Αρχείο

All posts for the day 28 Αυγούστου 2015

Το κοινωνικό θέμα της παιδικής αναπηρίας

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

325b6e295c96c2654f6b02ef0009a68a_M

Ένα βίντεο της Unicef για την αναγνώριση των δικαιωμάτων όλων των παιδιών.

 

 

Η αδιαφορία και η παραμέληση των παιδιών με αναπηρίες καθώς και οι διακρίσεις σε βάρος τους είναι από τους βασικότερους παράγοντες που εξηγούν την απομόνωση και την περιθωριοποίηση των ατόμων αυτών.

 

Η αναπηρία συνιστά κοινωνικό θέμα. Η στάση και οι φραγμοί που θέτει το κοινωνικό περιβάλλον εμφανίζουν καθοριστική επίδραση στην αναπηρία.

 

Το κοινωνικό θέμα της παιδικής αναπηρίας είναι τελικά ότι τα παιδιά με ειδικές ανάγκες βρίσκονται συνήθως εκτεθειμένα στη βία και την επιθετικότητα των συνομιλήκων τους.

 

Η UNICEF προσπαθεί να προωθήσει το μήνυμα της αναγνώρισης όλων των παιδιών ως ισότιμων μελών της κοινωνίας και του σεβασμού απέναντι στα δικαιώματά τoυς.

Πηγή:www.thessalonikiartsandculture.gr

12χρονο κοριτσάκι αυτοκτόνησε από θλίψη για το θάνατο της μητέρας της

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

2BB38E0B00000578-3212759-Isabel_Ann_Richardson_

 

Ένα τραγικό περιστατικό μάς δείχνει, με πολύ άσχημο τρόπο ομολογουμένως, πόσο πολύ μας χρειάζονται τα παιδιά μας όταν δυσάρεστα γεγονότα συμβαίνουν μέσα στην οικογένεια. Το κοριτσάκι άρχισε να αυτοτραυματίζεται όταν έχασε τη μαμά του από καρκίνο του μαστού και παρά το γεγονός ότι ο πατέρας της είχε αντιληφθεί όσα συνέβαιναν και προσπαθούσε να τη στηρίξει για να το ξεπεράσει, πριν από λίγες μέρες τη βρήκε κρεμασμένη στο δωμάτιό της.

Οδύνη έχει προκαλέσει στην τοπική κοινότητα του Νόργουιτς, η δημοσιοποίηση της τραγικής ιστορίας της 12χρονης, το οποίο δεν άντεξε την απώλεια της μητέρας του, που πέθανε από καρκίνο του μαστού, και αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Τη μικρή ανακάλυψε στο υπνοδωμάτιό της κρεμασμένη, ο πατέρας της, ο οποίος παρότι τη μετέφερε άμεσα στο νοσοκομείο, δεν κατάφερε να την κρατήσει στη ζωή.

Η τραγική ιστορία άρχισε, όταν η 37χρονη Καρίνα Ρίτσαρντσον, πέθανε, το 2010, καθώς έπασχε από καρκίνο του μαστού. Η μικρή Ίζαμπελ Ανν, δυσκολευόταν να αντιμετωπίσει την απώλεια και άρχισε να αυτοτραυματίζεται. Μάλιστα ανέβαζε και σχετικές φωτο στο Instagram, προκαλώντας την ανησυχία διαφόρων γονέων, καθώς και του ίδιου του πατέρα της, Στήβεν.

Όταν ανακάλυψε τις φωτογραφίες της κόρης του, αποφάσισε να πάει μαζί της στη σχολική ψυχολόγο για να αναλύσουν το Γολγοθά που ανέβαινε το μικρό κοριτσάκι.

Μετά από λίγο διάστημα «η μικρή άρχισε να νιώθει πολύ καλύτερα και το έδειχνε κιόλας, ενώ μου υποσχέθηκε ότι είχε σταματήσει να κάνει κακό στον εαυτό της», είπε ο Στήβεν στους αστυνομικούς.

Στις 12 Μαΐου, η μικρή Ίζαμπελ Ανν είχε προγραμματισμένο ραντεβού με έναν σύμβουλο, στις 6 το απόγευμα. Κάποια στιγμή του πρωινού ο πατέρας της, την φώναξε αλλά η μικρή που βρισκόταν στο δωμάτιό της, δεν απάντησε ποτέ.

«Υπέθεσα ότι άκουγε μουσική και δεν επέμεινα» είπε και συμπλήρωσε: «Μόνο όταν μου είπε ο αδερφός της ότι είδε κι άλλες φωτογραφίες αυτοτραυματισμού στο Instagram έτρεξα πάνω».

Και είδε αυτό που κανείς πατέρας δεν θα ήθελε ποτέ να αντικρίσει. Η μικρή Ίζαμπελ Ανν βρισκόταν κρεμασμένη μέσα στο δωμάτιό της. Παρά την αντίδραση του Στήβεν, ο οποίος κατέβασε την κόρη του και την πήγε στο νοσοκομείο, το μικρό κορίτσι «έσβησε» έξι μέρες αργότερα, με τον πατέρα της να μην φεύγει στιγμή από το πλευρό της.

Το δικαστήριο, αν και δεν επέρριψε ευθύνες σε κάποιο άτομο συγκεκριμένα, εξέφρασε όμως την ανησυχία του για το γεγονός ότι το θέμα έτυχε τόσο «ελαφρούς διαχείρισης».

Ο συντετριμμένος πατέρας, σε δήλωση που ανέγνωσε στο δικαστήριο είπε ότι δεν πίστευε ποτέ ότι το κοριτσάκι του θα έφτανε σε τέτοιο σημείο ενώ κατέληξε πως «έκανε κακό στον εαυτό της επειδή της έλειπε η μαμά της».

Σε μνημόσυνο που έγινε, οι δάσκαλοί της, συγκεντρώθηκαν για να πουν το τελευταίο «αντίο» στον μικρό άγγελο και παρουσίασαν τη μικρή Ίζαμπελ Ανν, ως «σκληρά εργαζόμενη, ευχάριστη και ευγενική».

Ο διευθυντής του σχολείου της δήλωσε πως, η απώλεια είναι μεγάλη για όλους στην κοινότητα και πως τα σχόλια του ιατροδικαστή για τα αίτια θανάτου της μικρής θα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό για τη διασφάλιση της ψυχικής υγείας των παιδιών.

Από protothema.gr

Διαβάστηκε στο:www.infokids.gr

«Το μωρό μου η Νέλα με σύνδρομο Down!», η συγκλονιστική ιστορία μίας μητέρας!

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

 74

«Το μωρό μου η Νέλα με σύνδρομο Down!», η συγκλονιστική ιστορία μίας μητέρας!

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία μίας γενναίας μαμάς, που δε φοβήθηκε να μοιραστεί με λεπτομέρειες την ιστορία της γέννησης της δεύτερης κόρης της που περίμενε να λαχτάρα για να ολοκληρώσει την οικογενειακή της ευτυχία…

Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έγραψα ποτέ στην ζωή μου… Το πιο δύσκολο αλλά ταυτόχρονα το πιο όμορφο!

Κάθομαι στο σκοτάδι με τις κόρες μου να κοιμούνται δίπλα μου, μέσα στο σκοτάδι όπου με δυσκολία βλέπεις τα πρόσωπα τους.

Πριν μια εβδομάδα -μας πώς πέρασε κιόλας μια εβδομάδα;- όταν είπα ότι θα γράψω όλη την ιστορία, σκέφτηκα πάρα πολλές φορές τι θα γράψω και πώς θα ξεκινήσω ώστε να μη παραλείψω κάτι… Ξεκινάω λοιπόν! Αυτή είναι η ιστορία της γέννησης της κόρης μου!

Στις 29 Νοεμβρίου έκλεισα τα 31! Είχαμε βγει για φαγητό με τον σύζυγό μου και καθώς γυρίζαμε σπίτι, περάσαμε από ένα βιβλιοπωλείο. Είχα πει ότι δεν ήθελα δώρο γενεθλίων μια που τα Χριστούγεννα μόλις είχαν περάσει, αλλά περνώντας από το μαγαζί θυμήθηκα ένα βιβλίο για το οποίο είχα διαβάσει. Άλλαξα λοιπόν την απόφασή μου! Ήθελα να πάρω για δώρο το βιβλίο και το ήθελα εκείνη την στιγμή! Μπήκαμε μέσα, έψαξα στα ράφια και τελικά το βρήκα: «Α million miles in a thousand years!».

Γυρίσαμε σπίτι, βάλαμε την κόρη μας Λέινι στο κρεβάτι, γέμισα τη μπανιέρα και ξάπλωσα μέσα με την μεγάλη μου κοιλιά, λόγω εγκυμοσύνης, με το καινούργιο μου βιβλίο και ξεκίνησα να διαβάζω, να διαβάζω, να διαβάζω… Δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω το βιβλίο. Κατέληξα να κάνω 3 ώρες μπάνιο και συνέχισα το διάβασμα για μια ώρα αλλά και παραπάνω, στο κρεβάτι μου. Όταν το τελείωσα με έπιασε η επιθυμία να γράψω και εγώ ένα βιβλίο για την ζωή μας!

Με τον άντρα μου Μπρετ μιλάγαμε όλη την ώρα και λέγαμε πόσο έτοιμοι είμαστε γι” αυτό το μωρό! Περιμέναμε να γεννήσω από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα. Έβαζα την κόρη μου στο καρότσι και βγαίναμε βόλτες στην γειτονιά και σκεφτόμουν ότι αυτές ήταν οι τελευταίες ώρες που κάναμε βόλτες οι δύο μας!

Πέμπτη βράδυ άρχισαν οι πόνοι, όχι κάτι το τρομερό, σαν κράμπες που κράτησαν μέχρι το πρωί. Το πρωί είχα πόνους ανά 15-20 λεπτά και ο γιατρός μου, μου είπε πως καλύτερο θα ήταν να ξεκινήσω για το νοσοκομείο. Εκεί κατάλαβα! Έφτασε η μέρα, η ώρα, άρχισα να τηλεφωνώ σε φίλους και συγγενείς να τους ενημερώσω και πήγα να χαιρετίσω το μοναχοπαίδι μου, το κοριτσάκι μου το οποίο θα γινόταν μεγάλη αδελφή!

86

Ετοίμασα τη βαλίτσα μου, τα πράγματά μου, τα ρουχαλάκια για το μωρό, ακόμα και τα γλυκάκια που είχα φτιάξει και έδεσα τις κορδέλες μία μία, τα πήρα μαζί για να κεράσω τον κόσμο για τον ερχομό της μικρής!

Αφήσαμε την μικρή με τη γιαγιά και πήγαμε στο νοσοκομείο. Έβαλα τα ρούχα του τοκετού, ενώ τα δικά μου ρούχα τα έβαλαν σε μια σακούλα όπου γράψανε το όνομά μου επάνω.

Το πρώτο στάδιο τοκετού πέρασε πολύ ήρεμα και όμορφα. Δεν πονούσα και πολύ και μάλιστα παίζαμε ένα παιχνίδι με κάρτες μαζί με τις φίλες μου! Κατά τις 2 το βράδυ έσπασαν τα νερά και τότε οι πόνοι έγιναν πολύ πιο έντονοι. Εξακολουθούσα να είμαι με τις φίλες μου και να περνάμε υπέροχα και να γελάμε. Σε κάθε σύσπαση σταματούσα, φώναζα μερικά ωχ ωχ ουφ ουφ, περνούσε η σύσπαση και συνεχίζαμε να συζητάμε από εκεί που είχαμε μείνει.

Οι φίλες μου έρχονταν και έφευγαν σε βάρδιες, πηγαίνοντας σε κάποιο πάρτι, αλλά έστελναν μηνύματα για να μάθουν πώς τα πάω και με την πρώτη ευκαιρία επέστρεφαν πάλι στο νοσοκομείο. Ένιωθα τόσο όμορφα και πάνω από όλα ήμουν έτοιμη!

Πέρασαν δύο ώρες και οι πόνοι πλέον ήταν πολύ δυνατοί. Παρακαλούσα για επισκληρίδιο, φώναζα, έβριζα, δεν είχα καταλάβει ότι πλέον είχα διαστολή 9. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, «σπρώξε άλλη μια φορά, λίγο ακόμη!», μου έλεγε ο γιατρός, και ξαφνικά άλλαξε η ζωή μου για πάντα! Κοίταζα γύρω μου το δωμάτιο, τις φίλες μου, τα φώτα! Επιτέλους θα γνώριζα την κόρη μου!

Άρχισα να κλαίω… Την βάλανε στην αγκαλιά μου και μόλις την είδα κατάλαβα κάτι που κανένας δεν το κατάλαβε αμέσως, το κοριτσάκι μου είχε σύνδρομο Down! Άρχισα να κλαίω περισσότερο και τότε τους κοίταξα επίμονα όλους στα μάτια μέχρι να βρεθεί κάποιος και να μου πει ότι δεν ήταν αλήθεια και ότι δεν κατάλαβα καλά.

Την κράτησα και την κοιτούσα λες και δεν ήταν δικό μου παιδί. Μέσα στη ζαλάδα εκείνης της στιγμής αυτό που θυμάμαι έντονα είναι να ανοιγοκλείνει τα ματάκια της! Ένιωσα σαn να μου έλεγε «αγάπησέ με, αγάπησέ με σε παρακαλώ!».

Αυτή ήταν και η πιο καθοριστική στιγμή, η αρχή της νέας μου ζωής!

66

Δε θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από εκείνη τη μέρα, οι φίλες μου με ενημέρωσαν για τα κενά μνήμης που έχω. Λες και βρισκόμουν μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Θυμάμαι ότι την κράτησα, τη φίλησα και ικέτεψα με κάθε μου δύναμη να μην είναι έτσι τα πράγματα.

Την πήραν οι νοσοκόμες να τη φροντίσουν και ρωτούσα συνεχώς αν είναι καλά! Οι περισσότεροι πίστευαν ότι σε καμιά ώρα θα αλλάξει η μορφή της κι ότι είναι απλώς ταλαιπωρημένη από τη γέννα. Εγώ όμως ήξερα, ήξερα και έκλαιγα γιατί δε μου απαντούσε κανείς!

Ήρθε ο παιδίατρος να με ενημερώσει γι” αυτό που ήδη ήξερα. Τότε άρχισα να αναρωτιέμαι, «Τη φίλησα; Την αγκάλιασα; Της ευχήθηκα χρόνια πολλά; Της είπα ότι την αγαπάω;», δε θυμόμουν τίποτα! Οι φίλοι μου όμως με διαβεβαίωσαν ότι και την φίλησα και την αγκάλιασα και της είπα ότι την αγαπάω και μάλιστα σηκώσαμε ποτήρια με σαμπάνια και ήπιαμε στην υγεία της Νέλα. Ευτυχώς που ήταν εκεί μια φίλη μου φωτογράφος και αποτύπωσε την κάθε στιγμή του τοκετού με περίπου 2000 φωτογραφίες!

93

Πραγματικά δεν ένιωθα τίποτα, λες και δεν ήμουν μέσα στο σώμα μου, αλλά μου είπαν ότι την κράτησα, τη φίλησα, ότι ήμουν η μαμά της!

Η παιδίατρος ήρθε να εξετάσει το μωρό. Μου το έδωσε να το κρατήσω. Μου κράτησε το χέρι σφιχτά και με κοίταξε μέσα στα μάτια.

«Πρέπει να σου πω κάτι», μου είπε. «Ξέρω τι θέλεις να μου πεις», της είπα ενώ έκλαιγα. «Το πρώτο που θέλω να σου πω είναι ότι η κόρη σου είναι πανέμορφη και τέλεια! Αλλά υπάρχουν κάποιες ενδείξεις που με κάνουν να πιστεύω ότι έχει σύνδρομο Down». Άρχισα να κλαίω περισσότερο, επιτέλους κάποιος το είπε! «Αλλά Κέλ…», συμπλήρωσε η γιατρός, «…είναι πανέμορφη και τέλεια!».

Φώναξα τον πατέρα μου μέσα στο δωμάτιο. Του είπα ότι πιστεύουν ότι το μωρό μου έχει σύνδρομο Down. «Δεν πειράζει!», μου είπε, «εμείς την αγαπάμε όπως και να είναι!». Τότε του ζήτησα να κάνει μια προσευχή και έτσι μέσα στο δωμάτιο αρχίσαμε να προσευχόμαστε!

101

Η παιδίατρος ήθελε να την πάρει για εξετάσεις αλλά με ρώτησε αν θέλω πρώτα να την θηλάσω. Τη θήλασα και ήταν τόσο διαφορετικά από την πρώτη φορά που θήλασα την πρώτη μου κόρη, όμως ο θηλασμός κάνει αυτό που λένε, ενώνει τη μητέρα με το μωρό της! Αμέσως ένιωσα λοιπόν ότι ερωτεύομαι, ναι ερωτεύομαι αυτό τον μικρό άγγελο!

Ο σύζυγός μου, ο αγαπημένος μου Μπρετ, δεν έφυγε καθόλου από το πλευρό της κόρης μας. Καθόταν εκεί σιωπηλός και της έδινε την αγάπη του.

Με μετέφεραν στο δωμάτιο και μου είπαν πως η κόρη μου ερχόταν στο νοσοκομείο να με δει. Άρχισα πάλι να κλαίω… Άραγε τι επίδραση θα είχε όλο αυτό στην κόρη μου; Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της; «Μη κλαις, μη κλαις!», έλεγα από μέσα μου! «Μη σε δει το κοριτσάκι σου να κλαις!»…

Το κοριτσάκι μου, μεγάλη αδελφή πλέον, ήρθε και δε θα ξεχάσω την στιγμή που πήρε αγκαλιά την αδελφούλα της και μας έδωσε όλους ένα μάθημα, πως είναι να αγαπάς δίχως όρους!

122

Όταν έφυγαν όλοι και έμεινα μόνη με τη Νέλα, έκλαιγα για περίπου 7 συνεχόμενες ώρες! Την κρατούσα και τη φιλούσα αλλά τα συναισθήματα ήταν ανακατεμένα μέσα μου! Έκλαιγα και το μόνο που ήθελα ήταν να σηκωθώ και να φύγω, αλήθεια σας λέω. Ήθελα να πάρω την κόρη μου Λέινη και τον όμορφο τέλειο κόσμο μου και να ξεφύγω από όλα τα άλλα! Ήθελα πάλι να είμαι έγκυος, ναι πάλι έγκυος και να ξαναζήσω πάλι το πρωινό που γεννούσα. Ήμουν τόσο χαρούμενη εκείνο το πρωινό… Ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω, να γυρίσω τον χρόνο πίσω, ναι να γυρίσω τον χρόνο πίσω!

131

Όλη νύχτα τη θήλαζα, τη φιλούσα, όμως δεν σταμάτησα να κλαίω. Και τότε ήρθε η αδελφή μου για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Μου είπε ότι δε μπορώ να γυρίσω πίσω το χρόνο, αλλά κρατάω το κλειδί για την ευτυχία και ότι είμαι πάρα πολύ τυχερή. Μου είπε ότι εγώ ήμουν η εκλεκτή, αυτή που θα έφερνε εις πέρας μια τόσο σπουδαία αποστολή στον κόσμο! Και είχε τόσο δίκιο!

Την επόμενη μέρα από την γέννηση της Νέλα, ένιωσα ότι την ερωτεύτηκα, την αγάπησα πολύ, αυτή ήταν μέσα στην όμορφη κοιλιά μου όλους αυτούς τους μήνες, όταν όλοι μου έλεγαν τι ωραία κοιλιά έχεις, ήταν η Νέλα μου μέσα!

Τις επόμενες μέρες είχα μόνο δάκρυα χαράς. Ένιωθα τυχερή και ευλογημένη, δεν ήθελα πλέον να πάρω την κόρη μου και να φύγω! Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της νέας μας ζωής. Ένα ταξίδι με τα πάνω και τα κάτω του που όμως δεν θέλω να το αλλάξω με τίποτα… Τα κορίτσια μου, η ζωή μου πλέον έχει ολοκληρωθεί.

174

182

192

217

223

232

Η Νέλα μου, το λαγουδάκι μου, πλέον είναι μαζί μας και παντού. Αυτό το όμορφο πλάσμα, το τέλειο μωράκι μου που είναι τόσο ξεχωριστό!

Αυτή είναι η ιστορία της μικρής μου Νέλα!».

Πηγή: www.newsitamea.gr

Η Μαμά φωτογράφος που δημιουργεί έργα τέχνης… αφού πρώτα έχει κοιμίσει το παιδί της!!

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

536371_10150760103979704_1519510971_n

 

1078926_525473304191577_746268478_o

 

1422395_568079839930923_294281030_n

Η Queenie Liao είναι φωτογράφος από την Καλιφόρνια και μητέρα τριών παιδιών, έχει λάβει μια δημιουργική προσέγγιση για την καταγραφή των ονείρων των παιδιών της. Χρησιμοποιώντας διάφορα στοιχεία όπως βιβλία, κουτάλια, πανιά κ.α. δημιουργεί ένα ευφάνταστο σκηνικό.

Έχει φωτογραφίσει  περισσότερες απο 100 φορές τον γιο της στα παραμυθένια σκηνικά που δημιουργεί.

Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες είναι από τον γιο της Wengenn απο όταν ήταν 3 μηνών έως 3 ετών την σημερινή ηλικία του.

Το όραμά της ήταν να δημιουργήσει μια σειρά από φωτογραφίες που απεικονίζουν την εξερεύνηση του φανταστικού, μαγευτικού παραμυθιού-όπως είναι και ο κόσμος των παιδιών.

Η ίδια έχει πει,  «Μεγάλωσα βάζοντας τον εαυτό μου μέσα στα παραμύθια … τα μάτια μου ήταν συχνά προσκολλημένα στις όμορφες εικόνες των παραμυθιών». «Τα αστέρια είναι σύμβολα των ονείρων και των στόχων στη ζωή»,

«Θέλω να δω τον Wengenn  μεγαλώνοντας να πετυχαίνει όλους τους στόχους του και τα ονειρά του».

Παρακάτω βλέπουμε κάποιες απ τις φωτογραφίες της Liao  με θέμα «ο Wengenn στη Χώρα των Θαυμάτων».

sleepy baby boy cropped

 

roller coaster-1

 

painting baby

 

dsc_3925a

 

dsc_2921b

 

aliens-7

 

sleepy baby boy cropped

Επιμέλεια: Άση Καρανικόλα

Διαβάστε περισσότερα:www.mamaword.com

Η 60χρονη που μοιάζει με 40άρα και έχει τρελάνει το διαδίκτυο! Ποιο είναι το μυστικό της; (PHOTOS)

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou
melissa2
i
Είναι 60 ετών και μοιάζει τουλάχιστον 20 λιγότερα. Η Melissa55, όπως είναι η κωδική της ονομασία, έγινε σημείο αναφοράς στο ίντερνετ με τα βίντεο που ανεβάζει δίνοντας συμβουλές για 40ρηδες και 50ρηδες στις ΗΠΑ.
Ορκίζεται ότι δεν έχει κάνει ποτέ μπότοξ στη ζωή της. Πολλοί από τους φαν της που την ακολουθούν, την υποψιάζονται ότι έχει καταφύγει στην πλαστική χειρουργική.
melissa4
melissa3
Ζει σε μια μικρή πόλη στο Τένεσι των ΗΠΑ και ορκίζεται live στα βίντεό της ότι η μόνη παρέμβαση που κάνει στο πρόσωπό της είναι να βγάζει τα φρύδια της με ζεστό κερί. Βιντεοσκοπεί τον εαυτό της να ξυπνάει το πρωί, χωρίς μακιγιάζ, για να αποδείξει στους 16.880 ακολούθους της ότι και εκείνη έχει ρυτίδες και σημάδια του χρόνου που περνάει.
melissa05
Σε ένα από τα βίντεο, η Melissa55 δηλώνει ότι είχε εμμονή με την γήρανση του δέρματος από την ηλικία των 14 ετών. Ομολογεί ότι παίρνει ένα χάπι για την γήρανση που ονομάζεται «Obagi», το οποίο μειώνει τις αρνητικές επιδράσεις του ήλιου και αναζωογονεί τα κύταρα.
melissa55
Το βασικό της “μυστικό” είναι δεν χρησιμοποιεί ενυδατικές κρέμες, παρά μόνο ρετινόλη (παράγωγο από την βιταμίνη-Α που είναι αποδεδειγμένο ότι μειώνει τα σημάδια του γήρατος). Μάλιστα, ισχυρίζεται ότι δεν έχει σταματήσει να την χρησιμοποιεί από όταν ήταν 27 ετών.
melissa527_0
Εκτός από την περιποίηση του δέρματος, η 60χρονη blogger μιλάει στα βίντεό της για τα μαλλιά, τις δίαιτες και την μόδα που ακολουθεί για ένα άτομο της ηλικίας της. Είναι μητέρα δύο παιδιών και έχει 7 εγγόνια αλλά καθημερινά ακολουθεί ένα πρόγραμμα ασκήσεων για να κρατήσει τη γραμμή της.
Σε ένα από τα βίντεο, τα οποία ανεβάζει σε εβδομαδιαία βάση, η Melissa λέει:
«Δεν είμαι εναντίον όσων χρησιμοποιούν μπότοξ, ή όσων χρησιμοποιούν fillers ή ό,τιδήποτε άλλο, απλά αυτό δεν είναι η δική μου επιλογή».
Αγαπά την οικογένειά της και κάθε Κυριακή μαγειρεύει για όλα τα μέλη της. «Κάθε Κυριακή βρισκόμαστε όλοι μαζί για να γεμίσουμε μπαταρίες, να χαλαρώσουμε και να διασκεδάσουμε. Ο σύζυγός μου Ντουγκ κι εγώ ζούμε σε ένα βικτοριανό σπίτι του 1886 και μας αρέσει να ασχολούμαστε και να το ανακαινίζουμε. Μας αρέσει να ζούμε με τον δικό μας τρόπο και να γερνάμε όμορφα και με χάρη».
Πηγή:ellas-press.blogspot.gr

Γλυκές απολαύσεις για τα γενέθλια του παιδιού σας

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

ebf6e59d749d99dbc015d81db8a7d241_XL

Η ιδέα για την γενέθλια τούρτα είναι δύσκολη υπόθεση αφού πρέπει πρώτα να ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις του εορτάζοντα μα και να κλέψει τις εντυπώσεις. Δείτε εδώ τις πιο ευφάνταστες τούρτες για παιδικά πάρτι και είτε ζητήστε από τον ζαχαροπλάστη να σας τις φτιάξει ή προσπαθήστε και μόνες σας, η μπόλικη αγάπη είναι το μυστικό συστατικό!

IMG_9011

Για βάση χρειάζονται ένα κέικ, στη μέση μια κρέμα σοκολάτας, αμυγδαλόπαστα χρωματισμένη σε κίτρινο χρώμα για να θυμίζει τυρί και άλλο ένα κέικ για καπάκι, στην κορυφή του οποίου μπορείτε να ρίξετε τρούφα που θυμίζει σουσάμι και έτοιμη η τούρτα-sandwich!

the-world_s-top-10-best-ever-kit-kat-cakes-5

Αφού η τούρτα σας είναι έτοιμη, τυλίξτε την με σοκολατένια γκοφρετάκια και διακοσμήστε την κορυφή με σοκολατένιες καραμελίτσες.

pinata-cake-how-to

Φτιάξτε ένα κέικ σε μια φόρμα που παρέχει σφαιρική μορφή στο γλυκό σας και διαθέτει τρύπα ενδιάμεσα. Έπειτα, γεμίστε το εσωτερικό της με σοκολάτες, καραμέλες, σοκολατάκια και απλώστε στο χείλος κρέμα η οποία θα κολλήσει με ένα ακριβώς ίδιο κέικ, που θα λειτουργήσει ως καπάκι στην τούρτα σας. Όταν θα έρθει η ώρα να την κόψετε, είναι σίγουρο πως όλοι θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό, στη θέα των γλυκών που θα χυθούν.

rainbow-birthday-cake

Μπορεί να μοιάζει βουνό αλλά η διαδικασία είναι πολύ πιο εύκολη από όσο φαντάζει. Το μόνο που χρειάζεστε είναι, αφού φτιάξετε την ζύμη για κέικ, να την χωρίσετε σε όσες στρώσεις επιθυμείτε να κάνετε, ώστε να εντυπωσιάσετε και με διαφορετικά μπουκαλάκια χρωμάτων για να τις χρωματίσετε. Αφού ψηθούν τις κολλάτε την μια πάνω στην άλλη, με την βοήθεια κάποιας ζαχαροπλαστικής κρέμας και είναι έτοιμη η τούρτα-ουράνιο τόξο.

childrens-birthday-cakes9

Κι όμως, χωρίς να χρειαστείτε μίξερ, συνταγές, αυγά και ζάχαρες, μπορείτε να ενθουσιάσετε τόσο τα παιδιά σας όσο και τους φίλους τους δημιουργώντας μια τούρτα από σοκολάτες του εμπορίου. Είτε με το περιτύλιγμα, είτε χωρίς αυτό, το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να δώσετε ύψος στη τούρτα και να την…χτίσετε σταθερά!

Aug-Cakes-003-926x1024

Τα πρώτα του γενέθλια πρέπει να είναι ξεχωριστά! Χωρίς πολύ κόπο μπορείτε να φτιάξετε μια τούρτα, που οι φωτογραφίες της θα σας θυμίζουν πάντα τον πρώτο χρόνο που ήρθε στη ζωή σας. Αγοράστε λοιπόν μια φόρμα για κέικ στον αριθμό ένα και έπειτα στολίστε την με ό,τι μπορεί να βάλει ο νους σας.

Πηγή:www.mamamia.gr

Είπε «όχι» στους γιατρούς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και ιδού το αποτέλεσμα

Published Αύγουστος 28, 2015 by sofiaathanasiadou

1440608769-8cda81fc7ad906927144235dda5fdf15-810x496

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, οι γιατροί συμβούλεψαν την Liz Brewer να «ρίξει» τα δύο από τα τρίδυμα που κυοφορούσε προκειμένου να σώσει τη ζωή του τρίτου. Εκείνη αρνήθηκε.

Σύμφωνα με το LifeNews.com, στην αρχή η Brewer δεν είχε καν ιδέα ότι κυοφορούσε τρίδυμα. Το πρώτο υπερηχογράφημα έδειξε ότι επρόκειτο γιαδίδυμα από το ίδιο ωάριο, ενώ υπήρχε και τρίτο μωρό!
Δύο μεγάλες αιμορραγίες στην 13η και 16η εβδομάδα κύησης – και μία λίγο πριν το πρώτο μωρό εξεταστεί γιασύνδρομο Down – έκαναν τόσο τους γιατρούς όσο και την οικογένεια της Brewer, νευρικούς.
Στην οικογένειά της υπήρχε ήδη ιστορικό με δυσκολίες στην εγκυμοσύνη. Ένας από τους μεγαλύτερους γιους τους, επίσης δίδυμος, είχε πεθάνει λίγο μετά την γέννησή του και η Brewer είχε ιστορικό με αποβολές.
Οι γιατροί την συμβούλεψαν να «ρίξει» τα δίδυμα και να κρατήσει το τρίτο παιδί που είχε κίνδυνο να εμφανίσει σύνδρομο Down…
Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν βάζεις τις ζωές των παιδιώνσου σε κίνδυνο. Αν γεννούσα πάλι στις 25 εβδομάδες, θα επιβίωναν όλα;
Μετά από αρκετή σκέψη όμως, αποφάσισε να κρατήσει και τα τρία μωρά.
Μας ρώτησαν αν θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα με 3 παιδιά, αλλά δε διστάσαμε στιγμή. Δε θα τα εγκατέλειπα. Ήμουν ευλογημένη με τρία μωρά.
Και τα 3 γεννήθηκαν υγιέστατα στις 35 εβδομάδες και παρότι οι Brewers περίμεναν περισσότερα αγόρια – είχαν ήδη δύο – έφεραν στον κόσμο δύο αγοράκια και ένα κοpιτσάκι, ονόματι Deacon, Dallon, και Oriana αντίστοιχα.
1440674816-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b
Πηγή:anonymoigr.blogspot.com