Ο Δρόμος Από τα Ξεσπάσματα Θυμού στην Αγάπη άνευ Όρων

Published 6 Σεπτεμβρίου, 2015 by sofiaathanasiadou

temper-tantrum-680x453

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση από το να προσπαθήσεις να χειριστείς τα ακραία ξεσπάσματα ή την κατάρρευση ενός νηπίου, κυρίως αυτά που γίνονται δημόσια. Η Dr. Laura Markham προτείνει 7 βήματα, για να μπορέσουμε ουσιαστικά να συγκρατήσουμε και χειριστούμε εμάς τους ίδιους πρώτα και μετά το παιδί.

«Παλεύω ακόμη και με την δική μου ανικανότητα να είμαι εκεί και να δείχνω συμπαράσταση στα μικρότερά μου παιδιά όταν έχουν ξεσπάσματα θυμού. Θέλω να μπορώ και να τα καταφέρνω. Ξέρω ότι αυτό είναι το σωστό. Όταν, όμως, αρχίζει το ξέσπασμα, κάτι μέσα μου αλλάζει και οι καλές μου προθέσεις εξανεμίζονται και θέλω απλά να φύγω μακριά. Δεν ξέρω πώς να αλλάξω αυτήν την συμπεριφορά, δείχνει να είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου.»

Τέτοιου είδους συμπεριφορές, κάνουν τους γονείς όλου του κόσμου να θέλουν να φωνάξουν «Όχι!»

·        Όχι, δεν έχω χρόνο γι’ αυτό τώρα!

·        Όχι, με ντροπιάζεις, μας βλέπουν όλοι!

·        Όχι, γιατί δεν λογικεύεσαι;

·        Όχι, πάλι τα ίδια;

·        Όχι, είσαι τόσο εγωιστής, πρέπει να του δώσω ένα μάθημα!

·        Όχι, τι κάνω λάθος;

·        Όχι, το ξέρω ότι εγώ φταίω, δεν θα έπρεπε… ή θα έπρεπε…

·        Όχι, γιατί μου το κάνει αυτό;

·        Όχι, να το ανεχτείς, όπως το ανέχομαι κι εγώ!

Ε ναι λοιπόν. Οι περισσότεροι από εμάς μάθαμε από μικροί ότι τα συναισθήματά μας είναι απαράδεκτα, ίσως ακόμη και επικίνδυνα. Έτσι λοιπόν όταν το παιδί μας έχει ένα ξέσπασμα, ενεργοποιείται μέσα μας αυτή η βαθιά ριζωμένη γνώση. Πανικοβαλλόμαστε και είτε θέλουμε να φύγουμε είτε νιώθουμε ένα τεράστιο θυμό (flight or fight).

Νιώθουμε ότι είναι ακραίο ή ακόμα και ακατόρθωτο να καταφέρουμε να κρατήσουμε το παιδί στην αγκαλιά μας, δείχνοντας συμπαράσταση – να το αφήσουμε να εκφράσει και να εκτονώσει τα συναισθήματά του. Κι όμως, όλα τα παιδιά αισθάνονται φόβο, σύγχυση και λύπη και αυτά τα συναισθήματα πρέπει να εκφραστούν και να γίνουν αποδεκτά. Αυτή είναι η βάση της συναισθηματικής νοημοσύνης που επιτρέπει στα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.

Why Toddlers Throw Temper Tantrums- this is one of the best articles I have ever read on how to react to tantrums because they arent all the same, so why should our reactions be?

Μην ξεχνάμε ότι σε αυτή την προσπάθειά τους, έχουν ένα πρότυπο, εμάς. Θα μάθουν να ρυθμίζουν τα συναισθήματα και την συμπεριφορά τους, βλέποντας εμάς.

Άρα, τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας βαθιά ριζωμένα συναισθήματα, έτσι ώστε να μπορούμε να συμπαραστεκόμαστε στα παιδιά μας;

1.      Δέξου τα δικά σου συναισθήματα. Ο πανικός που νιώθουμε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα πρωτόγονα συναισθήματα του παιδιού μας, είναι ένα θέμα που προέρχεται από τα δικά μας παιδικά χρόνια. Ο μόνος τρόπος να το ξεριζώσουμε είναι να δούμε πώς μας εξυπηρετούσε όταν ήμασταν μικροί. Μπορούμε να πούμε στον πανικό μας: «Σ’ ευχαριστώ που με κράτησες ασφαλή όσο ήμουν παιδάκι. Τώρα μεγάλωσα. Δέχομαι όλα μου τα συναισθήματα.»

2.      Θύμισε στον εαυτό σου ότι δεν είναι επείγον. «Είναι φυσικό να νιώθω έτσι, όταν το παιδί μου είναι εκνευρισμένο. Μπορώ να χειριστώ ό,τι κι αν συμβεί.» Δεν είναι μια απειλή, είναι το αγαπημένο μας παιδί που χρειάζεται την αγάπη μας και την βοήθειά μας. Πραγματικά μπορούμε να χειριστούμε ό,τι κι αν συμβεί. Κι αν το μυαλό μας συνεχίζει να θεωρεί ότι είναι επείγουσα η κατάσταση, μπορούμε να του πούμε ότι θα ασχοληθούμε μαζί του αργότερα, όχι τώρα.

3.      Υπενθύμισε στον εαυτό σου ότι είναι καλό να μπορεί το παιδί να εκφράζει τα συναισθήματά του. Το ξέρουμε ότι το παιδί θα νιώθει έτσι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το μόνο που μένει να ξεκαθαρίσουμε είναι εάν θα του διδάξουμε ότι είναι καλό να το εκφράζει ή ότι είναι επικίνδυνο. Πρέπει να ξέρουμε ότι μόλις δεχτούμε τα συναισθήματά μας, εξανεμίζονται! Αυτά που καταπιέζουμε, είναι αυτά που ξεπετάγονται όποτε θέλουν και διαλύουν τη ζωή μας. Ακόμη κι αν δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα δεκτικοί, όταν αρχίζει το ξέσπασμα θυμού, τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να μετακινηθούμε από το αυτόματο «Όχι!», προς το πιο γλυκό «Εντάξει», όπως κάνουμε και άλλες φορές που το παιδί μας χρειάζεται.

4.      Αφαιρέστε την πίεση. Δεν χρειάζεται να διορθώσουμε το παιδί μας, ούτε την κατάσταση. Χρειάζεται μόνο να είμαστε παρόντες. Το παιδί μας δεν χρειάζεται πραγματικά το παιχνίδι, για το οποίο φωνάζει, χρειάζεται την αποδοχή μας. Η απογοήτευσή του, ο θυμός, η θλίψη, όλα είναι αποδεκτά και όλα θα περάσουν, χωρίς καν να χρειαστεί να κάνουμε κάτι εμείς.

5.      Πάρε μια βαθιά ανάσα και διάλεξε την αγάπη. Η κάθε μας επιλογή είναι κατά βάση, μια κίνηση  είτε προς την αγάπη είτε προς τον φόβο. Η ανάγκη μας να νοιαζόμαστε για το παιδί μας, θα μας οδηγήσει να επιλέξουμε την αγάπη και για το παιδί μας, αλλά και για το παιδί που ήμασταν κι εμείς κάποτε. Να συνεχίσουμε να αναπνέουμε και να επαναλαμβάνουμε τη φράση: «επιλέγω την αγάπη». Κι αν αυτή η φράση δεν ταιριάζει σε όλους μας, μπορούμε να πούμε: «Κάνει σαν παιδί, γιατί είναι παιδί ή Θα περάσει κι αυτό ή Τα καταφέραμε και είμαστε καλά…»

6.      Απλά. Το παιδί μας χρειάζεται ως παρατηρητές της έκρηξης των συναισθημάτων του, χρειάζεται την επιβεβαίωση μας ότι παραμένει καλός άνθρωπος, παρά τις άσχημες αντιδράσεις του. Χρειάζεται δηλαδή, επιβεβαίωση και άδεια. Εξηγήσεις, διαπραγματεύσεις, μετάνοια, αλληλοκατηγορίες, αναλύσεις του γιατί είναι τόσο εκνευρισμένο ή προσπάθεια για εφησυχασμό (έλα, έλα τώρα, δεν χρειάζεται να κλαις), θα προκαλέσουν την παύση αυτής της φυσικής συναισθηματικής διαδικασίας. Φυσικά και νιώθουμε την ανάγκη να «διδάξουμε», το παιδί όμως, αν δεν ηρεμήσει, δεν μπορεί να μάθει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να λέμε πολλά. Ο ήρεμος, γεμάτος αγάπη τόνος στη φωνή μας, είναι το μόνο που έχει σημασία.

Ίσως μπορούμε να πούμε:

Είσαι τόσο εκνευρισμένος. 

Μπορείς να κλάψεις. 

Δεν πειράζει, όλοι κλαίμε. 

Ακούω ότι είσαι πολύ θυμωμένος και λυπημένος. 

Θα είμαι εδώ, μέχρι να ξεφορτωθείς όλα τα τρελά και λυπητερά συναισθήματα. 

Μου λες να φύγω, θα πάω λίγο πιο πίσω και θα σε αφήσω μόνο σου με αυτά τα φοβερά συναισθήματα. 

Όταν θα είσαι έτοιμος, θα είμαι εδώ να σε πάρω αγκαλιά.

6 Ways Changing My Perspective Helped Stop My Kid's Tantrums - mom.me

7.      Βρες έναν καλό ακροατή, για να μιλήσεις για τα δικά σου συναισθήματα. Τίποτα δεν ενεργοποιεί πιο άμεσα τα πρωτόγονα συναισθήματα από την μητρότητα. Κι εμείς πρέπει να ξεσπάσουμε, άρα χρειαζόμαστε κάποιον να ακούσει κι εμάς. Κάποιον που θα αντισταθεί στην ανάγκη του να μας δώσει συμβουλές. Κάποιος που δε θα σοκαριστεί όταν ακούσει ότι σκεφτήκαμε να χαστουκίσουμε το παιδί μας ή να το παρατήσουμε στο σούπερ μάρκετ, γιατί θα ξέρει ότι όλοι έχουμε νιώσει έτσι, κάποια στιγμή της ζωής μας και θα ξέρει επίσης ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουμε. Κάποιος που δε θα πανικοβληθεί και δε θα αρχίσει να σκέφτεται αν αυτά τα συναισθήματα είναι σωστά για το παιδί ή για εμάς. Κάποιος που θα μας αφήσει να κλάψουμε που θα συμπαρασταθεί σε εμάς και το παιδί μας.

Είναι σκληρή δουλειά, αλλά ένα σπουδαίο δώρο για τα παιδιά μας. Τα καλά νέα είναι ότι μόλις πούμε το Ναι σε όλη την γκάμα των συναισθημάτων των παιδιών μας, μαθαίνουν κι αυτά να τα διαχειρίζονται με υγιείς τρόπους. Η αλήθεια είναι ότι θα δείτε θετικά αποτελέσματα αμέσως μετά από κάθε έκρηξη που θα αντιμετωπίσετε με αγάπη, γιατί το παιδί σας θα νιώσει πολύ καλύτερα, αφού θα έχει ξεφορτώσει όλο το βάρος των συναισθημάτων του. Αυτή είναι αγάπη χωρίς όρους.

Η Dr. Laura Markham είναι μητέρα δύο υπέροχων εφήβων και διδάκτωρ της κλινικής ψυχολογίας. Επίσης είναι η δημιουργός του Aha!Parenting.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Γεωργία Γεωργιάδου

Πηγή: stressfreekids

Διαβάστε περισσότερα: www.mamaword.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: