ακόμα και ηθοποιός (φτου κακά).

Σκεφτήκαμε όμως ποτέ τι μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους σε αυτήν την ηλικία που δεν έχει ούτε ίχνος σκοτούρας; Γιατί τα παιδιά αδιαφορούν για το ποιός ξέρει να μετρά μέχρι το είκοσι στα ελληνικά και στα αγγλικά. Τα νοιάζει να βγουν έξω, να γίνουν «πωπός» -όπως λέμε στη Διδώ- να παίξουν με τα χώματα, να κυνηγηθούν, να πέσουν, να φοράνε χρωματιστά χανζαπλάστ στα πόδια τους για να καλύψουν τις γρατζουνιές τους, να μάθουν να κάνουν ποδήλατο και πατίνι, να ζωγραφίσουν τοίχους και πατώματα, να φάνε χώματα και άμμο και στο τέλος της μέρας να γυρίσουν σπίτι και να πέσουν για ύπνο κουρασμένα, αλλά ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ.

Και όταν πέσουν σε ύπνο βαθύ να ονειρευτούν τι θέλουν να γίνουν οταν μεγαλώσουν.

Αν με ρωτάτε αν έχω σκεφτεί τι θα ήθελα εγώ να γίνει η Διδώ όταν μεγαλώσει, με συγχωρείτε, αλλά δεν έχω να σας δώσω μια απάντηση. Ας γίνει δικηγόρος ή μπαλαρίνα ή δασκάλα χορού σε παιδακια ή φαρμακοποιός ή ηλεκτρολόγος ή μοδίστρα ή μεγαλοστελεχος εταιρίας ή ζωγράφος ή ποιήτρια ή καθαρίστρια ή μαγείρισσα ή μαμά ή μαθηματικός. Ας γίνει ό,τι ονειρευτεί. Αρκεί να είναι ευτυχισμένη. Και για να είσαι ευτυχισμένος δεν χρειάζεται να μάθεις στα 2 σου ποια είναι η τετραγωνική ρίζα του 81.

Πηγή:brightsideofmom.gr