Πώς να περιγράψεις την ευτυχία με λόγια; Μια ιστορία υιοθεσίας που μας βάζει σε σκέψεις.

Published 8 Αυγούστου, 2015 by sofiaathanasiadou

colorful-happiness_00342455

Η πρόταση που δεν θα ξεχάσω ποτέ από αυτήν την ιστορία είναι,  πώς να περιγράψεις την ευτυχία με λόγια;

Μια ιστορία που με έβαλε για πρώτη φορά έντονα σε σκέψεις …πολλές σκέψεις.. για το μεγαλείο της ψυχής, για εκείνο το μοναδικό δευτερόλεπτο που βλέπεις τον γλυκό μπομπιράκι και γίνεσαι γονιός… τι μεγαλείο ζουν αυτοί οι γονείς…?

Απολαύστε την ιστορία….

Διοχάντη

Η δική μου ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν 20 χρονών,ανύπαντρη,κύστη στην ωοθήκη,,,,

πρώτο χειρουργείο….συνέχισα τη ζωή μου έχοντας στο μυαλό μου ότι πιθανόν να μην αποκτήσω βιολογικό παιδί,παρόλο που ο γιατρός μου έλεγε όλα καλά,είσαι μικρή ακόμα,ο φόβος όμως υπήρχε.

Η δουλειά μου εχει σχέση με παιδιά,κάτι που με βοήθησε πολύ.

Μετά από χρόνια γνώρισα τον άντρα μου και ήρθε η πρώτη εγκυμοσύνη,η πρώτη αποβολή…..

Το πρόβλημα το ιδιο,κύστη,ενδομητρίωση,δεύτερο χειρουργείο,δεύτερο φαρμάκι.

Ο γιατρός πρότεινε εξωσωματική,ο άντρας μου ήταν αρνητικός,δεν ήθελε άλλα φάρμακα,εγώ όμως ήθελα να το παλέψω και ξεκίνησα τη διαδικασία γνωρίζοντας ότι ήταν δύσκολη περίπτωση με λίγες πιθανότητες.

Ηταν δυνατόν να μην πετύχει;

Το ήθελα πολύ,τόσα παιδιά μεγάλωσα,λόγω δουλειάς, ο Θεός μου το χρωστούσε….πίστευα.

Εκανα όλη τη διαδικασία και στην τελευταία επίσκεψη ο γιατρός με σταμάτησε….κανένα ωάριο….

έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου…

Κλάμα,απογοήτευση,αμέτρητα γιατί και ένας σύζυγος-βράχος δίπλα μου.

Πάντα,όταν συζητούσαμε σκεφτόμασταν το θέμα της υιοθεσίας,όλα τα παιδιά πρέπει να έχουν οικογένεια.

Ετσι,αρχίσαμε να το ψάχνουμε,κάναμε αίτηση στο ιδρυμα,εξετάσεις,γιατροί,ψυχολογικά τεστ,άλλο λούκι.

Εγώ με κρίσεις πανικού,δεν έβγαινα από το σπίτι,μόνο στη δουλειά και μετά κουβαριασμένη στον καναπέ να αναρωτιέμαι: γιατί εγώ; γιατί σε εμάς; Κάπως έτσι,πέρασαν 2 ολόκληρα χρόνια….

κρεμασμένη στο τηλέφωνο,να περιμενω να χτυπήσει,ο άντρας μου μπροστά μου ήρεμος και χαλαρός,όταν έβγαινε βόλτα γύριζε με κόκκινα μάτια,εγώ δεν είχα κουράγιο να τον στηρίξω…..

Ηρθαν τα Χριστούγεννα του 2009,δεν ήθελα δέντρο,έκλαιγα και έλεγα πάλι μόνοι μας;

2 χρόνια πέρασαν,δεν θα γίνει τίποτα!!!!

beautiful-butterfly-on-pink-flower

Την άλλη μέρα,ήμουν στη δουλειά,χτύπησε το τηλέφωνο,ήταν η κοινωνική λειτουργός από το ίδρυμα.

Ενα αγοράκι περίμενε να γνωριστούμε,το παιδί μας!!!!!!!!!

Πήγαμε την άλλη μέρα,εννοείται ότι δεν κοιμηθήκαμε καθόλου από τη αγωνία,ένας μπόμπιρας ενάμισυ χρονών μας κοιτούσε με απορία και πονηρό χαμόγελο…..

Μεσα σε μια εβδομάδα,την πιο όμορφη,τρέχαμε να ετοιμάσουμε το σπίτι,το δωμάτιο,να πηγαίνουμε να τον δούμε και μετά ψώνια,δουλειές, είμασταν τόσο ευτυχισμένοι,ούτε η κούραση μας ένοιαζε,ούτε τίποτα άλλο,μετρούσαμε τις μέρες που θα ερχόταν επιτέλους στο σπίτι του ,στην οικογένειά του.

Και η μέρα αυτή ήρθε!!!!!

Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα,δεν περιγράφονται….

πώς να περιγράψεις την ευτυχία με λόγια;

Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια και πολλές φορές τα μάτια μου ακόμα βουρκώνουν όταν τον ακούω να με φωνάζει μαμά, ο άντρας μου; Λες και είναι 20 χρονών…..άλλο πρόσωπο….!!!!!

Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο,αυτή είναι η δική μας ιστορία…..

Θέλω να πω στα ζευγάρια που προσπαθούν να γίνουν γονείς,να έχουν πίστη,υπομονή και επιμονή,στο θέμα της υιοθεσίας ο δρόμος δεν είναι εύκολος,όταν όμως σε κοιτάει στα μάτια το παιδί σου,όταν σε αγκαλιάζει,τα ξεχνάς όλα!!!!!

Σας ευχαριστώ,να είσαστε όλοι καλά!

Πηγή: adoptedingr.wordpress.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s