Αρχείο

All posts for the day 22 Σεπτεμβρίου 2015

Σήμερα δεν ήθελα να είμαι μαμά

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

apofaseis3-598x330

γράφει η Lauren Hartmann για το babble

Αγαπώ τα παιδιά μου, πραγματικά. Τους το λέω τουλάχιστον 87 φορές κάθε μέρα… «απ” τη Γη ως τ” αστέρια» για να είμαι ειλικρινής. Πρόσφατα όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν αρκετά. Δεν φταίνε τα παιδιά μου, δεν είναι ότι έγιναν ξαφνικά ιδιαίτερα δύσκολα ή κάτι τέτοιο – πέρα από τις συνηθισμένες εκρήξεις θυμού και τις απαιτήσεις που έχουν τα μωρά, πράγματα που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι γονείς – απλά αισθάνομαι τα βάρη να με καταπλακώνουν. Για κάποιο λόγο, ακόμη και τα πιο μικρά πράγματα μου προκαλούν τεράστια απογοήτευση και η υπομονή μου φαίνεται να εξαντλείται πολύ πιο γρήγορα, τόσο που αισθάνομαι πως αποτυγχάνω τελείως στον ρόλο μου ως μαμά τον περισσότερο καιρό. Τις προάλλες έφτασα επίσης στα όριά μου, όταν μια σκέψη πέρασε απ” το μυαλό μου και άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπό μου δάκρυα αγανάκτησης:

«Κάποιες φορές εύχομαι να μην ήμουν μαμά».

Το γεγονός και μόνο ότι το σκέφτηκα με σόκαρε και με τρόμαξε λιγάκι. Δηλαδή… ΠΟΙΟΣ μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο; Δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ το πόσο εγωιστικό και φρικτό θα ακουγόταν κάτι τέτοιο σε άλλες γυναίκες… ιδίως σε γυναίκες που έχασαν το παιδί τους ή σε εκείνες που προσπαθούν απεγνωσμένα να συλλάβουν. Αν συνέβαινε ξαφνικά κάτι και έχανα τα παιδιά μου θα ήμουν συντετριμμένη. Ποτέ ούτε σε χίλια χρόνια δεν θα ευχόμουν να μην έχω τα παιδιά μου. Γιατί λοιπόν αισθάνομαι έτσι;

Αφού το συλλογίστηκα λιγάκι, συνειδητοποίησα πως υπάρχουν πολλά μικρά πραγματάκια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν καταλυτικά για αυτή τη σκέψη: ένα μωρό που δεν θέλει το μπουκάλι και σπάνια κάθεται να τραφεί από κάποιον άλλον (μετά βίας βρίσκω χρόνο για ένα ντους), ένα ανυπόφορα ιδιότροπο νήπιο που κάνει σκηνές ακόμη και για το πιο μικρό πράγμα, το να προσπαθείς μάταια να εργαστείς από το σπίτι ενώ επιχειρείς να φέρεις βόλτα τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού… κάποιες μέρες όλα αυτά είναι δυσβάσταχτα. Κανένα από αυτά όμως δεν αποτελεί τον βασικό λόγο που αισθάνομαι έτσι τελευταία. Συνειδητοποιήσα απλά το εξής γεγονός: αυτό το πράγμα που λέμε μητρότητα… δεν τελειώνει ΠΟΤΕ. Αυτό από μόνο του είναι το καλύτερο και το χειρότερο του να είσαι μαμά.

Όσο ευγνώμων είμαι για τα παιδιά μου και για το γεγονός ότι μου προσφέρουν απίστευτη ευτυχία, δεν ακυρώνει το γεγονός ότι το να είσαι γονιός είναι κάτι πολύ δύσκολο… μια δουλειά που δεν τελειώνει ποτέ. Δεν υπάρχουν αργίες, ούτε αναρρωτικές, ούτε διαλείμματα. Ακόμη και όταν τα παιδιά μου κοιμούνται, εγώ είμαι ακόμη στο πόδι γιατί μπορεί να ξυπνήσουν και να πεινάνε, να έχουν πονόκοιλο, ή απλά να έχουν δει έναν εφιάλτη. Παρόλο που αισθάνομαι ευλογημένη που απολαμβάνω μπόλικη βοήθεια (έχω έναν υπέροχο σύζυγο και οι παππούδες μας μένουν κοντά) το θέμαι είναι πως κάποιες φορές, τα παιδιά θέλουν απλά τη μαμά τους. Ο άντρας μου μπορεί να με υποκαταστήσει εξαιρετικά, αλλά είναι κάποια πράγματα που μπορώ να κάνω μόνο εγώ (ή που τα παιδιά μου αφήνουν μόνο εγώ να κάνω). Όπως είναι το να θηλάσω τον γιο μου ή να μιλήσω στην κόρη μου για το πώς να χρησιμοποιήσει το γιογιό. Μερικές φορές, χρειάζονται μια αγκαλιά μου. Ακόμη και όταν έχω το φαΐ στον φούρνο να καίει ή έχω αργήσει για ένα πολύ σημαντικό ραντεβού.

Μερικές φορές δεν έχω καν αρκετό χώρο για να αναπνεύσω, τόσο που νιώθω πως ασφυκτιώ. Τις στιγμές εκείνες όλα μου φαίνονται δυσβάσταχτα. Οι στριγγλιές του μωρού μου και οι κουταμάρες της κόρης μου καθώς χοροπηδά και στριφογυρνά μέσα στην κουζίνα, πράγματα που συνήθως με κάνουν απλά να στραβομουτσουνιάζω και τις στιγμές εκείνες μου τσιτώνουν τα νεύρα. Αισθάνομαι την ένταση να αυξάνεται και τον εκνευρισμό μου να αγγίζει τα όριά του. Είμαι σαν μια τσαγιέρα έτοιμη να βγάλει καπνούς.

Αισθάνομαι πως είμαι ένας απαίσιος άνθρωπος και μόνο που σκέφτηκα πως δεν θα ήθελα να είμαι μαμά, κι ας εννοούσα για μια στιγμή και μόνο. Τι κάνω λάθος;

Έστειλα λοιπόν ένα μήνυμα σε μια φίλη και μαμά που δεν θα με έκρινε για αυτό. Μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό να φανερώνεις σε κάποιον τις αδυναμίες σου και να του αποκαλύπτεις τις μύχιες σκέψεις σου, αλλά χαίρομαι που το έκανα. Ακούγοντας πως δεν ήμουν ο μόνος γονιός που αισθάνεται έτσι με έκανε να νιώσω απείρως καλύτερα. Πως ήμουν ακόμη μια «εντάξει» μαμά… πως ήμουν φυσιολογική.

Αυτή είναι λοιπόν η αλήθεια. Ίσως δεν ήθελα να είμαι μαμά σήμερα, ξέρω όμως πως θέλω να είμαι μαμά για πάντα. Ξέρω πως αγαπώ τα παιδιά μου και πως η σημερινή μέρα θα περάσει. Δεν ήταν η καλύτερή μου ή η πιο περήφανη μέρα για μένα ως γονιό, αλλά πάντοτε υπάρχει και το αύριο – μια νέα ευκαιρία να γίνω η μαμά που θέλω να είμαι.

Πηγή:mikroimegaloi.gr

Advertisements

Η δική μας ιστορία…

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

12ac80b6fdda073e46f27e2999f2dbe7_L

Γράφει: 

Από την ημέρα του γάμου μας (2010) έχουμε ελεύθερες επαφές… Πέρασε λίγος καιρός και άρχισα σε κάθε κύκλο και έπαιρνα θερμοκρασίες ή τεστ ωορρηξίας ή υπερηχογραφικό έλεγχο ή όλα μαζί…. Έχω πολυκυστικές ωοθήκες και οι κύκλοι μου είναι 45+ ημερών, οπότε έπρεπε να ξέρω πότε είναι οι γόνιμες.

Επαφές στις γόνιμες…..Αναμονή…. Καθυστέρηση…. Τεστ εγκυμοσύνης = Αρνητικό…. Έρχεται η περίοδος….και εγώ στα πατώματα….. Ο άντρας μου ούτε κουβέντα να πάει για εξετάσεις…Μου έλεγε ότι φταίει το άγχος μου, ότι δεν έχουμε τίποτα και να ξεκολλήσει το μυαλό μου… Αρκετές φορές είχαμε καυγαδίσει άσχημα…. Θεωρούσε ότι τα παιδιά που προκύπτουν από την εξωσωματική είναι παιδιά του σωλήνα! Τόσο κολλημένο ήταν το μυαλό του! Κατά βάθος όμως φοβόταν….

Εγώ ψυχολογικά χάλια… πιο πολύ γιατί δεν μπαίναμε σε φάση εξετάσεων…. γιατί δεν μου έφτανε το ότι άκουγα από παντού για εγκυμοσύνες και σε μένα τίποτα… είχα και τον άντρα μου να μου λέει τα δικά του και να τσακωνόμαστε!!!! Όλοι οι γύρω δε να λένε, αγχώνεσαι… μην αγχώνεσαι… το άγχος φταίει…

Δεν γίνεται 2 χρόνια να φταίει το άγχος λέμεεεεεεεεεεεεεεεεεε……….κάτι γίνεται!!!!!!!!!!!!!!

Κάποια στιγμή λύγισα… και ενώ ήμουν μόνη στο σπίτι έπεσα στα γόνατα και άρχισα να κλαίω… με αναφιλητά…. παρακάλεσα την Παναγία ή να μου δώσει παιδί, με όποιο τρόπο ή να με πάρει κοντά της (το ξέρω… υπερβολή αλλά έτσι ένοιωθα εκείνη τη στιγμή…. και γενικά αυτό νοιώθω!!!! ) Το όνειρο μου ήταν να κάνω μια όμορφη οικογένεια…στην ιδέα και μόνο ότι δεν…

Της ζήτησα να φέρει τον άντρα μου κοντά μου…δίπλα μου και όχι απέναντι μου! Να προσπαθήσουμε μαζί! (κοινώς να του αλλάξει μυαλά) και ένοιωσα ότι με άκουσε!!!!

Λίγο καιρό μετά, την Κυριακή των Βαϊων, και ενώ είχαμε πάει για ουζάκι …πάνω σε άσχετη στιγμή μου λέει: Πότε θα ξεκινήσουμε εξετάσεις????

Κάγκελο εγώ…. Κόντεψα να πνιγώ με το καλαμάρι…

Του λέω: τι εννοείς???

μου λέει…αυτό που λέω…πάμε για εξετάσεις να δούμε τι γίνεται….

Του λέω…θα πας ???

μου λέει ναι… για να δεις ότι όλα είναι καλά και να ηρεμήσεις!!!!

Μέσα στην τρελή χαρά εγώ!!!!!!!!! Πιο αισιόδοξη και σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά!!!!

Είπαμε να δοκιμάσουμε και τον κύκλο που ξεκινούσε και αν δεν, θα πηγαίναμε για εξετάσεις… τελικά αδιαθέτησα πάλι….. (αλίμονο….)

Ξεκινάμε εξετάσεις…πρώτη εγώ… 21/5 ορμονολογικές και 26/5 σαλπιγγογραφία…. και τσουπ….προβληματάκι!

Υπάρχει ένα ανατομικό/κατασκευαστικό θέμα με τις σάλπιγγες και ενώ είναι βατές, η μια έχει μια περιέλιξη στην είσοδο από όπου μπαίνει το ωάριο μόλις βγει από την ωοθήκη…. κατ’ επέκταση το ωάριο πέφτει στο κενό και δεν μπαίνει μέσα.. άρα δεν συναντάει το σπερματοζωάριο….

Εκτός αυτού πρέπει να ρυθμίσω την προλακτίνη μου και το θυροειδή που μέχρι τώρα δεν ήξερα ότι έχω!!!!, όπως επίσης και την ινσουλίνη και γλυκόζη και αυτά συντελούν στην υπογονιμότητα…. αυτά βέβαια διορθώνονται με χαπάκια…. που μου έγραψε ο ενδοκρινολόγος

Ο άντρας μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει…να μου λέει ότι θα κάνουμε ότι χρειαστεί και να μην αγχώνομαι….

Λίγες μέρες μετά παίρνουμε και τις απαντήσεις του σπερμοδιαγράμματος… Ολιγοσπερμία!

Η ψυχολογία του στο πάτωμα…έπρεπε να του δώσω χρόνο να το δεχτεί…. Κατά βάθος ήταν αυτό που φοβόταν! Ένα χειρουργείο που είχε κάνει σαν παιδάκι έμελλε να είναι ο λόγος για το πρόβλημα μας αφού ο γιατρός είχε κάνει ζημιά…

Τελικό πόρισμα….. Εξωσωματική!!!!!

Ξεκινάμε τις προσπάθειες για κατάψυξη σπέρματος, οι οποίες καταλήγουν στο κενό… Η ολιγοσπερμία έγινε ολιγοασθενοσπερμία…. Ο ουρολόγος μας συνέστησε θεραπεία 3 μηνών η οποία όμως δεν έκανε τίποτα απολύτως!!!!
Τελικά είχαμε κρυπτο – αζωοσπερμία!!!!!!!!!! Σπέρμα μηδέν!!!!!!!!!!

Κάθε φορά που βλέπαμε το πρόβλημα να μεγαλώνει ο σύζυγος μου να πέφτει ακόμα πιο πολύ! Ήθελε χρόνο να δεχτεί όλο αυτό… γιατί δεν έφταιγε εκείνος… κάποιος άλλος ήταν ο υπαίτιος!

Τον Μάρτιο (σχεδόν ένα χρόνο μετά) ξεκινάμε την προσπάθεια με το σκεπτικό ότι… αν δεν βρούμε στο φρέσκο, θα πάμε για βιοψία και αν δεν βρούμε ούτε εκεί θα δανειστούμε από τράπεζα (απόφαση συζύγου)!
Πάντα με τη βοήθεια της Παναγίας!!!!!!!!!!!!

8/3: 1η μέρα περιόδου…

22/3: Ωοληψία και βιοψία! 3 ωάρια (έκανα μικρή δόση ενέσεων) και στη βιοψία, Δόξα το Θεό, βρήκαμε αρκετό σπέρμα για 3 προσπάθειες!!!!!!!! Ο άντρας μου σίγουρος ότι δεν θα βρούμε τίποτα… μόλις του είπα τα αποτελέσματα με κοίταγε και δεν το πίστευε!

23/3: με ενημερώνουν από τη μονάδα ότι 1 ωάριο γονιμοποιήθηκε… τους ρωτάω αν υπάρχει περίπτωση να γονιμοποιηθεί άλλο… και μου είπαν ότι έχει συμβεί αλλά δύσκολα…
Λέμε δεν πειράζει… ένα και τυχερό!

24/3: με καλεί ο γιατρός μου και μου λέει ότι γονιμοποίηθηκε και 2ο… Τρελή χαρά εμείς!!!!!!!!! Πάμε για δίδυμα!!!!!!!!!!!!

25/3: Ανήμερα του Ευαγγελισμού Εμβρυομεταφορά!!!!!!!!! Είμαι σίγουρη για το αποτέλεσμα!!!!!!!!!!!

8/4: Χοριακή: 573 μονάδες!!!!!!!!!!!!!!!!!

Είμαι έγκυος και μάλιστα αφού η χοριακή μου είναι τόσο ψηλή είμαι σίγουρη ότι έρχονται τα διδυμάκια μας!!!!!!!!

10/4: Επανάληψη χοριακής 1168 μονάδες και το ταξίδι ξεκινάει!!!!!!!!!!!!!!!!

Στις 1/5 ακούσαμε 2 καρδούλες να χτυπάνε και κλαίγαμε σαν παιδιά! Είναι τα παιδάκια μας και τα περιμένουμε πως και πως τον Δεκέμβρη!!!!!!!!!!!!!
Είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνωμονούμε την Παναγία και τον γιατρό μας γι’ αυτό το δώρο!!!!!!!!

Από όλο αυτό έχουμε έρθει πιο κοντά και είμαστε ένα πια σε αυτό!!!! Ο άντρας μου να με εκπλήσσει καθημερινά από την πρώτη στιγμή των εξετάσεων με την συμπεριφορά του και τίποτα να μη θυμίζει την αρνητική στάση που είχε πριν…. τον λάτρεψα ακόμα πιο πολύ!!!!!!!!!!!!!

Όλες θα γίνουμε μαμάδες!!!!!!!!!!! Όλες!!!!!!!!!!!
Λίγη υπομονή και το σποράκι θα έρθει!!!

Ζητείστε δύναμη και βοήθεια από την Παναγία με όλη τη δύναμη της ψυχής σας και θα σας βοηθήσει!!!!!!!!!! Δεν υπάρχει περίπτωση!!!!

Αν το θέμα το έχει ο σύζυγος.. δώστε του χρόνο να το δεχτεί! Αν τον δείτε να ασχολείται με άσχετα πράγματα και να κάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτα είναι λογικό!!!
Προσπαθεί και ο ίδιος να το δεχτεί και γι’ αυτούς είναι πιο δύσκολο ακόμα!!!!
Να είστε κοντά με τους συζύγους σας και ο ένας να δίνει δύναμη και να στηρίζει τον άλλο!!!!

Πηγή:www.ivfforums.gr

Δυο ψυχές δε συναντιούνται ποτέ τυχαία!

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

436054600_c5a4daedf5_b

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας…
που μας κάνουν ευτυχισμένους…

απ΄την απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας…

Κάποιους τους έχουμε σε ολη τη διαδρομή στο πλάι μας…
βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε…
ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων μας…

Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους φίλους μας…

Επιπλέον…
η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους…
αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας…
Πολλούς από αυτούς…
τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές… φίλους Καρδιακούς…

Είναι ειλικρινείς…
είναι αληθινοί…
Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά…
ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους!!

Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι…
αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές…
ή για λίγες μέρες ή ώρες…
Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά χαμόγελα…
για όσο καιρό είμαστε κοντά τους…

 Μιλώντας για κοντά…
δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους…
εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών…
και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα…
μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου…

Περνάει ο καιρός… το καλοκαίρι φεύγει…
πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας…
μερικά γεννιούνται σ’ ένα άλλο καλοκαίρι…
και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές…

Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή μας είναι μοναδικό…
Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα κομμάτι από εμάς…

Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν πολλά…
αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα…

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας…
και η πιο προφανής απόδειξη…

πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν Π ο τ έ τυχαία!!

Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Πηγή:www.anapnoes.gr

«Δεν θέλω να μην γίνεις μητέρα εξαιτίας μου»

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

120005-mother-child

Με λένε Θεοδώρα και έχω ένα κοριτσάκι  2 χρονών που το μεγαλώνω μόνη μου από λάθος μου. Ένα λάθος που ξεκίνησε πρίν 10 χρόνια, τότε που παντρεύτηκα τον έρωτα της ζωής μου, τον μοναδικό άντρα που αγάπησα και που άφησα για έναν ηλίθιο φόβο, ένα λάθος.

Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε τυχαία στο ίντερνετ. Βγήκαμε, ξαναβγήκαμε και μετά από κάτι μήνες ήμασταν μαζί, τίποτα το αφύσικο.

Ύστερα από ένα χρόνο σχέσης, έφυγε για σπουδές στην Αγγλία και τον περίμενα 4 χρόνια μέχρι να γυρίσει. 4 χρόνια τηλέφωνα, sms, chat και αεροπλάνα. Όταν γύρισε, ήμασταν πιο δεμένοι από πρίν και ο γάμος πια ήταν θέμα χρόνου.

Παντρευτήκαμε και στην αρχή δεν συζητούσαμε για παιδί, θέλαμε μόνο να αναπληρώσουμε τον χαμένο χρόνο. Πήγαμε ταξίδια, διακοπές, βγαίναμε συνέχεια, το κάναμε συνέχεια και ο μήνας του μέλιτος κράτησε περισσότερο από μήνα, σχεδόν ενάμιση χρόνο. Τότε ήταν που αρχίσαμε να προσπαθούμε για παιδί.

6 μήνες μετά τίποτα. Ένα χρόνο μετά πάλι τίποτα. Οι μπηχτές από το περιβάλλον μου και το δικό του έδιναν και έπαιρναν. Δεν με επηρέαζαν ούτε τις υπολόγιζα, όταν όμως έχεις το άγχος σου κι αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως κάτι δεν πάει καλά, το τελευταίο που θέλεις είναι να σε αγχώνουν περισσότερο.

Πήγαμε σε ένα γιατρό και μετά σε δύο. Ψάξαμε όλες τις εναλλακτικές αλλά η εξωσωματική ήταν μονόδρομος. Το σπερμοδιάγραμμα δεν είχε βγεί καλό και όλα έδειχναν πως με τη φυσιολογική σύλληψη δεν είχαμε σχεδόν καθόλου πιθανότητες.

Ακολουθήσαμε πιστά όλο το τελευτουργικό (εξετάσεις, ορμονικές ενέσεις σε συγκεκριμένες ώρες, χάπια κλπ.) και έμεινα έγκυος με τη πρώτη. Η χαρά μας απερίγραπτη.

Τη Πρωτοχρονιά και μόλις 2 μηνών έγκυος, εκεί που όλοι γιόρταζαν και αντάλλασσαν ευχές και φιλιά και χρόνια πολλά, εμείς τρέχαμε να πάμε στο μαιευτήριο γιατί το αίμα δεν σταματούσε να κυλάει ανάμεσα στα πόδια μου. Απέβαλλα.

Όμως δεν το βάλαμε κάτω, 5 μήνες μετά ξανά από την αρχή. Απέβαλλα ξανά. Αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε, αυτός χωμένος στις τύψεις του, που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά όπως έλεγε, εγώ χωμένη στις δικές μου τύψεις που σκεφτόμουν πως αν είχα ερωτευτεί άλλον, θα ήμουν ήδη μητέρα.

Το πρωί ετοιμαζόταν ο κάθενας χωριστά για τη δουλειά, έπινε ο κάθε ένας τον καφέ του χωριστά και λέγαμε ένα σκέτο καλημέρα όταν μπορεί να βρισκόμασταν στη πόρτα. Το μεσημέρι τα ίδια. Υπήρχαν απογεύματα που καθόμουν παραπάνω στο γραφείο γιατί δεν ήθελα να γυρίσω στο σπίτι.

Ή που πήγαινα με κάποια φίλη για καφέ και έλεγα ότι έκανα υπερωρίες. Και μετά φαγητό σιωπηρά μπροστά στη τηλεόραση και αμηχανία όποτε έπεφταν διαφημίσεις με μωρά. Το σεξ ανύπαρκτο, το ίδιο και τα χάδια ή τα φιλιά. Είχαμε πρόβλημα.

Κάναμε άλλη μια προσπάθεια, αυτή τη φορά επειδή έπρεπε. Δανειστήκαμε λεφτά και κάναμε και τρίτη εξωσωματική. Στη τρίτη εξωσωματική δεν απέβαλλα γιατί απλά δεν έμεινα έγκυος. Θυμάμαι το τηλέφωνο να χτυπάει στο σπίτι, να παρακαλάω την Παναγία να μας χαρίσει ένα παιδί και ο γιατρός να μου λέει «Λυπάμαι…».

Όταν γύρισε ο άντρας μου στο σπίτι και του το είπα, την επόμενη μέρα έκανε αίτηση διαζυγίου και τη μεθεπόμενη έφυγε από το σπίτι. «Δεν θέλω να μην γίνεις μητέρα εξαιτίας μου» ήταν η τελευταία του κουβέντα.

Έκλαψα, παρακάλεσα, του είπα ότι δεν με ένοιαζε να κάνω παιδί αν δεν ήταν μαζί του αλλά δεν με άκουγε. Μου είπε μόνο «Αν δεν σε ενοχλούσε δεν θα φερόσουν έτσι» και είχε δίκιο. Το διαζύγιό μας βγήκε πολιτισμένα και σχετικά γρήγορα.

Ο Γιάννης, ο πρώην άντρας μου, ζήτησε μετάθεση και έφυγε για άλλη πόλη και εγώ άφησα το σπίτι μας και γύρισα στο πατρικό μου.  Ξανά ελεύθερη, ξανά από την αρχή. Μετά από ένα χρόνο γνώρισα κάποιον και έμεινα έγκυος πολύ γρήγορα, σε μόλις 6 μήνες σχέσης. Όταν έμαθε ότι ήμουν έγκυος, έμαθα ότι ήταν παντρεμένος.

Και φυσικά εξαφανίστηκε υπό την απειλή «Μην τολμήσεις να πείς τίποτα στη γυναίκα μου γιατί δεν θα σε βρούν ζωντανή». Μπορούσα να κάνω έκτρωση, ήμουν μόλις λίγων εβδομάδων. Φυσικά δεν έκανα και πρίν δυο χρόνια με τη στήριξη των δικών μου, γέννησα τη κόρη μου. Το πρώτο τηλεφώνημα που έλαβα στο δωμάτιο ήταν από τον Γιάννη. «Είδες που έγινες μαμά; Να σου ζήσει!» μου είπε και έκλαψα πικρά.

Γιατί ήξερα πως μ’ αγαπούσε και ήξερε πως τον αγαπούσα ακόμα. Αλλά ήταν πια παντρεμένος και εγώ ανύπαντρη μαμά. Στην αρχή μας χώριζε μια πόλη κι ύστερα δύο εντελώς αντίθετες ζωές, η δική του και η δική μου.

Γιατί κανείς από τους δυο μας, δεν προσπάθησε αρκετά, γιατί αφήσαμε την ιδέα του παιδιού να μπεί εμπόδιο στη ζωή μας, γιατί πιστεύαμε πως αυτό θα μας ολοκλήρωνε ενώ μας άφηνε μισούς.

Γιατί άφησα τον έρωτα της ζωής μου να βγεί απ΄τη ζωή μου πιστεύοντας πως η μητρότητα είναι πάνω απ’ όλα, πως δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό από το να γίνεις μάνα ενώ υπάρχει πιο ιερό: Να είσαι απλά ευτυχισμένος. Κι εγώ το είχα και το έχασα. Μακάρι μια μέρα οι δρόμοι μας να ανταμώσουν πάλι και να είμαστε ξανά μαζί , οι τρείς μας: Εγώ, αυτός και η κόρη μου!

Θεοδώρα

*δημοσιεύθηκε στο μονογονικό φόρουμ του singleparent.gr

Πηγή:www.tilestwra.com

Συγκλονιστικό βίντεο: Μωρό γεννιέται με θραύσμα στο κεφάλι μετά από βομβαρδισμό στη Συρία

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

yr

Η ανακούφιση στα πρόσωπα των γιατρών όταν ακούν το πρώτο, θριαμβευτικό κλάμα της μικρής είναι πραγματικά συγκινητική

Ένα συγκλονιστικό βίντεο είδε σήμερα το φως της δημοσιότητας, το οποίο αποτυπώνει την αγωνιώδη προσπάθεια των ιατρών στο Χαλέπι της Συρίας να σώσουν ένα κοριτσάκι που γεννήθηκε με θραύσμα στο κεφάλι, μετά από βομβαρδισμό της πόλης του.

Οι ιατροί που απεικονίζονται στο βίντεο αναγκάστηκαν να εκτελέσουν επείγουσα επέμβαση καισαρικής τομής στη μητέρα, η οποία κατέφθασε τραυματισμένη μετά από έναν βομβαρδισμό στις εγκαταστάσεις του Aleppo City Medical Council, μίας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που παρέχει ιατρικές υπηρεσίες στο Χαλέπι.

Στο δραματικό βίντεο βλέπουμε το μικροσκοπικό μωράκι να ξεπροβάλλει από την κοιλιά της μητέρας του με ένα θραύσμα καρφωμένο στο μέτωπό του και τις προσπάθειες των γιατρών να το βοηθήσουν να ανασάνει, τρίβοντας το σωματάκι του και καθαρίζοντας τους αεραγωγούς του.

Η ανακούφιση στα πρόσωπά τους όταν ακούν το πρώτο, θριαμβευτικό κλάμα της μικρής είναι πραγματικά συγκινητική.

Όπως αναφέρει η Daily Mail, τόσο το βρέφος όσο και τη μαμά του είναι καλά και θα παραμείνουν στην κλινική του Χαλεπίου μέχρι να αναρρώσουν πλήρως.

yr1

yr2

 

Πηγή:www.protothema.gr

 

 

Ταινία κινουμένων σχεδίων για την πίεση που δέχονται οι μαθητές στο σχολείο

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

children

Το «Children» ρίχνει μια κριτική ματιά στην εμμονή του εκπαιδευτικού συστήματος με την τελειότητα. Το «Children» είναι μια μικρή ταινία κινουμένων σχεδίων που εξερευνά τη σκοτεινή πλευρά της εκπαίδευσης. Δημιουργήθηκε από τον Ιάπωνα εικονογράφο Okada ​​Takuya, και απεικονίζει έναν γκρίζο κόσμο, μια γκρίζα γειτονιά, ένα γκρίζο σχολείο με γκρι τάξεις.

Σε αυτό κάθονται σε σειρές γκρι παιδιά, που ξεχωρίζουν μεταξύ τους από τον αριθμό στη σφραγίδα που βρίσκεται στο κεφάλι τους. Είναι μια ταινία που προκαλεί τη σκέψη με πολλούς τρόπους, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά ΔΕΝ αντιμετωπίζονται ως άτομα εντός του εκπαιδευτικού συστήματος, και πώς μπαίνουν σε καλούπια, σαν τα πρόβατα. Μας αναγκάζει, επίσης, να εξετάσουμε την τεράστια πίεση που δέχονται τα παιδιά από τη στιγμή που ξεκινούν το σχολείο, και πόσο βαρετές μπορεί να είναι οι σπουδές τους. Πού χωράει το παιχνίδι με τόση εργασία και μελέτη για τις εξετάσεις; Πώς η πίεση του να πάρουν ΑΡΙΣΤΑ, τα επηρεάζει ψυχικά; Τα γκρίζα παιδιά κάθονται ήσυχα μέρα με τη μέρα, εργάζονται σκληρά για να πάρουν τους καλύτερους βαθμούς, για να κερδίσουν την επιβράβευση του δασκάλου τους.

Ένα αγόρι αισθάνεται την πίεση να ξεχειλίζει μέσα του, καθώς περιμένει στην ουρά για να πάρει τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις. Εκρήγνυται ως αντίδραση ενάντια στην συνεχή πίεση, εμπνέοντας και τους υπόλοιπους μαθητές να κάνουν το ίδιο …

Πηγή:xenesglosses.eu

Γκρίνια και κλαψούρισμα… τέλος!

Published Σεπτεμβρίου 22, 2015 by sofiaathanasiadou

cd392569135464eab0df44eb4f229134_XL

Παιδιά με αυτοπεποίθηση, ανεξάρτητα και δυναμικά. Αυτό είναι ο στόχος των περισσότερων γονιών. Διαβάζουν βιβλία, παρακολουθούν σεμινάρια και ενημερώνονται διαρκώς. Φυσικά η απογοήτευση είναι τεράστια όταν συνειδητοποιούν ότι, παρά τις προσπάθειες, τα παιδιά τους κλαψουρίζουν και γκρινιάζουν διαρκώς.

Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό και ποιος είναι ο σωστός τρόπος αντίδρασης;

Η απάντηση διαφέρει ανά ηλικία, αλλά, σε γενικές γραμμές, οι ειδικοί υποστηρίζουν ομόφωνα ότι είναι μία φυσιολογική αντίδραση για όλα τα παιδιά του κόσμου.

  • Παιδιά έως 2 ετών

Τα παιδιά ηλικίας έως δύο ετών, δεν έχουν ακόμη αναπτύξει επαρκώς την ικανότητα της ομιλίας. Δεν έχουν ακόμη αναπτύξει το απαραίτητο λεξιλόγιο για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Θέλουν να εκφράσουν άρνηση, απογοήτευση, ακόμη και θυμό και δεν μπορούν. Έτσι, καταλήγουν να κλαψουρίζουν και να γκρινιάζουν, ακριβώς όπως τα μωρά κλαίνε για να επικοινωνήσουν. Η αμέσως επόμενη επιλογή είναι το κλαψούρισμα. Συγκεκριμένοι παράγοντες λοιπόν, όπως η κόπωση, η πείνα ή μία λερωμένη πάνα, μπορεί να οδηγήσουν σε παρατεταμένο κλαψούρισμα κι εσείς να καλείστε να μαντέψετε τι ακριβώς συμβαίνει.

Πως το αντιμετωπίζετε: Αρχικά θα πρέπει να προσέχετε το πρόγραμμα του παιδιού. Μην το κουβαλάτε στα μαγαζιά, εάν πλησιάζει η ώρα του ύπνου και μην καθυστερείτε το μεσημεριανό του φαγητό.

Η ψυχραιμία είναι ο πρώτος κανόνας όταν ένα βρέφος γκρινιάζει και κλαψουρίζει. Εάν, για παράδειγμα, το μωρό σας κλαψουρίζει επειδή δεν μπορεί να περιμένει 10 λεπτά μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, ξεγελάστε το. Δώστε του την αμέριστη προσοχή σας και προσπαθήστε να του αποσπάσετε την προσοχή. Μπορείτε ακόμη να του δώσετε και κάτι μικρό να τσιμπήσει μέχρι να έρθει το κανονικό γεύμα.

Έχετε υπόψη ότι πολλά παιδιά αυτής της ηλικίας, δεν καταλαβαίνουν καν ότι κλαψουρίζουν. Είναι η φυσική τους αντίδραση σε σωματικές τους ανάγκες. Αντί λοιπόν να δυσανασχετείτε και να φωνάζετε στο παιδί «Μα γιατί μιλάς έτσιιιιιιιι;» καλύτερα να προσπαθήσετε να το κάνετε να γελάσει και να αναρωτηθείτε ποια είναι η βασική αιτία της γκρίνιας.

  • Παιδιά 3 έως 5 ετών

Όπως και πριν, έτσι και σε αυτή την ηλικιακή ομάδα, η βασική αιτία είναι η απογοήτευση. Υπολογίστε, παράλληλα, ότι σε αυτή την ηλικία τα παιδιά βιώνουν πολλές αλλαγές. Ξεκινούν παιδικό σταθμό, συνήθως αποκτούν αδελφάκι, γίνονται «μεγάλα» παιδιά, βγάζουν την πάνα, κόβουν την πιπίλα και κοιμούνται σε «μεγάλο» κρεβάτι… Όλα αυτά είναι σημαντικές αλλαγές που κάνουν τα παιδιά να αναζητούν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή.

Πώς το αντιμετωπίζετε: Ένα προτέρημα που έχουν τα παιδιά είναι η αίσθηση του χιούμορ και η διαρκής αναζήτηση παιχνιδιού και χαράς. Ακριβώς σε αυτά θα πρέπει να απευθυνθείτε. Μία μαμά εφηύρε το «κουβαδάκι της γκρίνιας». Κάθε φορά που η μικρή της κόρη κλαψουρίζει, της ζητάει να ρίξει όλη της την γκρίνια στο κουβαδάκι και να χρησιμοποιήσει και πάλι τη «χαρούμενη φωνή» της. Συνήθως πιάνει και η κορούλα της επιστρέφει με ένα χαμόγελο και το κουβαδάκι ανά χείρας. Κάθε φορά, η μαμά δεν ξεχνάει να την ευχαριστήσει που μιλάει και πάλι με τη «χαρούμενη» φωνή.

Ένα άλλο κόλπο είναι να απαντάτε στην γκρίνια ψιθυρίζοντας. Εδώ, απευθύνεστε στην ανάγκη των παιδιών να μιμούνται τους μεγαλύτερους. Εάν επιμείνετε να μιλάτε στο παιδί ψιθυρίζοντας, θα δείτε ότι σε λίγο θα χαμηλώσει τους τόνους για να μπορέσει να σας ακούσει και θα αρχίσει να σας μιμείται ψιθυρίζοντας κι εκείνο.

Από την ηλικία των 4 ετών, τα περισσότερα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι οι ενέργειές τους έχουν επιπτώσεις. Έτσι, μπορείτε απλώς να τους πείτε: «Λυπάμαι, αλλά όταν μιλάς έτσι δεν καταλαβαίνω τι λες. Μίλησε με την κανονική σου φωνή για να συζητήσουμε αυτό που θέλεις». Εάν επιμένει να κλαψουρίζει, θα πρέπει να βρείτε τη δύναμη να αγνοήσετε το παιδί, μέχρις ότου σας μιλήσει κανονικά.

Αυτό βεβαίως δεν είναι εύκολο. Ελάχιστοι είναι οι γονείς που μπορούν να υπερηφανευτούν ότι ποτέ δεν υποχώρησαν στην παιδική γκρίνια. Να θυμάστε όμως, ότι το κλειδί σε ότι αφορά στα παιδιά είναι πάντα η συνέπεια, όποια γραμμή κι αν έχετε επιλέξει.

Πηγή: Parenting.com

Επιμέλεια – Μετάφραση: Κατερίνα Παράσχου

Διαβάστηκε στο:www.letsfamily.gr