Αρχείο

All posts for the day 12 Σεπτεμβρίου 2015

Ευγένιος Τριβιζάς : «Το σχολείο θέλει χιούμορ και φαντασία»

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

TRIVIZAS-1024x1024

Συνέντευξη στον Γιώργο Κιούση

Είναι εξερευνητής, εφευρέτης, ταχυδακτυλουργός και ζογκλέρ μελάτων αυγών. Έχει ανακαλύψει το Νησί των Πυροτεχνημάτων, τη Φρουτοπία, το Κουνουπακιστάν, το Πιπερού, τη Χώρα των Χαμένων Χαρταετών, το Γαλαξία των Λεξεων και την Πολιτεία με όλα τα Χρώματα εκτός από το Ροζ.

Ο Ευγένιος ζει στο Νησί των Πυροτεχνημάτων με τον παπαγάλο του τη Σύνθια, τον άσπρο ελέφαντα τον Πουκιπόν, τον Οράτιο το αόρατο πράσινο καγκουρό, τον Πελέ τον ταχυδρομικό πελεκάνο, τον Παντελή τον απότομο ιπποπόταμο και τη Λιλή την παρδαλή λεοπάρδαλη. Κάθε τόσο μαζί με τους φίλους του τον κάπτεν- Βαρθολομαίο Μπορφίν και τον Αλέξη Πτωτιστή ταξιδεύουν στα πέρατα του κόσμου, σώζουνε πριγκίπισσες από δράκους και δράκους από πρίγκιπες και προσπαθούν να βρούνε το χαμένο όγδοο χρώμα του ουράνιου τόξου.Τι καλύτερο για τη νέα σχολική χρονιά από τη φαντασία και την έμπνευση του Ευγένιου Τριβιζά.

– Τι κάνει ο δάσκαλος όταν βλέπει ορθογραφικά λάθη;

«Σκέφτεται ότι σοβαρότερα από τα ορθογραφικά είναι τα λάθη της ζωής και από αυτά πρέπει να προφυλάξει κυρίως τους μαθητές του».

– Το πιο πολύτιμο δώρο για τα παιδιά;

«Ο χρόνος που τους αφιερώνουμε».

– Γιατί βαριούνται τα παιδιά στην τάξη;

«Επειδή τα μαθήματα είναι ως επί το πλείστον κουραστικά και βαρετά. Η διαδικασία της μάθησης θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο ελκυστική αν μπολιαζόταν με χιούμορ και φαντασία».

– Το μάθημα των Θρησκευτικών πώς θα το ξεκινούσατε;

«Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

– Τι συμβαίνει όταν πεθαίνει η παιδικότητα;

«Δεν πεθαίνει. Κρύβεται ντροπιασμένη ή φοβισμένη και περιμένει τη στιγμή που θα απαλλαγούμε από την έπαρση της σοβαροφάνειας».

– Σε τι έχουμε αλλάξει από την εποχή που ήμασταν παιδιά;

«Οταν ήμασταν παιδιά, ψάχναμε με τις ώρες για να βρούμε τετράφυλλα τριφύλλια. Τώρα που μεγαλώσαμε, ψάχνουμε με τις ώρες για να βρούμε ταξί. Οταν ήμασταν παιδιά, ελπίζαμε να γίνει ένα θαύμα και να πέσει στα χέρια μας ένα πεφταστέρι. Τώρα που μεγαλώσαμε, ελπίζουμε να γίνει ένα θαύμα και να μας πέσει η πίεση».

– Σε μια σχολική κασετίνα τι υλικά θα βάζατε;

«Μια γόμα που σβήνει τα δάκρυα και μια ξύστρα για ουρανοξύστες».

– Πού έχει φτάσει το σκορ στην αναμέτρηση του «Πανχελωνιακού εναντίον της Λαγουδένιας Λαίλαπας»;

«Ο Πανχελωνιακός εξακολουθεί να θριαμβεύει. Η ιστορία του θρυλικού ματς με τη Λαγουδένια Λαίλαπα θα κυκλοφορήσει σύντομα σε νέα εμπλουτισμένη έκδοση από τις εκδόσεις Καλέντη».

– Πότε τα φύκια μεταμορφώνονται σε μεταξωτές κορδέλες;

«Οταν τα μαζεύουν το ηλιοβασίλεμα ερωτευμένες γοργόνες για να στολίσουν τα μαλλιά τους».

– Γιατί δεν δίνουν Οσκαρ στους πολιτικούς;

«Για να μην επισύρουν την προσοχή του κοινού στο υποκριτικό τους ταλέντο».

– Τους «Δραπέτες της σκακιέρας» σε ποιους θα τους αφιερώνατε;

«Σε όλους αυτούς που αρνούνται να γίνουν ρομπότ ή πιόνια».

– Και σε ποιον θα αφιερώνατε το «Αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι», το τελευταίο σας βιβλίο στη σειρά «Παραμύθια Ντορεμύθια»;

«Σε όσους λαχταρούν να ξαναβρούν τη χαμένη τους αισιοδοξία. Γι’ αυτό άλλωστε έχει τον υπότιτλο “Το βιβλίο της αισιοδοξίας”».

– Αν ήταν παραμύθι η κρίση, πώς θα τελείωνε;

«Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς χειρότερα».

-Τελικά ποιο είναι το επάγγελμά σας; Εφευρέτης, ταχυδακτυλουργός ή ζογκλέρμελάτων αβγών;

«Το μόνο σίγουρο είναι ότι γράφω παραμύθια. Και μέσα από αυτά αλλάζω ειδικότητες».

-Από τα λεγόμενά σας λοιπόν συγγραφέας δεν είναι ένα ακόμη επάγγελμα;

«Μα και βέβαια όχι. Και έτσι θα έπρεπε να ήταν όλα τα επαγγέλματα. Δεν πρέπει να βλέπουμε τη δουλειά ως αγγαρεία αλλά ως ικανοποίηση».

Πόσες χώρες έχετε ανακαλύψει;

«Γύρω στις 484. Η πιο γνωστή από όλες η Φρουτοπία. Το Αβγανιστάν, το Κουφέιτ, το Νησί των Πυροτεχνημάτων, καθώς και το Ανω και Κάτω Βόλτα. Στο Ανω μένουν αυτοί που έχουν πάρει την κάτω βόλτα και αντίστροφα».

-Η πιο γνωστή εφεύρεσή σας;

«Ο γαργαλιός. Ενα μηχάνημα που σε γαργαλάει όταν είσαι λυπημένος και σε κάνει να γελάς».

-Μια εφεύρεση που θα έλυνε τα χέρια των Αθηναίων;

«Ο ταξιμαγνήτης. Οποιος τον κρατάει τα ταξί αισθάνονται μια ακαταμάχητη έλξη προς το μέρος του».

-Και η τελευταία σας εφεύρεση;

«Το ελαφρύδι».

-Μας διευκρινίζετε για τι ακριβώς πρόκειται;

«Το αντίθετο από το βαρύδι. Τα κάνει όλα ανάλαφρα. Ξέρετε, ταξιδεύω πολύ συχνά· βάζω λοιπόν ένα – δύο ελαφρύδια στη βαλίτσα μου και τη σηκώνω με μεγάλη ευκολία».

-Ποιο μέσο χρησιμοποιείται συνήθως στις μετακινήσεις σας;

«Το ιπτάμενο κρουασάν».

-Με τι γράφετε τα βιβλία σας;

«Με φτερό παγονιού βουτηγμένο σε μελάνι ασημένιας σουπιάς».

-Όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας;

Οταν η παιδικότητα πεθαίνει, το πτώμα της το αποκαλούμε «ενηλικίωση» είχε κάποιος σχολιάσει. Το τραγικό είναι ότι συχνά χάνουμε την παιδικότητά μας χωρίς να αποκτήσουμε ωριμότητα. Ευτυχώς ποτέ δεν είναι αργά να απαλλαγούμε από τις παρωπίδες τις σοβαροφάνειας και να ξαναγίνουμε παιδιά. Να ξαναβρούμε δηλαδή τη φρεσκάδα της ματιάς, την πίστη ότι πάντα υπάρχει ελπίδα, ότι μπορούμε να νικήσουμε τους δράκους που μας απειλούν και τους γίγαντες που μας δυναστεύουν. Κι αυτό επειδή οι αναμνήσεις, τα σκιρτήματα, τα πρωτόγνωρα συναισθήματα της παιδικής μας ηλικίας δεν είναι πουκάμισο φιδιού το οποίο αποβάλλουμε όταν ενηλικιωνόμαστε, αλλά ένας θησαυρός που μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή. Μπορεί τον θησαυρό να τον έχουμε παραμελήσει, αγνοήσει ή λησμονήσει, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν εξακολουθεί να υπάρχει και να περιμένει τη στιγμή που θα τον ξαναβρούμε.

Πηγή:www.presspublica.gr

Advertisements

15 φωτογραφίες με μικροσκοπικά tattoos για να εμπνευστείτε

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

Τα διακριτικά σχέδια δείχνουν πιο κομψά και καμουφλάρονται εύκολα. Κλέψτε πρωτότυπες ιδέες από τις fashionistas.

 

pegasus_LARGE_t_209761_106656440

pegasus_LARGE_t_209761_106656441

pegasus_LARGE_t_209761_106656442_type12808

pegasus_LARGE_t_209761_106656443_type12808

pegasus_LARGE_t_209761_106656445

pegasus_LARGE_t_209761_106656452

pegasus_LARGE_t_209761_106656453

pegasus_LARGE_t_209761_106656454

pegasus_LARGE_t_209761_106656455

pegasus_LARGE_t_209761_106656457

pegasus_LARGE_t_209761_106656459

teleia-xtenismata-pleksides-oses-exoun-konta-mallia-2

 

Πηγή://www.elle.gr

Γνωρίστε τα 4χρονα δίδυμα που προκαλούν θύελλα στον κόσμο του μόντελινγκ

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

«Αγαπούν τη μόδα και τους αρέσει να ντύνονται με τα ίδια ρούχα» λέει η μαμά τους, που ανεβάζει φωτογραφίες τους στο instagram όπου έχουν πάνω από 25.000 followers.

gnwriste-ta-4xrona-diduma-montela-pou-prokaloun-thuella.w_l

Γνωρίστε τη Μέγκαν και τη Μόργκαν, τα 4χρονα δίδυμα κοριτσάκια από τη Φιλαδέλφεια, τα οποία είναι επίδοξα μοντέλα.

«Αγαπούν τη μόδα και τους αρέσει να ντύνονται με τα ίδια ρούχα» δηλώνει η μαμά τους Stephanie Boyd, η οποία ανεβάζει φωτογραφίες των κοριτσιών στον λογαριασμό της στο instagram όπου έχει πάνω από 50.000 followers, ενώ τους δημιούργησε και δικό τουςλογαριασμό, όπου έχουν ήδη πάνω από 25.000 followers.

Τα υπέροχα μπλε μάτια τους, και το γεγονός ότι η μία από αυτές, η Μόργκαν έχει ένα μαύρο και ένα μπλε μάτι, έχουν εντυπωσιάσει τον κόσμο, με αποτέλεσμα μεγαλα διεθνή ΜΜΕ να μιλούν για αυτές.

Δείτε τις φωτογραφίες τους από το instagram και ένα βίντεο από το youtube

upl55f2fe1788972

upl55f2f9ab007da

upl55f2f9ba262ee

upl55f2f9da20313

upl55f2f9eed26f2

upl55f2f99e69043

upl55f2f9848deca

upl55f2fac74044b

upl55f2faf10d75f

upl55f2fb247141c

upl55f2fbcc412b0

upl55f2fe253a4f4

 

 

Πηγή:www.thetoc.gr

 

ΚΑΝΤΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΛΑΤΡΕΨΟΥΝ…

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

mathites

Της Έλενας Λαζαρίδου*

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του τέλειου δασκάλου; Δεν έχω ιδέα! Μπορώ όμως να πω με σιγουριά (ακόμα και με την ελάχιστη εμπειρία που έχω!) πως με λίγα απλά πραγματάκια θα κερδίσετε γρήγορα τη συμπάθεια αλλά και τον σεβασμό των παιδιών σας και θα χτίσετε γερές βάσεις επικοινωνίας μαζί τους. Αποθηκεύστε τα για τον Σεπτέμβρη!

1. Μη φωνάζετε στους μαθητές σας. Τουλάχιστον όχι συχνά. Δεν είναι κουφοί και σίγουρα δεν είναι στις προθέσεις σας να τους κουφάνετε. Προσπαθήστε να υψώνετε τη φωνή σας όταν πραγματικά χρειάζεται, διαφορετικά θα είστε ο υστερικός που ουρλιάζει συνεχώς και μόνο αυστηρός δε θα φαίνεστε.

2. Γελάστε μαζί τους όταν ειπωθεί κάτι αστείο στην τάξη.Επιστρατεύστε όλο σας το χιούμορ. «Πειράξτε» ακόμα κι εσείς κάποιον από τους μαθητές σας (εννοείται φυσικά πως θα είναι κάποιος που “σηκώνει” κάτι τέτοιο και θα γελάσει με το αστείο σας!). Έτσι θα είναι πιο εύκολο για εσάς να οριοθετείτε την κατάσταση και να τους επαναφέρετε σύντομα σε τάξη.

3. Αποφύγετε όσο μπορείτε την εντολή «Μη», δεν υπάρχει χειρότερο για τα αυτιά τους και γενικά οι απαγορεύσεις βγάζουν αρνητική ενέργεια! Αντί να πείτε «Μη μιλάτε» προτιμήστε το «Με παρακολουθείτε;» ή «Προσέξτε αυτό που λέω, είναι σημαντικό».

4. Το πρωί μην ξεκινάτε το μάθημα κατευθείαν με το που μπαίνετε στην τάξη. Ακόμη και οι καλύτεροι μαθητές θα προτιμούσαν κάτι πιο ευχάριστο από τη διδασκαλία, αν είχαν την επιλογή αυτή. Δώστε τους λοιπόν κάποια λεπτά για να μπουν σε κλίμα «τάξης» και χαλαρώστε τους με μια μικρή συζήτηση π.χ. για κάποιο αθλητικό ή πολιτιστικό γεγονός της προηγούμενης μέρας.

5. Προσπαθήστε να μην τους φορτώνετε με πολλές εργασίες για το σπίτι. Όσο βαριέστε εσείς να ετοιμάσετε ή να διορθώσετε κάποιο διαγώνισμα (ελάτε, παραδεχτείτε το!) άλλο τόσο βαριούνται και οι μαθητές σας. Ποιος σας είπε ότι άξιος είναι ο δάσκαλος που εξαφανίζει ένα δάσος την εβδομάδα σε φωτοτυπίες;;; Εξάλλου η κύρια δουλειά γίνεται μέσα στην τάξη, επομένως λίγες ασκήσεις για εμπέδωση και επανάληψη στο σπίτι είναι αρκετές.

6. Μη φοβάστε τη φράση «δεν ξέρω». Δε θα φανείτε για κανέναν λόγο χαζοί. Τα παιδιά δεν έχουν την ανάγκη ενός πάνσοφου θεού πάνω από τα κεφάλια τους αλλά ενός ανθρώπου που θα τους καθοδηγήσει να βρουν τη λύση. Υποσχεθείτε τους πως θα ψάξετε στοιχεία για το θέμα που παρουσιάστηκε και θα τους τα φέρετε την επόμενη μέρα. Προς θεού, μην το ξεχάσετε, θυμούνται τα πάντα!

7. Αποφύγετε την “ξερή” βαθμολόγηση στα τεστ (Στις μικρές τάξεις αποφύγετε γενικώς τη βαθμολόγηση, ας μην τους κάνουμε βαθμοθήρες από μικρά!). Σημειώστε επίσης πού έχουν αδυναμίες και τι πρέπει να ξανακοιτάξουν. Θυμηθείτε να τους τα πείτε και προφορικά.

8. Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας μην προσπερνάτε δραστηριότητες που περιέχουν διάφορα παιχνίδια, θέατρο, μουσική, χειροτεχνίες κ.α. Βαρετά για εμάς, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που αυτά τους αρέσουν περισσότερο απ’ όλα;;;

9. Κάντε τους τη χάρη να αφιερώσετε κάποια ώρα που θα σας ζητήσουν για να κάνουν κάτι άλλο π.χ. να ετοιμάσουν μια αφίσα για το πάρτι τους. Τις περισσότερες φορές μπορεί να είναι δικαιολογία για να χάσουν μάθημα αλλά υπάρχουν και φορές που πραγματικά δεν έχουν άλλη ευκαιρία να βρεθούν με τους συμμαθητές τους για να δημιουργήσουν κάτι ομαδικό, ειδικά αν σκεφτούμε το φορτωμένο πρόγραμμά τους όλη την ημέρα! Άλλωστε ούτε εσείς ούτε τα παιδιά είστε ρομπότ προγραμματισμένα για να κάνετε συγκεκριμένα πράγματα σε συγκεκριμένη ώρα, έχετε την ευελιξία αυτή, αρκεί να περιοριστεί σε 1-2 φορές μέσα στη σχολική χρονιά!

10. Μην τρελαίνεστε και μην τα τρελαίνετε με την ύλη! Αυτή η μανία είναι δικό σας πρόβλημα, όχι των παιδιών. Βγάλτε όσα μπορείτε και όσα “αντέχει” η τάξη σας! Σκοπός είναι να κατανοήσουν όσα κάνετε στην τάξη και όχι να περνάτε από τη μία σελίδα στην άλλη με ταχύτητα που θα ζήλευε και ο Bolt… Έχουν χρόνια μπροστά τους να εμπλακούν σε αυτήν την ψυχοφθόρα και καταστροφική διαδικασία, εμείς ας προσπαθήσουμε να τους δώσουμε αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν «πραγματική γνώση».

*          Η Έλενα Λαζαρίδου είναι αναπληρώτρια δασκάλα και αρθρογραφεί στο http://protaodaskalos.blogspot.gr/

Πηγή:e-mesara.gr

Μανούλες στα χρόνια του facebook

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou
Computer_MomBaby_small
Τα τελευταία χρόνια η κριτική που ασκείται μέσω των social media στις μητέρες είναι απίστευτη και συχνά αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Και δεν αναφερόμαστε σε καταστάσεις παιδικής παραμέλησης ή κακοποίησης, αλλά σε απλά, καθημερινά πράγματα, για τα οποία από το πουθενά δημιουργείται διαμάχη με τον κάθε σχετικό ή άσχετο να κρίνει και να κατακρίνει. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
  • Αν γέννησες με καισαρική: «Ντροπή που δεν προχώρησες σε φυσιολογικό τοκετό. Τι φοβήθηκες μήπως πονέσεις; Οι γυναίκες παλιά γεννούσαν στα χωράφια».
  • Αν γέννησες φυσιολογικά στο σπίτι: «Με αυτά θέτεις σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού. Πολύ ανεύθυνο από την πλευρά σου. Στα μαιευτήρια έχουν όλα τα μέσα».
  • Αν θηλάζεις: «Έλεος, πόσα χρόνια θα το θηλάζεις; Και ρίξε κάτι πάνω σου, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το στήθος σου».
  • Αν δίνεις γάλα σε σκόνη: «Έπρεπε να προσπαθήσεις περισσότερο με το θηλασμό, ξέρεις πόσο καλό κάνει στο μωρό; Κρίμα για το παιδάκι σου».
  • Αν κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι: «Θα συνηθίσει και δε θα φεύγει από εκεί ούτε όταν γίνει 10. Άσε που μπορεί να το πλακώσεις στον ύπνο σου».
  • Αν κοιμίζεις το μωρό σε κούνια στο δικό του δωμάτιο: «Καλά, πώς μπορείς να κοιμάσαι μακριά του; Και αν πάθει κάτι το βράδυ και δεν το ακούσεις;»
  • Αν αργείς να του κόψεις την πάνα: «Τεμπελιάζεις! Ο δικός μου πριν τα δύο έκανε τσίσα και κακά στο γιογιό του».
  • Αν προσπαθείς να του κόψεις την πάνα νωρίς: «Είναι μωρό ακόμα, τι το βασανίζεις; Όταν έρθει η ώρα, θα το κόψει μόνο του».
  • Αν στέλνεις το παιδί σε δημόσιο παιδικό/νηπιαγωγείο/ σχολείο: «Στη χώρα μας η δημόσια εκπαίδευση έχει καταρρεύσει. Δε θες κάτι καλύτερο για το παιδί σου;»
  • Αν στέλνεις το παιδί σε ιδιωτικό παιδικό/νηπιαγωγείο/σχολείο: «Είναι εποχές τώρα να ξοδεύεις τόσα χρήματα; Τόσα παιδάκια που πήγαν στα δημόσια τι έπαθαν;»
  • Αν είσαι εργαζομένη: «Καλά, πώς μπορείς να βάζεις πάνω από όλα την καριέρα σου και να λείπεις τόσες ώρες από το παιδί σου; Το παιδί χρειάζεται τη μάνα του».
  • Αν δε δουλεύεις: «Μα καλά, δε βαρέθηκες στο σπίτι; Τι κάνεις όλη τη μέρα; Τσάμπα οι σπουδές σου»!
Καμιά φορά αρκεί ένα απλό post ή μια φωτογραφία για να αρχίσει η διαμάχη, γι’ αυτό μανούλες, εμπιστευτείτε το ένστικτό σας, κλείστε τα αυτιά σας και κάντε ό,τι θεωρείτε καλύτερο για το παιδί σας.

Πηγή:www.mother.gr

«Η μητριά μου και ο άντρας της έγιναν οι γονείς μου»

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

t53

Διάβασα τη συγκινητική ιστορία ενός πατριού αλλά και τις αντιδράσεις που προκάλεσε. Διάβασα απόψεις όπως «κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον πατέρα», απόλυτα δικαιολογημένες, απόλυτα σωστές αλλά όταν ο πατέρας είναι παρών ή είναι σε θέση να μεγαλώσει τα παιδιά του.

Με το να επιμένουμε να μεγαλώνουν παιδιά άνθρωποι λιγότερο ή καθόλου κατάλληλοι επειδή είναι οι βιολογικοί γονείς κι εμείς είμαστε κολλημένοι στο ποιος γεννάει και όχι στο ποιος μεγαλώνει, μόνο στα παιδιά κάνουμε ζημιά και σε κανέναν άλλον. Προσωπική μου άποψη βέβαια.

Εμένα λοιπόν  με μεγάλωσε η μητριά μου και δεν ντρέπομαι να το πώ. Αν δεν ήταν εκείνη εγώ δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα, σε ποιο τρελοκομείο ή σε ποια φυλακή. Γιατί αποκλείεται να ζούσα φυσιολογική ζωή δίπλα στον πατέρα μου.

Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν 7 χρονών. Δεν έχω αδέρφια. Ο πατέρας μου ήταν πάντα ένα άγριος άνθρωπος.

Η λύση στα προβλήματά του ή στα προβλήματα του σπιτιού ήταν οι βρισιές και το ξύλο. Το χάδι του δεν το ένιωσα και ποτέ δεν παίξαμε μαζί.

Πολύ γρήγορα κατάλαβα και δεν ήθελα καθόλου να είμαι μαζί του. Όταν πέθανε η μητέρα μου, έχασα τον κόσμο μου όλο.

Δεν θυμάμαι το πρόσωπό της, θυμάμαι όμως πόσο μ’ αγαπούσε, θυμάμαι έστω αμυδρά ότι παίζαμε, ότι ασχολούνταν μαζί μου, ότι με φρόντιζε. Σκόρπιες εικόνες. Από τον πατέρα μου το μόνο που θυμάμαι είναι μια βίτσα και ένα ποτήρι κρασί στο χέρι.

Όταν πέθανε η μητέρα μου, φοβήθηκα. Φοβήθηκα για το ποιος θα με προστάτευε από τον πατέρα μου, ποιος θα με γλίτωνε από τα χέρια του. Και μέχρι και σήμερα τον θεωρώ υπεύθυνο για τον θάνατό της.

Η συμπεριφορά του απέναντί της, επιβάρυνε την υγεία της κι ενώ το ήξερε συνέχιζε. Οι μαρτυρικές στιγμές που έζησα μετά τον θάνατο της μητέρας μου,δεν περιγράφονται και δεν θέλω να τις θυμάμαι. Μετά από 2 χρόνια ο πατέρας μου ξαναπαντρεύτηκε.

Του έκαναν προξενιό μια κοπέλα, έναν άγγελο. Δεν ξέρω γιατί δεν αρνήθηκε να τον παντρευτεί.

Ξέρω μόνο πόσο πολύ με αγκάλιασε αυτή η γυναίκα και πόσα της χρωστάω σήμερα. Μια μέρα τη φώναξα «μαμά» κι όταν το άκουσε ο πατέρας μου, με χτύπησε.

«Μάνα σου ήταν είναι και θα είναι μόνο μία!!» μου φώναζε ενώ με σκότωνε στο ξύλο με κλειδωμένη τη πόρτα του δωματίου κι απέξω η μητριά μου έκλαιγε και τον παρακαλούσε να της ανοίξει. Δεν τολμησα τότε να του πω, πως είχα και μάνα και μητριά αλλά πατέρα δεν θα είχα ποτέ.

Όταν έγινα 12 χρονών ο πατέρας μου δεν ήθελε να συνεχίσω το σχολείο.Μάταια έκλαιγε η μητριά μου και τον παρακαλούσε, εκείνος ανένδοτος.

Αν δεν σκότωνε άνθρωπο να μπεί φυλακή, δεν θα έβλεπα το Γυμνάσιο ούτε με τα κυάλια. Ο πατέρας μου πάνω στο μεθύσι του ένα βράδυ σκότωσε έναν συγγενή μας και μπήκε φυλακή και το λέω τόσο στεγνά γιατί δεν με εκπλήσσει καθόλου.

Με νοιάζει μόνο για τον άνθρωπο που πέθανε άδικα, αυτό μόνο. Η μητριά μου, νέα κοπέλα τότε, θα μπορούσε να σηκωθεί να φύγει από αυτή τη κόλαση και να ξαναφτιάξει τη ζωή της, να κάνει δικά της παιδιά αλλά επέλεξε να φύγει και να με πάρει μαζί της.

Κατεβήκαμε στην Αθήνα και δεν γυρίσαμε ποτέ ούτε στο πατρικό μου, ούτε πήγαμε ποτέ να δούμε τον πατέρα μου στη φυλακή.

Στα 15 μου, βγήκε το διαζύγιό της με τον πατέρα μου και στα 16 μου, η μητριά μου παντρεύτηκε έναν υπέροχο άντρα και μέχρι και σήμερα αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι οι γονείς μου με όλη τη σημασία της λέξης.

Πήγα Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο, σπούδασα, έμαθα γλώσσες, ταξίδεψα, βρήκα τον άνθρωπο της ζωής μου και τον παντρεύτηκα  και όλα αυτά τα χρωστώ στη μητριά μου και στον άντρα της που πρόσφατα τους έκανα και παππούδες.

Όσο για τη μανούλα μου που είναι στον ουρανό, την ευχαριστώ που μου έστειλε στη θέση της, δύο τόσο υπέροχους ανθρώπους για γονείς μου. Γιατί γονείς δεν είναι αυτοί που σε φέρνουν στον κόσμο, αλλά αυτοί που σου τον χαρίζουν!

Έλσα

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στο φόρουμ του singleparent.gr

Πηγή:www.tilestwra.com

Τα ευτράπελα του γάμου μας

Published Σεπτεμβρίου 12, 2015 by sofiaathanasiadou

simera-gamos-g

Τα ευτράπελα του γάμου μας

11 Σεπτεμβρίου 2010

Όταν ακούω αυτή την ημερομηνία πάντα κάτι με τσιγκλάει μέσα μου. Είναι η ημέρα που ντύθηκα, στολίστηκα, φόρεσα το νυφικό τούρτα σαντιγί και πήγα και παντρεύτηκα τον Husband.

Σαν γνήσια τρελή νύφη ήθελα όλα να είναι τέλεια. Παρόλο που περάσαμε πάρα πολύ ωραία και είχαμε κοντά τους αγαπημένους μας, όταν κάνεις τόσα πολλά σχέδια και περιμένεις το τέλειο, να είσαι σίγουρη ότι μάλλον κάτι θα πάει στραβά .

funny-wedding-cakes_0

Το νυφικό:

Δεν κουράστηκα πολύ να το διαλέξω. Ήταν το πρώτο που φόρεσα. Μου άρεσε, του άρεσα, η τιμή μου φαινόταν λογική για εκείνη την εποχή σε σχέση με τα άλλα… (όχι πια χαχαχα). 3 μέρες πριν το γάμο πήγα να το παραλάβω. Και ω τι έκπληξη! Το μπούστο δεν ήταν αυτό που είχα διαλέξει! Ήταν παρόμοιο αλλά όχι το ίδιο! Ωωωωχ! Μάταια να προσπαθώ να εξηγήσω στη ότι θέλω εκείνο που είχα δοκιμάσει στην πρόβα! Νομίζω ότι και οι 2 ξέραμε ότι δεν ήταν το ίδιο. Μικρό το κακό θα μου πεις, αλλά για μια τρελή νύφη (όπως εγώ) 3 μέρες πριν το γάμο ήταν καταστροφή! Τελικά έκανα την καρδιά μου πέτρα και το δέχτηκα με βαριά καρδιά μιας και δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.

Ο καιρός:

Καμία νύφη δεν θέλει να βρέχει στο γάμο της! Έτσι έβλεπα και ξαναέβλεπα τον καιρό, έγινα μόνιμος επισκέπτης των μετεωρολογικών sites. Έδινε βροχή, εκεί, κάπου στις 17.00 το απόγευμα, ακριβώς όταν άρχιζε ο γάμος! Άγχος και για τη δεξίωση μετά το γάμο μιας και θα γινόταν σε ανοιχτό χώρο. 10 λεπτά πριν το γάμο με παίρνουν τηλέφωνο από το catering και μου λένε «Ξέχνα τον ανοιχτό χώρο, σας βάζω στο στέγαστρο, περιμένουμε βροχή!». Αυτό που δεν ήθελα καθόλου δηλαδή. (Τώρα μου ακούγεται αστείο, αλλά τότε ήταν καταστροφή!  ) Τελικά έβρεξε πολύ λίγο, ίσα ίσα να μας το χαλάσει  .

Τα μαλλιά:

Ήθελα ένα εντυπωσιακό χτένισμα με πλούσιες και αφημένες – αφηρημένες μπούκλες. Έκανα δοκιμαστικά, έδειχνα φωτογραφίες στη κομμώτρια, της εξηγούσα. Τίποτα. «Μην ανησυχείς, εκείνη τη μέρα θα στα κάνω τέλεια!» μου έλεγε. Τελικά εκείνη τη μέρα μου έκανε μπουκλίτσα χαρωπή. Ότι σιχαινόμουν δηλαδή. Μάταια προσπαθούσα να τα φτιάξω μόνη μου λίγο πριν το γάμο, τις άνοιγα με τα χέρια μου, τις χτένιζα ελαφρά, να μην είμαι σαν μεσαιωνικός δικαστής. Περιττό να σας πω ότι λόγω της αυξημένης υγρασίας, στο μαλλί μου μέχρι την ώρα της δεξίωσης δεν υπήρχε μπούκλα, δεν υπήρχε χτένισμα, μόνο άχυρο.

9611421275490566490

Το δώρο του κουμπάρου «βάζο – τσουλήθρα»

Νομίζω αυτό ήταν η κορυφή των ευτράπελων, που μας κάνει ακόμη να λυνόμαστε στο γέλιο.

Αφού έγινε η τελετή, γυρίσαμε στο σπίτι της μαμάς μου. Εκεί βλέπω μερικά δώρα και ανάμεσά τους ένα τεράστιο διάφανο κουτί με ένα πολύ περίεργο μικρό βάζο που έμοιαζε με… τσουλήθρα. Στεκόμασταν αρκετή ώρα και το κοιτούσαμε με τα κορίτσια μου. «Ποιος και γιατί έφερε αυτό το βάζο-τσουλήθρα; Και γιατί είναι σε τόσο τεράστια συσκευασία»; Τέλος πάντων, μπορώ ίσως να το αλλάξω, σκέφτηκα.

Την επόμενη μέρα παίρνει τηλέφωνο στο σπίτι της μαμάς μου η νύφη του αμέσως επόμενου γάμου από εμάς. Και εκεί λύθηκε το μυστήριο! «Συγγνώμη αλλά πήρατε το δώρο του κουμπάρου μας!». Η μάνα μου μιας και διακρίνεται για το τακτ της, απάντησε: «Αχ κοπέλα μου χίλια συγγνώμη, δεν το κάναμε επίτηδες. Και εμείς αναρωτιόμασταν τι στο καλό είναι αυτό το βάζο-τσουλήθρα!» Θα σου το φέρω αμέσως»

Και τότε καταλάβαμε τι έγινε. Τα mpon-mpon girls μου (τα κορίτσια μου που μοίραζαν τις μπομπονιέρες) ανέλαβαν να μαζέψουν όλα τα δώρα. Κάποιος άφησε το βάζο-τσουλήθρα κοντά σε αυτά. Έτσι νόμιζαν ότι είναι και αυτό δικό μας δώρο και το πήραν.

*Μακάρι να είχα φωτογραφία να σας το δείξω!

images (1)

Η δεξίωση:

Λίγο πριν φτάσουμε στο χώρο της δεξίωσης με παίρνει η αδερφή μου τηλέφωνο και μου λέει « Το μέρος είναι βούρκος. Η «πίστα» δεν πατιέται!» Έλα μωρέ σκέφτηκα εγώ, υπερβάλει. Ένα πράγμα θα σας πω. Το νυφικό μου παπούτσι βούλιαξε στο βούρκο μέχρι τα δάχτυλα στον πρώτο χορό. Και εγώ να προσπαθώ να δείξω ότι δεν συμβαίνει τίποτα και να προσπαθώ σε κάθε βήμα να ξεκολλήσω το παπούτσι.

AdrianFoto_tortadisz_10

Τι έγινε: Ενώ όταν κλείσαμε το χώρο μας είχε διαβεβαιώσει ο ιδιοκτήτης ότι θα φέρει ξύλινη πίστα, λίγες μέρες πριν το γάμο διαπιστώσαμε ότι δεν το είχε κάνει (όπως και πολλά άλλα). Μας δείχνει βίντεο από προηγούμενο γάμο και βλέπουμε ένα σύννεφο χώματος να πνίγει τον κόσμο. Τότε ο Husband του ζήτησε να «ραντίσει» τη «πίστα» με λίγο νερό πριν έρθει ο κόσμος. Για να μη σηκώσει σκόνη την ώρα που θα χορεύει ο κόσμος. Όμως ο έξυπνος ιδιοκτήτης άφησε απλά το λάστιχο να τρέχει πάνω στη χωματένια πίστα με αποτέλεσμα να γίνει ένα κολλώδες πράγμα που βούλιαζες μέσα. Τα τακούνια δεν είχαν καμία τύχη εκεί μέσα. Την υπόλοιπη νύχτα, τα κορίτσια την περάσαμε με σανδάλια. (όσες είχαν μαζί τους δηλαδή)

 

Ο ιδιοκτήτης του χώρου δεξίωσης:

Όταν ήταν να κλείσουμε το χώρο ήταν τόσο γλυκός και συνεννοήσιμος. Μας έταζε διάφορα και μας διαβεβαίωνε ότι θα έχουμε ότι ζητήσουμε. Λίγο πριν το γάμο άρχισε να αρνιέται ακόμη και τα βασικά. Πράγμα που μου χαλούσε όλα όσα είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου και με άγχωνε ακόμη περισσότερο.

Η κορυφή όλων ήταν ο τρόπος που μας έδιωξε. Ενώ πριν κλείσουμε τον χώρο μας έλεγε ότι θα είναι δικός μας μέχρι τα ξημερώματα, κατά τη μια το βράδυ δίνει εντολή στον DJ να κλείσει τη μουσική και μας λέει: «Άντε παιδάκια, πάτε να συνεχίσετε σε κανένα clubάκι, εμείς θέλουμε τώρα να κοιμηθούμε (το σπίτι του ήταν μέσα σε εκείνο το χώρο) και δεν θέλω να έρθει και καμιά αστυνομία». Το πώς συγκρατήθηκα και δεν πήγα όντως στην αστυνομία για ξυλοδαρμό απατεώνα- ιδιοκτήτη χώρου δεξίωσης που πλήρωσα για να μου καταστρέψει τη γαμήλια δεξίωση, είναι απορίας άξιο!

600-01029760 © Brian Pieters Model Release: No Property Release: No No Property Release Bride and Groom Cake Topper

Συμπέρασμα:

Πέρσι το Φεβρουάριο παντρεύτηκε η κολλητή μου που είμαστε φίλες από μωρά. Παντρεύτηκε σε ένα γραφικό χωριό του Πηλίου. Καλεσμένοι λίγοι και καλοί. Έφτιαξε μόνη της τα μαλλιά και το μακιγιάζ με τη βοήθεια μας. Φτιάξαμε εμείς τη νυφική ανθοδέσμη ένα τέταρτο πριν το γάμο. 4 λευκά απλά τριαντάφυλλα δεμένα με λίγο καραβόσκοινο. Δεν υπήρχε στολισμός στην εκκλησία, δεν υπήρχε φωτογράφος παρά μόνο οι φιλικές φωτογραφικές μηχανές, την τούρτα του γάμου της την έφτιαξα εγώ,


δεν υπήρχε άγχος, το πάρτι του γάμου έγινε σε ένα τοπικό μπαράκι με ελάχιστα χρήματα. Ήταν ο πιο λιτός γάμος που έχω πάει. Ήταν ο πιο όμορφος γάμος που έχω πάει.

Αν παντρευόμουν τώρα, σίγουρα θα ήθελα να είναι κάπως έτσι. Ήταν ξεκάθαρο πια για μένα ότι η απλότητα κάνει ένα γάμο όμορφο.Το είχα ξεχάσει αυτό στο δικό μου γάμο.

Είναι πια μια μακρινή ανάμνηση το γεγονός ότι έγιναν όλα αυτά τα ευτράπελα. Τα θυμόμαστε στις επετείους μας κάθε χρόνο, όταν βγαίνουμε για το καθιερωμένο δείπνο μας και γελάμε κυρίως με το πόσο κορόιδα πιαστήκαμε στο εμπόριο του γάμου. Και γελάμε γιατί σημασία δεν έχουν όλα αυτά πια.

Γιατί ο γάμος τελικά μάλλον δεν είναι εκείνη η μέρα. Ο γάμος είναι κάθε μέρα! Ο γάμος είναι η κοινή μας ζωή και ότι είμαστε οικογένεια. ❤

Τελευταίο, τελευταίο!!! Ξέχασα να σου πω το καλύτερο! Δεν έχω καθόλου βίντεο από το γάμο μου! Χαχαχα! Μη ρωτάς το γιατί.

Εσείς είχατε ευτράπελα στο δικό σας γάμο; 

Πηγή:www.e-mama.gr