Αρχείο

All posts for the day 6 Σεπτεμβρίου 2015

Δεν είμαι πολύ καλή μάνα | Μυρτώ Αθανασοπούλου

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou

18552154_a0a4103fb270da085094a3a4c219766e.limghandler

Είναι αλήθεια ότι ανησυχώ για το αν είμαι καλή μάνα πιο συχνά απ’ όσο θα ήταν ίσως υγιές. Βέβαια, ξέρω πως ό,τι και να κάνω θα βρεθεί κάποιος να ανησυχήσει περισσότερο από μένα για τις επιπτώσεις που θα έχω στο παιδί μου. Ας ελπίσουμε ότι θα επιβιώσει. Ακολουθεί λίστα με τα «λάθη» που κάνω καθημερινά.

Αφήνω το παιδί να βλέπει παιδικά στον υπολογιστή.

Λέω πολλά όχι και μη.

Το ταΐζω λουκανικοπιτάκια.

Το βάζω να μου υπόσχεται ότι η συμπεριφορά του θα είναι άριστη.

Δεν του αγοράζω βιολογικά φρούτα και λαχανικά.

Όταν μου λέει ότι δεν θέλει να φάει, δεν ανησυχώ.

Το αφήνω να αλλάζει ρούχα τρεις φορές τη μέρα.

Έχει ακόμα πιπίλα στα 3 του και δυσκολεύεται να την κόψει.

Μερικές φορές ξεχνάμε να πλύνουμε τα δόντια μας το βράδυ.

Το φιλάω, το αγκαλιάζω και το γαργαλάω συνέχεια. Το κακομαθαίνω.

Ζεσταίνω το φαΐ του στο φούρνο μικροκυμάτων.

Δεν είμαι πάντα σταθερή στις απόψεις μου.

Του είπα ότι η αντιψειρική λοσιόν είναι καλλυντικό που δυναμώνει τα μαλλιά.

Διαβάζω όλα τα αμερικάνικα κείμενα για την ανατροφή των παιδιών, αλλά τις περισσότερες φορές μένω ν’ αναρωτιέμαι.

Δεν του είπα ότι το σκυλί της γιαγιάς πήγε στον ουρανό. Του είπα ότι πέθανε και δεν θα το ξαναδούμε.

Το έχω βάλει τιμωρία. Δηλαδή του έχω στερήσει κάτι που του αρέσει.

Θήλασα μόνο λίγους μήνες και του έδινα και συμπλήρωμα.

Όταν κάνει αστεία με «κακάκια», γελάω περισσότερο απ’ αυτό.

Το λατρεύω, αλλά σκέφτομαι συχνά με νοσταλγία τη ζωή πριν απ’ αυτό. Ή μάλλον τον ύπνο. Τον ύπνο πριν απ’ αυτό.

Μερικές φορές του βάζω τις φωνές. Περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα, ομολογώ.

Μεγάλωσε σε μάρσιπο, γνωστό και ως «θα κακομάθει όλη την ώρα στην αγκαλιά».

Έχω ανεβάσει φωτογραφία του στο facebook.

Λέω συχνά «το παιδί ΣΟΥ» όταν μιλάω στον μπαμπά του.

Επιμένω να τρώει μόνο του και δεν φοβάμαι μην πνιγεί.

Καμιά φορά, ξεχνάω ότι είναι τριών και του φέρομαι λες και είναι ενήλικας. Καμιά φορά με εκδικείται και μου φέρεται λες και είναι στην εφηβεία.

Δεν έγραψα αυτό το κείμενο για να πω ουσιαστικά σε όλο τον κόσμο πόσο καλή μάνα είμαι τελικά, ούτε για να ψαρέψω κομπλιμέντα.

Το έγραψα γιατί το ζήτημα του πόσο επηρεάζει τα παιδιά η προσωπικότητά μας, πόσο τα διαμορφώνει, με απασχολεί καθημερινά.

Το ίδιο και το ζήτημα του πόσο δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε το απλούστατο γεγονός ότι κάθε οικογένεια είναι διαφορετική, και ότι δεν χωράνε όλοι στο ίδιο καλούπι.

Πηγή:www.brightsideofmom.gr

Advertisements

6 χτενίσματα που θα σώσουν μία bad hair day

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou

hair3

Το προηγούμενο βράδυ λούστηκες, χτένισες τα μαλλιά σου, τα ίσιωσες με το πιστολάκι, έβαλες προϊόν και πίστεψες πως σήμερα το πρωί που ξύπνησες θα ήταν σαν να βγήκες από το κομμωτήριο. Η υγρασία όμως και η μεταξωτή θήκη στο μαξιλάρι σου, σου χάλασαν τα σχέδια και τώρα έχεις μόνο δέκα λεπτά για να σουλουπώσεις την κατάσταση.

Όσο κι αν τα χτενίσεις, όσο spray κι αν εφαρμόσεις, δύσκολα θα τα διορθώσεις, αλλά τουλάχιστον μπορείς να φτιάξεις έναν όμορφο κότσο ή μια αλογοουρά για να δείχνουν τέλεια.

Εμείς ανακαλύψαμε 6 χτενίσματα που θα σώσουν μία bad hair day και θα σε βγάλουν ασπροπρόσωπη.
hair10

hair13

hair22

hair51-1024x845

hair61

hair71

Πηγή:joytv.gr

Μικρούλα με σύδρομο Down γίνεται μοντέλο για παιδιά, χάρη στο αφοπλιστικό της χαμόγελο

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou

2BF6596200000578-3222154-image-a-51_1441358547219

Η Connie-Rose γεννήθηκε δύο μήνες πιο πριν απ’ότι θα έπρεπε κανονικά, αλλά δεν είχε διαγνωστεί με σύνδρομο Down, έως ότου ήταν δύο εβδομάδων, – κάτι που δεν ενοχλεί την Julie ή τον σύντροφό της Peter Seabourne, 44 χρόνων.

Η Julie είπε: «Ήξερα ότι αν γεννούσα ένα παιδί με σύνδρομο Down θα ήταν πολύ μεγάλο ρίσκο, και θα μπορούσα να έχω κάνει το τεστ για να διαγνωστεί η ασθένεια στο παιδί ενώ ήμουν έγκυος, αλλά ήταν κάτι που δε με ένοιαζε καθόλου»

Χάρη στο ιδιαίτερο χαμόγελο της Connie-Rose πολλοί άνθρωποι παρότρυναν την μητέρα της να πάει σε κάποιο πρακτορείο και να το ψάξει μήπως μπορούσε να γίνει η μικρή μοντέλο. πήγε λοιπόν σε κάποιον με εμπειρία για να ζητήσει την γνώμη του.

Είπε: «Έστειλα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με μια εικόνα της Connie-Rose σε ένα πρακτορείο μοντέλων για να τους ρωτήσω αν ενδιαφέρονται ή αν απλά εγώ κοροϊδευα τον εαυτό μου».
«Πήραμε μια απάντηση αμέσως ότι σίγουρα τους ενδιαφέρει η συγκεκριμένη περίπτωση».
«Όταν μίλησα με τα πρακτορεία για την ασθένεια της κόρης μου, κανείς δεν νοιάστηκε και δεν είπε το παραμικρό. Νομίζω ότι περισσότερο ένοιαζε εμένα παρά εκείνους!»

Η Julie έστειλε φωτογραφίες της Connie-Rose σε τρία πρακτορεία που στη συνέχεια επικοινώνησαν μαζί της για να οργανωθούν και να προετοιμάσουν την μικρούλα να στηθεί μπροστά στις κάμερες.

2BF6591200000578-3222154-image-m-32_1441358319969

2BF6590600000578-3222154-image-m-55_1441358567361

2BF6569600000578-3222154-image-m-50_1441358526827

2BF6547300000578-3222154-image-a-43_1441358489260

2BF656B600000578-3222154-image-m-42_1441358484857

2BF656B200000578-3222154-image-m-48_1441358513554

2BF656A600000578-3222154-image-m-36_1441358425705

2BF655AE00000578-3222154-image-m-34_1441358403307

2BF655A200000578-3222154-image-m-59_1441358614071

2BF6596200000578-3222154-image-a-51_1441358547219

2BF654A000000578-3222154-image-m-57_1441358582789

 

Πηγή:www.tilestwra.com

 

Είμαστε έτοιμοι; -Πιάσε το χέρι μου και φύγαμε! | Ελίνα Οικονομοπούλου

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou
6567c635cc45e8d710178f98da3a11a6_L
Ποτέ δε θα είστε έτοιμοι, ποτέ δε θα υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, ποτέ δε θα είναι όλα ιδανικά για να αποκτήσετε παιδί. Είναι θέμα προτεραιοτήτων και όταν αισθανθείς ότι μπορείς να μοιραστείς υλικά και άυλα αγαθά… πράγματα, χρόνο, αγάπη, τότε έρχεται σαν φυσική εξέλιξη ένα μωρό στη ζωή σου. Και μόλις τα αισθανθείς όλα αυτά, ξέρεις ότι και ο σύντροφός σου είναι μέσα, μαζί σου σε όλο αυτό!
*Εκείνο που σέβομαι και δεν αγγίζω καν σαν θέμα, είναι όταν πραγματικά τίθεται θέμα επιβίωσης.*
Κατά την εγκυμοσύνη μου, όλα αυτά που άκουγα γύρω μου, με έκαναν να πιστεύω είτε ότι είμαι ο πιο τακτοποιημένος, από κάθε άποψη, άνθρωπος στον κόσμο, είτε ότι είμαι προκλητικά αναίσθητη που φέρνω στον κόσμο ένα παιδί με ό,τι συμβαίνει γύρω μας!
Με τον ερχομό του παιδιού μου, εκτός από τον υπερβολικό όγκο συναισθημάτων που με δυσκολία διαχειρίζεσαι και φυσικά είναι απίθανο να περιγράψεις (όσοι το ζουν, γνωρίζουν… στους υπόλοιπους το εύχομαι!) κατάλαβα πως όλα είναι εφικτά και για όλα υπάρχει τρόπος.
Τα έξοδα αυξάνονται σαφώς, αλλά περιορίζονται τόσο όλα τα υπόλοιπα προσωπικά έξοδα του ζευγαριού, που έρχονται σχεδόν στα ίσα. Τα ατομικά μας έξοδα δεν περιορίζονται εκβιαστικά, όμως. Eίναι οι προτεραιότητες που σας έλεγα. Ακόμα κι αποφασισμένη να είμαι ότι θα αγοράσω επιτέλους για ‘μένα εκείνο το μπλουζάκι που τόσο καιρό είχα βάλει στο μάτι, στο τέλος πάντα καταλήγω να παίρνω το μπλουζάκι μεγέθους 18-24 μηνών, γιατί τον φαντάζομαι μέσα σε αυτό και με κάνει να νιώθω τόσο χαρούμενη (κι αυτό φυσικά είναι το πιο μικρό-χαζό παράδειγμα).
Οι υλικές απαιτήσεις των παιδιών μας, είναι όσες εμείς οι γονείς επιτρέπουμε. Το τι μας ζητάνε, καθορίζεται από το τι εμείς τους μαθαίνουμε και τους προσφέρουμε. Επιτρέψτε μου, μα η προσωπική μου άποψη είναι, πως αυτά είναι λίγο-πολύ αναλογικά. Κι αν κάνω λάθος σε αυτό, απλά αφήστε με να ζω στο σκοτάδι.
Δεν είναι τίποτα εύκολο και ίσως να μη νιώσετε την απόλυτη ευτυχία από την πρώτη στιγμή. Όταν όμως σιγά-σιγά έρθει, τότε θα ξεχωρίσουν όλα τα σημαντικά από τα ασήμαντα στη ζωή σας. Και η κούραση που θα νιώθεις, θα υπολογίζεται σε άλλη μονάδα μέτρησης. Διαφορετική από εκείνη που έχουν οι φίλοι σου χωρίς παιδιά. Θυμάμαι αμυδρά την περίοδο που δεν είχα παιδί και ήμουν κομμάτια και δεν είχα καθόλου χρόνο. Ε, τώρα βρίσκω και κουράγιο και χρόνο! Αντλείς ενέργεια από άλλα πράγματα. Αρκεί να θέλεις να γυρίσεις τη σελίδα στη ζωή σου.
Πόσο έτοιμοι όμως νιώθουμε να παραμερίσουμε, μα όχι να παραμελήσουμε τον εαυτό μας; Την απάντηση τη δίνει μόνο ένα παιδικό φαφούτικο χαμόγελο! Θέλετε να το ζήσετε; Αν ναι, τότε πιαστείτε από το χέρι με τον σύντροφό σας και βουτήξτε στα πιο βαθιά, άγνωστα κι απέραντα νερά… σας περιμένουν πολλές εκπλήξεις…
Αλλά μόνο αν τα έχεις ζήσει όλα αυτά, μπορείς να με καταλάβεις…
 Πηγή:www.brightsideofmom.gr

Ο Δρόμος Από τα Ξεσπάσματα Θυμού στην Αγάπη άνευ Όρων

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou

temper-tantrum-680x453

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση από το να προσπαθήσεις να χειριστείς τα ακραία ξεσπάσματα ή την κατάρρευση ενός νηπίου, κυρίως αυτά που γίνονται δημόσια. Η Dr. Laura Markham προτείνει 7 βήματα, για να μπορέσουμε ουσιαστικά να συγκρατήσουμε και χειριστούμε εμάς τους ίδιους πρώτα και μετά το παιδί.

«Παλεύω ακόμη και με την δική μου ανικανότητα να είμαι εκεί και να δείχνω συμπαράσταση στα μικρότερά μου παιδιά όταν έχουν ξεσπάσματα θυμού. Θέλω να μπορώ και να τα καταφέρνω. Ξέρω ότι αυτό είναι το σωστό. Όταν, όμως, αρχίζει το ξέσπασμα, κάτι μέσα μου αλλάζει και οι καλές μου προθέσεις εξανεμίζονται και θέλω απλά να φύγω μακριά. Δεν ξέρω πώς να αλλάξω αυτήν την συμπεριφορά, δείχνει να είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου.»

Τέτοιου είδους συμπεριφορές, κάνουν τους γονείς όλου του κόσμου να θέλουν να φωνάξουν «Όχι!»

·        Όχι, δεν έχω χρόνο γι’ αυτό τώρα!

·        Όχι, με ντροπιάζεις, μας βλέπουν όλοι!

·        Όχι, γιατί δεν λογικεύεσαι;

·        Όχι, πάλι τα ίδια;

·        Όχι, είσαι τόσο εγωιστής, πρέπει να του δώσω ένα μάθημα!

·        Όχι, τι κάνω λάθος;

·        Όχι, το ξέρω ότι εγώ φταίω, δεν θα έπρεπε… ή θα έπρεπε…

·        Όχι, γιατί μου το κάνει αυτό;

·        Όχι, να το ανεχτείς, όπως το ανέχομαι κι εγώ!

Ε ναι λοιπόν. Οι περισσότεροι από εμάς μάθαμε από μικροί ότι τα συναισθήματά μας είναι απαράδεκτα, ίσως ακόμη και επικίνδυνα. Έτσι λοιπόν όταν το παιδί μας έχει ένα ξέσπασμα, ενεργοποιείται μέσα μας αυτή η βαθιά ριζωμένη γνώση. Πανικοβαλλόμαστε και είτε θέλουμε να φύγουμε είτε νιώθουμε ένα τεράστιο θυμό (flight or fight).

Νιώθουμε ότι είναι ακραίο ή ακόμα και ακατόρθωτο να καταφέρουμε να κρατήσουμε το παιδί στην αγκαλιά μας, δείχνοντας συμπαράσταση – να το αφήσουμε να εκφράσει και να εκτονώσει τα συναισθήματά του. Κι όμως, όλα τα παιδιά αισθάνονται φόβο, σύγχυση και λύπη και αυτά τα συναισθήματα πρέπει να εκφραστούν και να γίνουν αποδεκτά. Αυτή είναι η βάση της συναισθηματικής νοημοσύνης που επιτρέπει στα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.

Why Toddlers Throw Temper Tantrums- this is one of the best articles I have ever read on how to react to tantrums because they arent all the same, so why should our reactions be?

Μην ξεχνάμε ότι σε αυτή την προσπάθειά τους, έχουν ένα πρότυπο, εμάς. Θα μάθουν να ρυθμίζουν τα συναισθήματα και την συμπεριφορά τους, βλέποντας εμάς.

Άρα, τι μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας βαθιά ριζωμένα συναισθήματα, έτσι ώστε να μπορούμε να συμπαραστεκόμαστε στα παιδιά μας;

1.      Δέξου τα δικά σου συναισθήματα. Ο πανικός που νιώθουμε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα πρωτόγονα συναισθήματα του παιδιού μας, είναι ένα θέμα που προέρχεται από τα δικά μας παιδικά χρόνια. Ο μόνος τρόπος να το ξεριζώσουμε είναι να δούμε πώς μας εξυπηρετούσε όταν ήμασταν μικροί. Μπορούμε να πούμε στον πανικό μας: «Σ’ ευχαριστώ που με κράτησες ασφαλή όσο ήμουν παιδάκι. Τώρα μεγάλωσα. Δέχομαι όλα μου τα συναισθήματα.»

2.      Θύμισε στον εαυτό σου ότι δεν είναι επείγον. «Είναι φυσικό να νιώθω έτσι, όταν το παιδί μου είναι εκνευρισμένο. Μπορώ να χειριστώ ό,τι κι αν συμβεί.» Δεν είναι μια απειλή, είναι το αγαπημένο μας παιδί που χρειάζεται την αγάπη μας και την βοήθειά μας. Πραγματικά μπορούμε να χειριστούμε ό,τι κι αν συμβεί. Κι αν το μυαλό μας συνεχίζει να θεωρεί ότι είναι επείγουσα η κατάσταση, μπορούμε να του πούμε ότι θα ασχοληθούμε μαζί του αργότερα, όχι τώρα.

3.      Υπενθύμισε στον εαυτό σου ότι είναι καλό να μπορεί το παιδί να εκφράζει τα συναισθήματά του. Το ξέρουμε ότι το παιδί θα νιώθει έτσι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το μόνο που μένει να ξεκαθαρίσουμε είναι εάν θα του διδάξουμε ότι είναι καλό να το εκφράζει ή ότι είναι επικίνδυνο. Πρέπει να ξέρουμε ότι μόλις δεχτούμε τα συναισθήματά μας, εξανεμίζονται! Αυτά που καταπιέζουμε, είναι αυτά που ξεπετάγονται όποτε θέλουν και διαλύουν τη ζωή μας. Ακόμη κι αν δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα δεκτικοί, όταν αρχίζει το ξέσπασμα θυμού, τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να μετακινηθούμε από το αυτόματο «Όχι!», προς το πιο γλυκό «Εντάξει», όπως κάνουμε και άλλες φορές που το παιδί μας χρειάζεται.

4.      Αφαιρέστε την πίεση. Δεν χρειάζεται να διορθώσουμε το παιδί μας, ούτε την κατάσταση. Χρειάζεται μόνο να είμαστε παρόντες. Το παιδί μας δεν χρειάζεται πραγματικά το παιχνίδι, για το οποίο φωνάζει, χρειάζεται την αποδοχή μας. Η απογοήτευσή του, ο θυμός, η θλίψη, όλα είναι αποδεκτά και όλα θα περάσουν, χωρίς καν να χρειαστεί να κάνουμε κάτι εμείς.

5.      Πάρε μια βαθιά ανάσα και διάλεξε την αγάπη. Η κάθε μας επιλογή είναι κατά βάση, μια κίνηση  είτε προς την αγάπη είτε προς τον φόβο. Η ανάγκη μας να νοιαζόμαστε για το παιδί μας, θα μας οδηγήσει να επιλέξουμε την αγάπη και για το παιδί μας, αλλά και για το παιδί που ήμασταν κι εμείς κάποτε. Να συνεχίσουμε να αναπνέουμε και να επαναλαμβάνουμε τη φράση: «επιλέγω την αγάπη». Κι αν αυτή η φράση δεν ταιριάζει σε όλους μας, μπορούμε να πούμε: «Κάνει σαν παιδί, γιατί είναι παιδί ή Θα περάσει κι αυτό ή Τα καταφέραμε και είμαστε καλά…»

6.      Απλά. Το παιδί μας χρειάζεται ως παρατηρητές της έκρηξης των συναισθημάτων του, χρειάζεται την επιβεβαίωση μας ότι παραμένει καλός άνθρωπος, παρά τις άσχημες αντιδράσεις του. Χρειάζεται δηλαδή, επιβεβαίωση και άδεια. Εξηγήσεις, διαπραγματεύσεις, μετάνοια, αλληλοκατηγορίες, αναλύσεις του γιατί είναι τόσο εκνευρισμένο ή προσπάθεια για εφησυχασμό (έλα, έλα τώρα, δεν χρειάζεται να κλαις), θα προκαλέσουν την παύση αυτής της φυσικής συναισθηματικής διαδικασίας. Φυσικά και νιώθουμε την ανάγκη να «διδάξουμε», το παιδί όμως, αν δεν ηρεμήσει, δεν μπορεί να μάθει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να λέμε πολλά. Ο ήρεμος, γεμάτος αγάπη τόνος στη φωνή μας, είναι το μόνο που έχει σημασία.

Ίσως μπορούμε να πούμε:

Είσαι τόσο εκνευρισμένος. 

Μπορείς να κλάψεις. 

Δεν πειράζει, όλοι κλαίμε. 

Ακούω ότι είσαι πολύ θυμωμένος και λυπημένος. 

Θα είμαι εδώ, μέχρι να ξεφορτωθείς όλα τα τρελά και λυπητερά συναισθήματα. 

Μου λες να φύγω, θα πάω λίγο πιο πίσω και θα σε αφήσω μόνο σου με αυτά τα φοβερά συναισθήματα. 

Όταν θα είσαι έτοιμος, θα είμαι εδώ να σε πάρω αγκαλιά.

6 Ways Changing My Perspective Helped Stop My Kid's Tantrums - mom.me

7.      Βρες έναν καλό ακροατή, για να μιλήσεις για τα δικά σου συναισθήματα. Τίποτα δεν ενεργοποιεί πιο άμεσα τα πρωτόγονα συναισθήματα από την μητρότητα. Κι εμείς πρέπει να ξεσπάσουμε, άρα χρειαζόμαστε κάποιον να ακούσει κι εμάς. Κάποιον που θα αντισταθεί στην ανάγκη του να μας δώσει συμβουλές. Κάποιος που δε θα σοκαριστεί όταν ακούσει ότι σκεφτήκαμε να χαστουκίσουμε το παιδί μας ή να το παρατήσουμε στο σούπερ μάρκετ, γιατί θα ξέρει ότι όλοι έχουμε νιώσει έτσι, κάποια στιγμή της ζωής μας και θα ξέρει επίσης ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουμε. Κάποιος που δε θα πανικοβληθεί και δε θα αρχίσει να σκέφτεται αν αυτά τα συναισθήματα είναι σωστά για το παιδί ή για εμάς. Κάποιος που θα μας αφήσει να κλάψουμε που θα συμπαρασταθεί σε εμάς και το παιδί μας.

Είναι σκληρή δουλειά, αλλά ένα σπουδαίο δώρο για τα παιδιά μας. Τα καλά νέα είναι ότι μόλις πούμε το Ναι σε όλη την γκάμα των συναισθημάτων των παιδιών μας, μαθαίνουν κι αυτά να τα διαχειρίζονται με υγιείς τρόπους. Η αλήθεια είναι ότι θα δείτε θετικά αποτελέσματα αμέσως μετά από κάθε έκρηξη που θα αντιμετωπίσετε με αγάπη, γιατί το παιδί σας θα νιώσει πολύ καλύτερα, αφού θα έχει ξεφορτώσει όλο το βάρος των συναισθημάτων του. Αυτή είναι αγάπη χωρίς όρους.

Η Dr. Laura Markham είναι μητέρα δύο υπέροχων εφήβων και διδάκτωρ της κλινικής ψυχολογίας. Επίσης είναι η δημιουργός του Aha!Parenting.com

Μετάφραση – Επιμέλεια: Γεωργία Γεωργιάδου

Πηγή: stressfreekids

Διαβάστε περισσότερα: www.mamaword.com

Η μοναδική σχέση μπαμπά και παιδιού μέσα από 3 υπέροχα σκίτσα!

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou

από Φοίβη Γλύστρα

Θυμάστε το υπέροχο σκιτσάκι που έφτιαξε ένας μπαμπάς-σκιτσογράφος για να εξυμνήσει τη γυναίκα του και το μεγαλείο της μητρότητας; Αν όχι, θυμηθείτε το χωρίς να χάσετε χρόνο, πατώντας εδώ. Ο ίδιος σκιτσογράφος, ονόματι Chris Grandy, σχεδίασε μια υπέροχη σειρά κόμιξ, που περιγράφουν με τρυφερότητα και χιούμορ τη σχέση κάθε μπαμπά με τα παιδιά του. Εμείς, ξεχωρίσαμε τρία και σας τα παρουσιάζουμε:

O μπαμπάς δίνει το καλό παράδειγμα

papatza-590_b

papatza-590-1

Ο μπαμπάς είναι, καμιά φορά, πολύ αδικημένος

papatza-590-2

Ο μπαμπάς είναι Υπέρ-ήρωας!

papatza-590-3

Πηγή: boredpanda.com

Διαβάστηκε στο:www.mama365.gr

 

Ο 14χρονος με το δέρμα σαν τα φτερά της πεταλούδας- Πονάει και που ανασαίνει

Published Σεπτεμβρίου 6, 2015 by sofiaathanasiadou

220415122907_7604

Δείτε πως ζει ο μικρός που πάσχει από Epidermolysis Bullosa

​Ένα μαρτύριο περνάει ο 14χρονος Τζόναθαν Πίτρε από την αρχή της ζωής του… μιας και πάσχει από τη νόσο ονόματι «πομφολυγώδης επιδερμόλυση» (Epidermolysis Bullosa)!

Το δέρμα του μικρού από την Οττάβα του Καναδά, λόγω της νόσου είναι τόσο ευαίσθητο, όσο είναι τα φτερά μιας πεταλούδας, γι” αυτό και λέγεται και «δέρμα πεταλούδας». Ο ίδιος, ουρλιάζει από τον πόνο ακόμα και όταν ανασαίνει, ενώ το κορμάκι του είναι γεμάτο από φουσκάλες και πληγές.

220415122909_9151

 

Η μητέρα του, τον βοηθάει για να κάνει μπάνιο και τον τυλίγει με επιδέσμους, για να τον προστατεύσει μιας και το δέρμα του είναι τόσο ευαίσθητο… ενώ εκείνος σπαράζει από τους πόνους!

«Ποτέ δεν ξέρεις τι είναι η ΕΒ, εκτός αν νοσήσεις… μόνο η αίσθηση, ο πόνος που περνάς κάθε μέρα. Ακόμα κι όταν κοιμάμαι, όταν ονειρεύομαι. Έχω κατά κάποιο τρόπο τις αισθήσεις μου επειδή αισθάνομαι τον πόνο» αναφέρει ο ανήλικος με τη γενναία ψυχή.

Ο πιτσιρικάς ξέρει πως αν δεν βρεθεί θεραπεία γι” αυτή την ασθένεια, έχει μικρές πιθανότητες να ζήσει πάνω από τα 25 του χρόνια, ωστόσο δεν το βάζει κάτω και προσπαθεί να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να ζει έντονα τη ζωή του!

Ο ίδιος είναι φανατικός με τα σπορ, όμως, αφού δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα αγαπημένα του αθλήματα, επικεντρώθηκε στην περιγραφή αθλητικών γεγονότων. Η ιστορία του έχει γίνει γνωστή και τον έχει βοηθήσει να κάνει εμφανίσεις σε διάφορα αθλητικά σόου βοηθώντας στην περιγραφή τους.

«Δεν μπορώ να κάνω κάτι κι έτσι εξετάζω τις επιλογές μου» λέει και συμπληρώνει «δεν μπορώ να κάνω αθλητισμό, αλλά υπάρχουν κι άλλα πράγματα στα σπορ εκτός από τους παίκτες».

Με πόνο ψυχής παραδέχεται ότι φοβάται το θάνατο και ξέρει πως κάθε μέρα έρχεται όλο και πιο κοντά του, όμωςτονίζει ότι μέχρι το τέλος θα ελπίζει για ένα καλύτερο ξημέρωμα τόσο για τον ίδιο, όσο για την οικογένεια του, που ταλαιπωρείται μαζί του.

The_Butterfly_Child

220415122908_8403

220415122910_0079

220415122910_0934

220415122911_1726

Πηγή:www.newsitamea.gr