Αρχείο

All posts for the day 16 Σεπτεμβρίου 2015

6 σοβαροί λόγοι που οι γυναίκες ζητούν διαζύγιο

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou

divorce3

Είναι ιδέα μας ή η πράγματι ο χωρισμός είναι πιο συχνά απόφαση γυναικών παρά ανδρών; Σίγουρα η εξελικτική βιολογία έχει κάποια πληρωμένη απάντηση να δώσει επιβεβαιώνοντας ή καταρρίπτοντας την υπόθεσή μας –ίσως το γεγονός ότι είναι λιγότερο ρωμαλέες και το ότι γίνονται μαμάδες να έχει δημιουργήσει μια αρχέγονη τάση για βελτίωση. Η αίτηση διαζυγίου είναι, πάντως, γένους θηλυκού.  Το ερώτημα είναι «γιατί;». Τι οδηγεί συνήθως τις γυναίκες στην λήξη του γάμου τους;

Διαπιστώνουν ότι ο σύντροφός τους, τους λέει ψέματα

Η έλλειψη ειλικρίνειας είναι ίσως η συχνότερη αιτία διαζυγίου για τα ζευγάρια. Είτε πρόκειται για απιστία είτε για κρυφά πάθη και συνήθειες (όπως το αλκοόλ ή ο τζόγος), όταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του ενός συζύγου αποκρύπτεται -για να αποκαλυφθεί κάποτε τυχαία- αυτός που μένει στο σκοτάδι είναι απόλυτα λογικό να θυμώσει, να χάσει όλη του την εμπιστοσύνη και τελικά να θελήσει να βγει από τη σχέση. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει έναν άνθρωπο που θεωρεί την ειλικρίνεια το απόλυτο θεμέλιο για μια σχέση;

Χάνουν τον εαυτό τους μέσα στη σχέση

Οι σύζυγοι είναι ομάδα και ως τέτοια πρέπει να δρουν. Αυτό όμως δεν πρέπει να σημαίνει την ολοκληρωτική απορρόφηση του ενός από τον άλλο και την τελική εκμηδένιση του ενός από τα δύο «εγώ». Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι γυναίκες (παντρεμένες ή μη) που προσκολλώνται στους συντρόφους τους και αφήνουν πίσω όνειρα, φίλους, συνήθειες, εαυτό. Αντίστοιχα, δεν είναι καθόλου σπάνιο το φαινόμενο της ακούσιας και χρόνιας απώλειας στόχων και προσδοκιών. Η καθημερινότητα και ο χρόνος κάνει μερικούς ανθρώπους να ξεχνούν ποιοι είναι και πού θέλουν να πάνε…

Είναι θύματα βίας ή στερούνται την ελευθερία τους

Η ενδοοικογενειακή βία καλά κρατεί στην Ελλάδα τόσο σε επαρχεία, όσο και σε αστικά κέντρα. Βία ψυχική και σωματική και άσκηση απόλυτου ελέγχου κι εξουσίας, οδηγούν –ευτυχώς!- αρκετές γυναίκες στο διαζύγιο. Το προβληματικό σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι εκατοντάδες γυναίκες-θύματα, επιλέγουν από φόβο ή αδυναμία να μείνουν στην άρρωστη σχέση τους γιατί «τον αγαπάνε», «δεν έχουν πού να πάνε», «τα παιδιά χρειάζονται έναν μπαμπά». Ένα μικρό ποσοστό των χωρισμών στην Ελλάδα, οφείλεται στις γενναίες αποφάσεις μερικών γυναικών να πουν «όχι» στη βία, να πάρουν το καπελάκι τους και να φύγουν –και τους αξίζουν πολλά «μπράβο».

divorce2

Απουσία/ Έλλειψη επικοινωνίας/ Συναισθηματική απόσταση

Δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που, με τον καιρό, αποξενώνονται και αποστασιοποιούνται. Το να μιλάς δεν σημαίνει ότι επικοινωνείς και σημαντικός αριθμός γυναικών καταλήγει να νιώθει μοναξιά (κι ας υπάρχει φυσική παρουσία του συντρόφου). Για πολλές γυναίκες η συναισθηματική επικοινωνία είναι το βασικότερο θεμέλιο για τη σχέση τους. Όταν ο χρόνος και οι αλλαγές που φέρνει, κάνουν την επικοινωνία να αρχίζει και να τελειώνει σε ζητήματα πρακτικά και… υπηρεσιακά, ένα μικρό ζιζάνιο ψιθυρίζει «πρέπει να χωρίσετε». Κι αν, μετά από κοινές προσπάθειες και υποχωρήσεις, οι δύο σύντροφοι συνεχίζουν να ζουν σαν δύο ξένοι στον ίδιο σπίτι, τότε το μικρό ζιζάνιο αρχίζει να ψιθυρίζει διευθύνσεις δικηγορικών γραφείων -και είναι λογικό. Αν δύο σύντροφοι δεν είναι και καλοί φίλοι, τότε δεν γίνεται να συμβιώσουν ομαλά.

Θεωρούν το σύζυγό τους ανεπαρκή πατέρα

Όταν ο σύντροφος της ζωής μιας γυναίκας γίνεται πατέρας του παιδιού της, τότε αυτόματα οι απαιτήσεις απ’ αυτόν αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Υπάρχουν οπωσδήποτε μητέρες που θέλουν και διεκδικούν από τους συζύγους τους περισσότερα απ’ όσα μπορούν να δώσουν -κι αυτό, ναι είναι κατακριτέο. Υπάρχουν όμως (σαφώς λιγότεροι σε σχέση με περασμένες δεκαετίες) και πατέρες απόντες και αδιάφοροι, που θεωρούν ότι τα καθήκοντά τους περιορίζονται στο να χρηματοδοτούν την οικογένεια, να λένε πότε-πότε κανένα «Μπράβο» και να βγαίνουν καμιά Κυριακή όλοι μαζί για μπιφτέκια στη Βάρη. Αυτούς τους μπαμπάδες, πολλές μαμάδες τους χωρίζουν -και δεν μπορεί κανείς να τις αδικήσει.

Οι δρόμοι, απλώς, χωρίζουν…

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, και στα πιο αγαπημένα ζευγάρια και στους πιο παθιασμένους έρωτες: τελειώνουν. Οι σύντροφοι μεγαλώνουν, εξελίσσονται, ανακαλύπτουν καινούρια στοιχεία για τον εαυτό τους και, καμιά φορά, καινούρια όνειρα και οι δρόμοι, μοιραία, χωρίζουν. Ή, απλώς, ο έρωτας, η επιθυμία, η αγάπη τελειώνουν. Και αν δύο συζύγους δεν τους ενώνει η αγάπη, τότε τι μένει για να τους ενώσει;

Πηγή: www.mama365.gr

Advertisements

Γονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά σας

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou

10tips_homework-e1345798388214

Γονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά σας

Μέχρι στιγμής νομίζαμε ότι εξυπακούεται να διαβάζουμε τα παιδιά μας για το σχολείο, ίσως γιατί θεωρούσαμε ότι έτσι τα βοηθάμε. Υπάρχουν όμως πολλές παγίδες σε αυτό, που μπορεί τελικά να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περιμένουμε, τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους εκπαιδευτικούς, κάνοντας το έργο τους πιο δύσκολο.

Ο φυσικός Δημήτρης Τσιριγώτης, εξηγεί σε άρθρο του στο dimoseiosxoleio.com πώς πολλές φορές οι γονείς κάνουμε λάθος προς το διάβασμα του παιδιού και πώς η συμπεριφορά μας μπορεί να το οδηγήσει σε φροντιστήρια και να το δυσκολέψει να διαβάζει μόνο του μελλοντικά:

Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν το πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο. Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο.

Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα, όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί, έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.

Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις.
Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή. Τα παιδιά αντί να σκέφτονται « πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα. Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο.

Από την άλλη μεριά δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές «τραβάνε» ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα «βαριάς βιομηχανίας» από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο. Έτσι ο εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο το πήχη. Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα.

Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης: το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση.

Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοιΓονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά2 χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν (τα οποία, όχι τυχαία, απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά). Φυσικό επακόλουθο, υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου, είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους, «πυροβολώντας» το παιδαγωγικό πρότυπο από κοντινή απόσταση. Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί «στο δικό τους τρόπο» και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο, κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει. Τότε αφού μοιράσει ευθύνες (στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το, πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί, έστω και προσωρινά, τον ουσιαστικό του ρόλο, του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας – παιδί. Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του. Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο. Και αν ο γονέας βάζει σα προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του, να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά, η φυσική και τα αρχαία; Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό. Είναι, λοιπόν, άκρως επιτακτικό στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών «που μπαίνουν σε τάξη» και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:
1) Τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου.
2)  Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους.
3) Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή.
4) Δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης.
5) Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους
6) Παραπονιούνται ότι οι γονείς “θέλουν και το και” για να είναι ευχαριστημένοι.
7) Βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους.
8) Τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους.
9) Δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους.
10) Το βασικό κίνητρο τους για να είναι καλοί μαθητές είναι “για να μη φωνάζουν οι γονείς τους”.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο παιδί τους και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία. Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές. Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους, εκείνα ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ. Οι γονείς οφείλουν να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους.

Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.

Πηγή:www.e-mama.gr

Να γελάς…

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou

4036587818_808fece881

Αφιερωμένο σε όλα εκείνα τα παιδιά που το μόνο που γυρεύουν είναι χαμόγελα… γράφει η Ιωάννα Γκανέτσα

Τη βλέπω από μακριά τ’ απογεύματα, λίγο πριν σουρουπώσει, να ‘ρχεται μαζί με τα παιδιά της στην πλατεία και το μόνο που παρακαλώ είναι τα διπλανά παγκάκια να ‘ναι άδεια. Της αρέσει η ησυχία έχω καταλάβει, γι’ αυτό προτιμά να κάθεται σε μέρη μακριά από τις άλλες μαμάδες. Κι εμένα, με απωθεί η βουή του κόσμου.

Πολλές φορές οι άνθρωποι κάνουν πολύ φασαρία για το τίποτε. Όμως, όχι εκείνη. Εκείνη παρατηρεί άγρυπνα τα παιδιά της και φροντίζει να τα πλησιάσει πριν χρειαστεί να παράγει θόρυβο φωνάζοντας. Αν και έχω το κεφάλι μου γερμένο στον αριστερό ώμο μου και τα μάτια στραμμένα στον ουρανό, τα βλέμματα μας έχουν συναντηθεί κάποιες φορές. Η μητέρα μου έχει συνήθως γυρισμένη την πλάτη της προς εμένα και είναι πολύ απασχολημένη με το να συζητά με τις φίλες της, ώστε δεν έχει προσέξει το κόκκινο χρώμα που παίρνουν τα μάγουλα μου εκείνες τις στιγμές. Νομίζω μάλιστα πως δυσφορεί που κινούμαι στην προσπάθεια μου να στρέψω το αναπηρικό καρότσι μου προς εκείνη για να την παρατηρώ πιο εύκολα.

Ξέρω πως θα ‘θελε πολύ να μου μιλήσει αλλά της είναι δύσκολο με την μητέρα μου δίπλα. Η μαμά μου νομίζει πως μόνο οίκτο μπορώ να προκαλέσω έτσι όπως είμαι. Θα της ήταν αδύνατο να δεχτεί πως κάποιος θα με πλησίαζε απλώς για να με γνωρίσει. Νομίζω πως έχει την εντύπωση ότι η μερική αναπηρία μου, εκτός από σωματική και εγκεφαλική, είναι και συναισθηματική.

Κι εγώ αυτή την εντύπωση είχα, μέχρι που άρχισα να εντοπίζω στο χώρο άτομα που μιλούν με τη λογική της καρδιά τους, όχι τη λογική των ματιών τους. Μια τέτοια παρουσία είναι κι εκείνη, είναι βέβαιο. Θυμάμαι μια φορά που η μητέρα μου αποφάσισε ξαφνικά με τις φίλες της ν’ αλλάξει παγκάκι. Άρχισα να διαμαρτύρομαι και να κουνιέμαι μπρος πίσω στο καρότσι. Εκείνες νόμιζαν πως πάθαινα μια ακόμη κρίση αλλά για μένα ήταν ο μόνος τρόπος να τους δείξω πως δεν ήθελα να φύγουμε από εκεί που καθόμασταν. Ήταν η πρώτη φορά που την είχα ακριβώς μπροστά μου, να παρατηρώ μια την πλάτη της και μια το πρόσωπο της καθώς τα παιδιά της τη στριφογύριζαν στο «γύρω γύρω όλοι». Δεν έχω ξεχάσει ποτέ εκείνο το πλατύ χαμόγελο της. Ήταν σαν να ήμουν κι εγώ δίπλα στα παιδιά της, έτρεχα μαζί τους και όλοι μαζί της προκαλούσαμε συναισθήματα ευφορίας.

Ευχήθηκα πολλές φορές να της έμοιαζε η μαμά μου. Όχι πως δεν την αγαπώ αλλά έχω πολύ καιρό να τη δω να μου χαμογελά. Έχει συνηθίσει να παραμένει ανέκφραστη από φόβο μήπως φανεί η στεναχώρια που της προκαλεί η θέα μου καμιά φορά. Και όταν εκείνη νομίζει πως δεν την καταλαβαίνω, την έχω ακούσει να κλαίει γοερά. Όμως εγώ δεν θέλω άλλα κλάματα. Θέλω ν’ ακούω μόνο γέλια.

Γι’ αυτό θέλω να συναντώ εκείνη. Μόνο για ν’ ακούω το γέλιο της. Είμαι δύσκολη περίπτωση παιδιού, τ’ ομολογώ. Κι εγώ, αν είχα την επιλογή, δεν θα με ήθελα για παιδί μου. Η ζωή μου θα ήταν πολύ πιο εύκολη αν ήμουν όπως οι άλλοι. Από την άλλη, βέβαια, αν ήμουν όπως οι άλλοι, ίσως δεν καταλάβαινα πόσο σημαντικό είναι να μιλούν οι καρδιές και όχι οι εικόνες. Πέρασε πάλι η ώρα κι εγώ είμαι πάντα παρέα με τις μπερδεμένες σκέψεις μου. Την βλέπω να σηκώνεται και να πλησιάζει τα παιδιά της. Προσπαθεί να τα πείσει πως νύχτωσε για τα καλά και πρέπει να φύγουν.

Η πλατεία έχει αρχίσει ν’ αδειάζει εδώ και ώρα. Θα ‘θελα πολύ να μπορούσα να τη συνοδέψω σπίτι της. Και δεν θα ‘θελα να μου πει λέξη. Μόνο να περπατά δίπλα μου και λίγο πριν κλείσει την πόρτα πίσω της να μου δώσει ο θεός δύναμη και να καταφέρω να ψελλίσω:

«Να γελάς… γιατί έτσι μιλάς στην καρδιά μου…»

9282599568_cfcc9d219f_b

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/keimena/na-gelas/ ]

Τα χρόνια του σχολείου- Θα είναι καλός μαθητής/τρια;

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou
 16746592_0ba396839621ba4c25293bb455a00cf6.limghandler
Τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα, ακόμη και αυτά που πιστεύεται ότι δεν παρουσιάζουν προβλήματα σε μικρότερες ηλικίες, παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες πιο συχνά από τα παιδιά που γεννήθηκαν τελειόμηνα. Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι αναπτυξιακές διαταραχές που αφορούν τη διαδικασία της μάθησης στο σχολείο. Χαρακτηριστικό των μαθησιακών δυσκολιών είναι ότι δεν έχουν πάντα σχέση με τη νοητική ικανότητα του παιδιού, η δε ηλικία στην οποία εμφανίζονται και διαγιγνώσκονται είναι η ηλικία που το παιδί φοιτά στο σχολείο.
Το ποσοστό των μαθησιακών δυσκολιών στα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα είναι μεταξύ 20-50%, με πιο επιβαρημένα τα πρόωρα παιδιά με βάρος κάτω από 1.000 γραμμάρια. Τα πιο κύρια προβλήματα είναι στην ανάγνωση, την ορθογραφία, τη γραφή και την αριθμητική. Συμμετέχουν προβλήματα στη μνήμη και την αντίληψη. Πολλές φορές έχουν δυσκολίες σε περισσότερους από έναν τομέα. Εκτός από την καθεαυτό απόδοση στα μαθήματα, στην ηλικία αυτή διαπιστώνονται και άλλα πιο ελαφρά προβλήματα, όπως αδεξιότητα στις κινήσεις και δυσκολίες στις λεπτές κινήσεις, που φαίνονται στη ζωγραφική και τις χειροτεχνίες.
Επίσης συχνά τα παιδιά είναι υπερκινητικά, δυσκολεύονται να καθίσουν πολύ ώρα στο θρανίο και να συγκεντρωθούν στην παράδοση του μαθήματος. Όσο το παιδί προχωρά στο σχολείο και αυξάνουν οι απαιτήσεις, τόσο φαίνονται οι δυσκολίες. Λόγω της ελλιπούς σχολικής επίδοσης, συχνά τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάζονται από τους εκπαιδευτικούς και γονείς ως «τεμπέλικα», «αφηρημένα» ή «ανυπάκουα».
Γι’ αυτό είναι αναγκαία η έγκαιρη διάγνωση και παρέμβαση για να βοηθηθεί το παιδί στην απόδοση του και για να μην δημιουργήσουν αυτές οι δυσκολίες περαιτέρω συναισθηματικές δυσκολίες, όπως χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.
Επίσης, τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα παρουσιάζουν συχνότερα ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς, περίπου τριπλάσια σε σχέση με παιδιά που γεννήθηκαν τελειόμηνα.

Το συχνότερο πρόβλημα είναι η διάσπαση προσοχής και η υπερκινητικότητα, επίσης άγχος, στενοχώρια, ντροπαλότητα, μοναχικότητα. Είναι λιγότερο κοινωνικά και προσαρμόζονται δυσκολότερα.

Με την ευγενική παραχώρηση της κυρίας Έλενας Μπούζα, παιδιάτρου- νεογνολόγου και Διευθύντριας Β΄ Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας (Β΄ ΜΕΝ) Παίδων Αγία Σοφία

Πηγή:www.tosodoulika.blogspot.gr

Ποζάρει χαμογελαστή μπροστά από το νεκρό άντρα της – Η φωτογραφία που σόκαρε το Facebook

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou

heroin15n-6-web

Η ιστορία πίσω από αυτή την φωτογραφία που σόκαρε το διαδίκτυο

Όταν η Eva Holland αποφάσισε να αναρτήσει στην προσωπική της σελίδα στο Facebook την φωτογραφία που βλέπετε με τα δυο της παιδιά να στέκονται μαζί της δίπλα στο ανοιχτό φέρετρο του συζύγου της και πατέρα των παιδιών της, ήξερε ότι θα προκαλέσει μεγάλο σοκ.Ο λόγος, όμως, που πήρε αυτή την απόφαση δεν ήταν επιφανειακός. Ήταν μια απόφαση ζωής για εκείνη και ένα μήνυμα προς όλους τους ανθρώπους που θα την δουν και θα μοιραστούν αυτήν τη φωτογραφία. Ο σύζυγος της Eva, Mike, πέθανε επειδή ήταν χρήστης ηρωίνης. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει από αυτό το τόσο θανατηφόρο ναρκωτικό, και τελικά έχασε την ζωή του σε ηλικία μόλις 26 ετών και ενώ είχε δημιουργήσει μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. «Η κρύα, σκληρή αλήθεια είναι ότι η ηρωίνη σκοτώνει. Μπορεί να σκεφτείτε ότι δεν θα συμβεί ποτέ σε σας, αλλά -μαντέψετε- αυτό είναι που σκέφτηκε και ο Mike», έγραψε η Eva δίπλα από την φωτογραφία.

101heroin15n-2-web

Ο εθισμός του Mike επανήλθε από τα ισχυρά παυσίπονα που δοκίμασε για έναν πονόδοντο που είχε. Είχε καταφέρει να ξεφύγει προσωρινά από την ηρωίνη, αλλά μετά από τα παυσίπονα, δεν άντεξε, ξεκίνησε και πάλι να κάνει χρήση και τελικά πέθανε.

Από όταν η Eva εξήγησε τους λόγους που ανέβασε την φωτογραφία, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι την «μοιράστηκαν» μέσω του Facebook. Από την περασμένη Δευτέρα η φωτογραφία της έχει μοιραστεί στο Facebook πάνω από 247.000 φορές, το οποίο περιλαμβάνει την ανάρτηση που έκανε η ίδια προσωπικά σε δύο σελίδες ομάδων υποστήριξης για την απεξάρτηση από την ηρωίνη.

«Έρχονται άνθρωποι και μου λένε πως η ιστορία του Mike τους κάνει να θέλουν να σταματήσουν την χρήση ηρωίνης και άλλοι που λένε ότι τους παρακινεί να συνεχίσουν την προσπάθειά τους για αποτοξίνωση. Ακόμα και είναι για μία ακόμα μέρα, αυτή η φωτογραφία σώζει ζωές», έγραψε επίσης η Eva.

Εξάλλου ποιός θα ξεχάσει ποτέ τον Βασιλία του Ροκ, τον Παύλο Σιδηρόπουλο, ο οποίος «έφυγε» από την ίδια αιτία… Το πιό περίεργο στην ιστορία του Παύλου είναι ότι ο ίδιος είχε τραγουδήσει για την ηρωίνη και το κακό που κάνει θέλοντας να προστατέψει τον υπόλοιπο κόσμο….Ακούστε προσεκτικά τι λέει στο τραγούδι «Η», με το Η εννοεί την ηρωίνη….

Πηγή:koutsompolio.gr

Οργανώνοντας το παιδικό δωμάτιο

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou

2d82258528e21d38a3e96ba5aa77f171

Ένα υπέροχο και πολύ πρακτικό έως τη τελευταία του λεπτομέρεια -όπως θα δεις στις φωτογραφίες- δωμάτιο, για δύο κορίτσια, βρέθηκε στο αγαπημένο μου ισπανικό περιοδικό elmueble και είπα να το μοιραστώ μαζί σου αφού και η εποχή αυτή είναι αφιερωμένη στα παιδικά δωμάτια… Και επειδή το παιδικό δωμάτιο, για κάθε παιδί αποτελεί το καταφύγιο του μέσα στο σπίτι, όπου αναπτύσσεται, παίζει και διαβάζει, η διακόσμηση και οργάνωση του πρέπει να είναι όσο πιο ευχάριστη και δημιουργική γίνεται. Αυτό το δωμάτιο θέλω να το δεις γιατί εδώ υπάρχει χώρος παιχνιδιού, ζωγραφικής και δημιουργικής απασχόλησης, κάτι που πρέπει να έχεις υπόψιν σου κατά τον σχεδιασμό του παιδικού δωματίου και αυτό επιτυγχάνεται με την επιλογή απαραίτητων και λειτουργικών επίπλων,που δεν καταλαμβάνουν μεγάλο όγκο. Πάρε ιδέες από αυτό το υπέροχο δωμάτιο που θα ευχαριστήσει τα κορίτσια σου στο ακέραιο, αφού στον τοίχο έχουν τοποθετηθεί τα κρεβάτια σε μία πρακτική και κομψή διάταξη, τα οποία διαθέτουν συρτάρια για την οργάνωση βιβλίων, παιχνιδιών και υπάρχει χώρος για να παίξουν ενώ μία άκρως γοητευτική και θηλυκή ντουλάπα βρίσκεται εδώ για την αποθήκευση των απαραίτητων ρούχων και αξεσουάρ τους.

16d02fe1b1085044b63b9bf7833364f9

Ακόμη και εάν ο χώρος σου είναι περιορισμένος αν διαχειριστείς σωστά το χώρο που διαθέτεις, μπορεί και στα λίγα τετραγωνικά να οργανώσεις τα υπάρχοντά των παιδιών με τις απαραίτητες βιβλιοθήκες, με την εκμετάλλευση του χώρου κάτω από το παράθυρο, με χώρους αποθήκευσης για τα ρούχα, τα βιβλία και τα παιχνίδια που είναι απαραίτητοι σε κάθε παιδικό δωμάτιο επιλέγοντας κατάλληλα ράφια, ντουλάπια, συρτάρια κάτω από το κρεβάτι και καλάθια που μπορούν να στολίσουν το χώρο και να προσφέρουν συγχρόνως και χώρους αποθήκευσης. 

4a73896a0b59febc501b369d075fc0f3

Η οργάνωση της παιδικής ντουλάπας είναι το ήμισυ του παντός, γι αυτό καλό είναι να προμηθευτείς καλαθάκια, κουτιά, υφασμάτινους σάκους, για να τακτοποιείς εύκολα καλτσάκια, εσώρουχα, παπουτσάκια, σκουφάκια…

0a293-5

Αν τώρα έχεις ήδη φτιάξει το δωμάτιο των παιδιών, μην ξεχνάς ότι μια ανανέωση, σε απλά πράγματα μπορεί να φτιάξει τη διάθεση για περισσότερο διάβασμα και παιχνίδι. Με όμορφα διακοσμητικά, με ένα-δύο πίνακες, λίγο χρώμα στους τοίχους, με νέες κουρτίνες,σεντόνια και πολλά χρωματιστά μαξιλάρια μπορείς να κάνεις το δωμάτιο τους να μοιάζει με καινούριο.
Πάρε έμπνευση με ιδέες που αφθονούν…
0d570f5789a24724af9bb4952c82271a
0d947-4
2d82258528e21d38a3e96ba5aa77f171
3f788b5a34736dd111fb90290988eebe
4a73896a0b59febc501b369d075fc0f3
4ae31764c0343e3acb444ecc9cc423ad
4bd4f53d32eeb6fe172aa2230da3917b
4dc36bc39f5e72313ad56e441ffa1678
4dc61031e36bc1533c30eeef5e8dfe1d
6ad4d-9
7eeb02e9d5cf499651aa63120a608ed3
08c795fe45a001557d7de82bcfd101a0
9e2f973fd03fd3d131ff21e49e72a5ec
16d02fe1b1085044b63b9bf7833364f9
28dd5-16
30c856b1736c88a081756cea1dc65d00
35b0c-8
38b7d8311089385839741fac599180a4
45d95-2
93b14a3322cca6c9674db9f6e9131191
174a9-6
420e8415a6085c3ec62bf1f588d0deeb
504e1ead1cad9a5d6df8f13fe77acc6b
744da-10
2471e36a6d79cffaf3f7b107aa3d1a62
07106e4c9a83416d0493183f75825141
9328c3ccecfbc56a6ebe69711f62d53e
21690-1
32736de0f3c961d3cee6e818c1295135
79717-13
651711b86796e69f2f17da07b2cd5703
a2bf0d7e6cab326d35084cbac5fdbf11
abe7b41159d841e1a6d4fa181a10632c
ae55212e0ba6682b5f401d29df3d8cd4
b5f41-15
b063d45e155009c4b5209b137f6761dc
bbd3e-14
c0b55-7
c2819846edc1c1d81c72e55f24ef1e77
c520671937834d9ed863ff1b5e8f5b0b
cbac7-4
d2dec6a2d7d5cd024a01f27f8c6a3033
d16ca6734e82c1718df01828aff7b311
d0276bdc7a523589e4b42c30c0e2fe8a
dce39-5
e5e6f79bcd8e9d9a4cde1d2c45fb9613
e74bb94a625a99bf2961189c45776f08
f1be7e68f9b63ad05939cbb0aae6a797
f5503ca1448ecc071fbb4565a0c31f16

Ευτυχισμένος είσαι όταν το βράδυ δε σου λείπει κανείς

Published Σεπτεμβρίου 16, 2015 by sofiaathanasiadou

photo_3891_850425

Γεωργία Χατζηγεωργίου

Σπουδαία υπόθεση να νυχτώνει και να νιώθεις πλήρης. Να ζεις κι όχι να θυμάσαι. Ν’ αγκαλιάζεις τον άνθρωπο που λαχταράς κι όχι ένα μάτσο θαμπές αναμνήσεις αποτυπωμένες πάνω σε ξένα, άσχετα κορμιά. Ν’ ανατριχιάζεις που πλαγιάζεις μαζί του κι όχι να προσποιείσαι ότι κοιμάσαι για ν’ αποφύγεις βλέμματα κι αγγίγματα.

Είναι γνωστό πως καθώς βραδιάζει οι ανάγκες και οι απουσίες γιγαντώνονται, φτάνουν στο ζενίθ, βαράνε κόκκινο, πώς αλλιώς το λένε;

Αυτό βέβαια ισχύει για όλους εκείνους που αρνούνται την αλήθεια, που κρύβονται πίσω απ’ το μικρό τους δαχτυλάκι κι ικανοποιούνται απ’ το λίγο εφόσον φοβούνται το πολύ. Το φοβούνται γιατί δεν έκαναν και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια να το γνωρίσουν και να το κατακτήσουν, το λίγο άλλωστε είναι πάντα πιο εύκολο, πιο εφικτό.

Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που ξοδεύουμε το κορμί μας, τις μέρες και τις νύχτες μας, τα χάδια μας, τον πολύτιμο χρόνο μας, ακόμα και την αγάπη μας, ναι, σε μετριότητες, σε ανθρώπους που μπορεί γι’ άλλους να είναι ο παράδεισος επί γης αλλά σε μας δεν καλύπτουν ούτε το 10% των αναγκών μας, των πραγματικών «θέλω» μας. Κι αυτό μόνο και μόνο για να μη μείνει η δεξιά πλευρά του κρεβατιού άδεια. Μόνο και μόνο για να ακούσουμε μια καλημέρα το πρωί κι ας είναι κι από λάθος φωνή.

Ζητιανιά για πλαστή συντροφικότητα και μια αναγκαστική παρέα για τις διακοπές και τις εξόδους μας. Τόσος κι άλλο τόσος είναι ο τρόμος της μοναξιάς. Και τελικά τότε, με όλα αυτά τα λάθη είμαστε πιο μόνοι από ποτέ. Μαζί και μόνοι σ’ αυτό το άχαρο και μίζερο σχεσοσκηνικό που μας πνίγει, που μας καταπίνει και που τελικά οι ίδιοι στήσαμε.

Είναι ευλογημένοι, ευτυχισμένοι οι άνθρωποι που κατάφεραν να προσπεράσουν λάθος καταστάσεις, γόρδιους δεσμούς κι αιώνια απωθημένα. Έκλεισαν με όλες τις τιμές τους κύκλους που έπρεπε να κλείσουν. Αυτοί ναι, είναι πραγματικά ευτυχισμένοι τα βράδια. Είτε είναι μόνοι, είτε όχι.

Η ψυχή τους είναι ήρεμη και η συνείδησή τους καθαρή και βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά από συναισθηματικές εξαρτήσεις κι ενοχές. Ξέρουν πού πατούν, πού βρίσκονται και γιατί. Είναι μόνοι γιατί το επέλεξαν, είναι με κάποιον επίσης γιατί το επέλεξαν. Και σαφώς δεν πρόκειται για επιλογές ανάγκης.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι κατάφεραν να ξεχωρίσουν τις απουσίες απ’ τις παρουσίες. Σκότωσαν τα φαντάσματα, τις ανούσιες αναμνήσεις, έριξαν φως στις σκιές. Απόλαυσαν τις επιτυχίες τους κι έζησαν ως το μεδούλι τις αποτυχίες και αυτό βέβαια τους κάνει εξαιρετικά γοητευτικούς αλλά κι ισορροπημένους.

Το βλέπεις στα μάτια τους, το πιο πολυλογάδικο όργανό μας και το μόνο που πρέπει να πιστεύουμε τελικά. Και τα μυστικά τους θα καρφώσει αν χρειαστεί και τις αλήθειες κι όλα τους τα ψέματα.

Πηγή:www.pillowfights.gr