Το παράπονο της μάνας #1: Η πωλήτρια και η φούστα

Published 21 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

fousta-kyklos.jpg__300x340_q85_crop_upscale

Το παράπονο της μάνας #1: Η πωλήτρια και η φούστα

Ξέρω πως δεν είμαι η ιδανική πελάτισσα. Μπαίνω σαββατιάτικα και με θράσος στο μαγαζί σου κρατώντας, για ευνόητους λόγους, σφιχτά από το χέρι δύο μικρούς ταραξίες, ετών 3 και 5. Το βλέμμα σου τα λέει όλα. Αλλά εγώ με ακόμη περισσότερο θράσος και αποφασισμένη να διαψεύσω τις όποιες προσδοκίες σου, χαμογελάω ευγενικά.

“Γεια σας. Θα ήθελα μια ψηλόμεση φούστα.”

“Φυσικά, περιμένετε”, μου λες και συνεχίζεις να εξυπηρετείς την μία και μοναδική πελάτισσα σου.

Τύχη βουνό σκέφτομαι εγώ που ξεκίνησα στη μία το μεσημέρι του Σαββάτου να αγοράσω μια ψηλόμεση φούστα. Πρέπει να πάω σε μια βάφτιση βλέπεις αύριο και η τελευταία φορά που αγόρασα κάποιο ρούχο ήταν…δεν θυμάμαι πότε ήταν. Και εννοείται πως περιμένω. Υπομονετικά στην αρχή. Την ίδια στιγμή προσπαθώ να απασχολήσω τους δύο μικρούς ταραξίες που μπήκαν σε ένα μαγαζί γεμάτο χρώματα και άγνωστα γι’αυτούς αντικείμενα, γεμάτο καθρέφτες και κρυψώνες – σωστός παράδεισος για έναν μικρό εξερευνητή – για να μην αρχίσουν την εξερεύνηση και ότι συνεπάγεται αυτή και να μην γίνω από “εκείνες” τις μαμάδες. Ξέρεις…αυτές που αφήνουν τα παιδιά τους…να εξερευνούν.

Τους δείχνω έναν καναπέ σε περίεργο σχήμα, τους βάζω να κάτσουν πάνω και τους λέω πως είναι βαρκούλα, τους μιλάω για το σχολείο και για τον Κωστάκη που έφαγε δύο ολόκληρες μπανάνες χθες το απόγευμα. Και φυσικά περιμένω. Στην αρχή η κατάσταση είναι υπό έλεγχο και – δε θα στο κρύψω – νιώθω και μια περίεργη ικανοποίηση που τα καταφέρνω τόσο καλά. Η ώρα που περνάει όμως δεν είναι σύμμαχος μου, καθώς ο Κωστάκης και οι μπανάνες του δεν έχουν πια κανένα ενδιαφέρον και οι δύο μικροί εξερευνητές παύλα ταραξίες αρχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν τόσο καλά. Να εξερευνούν! Εγώ στο μεταξύ δεν έχω την πολυτέλεια να ψάξω μόνη μου ανάμεσα στις κρεμάστρες, γιατί εννοείται πως δεν μπορώ να χάσω από τα μάτια μου τους Ροβινσώνες. Και περιμένω…περιμένω…

Εσύ συνεχίζεις να ασχολείσαι με τη μία και μοναδική πελάτισσα σου, γελώντας και αναλύοντας σχολαστικά και απελπιστικά αργά τα νέα μιας Μαρίας που έγινε κουμπάρα το προηγούμενο Σάββατο. Δεν με αγνοείς, όχι προς Θεού – ξέρεις ότι είμαι εκεί και γυρνάς κάθε τόσο και μου χαμογελάς ωσάν να περιμένεις να απαντήσω με ένα χαμόγελο. Απλά θεωρείς πως δεν θα τα καταφέρω να αγοράσω μια ψηλόμεση φούστα με δύο αγοράκια, ετών 3 και 5 να στριφογυρίζουν γύρω από τα πόδια μου. Και τι στο καλό, ας έρθω μια άλλη μέρα χωρίς τους ταραξίες που είναι έτοιμοι να ανέβουν στη βαρκούλα και να ποδοπατήσουν την όποια αξιοπρέπεια έχω ως μαμά που δεν θέλω να φαίνομαι από “εκείνες” τις μαμάδες.

Το παράπονο της μάνας #1 Η πωλήτρια και η φούστα

Ούτε που σου περνάει από το μυαλό πως για να έρχομαι στο μαγαζί σου στη μια το μεσημέρι του Σαββάτου μέσα στη ζέστη με δύο μικρά παιδιά σφιχτά κρατημένα από το χέρι, απλά δεν έχω την επιλογή να έρθω μόνη μου.

Πεισμώνω και περιμένω.

Ο χρόνος διαστέλλεται και η θεωρία της σχετικότητας επιβεβαιώνεται σε όλο της το μεγαλείο μέσα σε ένα κατάστημα με ρούχα.

Ο επιμένων νικά όμως λέει ο λαός και αφού βλέπεις ότι δεν λέω να το βάλω κάτω, επιτέλους ασχολείσαι με την ψηλόμεση φούστα μου και μου δίνεις μια σε μαύρο χρώμα που μου αρέσει, για να την δοκιμάσω. Μπαίνω στο δοκιμαστήριο, φυσικά με τους δύο μικρούς ταραξίες από το χέρι και αρχίζω τα ακροβατικά. Έχεις δει άνθρωπο να ξεντύνεται και να ντύνεται, χρησιμοποιώντας συγχρόνως τεχνικές μαρκαρίσματος και αφήγησης; Τα καταφέρνω όμως και…

Αυτή η φούστα δεν είναι ψηλόμεση!

Μπορώ όμως να την σηκώσω και να γίνει ψηλόμεση, μου απαντάς και συγχρόνως την σηκώνεις την ώρα που κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Και φυσικά αποκαλύπτεις τους αστραγάλους μου και νιώθω ότι έχω κάνει ταξίδι στο χρόνο και συγκεκριμένα στη δεκαετία του ’30.

Φυσικά ντύνομαι στα γρήγορα και χαιρετάω κι εσένα και τον αυτοσεβασμό μου. Βγαίνοντας από το μαγαζί σου κοιτάω φευγαλέα τον εαυτό μου σε έναν από τους καθρέφτες. Με το μαλλί σηκωμένο σε έναν ατημέλητο κότσο κι ένα μακό μπλουζάκι ριγμένο πρόχειρα πάνω από ένα τζιν σορτσάκι – ότι κατάφερα δηλαδή να ενδυθώ φεύγοντας μετά κόπων και βασάνων το πρωί από σπίτι – αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι και η ιέρεια της μόδας!

Δεν σε αδικώ τελικά και τόσο που με πέρασες για…μανούλα.

Απλά, να…ούτε που σου περνάει από το μυαλό ότι στα καλά μου μπορώ να γνωρίζω όλες τις τάσεις της μόδας και να ντύνομαι καλόγουστα. Απλά η σημερινή μέρα δεν είναι από αυτές τις μέρες, όπως άλλωστε οι περισσότερες μέρες από τότε που έγινα μαμά…τώρα που το καλοσκέφτομαι.

Σήμερα είναι μια δύσκολη μέρα. Κι εσύ μου την έκανες λίγο δυσκολότερη.Το παράπονο της μάνας #1 Η πωλήτρια και η φούστα

Φεύγοντας από το μαγαζί σου σκέφτομαι πως τελικά είμαι από “εκείνες” τις μαμάδες και πως την επόμενη φορά μάλλον θα αφήσω την εξερευνητική διάθεση των παιδιών μου ελεύθερη. Άλλωστε όταν ο χρόνος διαστέλλεται, ο χώρος – και συγκεκριμένα ο δικός σου ο χώρος – συστέλλεται…

Με παράπονο,

Χριστίνα

Πηγή:www.e-mama.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s