Αρχείο

All posts for the day 6 Αυγούστου 2015

Μετά απο μια μπόρα βγαίνει πάντα ήλιος! (το θαύμα του Άγιου Παϊσιου)

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

neo

Στις 16 Σεπτεμβριου 2014 ηρθε στον κοσμο το τριτο μου παιδί ο γιος μου. Υστερα απο δυο υπεροχα κοριτσια ηρθε ο πριγκιπας μου! Ολα κυλουσανε τελεια γεννησα με καισαρικη και ηρθε επιτελους η μερα που πηγαμε σπιτι μας. Ζουσαμε υπεροχες οικογενειακες στιγμες ωσπου στις 16 Οκτωβρίου, δηλαδη την ημερα που εκλεινε ο μικρος μολις ενα μηνα, ξεκινησε ενας γολγοθας…

Το πρωι ενω ο μικρος κοιμοτανε στην κουνια του με ξυπναει ο αντρας μου και μου λεει οτι ο μικρος βογγιζει, του λεω τίποτα δεν θα ειναι, θα βλεπει καποιο ονειρο. Περναει η ωρα και δεν ξυπναει στο τρίωρο οπως παντα για να φαει… Kαταλαβαινω οτι κατι δεν παει καλα. Βαζω θερμομετρο 38! Φευγουμε για το νοσοκομειο -να σας πω οτι μενουμε σε επαρχια. Μόλις το βλεπουνε, το πρωτο πραγμα που ακουσαμε ηταν «Eισαγωγη!»

Eιπε η γιατρος «Eχω μπροστα μου ενα βρεφος που βογγιζει, μπορει να ειναι απο ουρολοιμωξη μεχρι σηψαιμια!«

Χασαμε τη γη κατω απο τα ποδια μας, γονατισα, εκλαιγα και πηρα τηλ. την παιδιατρο μας, προσπαθησε να με καθησυχάσει αλλα ματαια… Παμε στο δωματιο, ευτυχως μονοι μας, ξεκινανε εξονυχιστικες εξετασεις, μεχρι και υγρο απο τη σπονδυλική στήλη για τυχον μηνιγγίτιδα, τον ειχαν τρυπήσει δεν ξερω κι εγω ποσες φορες τα μικρα χερακια του για να του παρουν αιμα. Προς το παρον ολα βγαιναν φυσιολογιακα αλλα δεν σταματαγε να βογγιζει… Κανουμε μια ακτινογραφία θώρακα γιατι η γιατρός ειδε μια δυσκολια στην αναπνοή και έδειξε πνευμονια. Προς το παρον αυτο, περιμεναμε και αλλες εξετάσεις.

Του βαζανε συνεχεια μασκες, ηταν παντου καλωδιομενος. Εγω και ο αντρας μου ένα ράκος, δεν ξεραμε τι να περιμενουμε, κρεμομασταν απο τα χείλη τους. Εγω ημουν και λεχωνα, δεν σταματουσα λεπτο να κλαιω. Να τονίσω οτι από τις 12 το μεσημερι μεχρι και 11 το βραδυ του εκαναν συνεχομενα εξετάσεις.

Με πολλη δυσκολια περασε το βραδυ μας και ξημέρωσε η αλλη μερα. Ο μικρος ειχε συνεχως το οξυγονο με head box, ηταν τοσο μικρουλης που δεν φαινόταν μεσα στα καλωδια. Η επομενη μερα φαινοταν λιγο καλυτερη και λεω φαινοταν γιατι δυστυχως μας ξεγελασε ολους. Αρχισε να βελτιώνεται μεχρι που αφαίρεσαν το head box και ανεπνεε μονος του. Μεχρι το βραδυ ηταν η χαρα μας ομως. Τα μεσανυχτα άρχισε παλι να βογγιζει -πρέπει να σημειώσω οτι οι γιατροι δεν εφευγαν απο το δωματιο μας τον παρακολουθουσαν συνεχόμενα. Αντε παλι κλαματα, απελπισία, να μην μπορεις να μαζεψεις τα κομματια σου, γιατι δεν ξερεις που θα καταλήξει ολο αυτο, οι γιατροι να μην σου λενε ουτε ετσι ουτε αλλιως. Ο επιμελητής προσπαθησε πλεον για δευτερη φορα να μας δεχτουνε στη Θεσσαλονικη, την προηγουμενη μερα δεν μας δεχτηκαν γιατι ηταν η κατασταση αντιμετωπισιμη και στο δικο μας νοσοκομειο λεγανε.

Με χιλια ζορια και μετα απο πολλες προσπάθειες του επιμελητή και τον ευχαριστω παρα πολυ γι αυτο, μας δεχτηκαν στο Ιπποκρατειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης στην εντατικη νεογνών. Σε αυτη τη εντατικη δέχονται παιδια μεχρι 30 ημερών και επειδή ο μικρος ηταν 33 δεν τον δεχοντουσαν. Μετα απο 3 μερες στο δικο μας νοσοκομείο μου ανακοινώνει ο γιατρος στις 11 το βράδυ οτι φευγουμε Θεσσαλονίκη. Ολες αυτες τις μερες δεν εφευγα καθολου απο κοντα του, κοιμομουν διπλα του, δεν αφηνα κανεναν να μείνει εκει, μονο εγω! Εκεινη ομως τη μερα εκλαιγα πιο πολυ απο ολες, ένιωθα οτι κατι δεν παει καλα, εκλαιγα ασταμάτητα και το ένστικτό μου δυστυχως δεν με διέψευσε. Με την ανακοίνωση οτι φεύγουμε Θεσσαλονίκη τα εχασα, ο γιατρος προσπάθησε να με καθησυχάσει οτι πάει για καλύτερα αλλα εμένα δεν με έπεισε.

Φιλησα τον πρίγκιπα μου, του ψιθυρισα να μείνει δυνατός και οτι τον χρειάζομαι. Μου απαγόρευσαν να είμαι μέσα στο ασθενοφόρο και ετσι πηγα με τον άντρα μου με το αυτοκίνητο.

Φτασαμε λιγο μετα το ασθενοφόρο ανεβήκαμε στον 5ο όροφο, παθαμε σοκ, ολα αυστηροτατα, τελειως διαφορετικα απο οτι ειχαμε συνηθίσει, ολα ψυχρα και κρυα… Μας ειπανε να περιμενουμε. Μετα απο κανένα δεκάλεπτο μας φωνάζουνε μέσα. Γινότανε πανικος απο παιδια και θερμοκοιτιδες. Λιγα λογια, μεγαλος πονος.

Ελατε να δειτε το παδι, το διασωληνωσαμε, το εχουμε στην απομόνωση για να μην κολλήσουν τα αλλα μωρα. Εχει ενα σοβαρό μικροβιο. Η κατασταση ειναι σοβαρη, να ειστε προετοιμασμενοι για ολα!!!!

Τι ειπε; Εγω το εφερα για καλύτερα… Γιατι δεν μου ειπε κανεις ποσο σοβαρα ηταν το παιδι μου; Γιατι να το ζω αυτό; Σοκ, πολλα ερωτηματικα χωρις καμια απάντηση, ψυχικος θανατος!

Οταν τον ειδα δεν μπορω να σας περιγραψω τον πονο, ενιωσα οτι μου ξεριζωνανε τα σωθηκα.

Επισκεπτηριο 10 λεπτα, 12:00-14:00. Εγω που τον ειχα συνεχεια διπλα μου, του μιλουσα, τον φροντιζα, τον μεγαλωνα 9 μηνες, ερχεστε να μου πειτε να τον βλεπω 10 λεπτα τη μερα; Ημουν μια ζωντανη νεκρη, ο αντρας μου βραχος διπλα μου, επνιγε βουβα τον πονο του για να μου δίνει κουραγιο.

Μαζεύουμε τα κομματια μας και φεύγουμε σπίτι. Τα κοριτσια τα ειχε η μαμα μου, το δευτερο στήριγμα μου. Τι να κανω σπιτι, ολα τα πραγματα του εκει και άδεια, επεφτα και χτυπιομουνα στο κλαμα… Με παιρνει ο αντρας μου αγκαλιά και ξαπλωνουμε να κοιμηθουμε με το τηλεφωνο αγκαλια μηπως και μας πουνε τα δυσάρεστα. Η αναμονη μας σκοτωνε!

Την επομενη μερα δεν πηγαμε να τον δουμε, δεν άντεχα, ητανε αντίδραση… Πηραμε τηλεφωνο να μάθουμε, ηταν σταθερη η κατασταση. Ημασταν συνεχεια με τα τηλεφωνα στο χερι για να μαθαίνουμε τι γίνεται. Την μεθεπόμενη μερα πηγαμε, ηθελα να το δω, μολις φτάνουμε και λέμε το επίθετο έρχεται η γιατρος και λεει «Τωρα θα σας επαιρνα τηλέφωνο»

Μενω κοκαλο, λεω «Τι επαθε; πεθανε;» Γιατι μας ειπανε να ευχεστε να μην σας παρουμε τηλέφωνο.

-Οχι, ελατε μεσα θελω να σας μιλησω

Με κομμενη τη ανασα περιμενουμε τι θα ακουσουμε, δεν με κρατουσανε τα ποδια μου. Μας έβαλε να κάτσουμε και ακουμε «Η κατασταση επιδεινωθηκε, γεμισε υγρο στον πνευμονα, του εχουμε βαλει σωληνακι να τραβαει το υγρο, θα παρουμε και δειγμα απο το υγρο να το στειλουμε στο κεντο λοιμώξεων στην Αθηνα να δουμε ακριβως το μικρόβιο. Η κατασταση ειναι παρα πολυ ασχημη, γινονται και θαυματα!«

Τι αλλο να ακουσεις; Μολις μου ειπε οτι το παιδι μου μετραει ωρες, αν δεν βαλει ο θεος το χερι του!

«Θελουμε να του κανουμε αεροβαπτισμα» ειπαμε. Μπηκαμε με οσο κουραγιο μας ειχε μείνει και η νοσοκομα του εκανε το αεροβαπτισμα. Το ονομα του Δαβίδ! Το ειχαμε πει πριν γεννηθεί… Για αλλη μια φορα μαζευουμε και ξεκιναμε να φυγουμε με ενα αισθημα ότι ισως για τελευταια φορα βλεπαμε τον πριγκιπα μας ζωντανό. Μπαινουμε στο αμαξι και φευγοντας ηθελα να παω στο μοναστηρι του Αγιου Θεολογου στη Σουρωτη στον αγαπημενο μου προστάτη εδω και χρονια γεροντα (τωρα αγιος) Παΐσιο. Ηθελα παω στον ταφο του να προσευχηθω να βοηθήσει οπως παντα το κανει, οποτε τον χρειαζομαι, ειναι διπλα μου.

Μολις φτάνουμε, κλειστο το μοναστηρι. Πηραμε τηλεφωνο και μας ανοιξανε, πηγαμε, προσευχηθηκαμε, παρακαλεσαμε, τον ταξαμε, μας εδωσε λαδακι η μοναχη, θα κανανε και παράκληση οπως εκαναν και σε παρα πολλα μοναστηρια… Πρεπει να πω οτι οταν το μαθανε, προσευχηθηκαν πάρα πολλοι άνθρωποι και μου εφεραν οτι ειχαν απο λαδακια, φυλαχτα κ.α.

Φυγαμε και πηγαμε σπιτι. Εδω ξεκιναει το θαυμα του αγιουλη μας. Το απογευμα πηραμε τηλεφωνο να μαθουμε πως παει ο μικρος και ο γιατρος προς μεγάλη του έκπληξη μας λεει οτι η ακτινογραφια που βγαλανε το απογευμα ητανε καλυτερη απο το πρωι. Δεν δωσαμε και μεγαλη σημασια γιατι φοβηθηκαμε να χαρουμε. Να φανταστειτε οτι στο σπιτι ημασταν λες και ειχαμε κηδεια… Μαζευτηκανε ολοι οι συγγενεις, φιλοι, ρωτησαμε και στον παπα αν γινει το μοιραίο τι χρειάζεται να κάνουμε απο διαδικασίες. Μη σας φανεί παραλογο, αλλα ημασταν προετοιμασμενοι για το χειροτερο, επρεπε να ξερουμε. Δηλαδη ο αντρας μου με εναν συγγενη μας ρωτησαν, εγω ημουν φυτο.

Δεν θα σας κουρασω αλλο, θα σας πω οτι ο πριγκιπας μου καθε μερα που περνουσε γιναταν ολοενα και καλύτερα! Θελετε να μαθετε ακριβως τι ειχε; 3 διαφορετικα μικρόβια, σταφυλοκοκκο, σηψαιμια και ουρολοιμωξη! Ολα αυτα σε ενα τοσο δα πλασματακι. Ο αγιος εκανε το θαυμα του, οι γιατροι ακομα δεν πιστευουνε πως εζησε, ακομα απορούν οταν παμε… Δεν αφησε ουτε ιχνος πάνω του, εκτος απο μια πολυ μικρή τομη που ειχε το σωληνάκι στον πνευμονα.

Να εχουμε βαθιά πιστη, ο Θεος ειναι ενας και ειναι παντα διπλα σε ολους μας αρκει να πιστεψουμε. Θαυματα ζουμε καθημερινα, εγω τωρα δεν θα ειχα διπλα μου τον πρίγκιπα μου, αν δεν εκανε ο αγιος Παΐσιος το θαύμα του. Δεν ειμαι αχαριστη, οι γιατροι στο Ιπποκρατιο εξαιρετικοι ολοι τους, α” εθνική, μεγάλοι επιστήμονες. Αν δεν μας δεχοντουσαν εκεινη τη μερα, μαλλον δεν θα ζουσε τωρα . Συγνώμη αν σας κούρασα αλλα δεν μπορουσα να παραλείψω τιποτα.

μαμά Κική

Υ.Σ: Α! Ξεχασα να σας πω: το ονομα αυτου Δαβιδ – Παΐσιος!!!!

Πηγή: www.eimaimama.gr

Μαμά, εσύ όλα τα μπορείς

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

122439

Δήμητρα Καφρομάνη

Μαμά, ξέρεις τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω;

-Τι ψυχή μου;

-Δάσκαλος.

-Γιατί αγόρι μου;

-Aσε με να σκεφτώ λίγο και θα σου απαντήσω.

 

Καμαρώνω, όχι μόνο επειδή στα εφτά σου χρόνια θέλεις να γίνεις δάσκαλος, αλλά επειδή θέλεις να σκεφτείς πριν μου απαντήσεις το γιατί. Σίγουρα θα αλλάξεις πολλές γνώμες μέχρι να καταλήξεις, αλλά αυτό το θεωρώ τόσο φυσιολογικό, σαν την ανάσα σου την ώρα που κοιμάσαι.

Αυτό ήθελα εξ΄αρχής, άλλωστε.

Να μην κάνεις τίποτα χωρίς να βάζεις μέσα στην κάθε συνταγή, το δικό σου μοναδικό υλικό.

Και αυτά τα υλικά στα κλέβω όλα αγόρι μου.

Είναι όλα τα υλικά της ανθρώπινης φύσης σου, χωρίς την προσθήκη του χρόνου, του φόβου, της  αποτυχίας, της απογοήτευσης.

Γίνομαι παιδί κι εγώ σαν και σένα, παραφυλάω τις αντιδράσεις, τις κουβέντες σου, τις κινήσεις σου, το δάκρυ που σου ξεφεύγει όταν χτυπήσεις, αλλά δεν θέλεις να μου δείξεις πόσο πονάς. Παραφυλάω για να μάθω από σένα.

Ή μάλλον, καλύτερα, για να θυμηθώ από πού ξεκίνησα και πού έφτασα.

Γίνομαι παιδί κι εγώ για να μπορώ να παίζω μαζί σου και να σε βοηθάω να στρώνεις καλύτερα το δρόμο σου, όχι επειδή ξέρω περισσότερα, μόνο επειδή μάτωσα πολύ φτιάχνοντας το δικό μου.

 

Την εμπειρία μου δεν μπορώ να στη μεταβιβάσω.

Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι προσεκτικά επιλεγμένες κουβέντες σε άσχετες στιγμές, λέξεις και έννοιες που μπορείς να τις εισπράξεις με πλάγιο τρόπο, και ό,τι μπορεί να σε βάλει σε διαδικασία σκέψης, αλλά όχι απαραίτητα αποδοχής.

 

Ξέρω ότι τα περισσότερα από αυτά που θα σου πω, θα τα αμφισβητήσεις.

Να το κάνεις αγόρι μου. Να με κοντράρεις σ’ αυτό, μέχρι εκεί που αντέχεις.

Να με βάλεις σε διαδικασία να σου εξηγήσω τα ανεξήγητα, γιατί είναι η μόνη πιθανότητα που έχω να τα καταλάβω κι εγώ με τον σωστό τρόπο.

 

Σε εκμεταλλεύομαι.

Είσαι ο μαθητής μου, αλλά ταυτόχρονα είμαι κι εγώ μια μαθήτρια στον κόσμο του δικού σου σχολείου.

Σ’ αυτόν που εσύ είσαι δάσκαλος από τώρα.

 

Μεγαλώνεις και εγώ φοβάμαι πολύ.

Φοβάμαι ότι όσο εσύ σβήνεις κεριά, τόσο εγώ ανάβω περισσότερα.

Και αυτόν το φόβο που δεν θέλω με κανέναν τρόπο να στον δείχνω, τον σκοτώνω καθημερινά για να μη με πνίξει και πνίξει και σένα.

 

Θυμάσαι που σου είχα πει ότι αν χρειαστεί θα παλέψω με τους δράκους;

Παλεύω αγόρι μου. Τώρα που σου γράφω, παλεύω πιο πολύ από κάθε άλλη φορά.

Είναι η κατάσταση που ζούμε έτσι και φόρεσα την πανοπλία γρηγορότερα από ό,τι περίμενα.

 

Να ξέρεις, όσο τους παλεύω εγώ, δεν με νοιάζει. Μη μου ξεφύγουν φοβάμαι και φτάσουν σε σένα.

Γιατί δεν είσαι έτοιμος ακόμα.

Γιατί μοιάζεις μεγαλύτερος, αλλά δεν είσαι μεγάλος.

Γιατί το εφτά είναι μεγάλος αριθμός για το μυαλό σου, αλλά όχι για την ηλικία σου.

Γιατί μιλάς σαν να έχεις διαβάσει δεκάδες βιβλία, αλλά στην ουσία διαβάζεις μόνο παραμύθια.

Γιατί κάνεις το μάγκα και τον αρχηγό στους φίλους σου, αλλά όταν είσαι κουρασμένος μου ζητάς να σε πάρω αγκαλιά.

 

-Μαμά, έλα πάρε με αγκαλιά, όπως όταν ήμουν μωρό.

-Δεν χωράς παλικάρι μου στην αγκαλιά μου όπως τότε.

-Εγώ πάντα θα χωράω, γιατί η αγκαλιά σου κάθε χρόνο μεγαλώνει.

 

Κάθεσαι, μαζεύεις όπως μπορείς τα πόδια σου, με αγκαλιάζεις και ξαπλώνεις το κεφάλι σου στο στήθος μου.

-Μη μου κοιμηθείς εδώ, δεν θα μπορέσω να σε σηκώσω.

-Εσύ όλα τα μπορείς μαμά.

-Ναι, αγόρι μου. Εγώ όλα θα τα μπορέσω.

Πηγή:www.eyedoll.gr

Δείτε τι συμβαίνει στα παιδιά όταν φωνάζουμε μπροστά τους…

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

imagesdatafiles184453

Ένα πραγματικά συγκλονιστικό βίντεο δημοσιεύτηκε στην Huffington Post και δείχνει πώς επιδρά ο θυμός και τα νεύρα ακόμη και σε παιδάκια πολύ μικρής ηλικίας.

Ένα μικρό αγοράκι, ο Άντριεν, παίζει με το παιχνίδι που του δίνει η εκπαιδεύτρια και της χαμογελάει. Όλα αυτά μέχρι να εκτυλιχτεί μπροστά του ένας έντονος διάλογος σοβαρού θυμού.

Το αγοράκι παρόλο που θέλει να παίξει, φοβάται την αντίδραση της θυμωμένης γυναίκας και δεν το κάνει. Σύμφωνα με τους ειδικούς ακόμη και παιδιά στην ηλικία των 15 μηνών, καταλαβαίνουν πότε κάποιος είναι νευριασμένος και προσπαθούν να μην τον θυμώσουν περισσότερο. Το πείραμα έγινε συνολικά σε 149 παιδιά και όλα δεν άγγιζαν τα αντικείμενα όταν είχε προηγηθεί σκηνή εκνευρισμού του ενήλικα.

Δείτε το βίντεο:

 

Πηγή: www.mommydotcom.g

Μια διαφορετική ιστορία τοκετού…

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

Αυτή η αξιοσημείωτη ιστορία μας άγγιξε και ξέραμε ότι έπρεπε να τη μοιραστούμε μαζί σας.

11111

Ο Jason Larke βρισκόταν περίπου 2.500 μίλια μακριά από τη σύζυγό του, όταν έφερε στη ζωή τον δεύτερο γιο τους . Λόγω δουλειάς, ήταν υποχρεωμένος να χάσει μια από τις πιο πολύτιμες στιγμές της ζωής του. Όμως, χάρη σε γνωστή εταιρεία στο χώρο της τεχνολογίας, ο Jason θα ήταν σε θέση να είναι «παρών» στο σημαντικό αυτό γεγονός. Κατάφερε να δει μέσα στο δωμάτιο τοκετού και να ακούσει τα λόγια της συζύγου του και των γιατρών της.

 

Πηγή:www.mommydotcom.gr

Μητρότητα δυο ταχυτήτων – Μια εργαζόμενη μητέρα του ιδιωτικού τομέα ξεσπαθώνει εναντίον των «ευνοημένων» του δημοσίου

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

Article-Lead-wide996454825gh9hitimage.related.articleLeadwide.729x410.gh9hgp.png1432589437425.jpg-620x349

Μάνα τριών παιδιών, εργαζόμενη στον ιδιωτικό τομέα, που προσπαθεί να τα προλάβει όλα, τις περισσότερες φορές ματαίως. Μάνα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, όπως οι περισσότερες άλλωστε. Γυναίκες ηρωίδες, οι οποίες 3 μήνες μετά τον τοκετό (στην καλύτερη των περιπτώσεων με το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ 9 μήνες μετά, και πάλι με εισόδημα πείνας) καλούνται να επιστρέψουν στην καθημερινότητα της εργασίας χωρίς κανείς να τις ρωτήσει πού και σε ποιόν θα αφήσουν το αγγελούδι τους. Γυναίκες που δεν έχουν την πολυτέλεια να επιλέξουν την μη εργασία, γιατί το παιδί τους χρειάζεται τροφή, και αυτές είναι οι τροφοί του.

Κι όμως, υπάρχουν μερικές προνομιούχες, εκείνες που εργάζονται στο Δημόσιο, οι οποίες προγραμματίζουν τις εγκυμοσύνες τους κατά τέτοιον τρόπο ώστε να κάθονται επί σειρά ετών, να πληρώνονται κανονικότατα, γιατί ο νόμος τους δίνει το δικαίωμα σε κάθε κύηση να λαμβάνουν άδεια 2 ετών: 9 μήνες για λόγους «προβληματικής» εγκυμοσύνης, 12 μήνες άδεια μητρότητας, και 3 μήνες οι κανονικές άδειες. Και όλως τυχαίως με το που τελειώνει η μία άδεια εγκυμονούν ξανά, και να σου πάλι να απέχουν από τις εργασίες τους για άλλα 2 χρόνια. Και επαναλαμβάνω, πληρώνονται κανονικά από τα ταμεία του Κράτους, τα οποία γεμίζουν οι υπόλοιπες μανάδες, του ιδιωτικού τομέα, που δεν έχουν δικαίωμα να μείνουν στο σπίτι με τα παιδιά τους.

Πολλοί βέβαια θα πουν ότι διακατέχομαι από ρατσισμό, κακεντρέχεια και εμπάθεια έναντι των Δημοσίων Υπαλλήλων. Ότι αντιτάσσομαι στην μητρότητα. Όχι, δεν αντιτάσσομαι καθόλου στην μητρότητα, ούτε στις υπαλλήλους του Δημοσίου. Αντιτάσσομαι στον εμπαιγμό. Διότι, το κράτος θα μπορούσε, με τους κατάλληλους μηχανισμούς, να ελέγχει ποια πραγματικά αντιμετωπίζει προβληματική εγκυμοσύνη και ποια είναι αυτή που απλώς λουφάρει. Και σε περίπτωση ομαλής κύησης να επιβάλλει στην εκάστοτε μέλλουσα μητέρα την παραμονή της στην εργασία της μέχρι την ώρα της άδειας τοκετού, όπως γίνεται και στον ιδιωτικό τομέα. Ξέρετε πόσα χρήματα θα εξοικονομούσε τότε; Επιπλέον, σε περίπτωση πράγματι προβληματικής κύησης, οι αποδοχές των υπαλλήλων θα έπρεπε να ήταν ένα επίδομα όπως το αντίστοιχο του ΟΑΕΔ. Γιατί να πληρώνονται τον κανονικό τους μισθό όταν δεν βρίσκονται στις υπηρεσίες τους;

Εν ολίγοις, πρέπει κάποια στιγμή το κράτος να αναθεωρήσει, να πάψει να λαϊκίζει και να ελέγξει την ασυδοσία που γιγαντώνεται στους κόλπους του, μήπως και βγούμε κάποια στιγμή απ’ αυτό το τέλμα στο οποίο έχουμε πέσει ως χώρα.

 

Ρέα Σοφιάδου

Πηγή:www.infokids.gr

Παιδικό δωμάτιο: Vintage γραφεία

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

19270235_thebooandtheboy.limghandler

 

Από: Κατερίνα Πατέλη

Τα παλιά σχολικά θρανία, μεταμορφώνονται σε ευφάνταστα έπιπλα, βάζοντας στο παιδικό δωμάτιο, τη δική τους vintage υπογραφή!

Όλο και πιο συχνά βλέπω υπέροχα παλιά σχολικά γραφεία να γίνονται μέρος της διακόσμησης ενός κατά άλλα μοντέρνου παιδικού δωματίου. Έχουν την γοητεία του παλιού και κουβαλούν στην πλάτη τους παιδικές ιστορίες που η δράση τους έλαβε χώρα σε άλλες εποχές.

Εποχές χωρίς τηλεόραση και ίντερνετ, όπου το σχολείο και ο δάσκαλος ήταν το κέντρο του κόσμου της μάθησης. Ακόμα και η μυρωδιά τους είναι διαφορετική και μας διακτινίζει πίσω στα παιδικά μας χρόνια.

Επιπλέον, υπάρχει και η προστιθέμενη αξία ενός πολύτιμου υλικού. Του ξύλου. Τίποτα τώρα πια δεν φτιάχνεται από ξύλο καθώς τη θέση του έχει πάρει το πεπιεσμένο ροκανίδι και τα συνθετικά υλικά.

Έτσι λοιπόν ένα παλιό σχολικό γραφείο μπορεί εύκολα να επιδιορθωθεί και να εξυπηρετήσει τον αρχικό σκοπό της δημιουργίας του για άλλη μια φορά.  Που θα τα βρείτε. Μια βόλτα στο Μοναστηράκι και μια ματιά στο e-bay θα σας διαφωτίσει καθώς υπάρχει πληθώρα σχεδίων, διαστάσεων αλλά και τιμής βεβαίως βεβαίως. Καλή επιτυχία!

Αν θέλετε να βρείτε κι άλλες ιδέες για το πώς να οργανώσετε το γραφείο του πατήστε εδώ 

 

Πηγή:www.imommy.gr

7 πρακτικές συμβουλές για να μεγαλώσουμε καλά παιδιά

Published Αύγουστος 6, 2015 by sofiaathanasiadou

16

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Κάθε γονιός θέλει, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά του, να γίνουν καλοί άνθρωποι – συμπονετικοί, ευγενικοί, ηθικοί, με κατανόηση και ευαισθησίες. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι αυτό δεν είναι κάτι που μπορούν τα παιδιά να το πετύχουν από μόνα τους. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ανατροφή που θα πάρουν από τους γονείς τους, με τη βοήθεια και την καθοδήγησή τους. Σύμφωνα με τους ερευνητές του Χάρβαρντ στην Ανθρώπινη Ανάπτυξη, υπάρχουν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές που μπορούν ν’ ακολουθήσουν οι γονείς στην ανατροφή των παιδιών τους. Πρόκειται για 7 tips, που θα μας βοηθήσουν στην πράξη να μεγαλώσουμε καλά παιδιά:

1. Αφιερώστε καθημερινά χρόνο στα παιδιά σας και συζητήστε μαζί τους

Όταν περνάτε συστηματικά χρόνο με τα παιδιά, μαθαίνουν από εσάς τους ίδιους τι θα πει «νοιάζομαι» και «φροντίζω». Δείξτε τους την αγάπη σας και το πραγματικό ενδιαφέρον σας, ενθαρρύνετε τις προσπάθειές τους και επιβραβεύστε τα επιτεύγματά τους, μιλήστε ουσιαστικά μαζί τους κάνοντάς τους ερωτήσεις και υποστηρίξτε τα με όλη σας τη δύναμη. Μια αμοιβαία σχέση σεβασμού και αγάπης ανάμεσα σ’ εσάς και τα παιδιά σας θα τους μάθει πώς είναι στ’ αλήθεια οι καλές σχέσεις, ώστε να τις επιδιώξουν και αργότερα, στη δική τους ζωή.

2. Γίνετε το πρότυπο που ψάχνουν στη ζωή τους

Τα παιδιά θα σεβαστούν αυτό που τους λέτε να κάνουν, όταν σας βλέπουν να το τηρείτε πρώτα εσείς. Οπότε να είστε απόλυτα συνεπείς και προσεκτικοί στις αξίες και τις αρχές που τους ζητάτε να υιοθετήσουν: ειλικρίνεια, ανθρωπιά, συνεργασία κτλ. Να τους το λέτε όταν κάνετε κάτι λάθος και να τους μιλάτε για τον τρόπο που προσπαθείτε να το διορθώσετε, ενθαρρύνοντας την ομαδικότητα μέσα στην οικογένεια. Μην ξεχνάτε να τους υπενθυμίζετε πόσο σημαντική είναι η εμπιστοσύνη σε μια σχέση, καθώς και το να ζητάμε τη βοήθεια και τη συμβουλή των ανθρώπων που αγαπάμε.

3. Δώστε τους ξεκάθαρα μηνύματα και προτεραιότητες

Το να νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους που αγαπάμε είναι η βασική μας προτεραιότητα και οφείλουμε να το δείχνουμε ξεκάθαρα στα παιδιά μας. Έτσι μόνο θα μάθουν πόσο σημαντικό είναι να επιλύουμε τα ζητήματά μας έχοντας πάντα στο μυαλό μας τους ανθρώπους που ενδεχομένως να επηρεάσουν οι αποφάσεις και οι πράξεις μας.

4. Δώστε τους ευκαιρίες για να αναλαμβάνουν ευθύνες

Όταν ζητάτε από τα παιδιά να κάνουν δουλειές στο σπίτι ή να προσφέρουν τη βοήθειά τους στους άλλους, τους δίνετε την ευκαιρία να γίνουν υπεύθυνα. Μάθετέ τους να νοιάζονται για τους συνανθρώπους τους και να μην ξεχνάτε να εκφράζετε την ευγνωμοσύνη και την εκτίμησή σας, για να τα παρακινήσετε να κάνουν κομμάτι της καθημερινότητάς τους αυτή την πρακτική.

5. Βοηθήστε τα να αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες των άλλων ανθρώπων

Τα παιδιά συνήθως νοιάζονται για το στενό κύκλο της οικογένειας και των φίλων τους. Για να διευρύνετε το ενδιαφέρον τους, προσπαθήστε να τους μιλήσετε για πράγματα που συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο, πέρα από αυτά που εμείς βιώνουμε. Ενθαρρύνετέ τα να ακούνε τους άλλους ανθρώπους, ιδιαίτερα εκείνους που ενδέχεται να είναι διαφορετικοί, για να τους καλλιεργήσετε την κατανόηση και τη συμπόνια.


6. Ενθαρρύνετέ τα να αναλαμβάνουν δράση

Όταν τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με κάποιο ζήτημα, βοηθήστε τα να αναλάβουν δράση και να μιλήσουν γι’ αυτό, προκειμένου να το επιλύσουν μέσα από τη συνεργασία. Ενθαρρύνετε τον εθελοντισμό και την ομαδικότητα, και δώστε τους την ευκαιρία να μιλήσουν για ηθικά διλήμματα που προκύπτουν στη ζωή μας.

7. Βοηθήστε τα ν’ αναγνωρίζουν τα συναισθήματα και να έχουν αυτοέλεγχο

Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους και δώστε τους τα «εργαλεία» να μπορούν να ελέγχουν τα όριά τους και τον εαυτό τους. Έτσι, θα μπορούν να επιλύσουν και ενδεχόμενες συγκρούσεις με άλλους, κατανοώντας και τα συναισθήματα που εκείνοι βιώνουν.

Πηγή:mikroimegaloi.gr