Αρχείο

All posts for the day 16 Αυγούστου 2015

Όταν δεις αυτό το βίντεο θα ντραπείς και θα δεις τη ζωή αλλιώς!

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

166466

Όταν δεις αυτό το βίντεο θα ντραπείς και θα δεις τη ζωή αλλιώς αφού σίγουρα θα πάρεις ένα μάθημα απίστευτης δύναμης και θα δεις ένα μεγαλείο ψυχής!
Πόσες φορές δεν έχουμε αγανακτήσει με διάφορα προβλήματα και δεν έχουμε στραφεί προς την κακή μας τύχη, ενώ έχουμε σχεδόν τα πάντα; Μπορεί να μην έχουμε ίσως χρήματα, αλλά η τάση μας να μιζεριάζουμε ενώ έχουμε το πολυτιμότερο, την υγεία μας, είναι απογοητευτική!
Ο μικρός Nico Calabria μας δίνει ένα μάθημα για την απέραντη δύναμη του ανθρώπου όταν έχει θέληση! Μπράβο του!
Δείτε το συγκινητικό βίντεο και αναθεωρείστε κάποια πράγματα:

Πηγή:kalikantzaros.gr

Advertisements

«Παντρεύτηκα τον άντρα μου γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να τον φροντίζω». Σήμερα…

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

1439544181-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef (1) ssssgf6-620x330

Πριν από 4 χρόνια, ο σύζυγος – πλέον – της Hope Dezember, Steve,

διαγνώστηκε με ALS, μια προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσο που επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη. Ο Steve τότε ήταν 28 χρονών και δύο μέρες αργότερα, έγινε… η πρόταση γάμου!«Γνωριστήκαμε περίπου 4 χρόνια πριν αρχίσουμε να βγαίνουμε μαζί. Ο Steve είχε πιαστεί να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τον ανέθεσαν υπό τη δική μου φροντίδα. Τότε ήμουν θεραπευτής για άτομα με προβλήματα ναρκωτικών και αλκοολισμού, οπότε προφανώς και δεν είχαμε κάτι τότε.

Ένα βράδυ όμως, 4 χρόνια αργότερα, είχα βγει με κάτι φίλους και έτυχε να βρίσκεται και αυτός στην παρέα. Ήταν πολύ άβολο όταν τον είδα εκεί, αλλά ήταν τόσο γοητευτικός, ευγενικός και γλυκός. Ακόμη είναι! Εκείνο το βράδυ καθόταν επί μία ώρα και με άκουγε να γκρινιάζω για τον πρώην μου. Δε με έκρινε ούτε με κορόιδεψε, όπως έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά. Μια άβολη βραδιά τελικά αποδείχτηκε μια υπέροχη αρχή.

Την επόμενη μέρα μου τηλεφώνησε και ήταν στο πρώτο μας ραντεβού όπου μπήκα για πρώτη φορά στο σπίτι όπου τώρα μένουμε μαζί. Παντού υπήρχαν μικρά δαδιά, κεριά και λουλούδια, έπαιζε Frank Sinatra και μου είχε μαγειρέψει δείπνο.

Ακόμη κι εκείνο το βράδυ όμως, δυσκολευόταν με τα πόδια του. Είχε τα συμπτώματα εδώ και 2 χρόνια και οι γιατροί συνέχιζαν να του δίνουν λάθος διάγνωση. Επειδή έπαιζε hockey για χρόνια του είπαν πως έφταιγαν τα σπασμένα κόκκαλα για το νευρολογικό του πρόβλημα. Το ίδιο συνέβη και όταν άρχισε να επηρεάζει τον καρπό του: του είπαν πως είναι «υπολείμματα» πόνου από παλαιότερο σπάσιμο. Όλα τα εξηγούσαν πολύ βολικά, μέχρι που άρχισε να πέφτει και μόνο τότε άρχισαν να τον εξετάζουν σοβαρά.

Βγαίναμε ήδη για 4 μήνες πριν τη διάγνωσή του. Είχα πάει μαζί του στο τελευταίο ραντεβού στο γιατρό, στις 9 Αυγούστου του 2011. Στην αρχή δε το πιστεύαμε.

Την επόμενη μέρα μου είπε «Δε χρειάζεται να μείνεις μαζί μου. Τον άκουσες τον γιατρό – θα γίνει ακόμη πιο δύσκολο. Θα χάνω τον έλεγχο. Αν θέλεις να φύγεις, θα το καταλάβω«. Φυσικά του απάντησα ότι δεν πρόκειται να πάω πουθενά. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που γενικά συζητήσαμε για γάμο.

Στις 12 Αυγούστου μου ζήτησε να πάω μια βόλτα μαζί του κοντά στο σπίτι του στο Chattahoochee River. Όταν φτάσαμε στο κλασσικό σημείο που καθόμασταν πάντα, σταματήσαμε. Μου είπε «Ξέρω ότι μου είπες πως θα μείνεις για πάντα μαζί μου. Αν ακόμη το θέλεις, θα με παντρευτείς;«. Και φυσικά είπα ναι! Δεν περίμενα καν δαχτυλίδι, αλλά είχε ήδη φροντίσει και γι” αυτό.

Ποτέ μου δεν ήθελα να παντρευτώ, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα κανέναν δισταγμό. Οι περισσότεροι φίλοι μου και η οικογένειά μου πίστευαν πως είμαι τρελή – ότι βιαζόμασταν. Όταν όμως τους είπα ότι είμαι σίγουρη, δε με αμφισβήτησαν. Ήταν πραγματικότητα. Μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα.

1439543377-156005c5baf40ff51a327f1c34f2975b (1)

Δύο μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο, παντρευτήκαμε. Οι φίλοι μας μας οργάνωσαν τον μήνα του μέλιτος σε ένα ιδιωτικό νησί στο Belize και ήταν τέλεια! Πραγματικά προσπαθήσαμε να το απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούσε, όσο είχαμε ακόμη καιρό δηλαδή. Εκείνη την περίοδο ο Steve μπορούσε ακόμη να περπατήσει, αν και τον βοηθούσα αρκετά. Μπορεί να ήμασταν αφελείς και σε άρνηση. Δεν πιστεύαμε ότι η ασθένειά του θα εξελισσόταν τόσο ραγδαία.

Δύο μέρες μετά το γάμο μας, ξεκίνησε μια 2μηνη «τυφλή» θεραπεία, δηλαδή δε γνωρίζαμε αν έπαιρνε το κανονικό φάρμακο ή κάποιο πλασίμπο. Όταν όμως αρρώστησε βαριά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει το γεγονός πως θα χρειαζόταν αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που και οι δύο έπρεπε να αποδεχτούμε. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας, ήταν μονίμως καθηλωμένος εκεί.

1439543893-799bad5a3b514f096e69bbc4a7896cd9 (1)

Στις αρχές μαλώναμε για τα παυσίπονα. Επειδή πονούσε πολύ ήθελε να πάρει παραπάνω δόση και εγώ έπρεπε να είμαι σκληρή μαζί του για να εφαρμόζω το πρόγραμμα του γιατρού. Ή πράγματα όπως «πρέπει να σηκωθείς από το κρεβάτι σήμερα γιατί οι πνεύμονές σου δεν έχουν κινηθεί καθόλου«. Δεν ήταν οι συνηθισμένοι καβγάδες των νεόνυμφων για χαζομάρες όπως το Facebook. Ήταν πολύ έντονες καταστάσεις.

Παράλληλα όμως συνεχίσαμε να ζούμε τη ζωή μας. Όταν πήρε το καροτσάκι αρχίσαμε να ταξιδεύουμε – για ενάμιση χρόνο. Θέλαμε να συμπυκνώσουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε.

Μια από τις πιο όμορφες στιγμές ήταν στο Wanee Music Festival στη Φλόριντα, τον Απρίλιο του 2013. Ήταν το πρώτο μας «χορευτικό πάρτυ». Τότε μπορούσε ακόμη να κουνάει το καροτσάκι του και μάλιστα ανεβήκαμε στη σκηνή και χορέψαμε παρέα. Πάντα μας άρεσε ο χορός. Αν η μέρα δε μας πάει καλά, χορεύουμε και αυτό τον κάνει να χαμογελάει.

1439544181-d0096ec6c83575373e3a21d129ff8fef (1)

Περίπου εκείνη την περίοδο έχασε την ομιλία του. Στην Pennsylvania, τον Απρίλιο του 2013, αρρώστησε βαριά με πνευμονία οπότε επιστρέψαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο της Georgia όπου του έκαναν τραχειοτομή. Από τότε δεν ξανάκουσα τη φωνή του.

Από τότε όλα έχουν αλλάξει. Είμαστε στο σπίτι για 1-2 μέρες και μετά επιστρέφουμε στο νοσοκομείο. Δύο φορές πέθανε, αλλά τον επανέφεραν στη ζωή. Έχασε πολύ βάρος και εμφάνισε γαστροπάρεση (δε μπορείς να αδειάσεις το στομάχι σου). Ό,τι κι αν τον τάιζα το έβγαζε. Έπρεπε να «παλέψω» με τις ασφαλιστικές εταιρείες γιατί δεν κάλυπταν τα έξοδα για εναλλακτική μορφή τροφής, παρά μόνο όταν έφτασε τα 30 κιλά!

Αυτή είναι η ζωή μας τώρα. Μια τυπική μέρα ξεκινάει γύρω στις 8. Σηκώνομαι, κάνω yoga και «γειώνομαι». Ο Steve ξυπνάει στις 9. Μια ώρα διαρκεί η ρουτίνα με τα χάπια, τα φάρμακα, το μπάνιο του κλπ.

Σταμάτησα να εργάζομαι στις αρχές του 2012, όταν άρχισε να χάνει την ισορροπία του και δε μπορούσε να φάει γιατί κανείς δεν ένιωθε άνετα να τον ταΐζει. Αλλά δε μου λείπει η δουλειά μου. Ο Steve με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι στην πραγματικότητα δε ζούσα τη ζωή που θα ήθελα. Με το πτυχίο μου νόμιζα ότι απλά έπρεπε να δουλέψω στον τομέα μου και να είμαι μια καλή θεραπεύτρια. Αλλά δεν ήμουν δοσμένη σε αυτό 100%.

Είμαστε ευλογημένοι και τα έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής. Ο Steve ζωγραφίζει με το καροτσάκι του, οπότε πουλάμε τους πίνακές του για χρήματα. Εγώ πουλάω επίσης πίνακες, μπλουζάκια και κοσμήματα. Φτιάξαμε και ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Hope for Steve«.

Έχει φτάσει σχεδόν τα 70 κιλά και τα πάει πολύ καλύτερα. Ακόμη βγαίνουμε έξω για τις βόλτες μας, αλλά όχι τόσο συχνά γιατί του είναι επίπονο. Αλλά είναι σταθερός. Πρέπει βέβαια συνεχώς να «παλεύουμε» με λοιμώξεις, αλλά είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω τόσο καλά.

Κατά βάθος, ο Steve είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι πανέξυπνος και αφήνει να λάμψει το πνεύμα του εφόσον έχει «χάσει» το σώμα του. Την επόμενη εβδομάδα είναι τα γενέθλιά μου και ανακάλυψα ότι έχει κανονίσει φωτογράφηση με κοστούμια, περούκες και μακιγιάζ, στη φάρμα μιας φίλης που έχει άλογα. Και όλα αυτά τα κανόνισε μόνο με τα μάτια του (έχει μια συσκευή επικοινωνίας που λειτουργεί έτσι)!

Κάθε μέρα με ευχαριστεί. Είναι δύσκολο μερικές φορές να είμαι συνεχώς εδώ και να μη μπορώ να φύγω από το σπίτι, οπότε έχουμε αποκλειστική νοσοκόμα δύο φορές την εβδομάδα. Αλλά τον περισσότερο καιρό είμαστε οι δυο μας και για κάποιο λόγο δεν κουράζομαι ΠΟΤΕ να τον βλέπω συνέχεια.

Ειλικρινά, εκτιμούμε περισσότερο τη ζωή. Ξεκινάμε τη μέρα μας λέγοντας «ό,τι και να πρέπει να κάνουμε σήμερα, θα είναι μια ευλογία γιατί είμαστε εδώ μαζί«. Είναι περίεργο το δώρο που μας δόθηκε και δεν κανένα παράπονο. Κάθε λογομαχία ή λάθος μας έμαθε κάτι σημαντικό. Χωρίς αυτά, ίσως να μην τα καταφέρναμε.

Όταν ο Steve έλαβε τη διάγνωση, ο γιατρός του είπε πως ο μέσος όρος ζωής είναι 2 με 5 χρόνια, αλλά του είπε επίσης πως υπάρχει ελπίδα επειδή οργανισμοί όπως ο ALS Therapy Development Institute κάνουν πολλές έρευνες.

Όταν οι άνθρωποι μας ρωτούν πως γίνεται να έχουμε ελπίδες, τους απαντάω: «Πως μπορείς να ζεις χωρίς ελπίδα;«.

Πηγή:spirto.eu

Μια μαμά απολογείται: «Ζητώ συγγνώμη από το δεύτερο παιδί μου»

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

deftero-paidi_590_2014_8_19_8_38_44_b

από Ε.Μ.

Καθώς πλησίαζε ο ερχομός σου σε αυτόν τον κόσμο, πήρα τους δρόμους και άρχισα να επισκέπτομαι φίλους, συγγενείς και γνωστούς, τον έναν μετά τον άλλον, για να «χορτάσω» βόλτες και εξόδους. Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι από την στιγμή που θα γεννιόσουν το να είμαι μητέρα δύο παιδιών θα σήμαινε ότι θα παρέμενα έγκλειστη για πολύ καιρό. Θα ήμασταν μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια, απλά δεν θα μπορούσαμε να ξεμυτίσουμε από το σπίτι.

Όπως αποδείχτηκε, ο ερχομός ενός ακόμα παιδιού στην οικογένεια έφερε μερικές δυσκολίες, όμως πολύ γρήγορα μπήκες στον «ρυθμό» και κάποια στιγμή καταφέραμε και να βγούμε από το σπίτι –μέχρι το σούπερ μάρκετ πήγαμε, μη φανταστείς, αλλά τα καταφέραμε! Δεν έλειψαν, ωστόσο, τα «γκρίζα» σημεία.

Είσαι μόλις 11 μηνών και ήδη ο τρόπος που σε έχω μεγαλώσει δεν έχει καμία σχέση με το πώς είχα μεγαλώσει τον εαυτό σου μέχρι εκείνη την ηλικία. Και αυτός είναι ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το απολογητικό γράμμα, ώστε αργότερα στην ζωή σου να ξέρεις ότι, αν μη τι άλλο, το αναγνωρίζω. Έτσι, σε παρακαλώ διάβασε τα παρακάτω και να θυμάσαι πάντα ότι η μαμά σε αγαπάει.

Συγγνώμη που μου έπεσες –ναι, μου έπεσες. Το ορκίζομαι στον Θεό και μου ήταν απίστευτα δύσκολο να το ξεπεράσω. Κοιμόσουν στο στήθος μου, στο κρεβάτι μας, και απλά κύλησες. Και έπεσες. Νομίζω πως εγώ πόνεσα περισσότερο, όμως. Έκλαψες για μερικές λεπτά και μετά άρχισες να χαμογελάς. Εγώ ήμουν σίγουρη ότι σου είχα προκαλέσει μεγάλη ζημιά.

Προς υπεράσπισή μου, βέβαια, υπήρχε συνωστισμός στο κρεβάτι! Ήταν ο μπαμπάς σου και έπειτα ήρθε και ο αδερφός σου, χώθηκε στη μέση και με έσπρωξε στην άκρη. Και, να θυμάσαι, ήμουν εξαντλημένη από τα ξενύχτια μαζί σου για να σε θηλάζω και να σε κρατάω. Μην το ξεχνάς ποτέ αυτό! Σκέφτηκα να σου φτιάξω ένα φορμάκι με σχοινιά που να δένει πάνω μου, όπως αυτά που έχουν οι αναρριχητές για να μην πέφτουν από τους βράχους. Τελικά, όμως, αποφασίσαμε να επενδύσουμε σε μεγαλύτερο κρεβάτι.

Συγγνώμη που δεν ξέρω τίποτα για εσένα –το βιβλίο του αδερφού σε περιέχει τόσες πολλές πληροφορίες για τον πρώτο χρόνο της ζωής του που θα μπορεί κάποτε να ανατρέξει σε αυτό και να ανακαλύψει πότε ήταν η πρώτη του «πρίτσα»! Ήμουν από πάνω του όλη την ώρα. «Είδατε αυτό, είδατε εκείνο; Είδατε αυτή την έκφραση; Αχ να τη φωτογραφίσω; Τι μέρα είναι σήμερα; Τι ώρα είναι;»

Και μόλις σήμερα, τη στιγμή που έφτανα στο μπάνιο για να σκουπίσω τον αδερφό σου που μόλις είχε κάνει κακά, εμφανίστηκες εσύ, όρθιος στα ποδαράκια σου, κρατώντας ένα πακέτο υγρομάντηλα! Τρελάθηκα! Ούτε που είχα συνειδητοποιήσει ότι μπορείς πλέον να περπατάς!

Όταν θα ανοίξεις εσύ κάποτε το δικό σου μωρουδιακό βιβλίο, θα διαβάσεις «τοποθετήστε τη φωτογραφία εδώ», και θα ξέρεις ότι η μαμά δεν είχε χρόνο για να καθίσει και να γράψει όλα τα μικρά καθημερινά που έκανες. Αφιέρωνα όλον τον χρόνο μου στο να σας αγαπώ. Και στο να σκουπίζω τον ποπό του αδερφού σου.

Συγγνώμη που άφηνα τον αδερφό σου να κάνει τσίσα δίπλα σου –λέω ψέματα. Έκανε τσίσα πάνω σου, όταν ήσασταν και οι δύο στην μπανιέρα. Πιο συγκεκριμένα, στο χέρι σου. Ίσως κάποιες πιτσιλιές να έφτασαν και στο πρόσωπό σου, αλλά κυρίως στο χέρι σου.

Για την ακρίβεια, λυπάμαι που αδερφός σου σε ταλαιπωρεί καθημερινά. Δεν είναι ότι είναι κακός, αλλά πραγματικά λειτουργεί σαν να μην υπάρχεις. Αν μπουσουλάς στον δρόμο του, θα περάσει από πάνω σου και θα σε πατήσει. Αν κρατάς κάτι στο χέρι σου, θα έρθει χωρίς δισταγμό και θα στο πάρει.

Όμως, εσύ γελάς με ό,τι κάνει και τον ακολουθείς παντού, παρά τα όσα υποφέρεις μαζί του. Τον διορθώνω κάθε στιγμή και τον βάζω να σε παίρνει αγκαλιές και να σε φιλά, αν και κάποιες φορές προτιμά να σε δαγκώνει. Κάποια μέρα εσείς οι δύο θα γίνετε οι καλύτεροι φίλοι. Απλά αυτή την στιγμή πρέπει να σε βοηθάω να αντεπιτίθεσαι, γιατί δεν έχεις μεγαλώσει αρκετά για να προφυλάσσεις τον εαυτό σου. Όταν παίρνουμε στον αδερφό σου χωνάκι παγωτό, σε βάζω να το γλύφεις γύρω-γύρω πριν το δώσουμε σε εκείνον. Δεν του το λέμε, όμως, γιατί θα τρελαθεί αν το μάθει! Επίσης, όταν εκείνος είναι στο σχολείο, σε αφήνω να παίζεις στο δωμάτιό του. Και όταν ρωτά γιατί τα τρενάκια του είναι άνω-κάτω, του λέω ότι έκανε σεισμό! Είναι το μικρό μας μυστικό, φιλαράκο!

Συγγνώμη που δείχνεις σαν Υποψήφιο Πιο Κακοντυμένο Μωρό του Κόσμου. Ο αδερφός σου είχε τα πιο φανταστικά, ολοκαίνουργια επώνυμα ρούχα και εσύ φοράς ό,τι απέμεινε από εκείνον, γι’αυτό μου είναι τόσο δύσκολο να αποφύγω το να δείχνεις πάντα τόσο απεριποίητος. Το να ετοιμάσεις δύο παιδιά για να πάτε κάπου είναι σαν να συμμετέχεις σε αγώνες δρόμου. Όμως καταφέρνουμε πάντα να φτάσουμε στον προορισμό μας, ίσως λίγο αργά βέβαια, και ο αδερφός σου φεύγει από εμάς για να τρέξει να προκαλέσει χάος, ενώ εγώ σε κοιτάζω καθώς παίρνω μια ανάσα, μέχρι να ανακαλύψω ότι φοράς ένα φορμάκι ύπνου και το πρόσωπό σου έχει ακόμα υπολείμματα φαγητού από το απογευματινό. Όταν τα «ατημέλητα μωρά» γίνουν μόδα, θα είσαι σίγουρα ανάμεσα στα δημοφιλέστερα.

Νομίζω, όμως, πως έχεις πάρει ένα καλό μάθημα. Μπορεί κάποτε να κοιτάζεις σε παλιές φωτογραφίες και να αναρωτιέσαι γιατί όλα τα ρούχα που φοράς είναι γεμάτα ξεραμένο φαγητό. Όμως θα καταλάβεις ότι δεν είναι τα ρούχα που κάνουν το αγόρι. Είναι η διάθεση –και εσύ δείχνεις πολύ χαρούμενος!

Συγγνώμη που δεν σε αγαπώ λιγότερο. Ξέρω πως όσο μεγαλώνεις κάποιοι κακοί άνθρωποι θα σου που ότι το δεύτερο παιδί αγαπιέται πάντα λιγότερο. Ότι δεν γίνεται να αγαπήσεις κάποιον άλλον όσο το πρώτο σου παιδί. Λοιπόν, με τα λύπης μου θα σου πω ότι αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα.

Από την στιγμή που ο γυναικολόγος μου σε ακούμπησε πάνω στο στήθος μου, δεν έχω υπάρξει περισσότερο σίγουρη για οτιδήποτε άλλο στην ζωή μου. Είναι δυνατό να αγαπήσεις κάποιον, ξανά και ξανά και ξανά, τόσο πολύ που να πονάει. Θα έδινα την ζωή μου για εσένα και για τον αδερφό σου, χωρίς δισταγμό. Θα σε αγαπώ τόσο όσο αγαπώ εκείνον για όλη μου την ζωή. Μην πιστέψεις ποτέ τίποτε άλλο.

Μπορεί κατά λάθος να μου έπεσες μερικές φορές, να ξέχασα να καταγράψω κάθε τι καινούργιο που έκανες κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής σου, να άφησα μερικά τσίσα να πέσουν πάνω σου και να σε έντυνα… χάλια, αλλά σε έχω αγαπήσει με κάθε κύτταρο του εαυτού μου και δεν θα ακούσεις ποτέ συγγνώμη γι’αυτό.

Με όλη την αγάπη που έχω στην καρδιά μου,
Η μαμά

*Το παραπάνω κείμενο προέρχεται από την Jenifer DeMattia, μαμά πλήρους απασχόλησης, η οποία γράφει ανά διαστήματα στο blog Bugs, Dirt and Mommy και δεν θεωρεί τον εαυτό της σούπερ-μαμά. Για την ακρίβεια, συνήθως είναι καθυστερημένη, της λείπει ένα παπούτσι ή είναι στα όρια νευρικού κλονισμού… όμως στο τέλος πηγαίνουν όλα καλά και έχει μία φοβερή ιστορία να αφηγηθεί!

Πηγή:www.mama365.gr

Τι μυστήριο κρύβουν τα παιδιά που γεννήθηκαν 1980 – 1989; Ένα ξεχωριστό κείμενο!

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

paidia3

Αν έχεις γεννηθεί τη δεκαετία του ’80, το κείμενο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και μιλά για το πώς μεγαλώσαμε όλοι εμείς που γεννηθήκαμε από το 1980 μέχρι και το 1989, θα σε συγκινήσει πραγματικά και θα σε κάνει να νιώσεις για μερικά λεπτά ξανά παιδί.

Διαβάστε το κείμενο:
Ήμασταν στην τελευταία δεκαετία που προλάβαμε τα ομαδικά παιχνίδια Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α. Ακόμα, βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh…

Παίζαμε με Playmobil και LEGO και όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί…
Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και ποιος θα ξεχάσει τη φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια!
Επίσης, κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε παιδότοπους. Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία, αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία – χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα…

Τις πρώτες πορνοταινίες τις βλέπαμε σαν κλέφτες στο Βίντεο του Μπαμπά.

Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS…
Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και τρώγαμε Κουκουρούκου και Σοκοφρέτες…
Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό… Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, Space και Cuervo…

Είδαμε τα πρώτα Χρυσά σε Ολυμπιακούς αγώνες με τη Βούλα Πατουλίδου και τον Πύρρο Δήμα… Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές … από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν…
Ξέραμε μόνο την Μπαλαρίνα και τον Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G…
Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι… Δεν ήμασταν μουρτζούφληδες όπως τώρα που αν πάρουμε 20 ευρώ κοιτάζουμε με μισό μάτι…
Ακόμα και το GameBoy δεν μας έκλεινε σπίτι…. το παίρναμε και τρέχαμε έξω να το μοιραστούμε με τους φίλους μας…
Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε twitter και Facebook!
Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και δεν κινδυνεύαμε τόσο…

Θυμάστε τους Ευχούλιδες;

Ποιος θα ξεχάσει το Χάρρυ Κλυν σόου και τους Δέκα Μικρούς Μήτσους, το Κόντρα Πλακέ, τον Τροχό της Τύχης, Μέγκα Μπάγκα, ‘Αλλα Κόλπα (Ά ρε Βλάσση)…
Τα σόου της Ρούλας Κορομηλά και το Ciao Ant1….
Τους Ghostbusters- Karate Kid – ET – Home Alone – Γκούνις – Σεξογήινη (Ποιός δεν είχε κολλήσει με την Κίμ Μπάσιτζερ;), Carousel και Disney club στο Mega…
Τα αγαπημένα μας παιχνίδια ήταν Μήλα – Σχοινάκι – Μακριά γαϊδούρα
Προλάβαμε όλη την εξέλιξη του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς και το Baywatch, καθώς και τον Ιππότη της Ασφάλτου…
Τραγουδήσαμε «Το νού σου κύριε οδηγέ» και χορέψαμε λαμπάντα…

Πηγαίναμε στα «Ηλεκτρονικά» και παίζαμε Super Mario, Sonic, Mortal Compact, Streetfighter, Bubble Bubble, Tetris, Arkanoid, Top Gun και στα πλοία τρέχαμε να βρούμε που τα έχουν κρυμμένα…
Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα… Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι…
Θυμάστε τα καραμελάκια που όταν τα έβαζες στο στόμα ανατινάσσονταν; Και τη μόδα με τις τσίχλες Shock, το σπανάκι του Ποπάυ και τα τσιγάρα του Αστερίξ;

Παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια, πατούσαμε τα κουτάκια από τα αναψυκτικά και περπατούσαμε σαν να ήταν τακούνια!
Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες και τα μπουγέλα γενικά στα σχολεία…
Ντυνόμασταν Νίτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης…
Ψάχναμε για αυτοκόλλητα και τάπες στα γαριδάκια…
Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες…

Κάναμε κοπάνες για να παίξουμε ποδόσφαιρο και όχι για να πάμε στα WEB και στα InSpot…
Βλέπαμε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Αυθαίρετους, Ρετιρέ και Μικρομεσαίους…
Συνωστιζόμασταν στα Βίντεο Κλαμπ, για να πάρουμε κασέτες με τον Μουστάκα, τον Τσάκωνα, τον Ταμτάκο και τους νέους τότε Μιχαλόπουλο, Γαρδέλη, Ψάλτη και Στίβ Ντούζο…
Παίζαμε ακόμα με μπίλιες…Παίζαμε με τα ΥΠΕΡΑΤΟΥ καρτελάκια… αυτοκίνητα-πλοία-αεροπλάνα
Παίρναμε τα φακελάκια με τις φάρσες, μελανό μάτι, σκουλήκια στο νερό, τρύπιο δάχτυλο και άλλα πολλά… Είχαμε τις χλαπάτσες…

To πρώτο μας ηλεκτρονικό το Atari και ακολούθησαν NES, Super Nintendo, Mega Drive…
Βλέπαμε Παντρεμένους με παιδιά και τσαντιζόμασταν που η μαμά μας ήθελε να βλέπει Ατίθασα Νιάτα και Τόλμη και Γοητεία…
Πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν τα μπαλάκια με τα δωράκια και είχαμε αγωνία τι θα πετύχουμε…
Λέγαμε 6 αριθμούς για το νεόφερτο τότε Λόττο στους γονείς, αλλά ποτέ δεν μας κάθισαν…Παίρναμε Ξυστό και αν μας έπεφτε ένα κατοστάρικο, παίρναμε άλλο ένα και το χάναμε και αυτό…

Είδαμε να ξεφυτρώνουν καρτοτηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και κάναμε συλλογή από τηλεκάρτες…
Βάζαμε τα σπορτεξάκια με τα φώτα και είχαμε κολλήσει με τις τσάντες PAXOS…και ξερός…
Βλέπαμε Μάπετ Σόου…
Παίρναμε το μπλοκ με τις χειροτεχνίες και με το ασημόχαρτο και το χρυσόχαρτο φτιάχναμε στολίδια τα Χριστούγεννα…
Βλέπαμε Παιχνίδια χωρίς Σύνορα…
Είδαμε MichaelJordan και μαζεύαμε κάρτες ΝΒΑ…
Το πρώτο μας φιλί δινόταν με ακούμπισμα των χειλιών και όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο…
Μαζεύαμε καπάκια από αναψυκτικά στα ταβερνάκια που πηγαίναμε με τους γονείς.
Πιάναμε τα καλαμάκια και βάζοντάς τα κάτω από τη μασχάλη, κάναμε τεχνητά Αέρια…
Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, ΟmegaVibes, Αλέξια και Κωνσταντίνα…
Βρέχαμε χαρτοπετσέτες και τις πετούσαμε σε ακαθόριστες πορείες και όποιον έβρισκε…
Τρώγαμε τυράκια BABYBEL και LAVASQUIRIT(που το λέγαμε πάντα λαβάς τυρί)…
Διαβάζαμε Αλμανάκο, Κατερίνα, Μανίνα και Σαΐνια…
Βάζαμε κολόνια Μυρτώ…

Λουζόμασταν με Johnson’s όχι πια δάκρυα και βάζαμε τραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγή…
Τρώγαμε Καραμπόλα, αλλά ανοίγαμε το δωράκι πριν φάμε το παγωτό…
Παίζαμε τα επιτραπέζια της ΜΒ, όπως ΗΟΤEL, Μάντεψε ποιος, Το στοιχειωμένο σπίτι…
Είδαμε τον Casper και τον Σκαθαροζούμη…

Περάσαμε την επιδρομή από ψείρες και κόνιδες, και όμως είμαστε εδώ….Το φάρμακο που είχαν οι μαμάδες βρωμούσεεε…
Eίδαμε το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά και λατρέψαμε τα Cheerios από την σκηνή με τον μπαμπά στο πιάτο…
Τρώγαμε μπισκότα Rondo…και ανοίγαμε πρώτα να φάμε τη σοκολάτα ή τη βανίλια και μετά το μπισκότο…
Bλέπαμε τα Ρακούνς και τον Ντένις τον Τρομερό… Παράλληλα με το Για πα Ντα μπα Ντου του Φρεντ από τους Flinstones που τα άκουγε μονίμως από τη Βίλμα…
Βλέπαμε τη σειρά με το ανθρώπινο σώμα και το πως λειτουργεί ο οργανισμός…
Tραγουδούσαμε το Μ’ αρεσει να μη λέω πολλά και το Λιωμένο Παγωτό (που κολλούσε πάντα στο χέρι)…
Το σεξ ήταν ταμπού και κουβέντα στα κρυφά…

Κάθε βράδυ λέγαμε «Καληνύχτα» ένας, ένας και αν δεν τελειώναμε, δεν κοιμόμασταν… Κοιμόμασταν σε φίλους Σαββάτο βράδυ και το κανονίζαμε από την Κυριακή…
Όταν μας επισκεπτόταν κάποιος, δεν τον κοιτούσαμε στα χέρια…
Αγοράζαμε καινούρια τετράδια και κάθε χρόνο ορκιζόμασταν ότι θα τα κρατήσουμε καθαρά. 2 βδομάδες μετά είχαν γεμίσει στιχάκια και μηνύματα με τον διπλανό…

Όταν βλέπαμε προφυλακτικά κοκκινίζαμε… Θεωρούσαμε πορνό τη «Γαλάζια Λίμνη»…

Ερωτευόμασταν και το μάθαινε όλο το τμήμα… Αργήσαμε να μάθουμε το πώς γίνονται τα παιδιά…ενώ τώρααα…
Βλέπαμε το λικέρ στο σύνθετο του σαλονιού και δοκιμάζαμε…
Τις Κυριακές, σηκωνόμασταν απο νωρίς για να προλάβουμε τα «παιδικά»….
Ζωγραφίζαμε ακόμη σε χαρτί και όχι με προγράμματα στα VISTA…

Φτιάχναμε ακόμη παζλ και οι γονείς μας τα έκαναν κορνίζες…
Την πίτσα που την τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμε ότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία…

Πηγή:mamamou.com.cy

15 πράγματα που συμβαίνουν αμέσως μόλις γίνεσαι μαμά!

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

mama-mwro

Μια λίστα από μικροπράγματα που σημαίνουν την πιο μεγάλη αλλαγή στη ζωή μιας γυναίκας.

Ένα μωρό αλλάζει τα πάντα στη ζωή μιας γυναίκας ξεκινώντας από τη στιγμή που επιστρέφει από το μαιευτήριο με το παιδί στην αγκαλιά της. Εκτός όμως από τις μεγάλες, τις σημαντικές, τις ουσιαστικές αλλαγές που θα βιώσει, υπάρχουν και κάποια μικρά πράγματα στα οποία ίσως δεν δώσει σημασία. Είναι όλα αυτά που αν τα προσθέσεις συνθέτουν την πιο «μαγική» εμπειρία της, αυτή της μητρότητας

  1. Όσο κι αν έχεις σιχαθεί να ακούς ιστορίες για εγκυμοσύνες και τοκετούς από άλλες γυναίκες, αμέσως μόλις ζήσεις την εμπειρία αρχίζεις να μοιράζεσαι και τη δική σου ιστορία με όποιον είναι διατεθειμένος να την ακούσει (ή και όχι)!
  2. Θέλεις να κάψεις τα ρούχα που φορούσες στην εγκυμοσύνη και να μην τα ξαναδείς ποτέ. Τελικά, δεν το κάνεις, γιατί σκέφτεσαι ότι μπορεί να τα χρειαστείς ξανά στο μέλλον και γιατί θα συνεχίσεις να τα φοράς μέχρι να χάσεις τα κιλά!
  3. Μερικές από αυτές τις υπέροχες λιλιπούτειες καλτσούλες εξαφανίζονται μυστηριωδώς στον κάδο του πλυντηρίου.
  4. Αποκτάς την ικανότητα να κάνεις ντους, να λούζεις τα μαλλιά σου, να χτενίζεσαι και να ντύνεσαι, όλα αυτά σε λιγότερο από δέκα λεπτά.
  5. Συνειδητοποιείς γιατί οι φίλοι και οι συγγενείς που είχαν κάνει παιδιά πριν από σένα δεν είχαν ποτέ χρόνο να μιλήσουν στο τηλέφωνο ή να βρεθείτε για καφέ.
  6. Στον… ελεύθερο χρόνο σου σκέφτεσαι τι θα ήσουν διατεθειμένη να ανταλλάξεις με έναν χορταστικό οχτάωρο ύπνο.
  7. Κάθε φορά που ζυγίσεις το μωρό σου και έχει πάρει εκατό γραμμάρια, νιώθεις πραγματικά περήφανη –σαν να πρόκειται για προσωπική σου επιτυχία!
  8. Όταν ο γυναικολόγος σου σε ρωτήσει εάν θέλεις να σε συμβουλέψει για κάποια μέθοδο αντισύλληψης, στην πρώτη επίσκεψη 40 μέρες μετά τον τοκετό, ίσα που κρατιέσαι να μη βάλεις μπροστά του τα γέλια!
  9. Κάθε φορά που κόβεις τα νύχια του μωρού, έχεις το ίδιο στρες ότι κάτι θα κάνεις λάθος και θα αρχίσει να αιμορραγεί.
  10. Αναρωτιέσαι τι σου λείπει περισσότερο και δεν μπορείς να τελειώσεις κανένα από τα βιβλία που ξεκίνησες να διαβάζεις στην εγκυμοσύνη: ο χρόνος ή τα εγκεφαλικά κύτταρα;
  11. Ο μεγαλύτερος εχθρός σου έχει πια ταυτότητα: είναι κάθε πιτσιρίκι που πλησιάζει το μωρό σου βήχοντας και με μύξες στη μύτη.
  12. Δεν θα ακουμπήσεις και δεν θα ξαναφιλήσεις ποτέ ξανά κανένα μωρό στο πρόσωπο και τα χεράκια (εκτός, βέβαια, από το δικό σου).
  13. Κάνεις την αδιάφορη και υποκρίνεσαι ότι δεν είχες καταλάβει ότι το μωρό είχε κάνει κακά όταν –όλως τυχαίως- το άφησες στην αγκαλιά του μπαμπά του.
  14. Κάθε φορά που το βλέπεις να κοιμάται απορείς αν είναι το ίδιο μωρό που σε έκανε να νιώθεις τόσο εκνευρισμένη και κουρασμένη πριν λίγο.
  15. Και κάθε πρωί που ξυπνάει νιώθεις να το «ερωτεύεσαι» από την αρχή –αν και νόμιζες ότι η αγάπη που του είχες μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η μεγαλύτερη που μπορούσες ποτέ να νιώσεις.

Πηγή:www.mamamia.gr

Δημιουργικοί τρόποι για να οργανώσετε το παιδικό δωμάτιο για αδελφάκια

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

pokoj-dla-dwojki-dzieci-34

Δεν έχετε αρκετό χώρο στο σπίτι και αποφασίσατε ότι τα δυο ή τρία παιδιά σας θα μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο; Η ομάδα της mama mou έψαξε και  βρήκε ιδέες μόνο για εσάς!

Μια διαφορετική εκδοχή του κλασικού διώροφου κρεβατιού.

100654271.jpg.rendition.largest

Η πιο παραδοσιακή εκδοχή…

j

100020855.jpg.rendition.largest-300x300

Βάλτε χρώμα στο παιδικό δωμάτιο ενώ με μια κουρτίνα μπορείτε να διαχωρίσετε το δωμάτιο.

ss_101604755

Το διώροφο κρεβάτι δεν είναι η μοναδική λύση. Δύο χωριστά κρεβάτια είναι ότι πρέπει εάν ο χώρος σας το επιτρέπει.

SIP877644.jpg.rendition.largest-300x300 101121554.jpg.rendition.largest BHG137781.jpg.rendition.largest-300x300
shared-kids-room-blue-wall-300x300 shared-kids-room-playful-hideaway-for-two-kids-300x300

Πηγή:mamamou.com.cy

Όταν τα αδέρφια μαλώνουν

Published Αύγουστος 16, 2015 by sofiaathanasiadou

siblings-sticking-out-toungue-at-each-other

Τι πρέπει να κάνουμε και τι να αποφύγουμε!

Κάθε παιδί θα τσακωθεί μερικές φορές με τα αδέρφια του. Είναι φυσιολογικό, αναμενόμενο και κάτι που –όσο κι αν δυσαρεστεί τους γονείς- δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να το αποφύγουν. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι γονείς είναι να μη ρίχνουμε λάδι στη φωτιά των διαπληκτισμών τους, κάνοντας συχνά τα πράγματα χειρότερα. Να, λοιπόν…

…Τι να κάνετε

Περάστε χρόνο με κάθε παιδί ξεχωριστά. Ακόμα κι αν δεν μπορείτε να αφιερώσετε πολλές ώρες στο καθένα, προσπαθείτε να περνάτε έστω 15-20 λεπτά με κάθε παιδί σας ξεχωριστά. Φροντίστε σ’ αυτό το διάστημα να είστε απολύτως συγκεντρωμένοι στην επικοινωνία μεταξύ σας, χωρίς περισπασμούς από τηλεφωνήματα, άλλες δουλειές ή τις φωνές του άλλου παιδιού. Έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμα κι αυτά τα λίγα λεπτά μπορεί να κάνουν σημαντική διαφορά στο πόσο πολύ γκρινιάζει ή αναζητά τρόπους να τραβήξει την προσοχή το κάθε παιδί.

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Κανείς δεν είπε ότι δεν είναι φυσιολογικό να θέλετε να αρχίσετε να ουρλιάζετε κι εσείς μαζί τους όταν βλέπετε τα παιδιά σας να μαλλιοτραβιούνται, όμως μια τέτοια συμπεριφορά θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε ακόμα μεγαλύτερο χάος. Εάν νιώθετε ότι η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει από τον έλεγχό σας, απομακρυνθείτε από το σημείο του αδερφικού καβγά και προσπαθήστε να ξαναβρείτε την ψυχραιμία σας. Πάρτε βαθιές ανάσες, μετρήστε μέχρι το δέκα, το είκοσι ή το εκατό, αν χρειαστεί, αλλά μην επιστρέψετε πριν νιώσετε ότι έχετε τον έλεγχο.

Εκφράστε την αγάπη σας για κάθε παιδί ξεχωριστά. Βεβαιώστε τα παιδιά σας ότι αγαπάτε το καθένα ξεχωριστά, επειδή είναι μοναδικό, και με διαφορετικό τρόπο. Τονίστε τα χαρίσματα κάθε παιδιού και προσπαθήστε να δείξετε μέσα από παραδείγματα ότι το καθένα είναι αξιαγάπητο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Επαινέστε τα όταν καταφέρνουν να λύνουν μόνα τις διαφορές τους.Δώστε έμφαση στο πόσο σωστά σκέφτηκαν όταν, για παράδειγμα, το ένα συγχώρεσε το άλλο που χάλασε το παιχνίδι του ή όταν υποσχέθηκε ότι την επόμενη φορά το αδερφάκι του θα διαλέξει πρώτο ποιο dvd θα δουν. Οι μεταξύ τους διαφορές είναι μια καλή αφορμή να μάθουν πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν γενικά τις διενέξεις στη ζωή τους κι όταν το κάνουν σωστά αξίζουν ένα «μπράβο».

…Τι να μην κάνετε

Μην κάνετε συγκρίσεις. «Είδες η αδερφή σου που έφαγε όλα τα λαχανικά από το πιάτο της;», «Ο αδερφός σου τέλειωσε όλα τα μαθήματά του κι εσύ ακόμα χαζεύεις;». Οι συγκρίσεις κάποιες φορές μπορεί και να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, όμως μακροπρόθεσμα ενισχύουν τη ζήλεια ανάμεσα στα αδέρφια. Εξάλλου, κάθε παιδί έχει το δικό του χαρακτήρα κι είναι σημαντικό οι γονείς του να το αντιμετωπίζουν ως ανεξάρτητο, μοναδικό άτομο.

Μην προσπαθήσετε να αντιμετωπίσετε την αιτία του καβγά όσο όλοι είναι ακόμα εκνευρισμένοι. Αρχικά, χωρίστε τα παιδιά και οδηγήστε τα σε ξεχωριστά δωμάτια. Αφήστε τα να ηρεμήσουν και αξιοποιήστε αυτό το χρόνο για να ηρεμήσετε κι εσείς. Στη συνέχεια, ξεκινήστε μια συζήτηση με το καθένα ξεχωριστά.

Μην παίρνετε το μέρος κανενός. Και μην επιτρέψετε στο ένα παιδί να αρχίσει να κατηγορεί το άλλο για ό,τι συνέβη. Αφού τα χωρίσετε και αφήσετε να περάσει λίγος χρόνος για να ηρεμήσουν, είναι προτιμότερο να συζητήσετε ξεχωριστά με το καθένα πώς ένιωσε, αντέδρασε ή αντιλήφθητε την κατάσταση το ίδιο –αντί για το τι του έκανε ο αδερφός ή η αδερφή του. Με αυτό τον τρόπο διδάσκετε στα παιδιά πώς να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις τους, να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους και να προβάλουν λιγότερα αρνητικά συναισθήματα στο αδερφάκι τους.

Πηγή:www.mamamia.gr