Αρχείο

All posts for the day 25 Ιουλίου 2015

«Ο άντρας κάνει κουμάντο στο σπίτι» μου έλεγε…

Published Ιουλίου 25, 2015 by sofiaathanasiadou

kokopoiisi-gynaikas

Έχω χωρίσει εδώ και 1 χρόνο με συναινετικό διαζύγιο και έχω δυο παιδιά, το ένα 12 και το άλλο 15 ετών.
Η ιστορία μου ξεκινά 16 χρόνια πριν όταν γνώρισα τον πρώην άντρα μου. Τον ερωτεύτηκα, τον αγάπησα και του παραδόθηκα. Άνευ όρων.

Στην αρχή όλα ήταν ρόδινα, ειδυλλιακά. Ένιωθα ότι με αγαπούσε. Παντρευτήκαμε. Δεν είχα να σκεφτώ πολλά, ήταν ο ιδανικός. Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας. Αναρωτιόμουν τι είχα κάνει για ν” αξίζω τόση ευτυχία. Θα γερνούσα μαζί του, τελεία και παύλα.

Μετά τον γάμο άρχισε σιγά-σιγά ν” αλλάζει. Υπήρχαν από την αρχή διαστήματα που όταν νευρίαζε σταματούσε να μιλάει. Ούτε καλημέρα δεν έλεγε. Στην αρχή αυτό κρατούσε 1-2 μέρες αλλά σταδιακά έφτασε να διαρκεί μια βδομάδα. Εγώ τον συγχωρούσα και έκανα υπομονή. «Θ” αλλάξει, θα το ξεπεράσει,» έλεγα.
Όταν τον ρωτούσα για την συμπεριφορά μου έλεγε ότι είναι νευρικός και να μην του μιλάω όταν τον βλέπω έτσι, ότι θα του πέρναγε. Έτσι λοιπόν και έκανα.
Θύμωνε με το παραμικρό κι εγώ έπρεπε να είμαι υπομονετική.

Με τον καιρό, άρχισε να μου λέει ότι ήταν παραδοσιακός, ότι η γυναίκα έπρεπε να είναι ένα βήμα πίσω και ότι ο άνδρας κάνει κουμάντο στο σπίτι. Εκείνος πρέπει να έχει τον έλεγχο των οικονομικών επειδή οι γυναίκες δεν ξέρουν. Του παρέδιδα λοιπόν όλο τον μισθό μου κάθε μήνα, έπρεπε να τον ρωτάω για όλα και δεν μπορούσα ν” αποφασίσω τίποτα μόνη μου. Δεν έπρεπε να παίρνω πρωτοβουλίες. Όταν ρωτούσα για τα οικονομικά μας η απάντηση που έπαιρνα ήταν πάντα, «δεν ξέρεις εσύ, τι να σου εξηγώ…»

Για να είμαστε ευτυχισμένοι, έπρεπε να μην μιλάω, να μην αντιδρώ. Ότι αποφάσιζε εκείνος ήταν το σωστό. Ακόμα και το που να πάμε διακοπές το αποφάσιζε εκείνος.

Οι γονείς του επενέβαιναν στα πάντα, ιδιαίτερα στο μεγάλωμα των παιδιών. Αφού όμως μας βοηθούσαν, τους επέτρεπε να έχουν άποψη. Όταν έφερνα εγώ αντίρρηση σε κάτι με αποκαλούσαν τρελή. Όταν μάλωνα τον γιο μου που δεν μάζευε τα παιχνίδια του, μου έλεγαν ότι ο Θεός δεν έπρεπε να μου δώσει παιδιά. Ο σύζυγος μου παρακολουθούσε, συμφωνούσε σιωπηλά και δεν τους έβαζε ποτέ όριο. Τα όρια ήταν μόνο για “μένα.

Άρχισα να συμβιβάζομαι ακόμα πιο πολύ. Από κάποιο σημείο και μετά δεν έβρισκα ότι το ν” αντιδρώ είχε κάποιο νόημα. Δεν άντεχα τους καβγάδες και τις φασαρίες. Έγινα λοιπόν πρόβατο, όπως έλεγε εκείνος και ήμασταν ευτυχισμένοι. Τα διαστήματα όμως της σιωπής δεν σταμάτησαν. Η εβδομάδα έγινε μήνας και ο ένας μήνας έγινε δυο…

Έτσι πέρασαν τα χρόνια. Εγώ συμβιβασμένη και υποταγμένη σε όλα. Όσο δεν μιλούσα όλα ήταν καλά.
Μετά από δυο εγκυμοσύνες, κάποια παραπανίσια μου κιλά άρχισαν να τον ενοχλούν. Στην αρχή μου την έλεγε χαριτολογώντας. Μετά άρχισε να με κοιτάει με αηδία και οι προσβολές όλο και μεγάλωναν.
Χοντρή…μπάζο…χαζή…ήταν λέξεις που άκουγα συχνά. Μέσα μου όμως ακόμα πίστευα ότι θ” αλλάξει. «Σ” αγαπάει βρε κουτή, σε πειράζει. Δώστου κάτι παραπάνω. Ξεπέρασε τον εαυτό σου και θα δεις, θ” αλλάξει,» έλεγα στον εαυτό μου. Τα ψίχουλα που μου έδινε τα νόμιζα αγάπη. Ακόμα και όταν με προσέβαλε το έβλεπα εγώ γι” αγάπη. Είχα πέσει σ” ένα λήθαργο και έβλεπα μόνο αυτό που εκείνος ήθελε να δω.

Ώσπου ήρθε ένας θάνατος να μου ανοίξει τα μάτια…να με ξυπνήσει. Έπρεπε να χάσω τον πατέρα μου για να δω γύρω μου..Ακόμα θυμάμαι να περπατάω μόνη μου ως το μνήμα κλαίγοντας και να μην έχω κάπου να στηρίξω το κεφάλι μου επειδή εκείνος θεώρησε ότι στην θέση μου δεν θα ήθελε κανέναν δίπλα του.
Οι δικοί του ούτε στην κηδεία δεν ήρθαν. Η αδελφή του ούτε ένα τηλέφωνο για συλλυπητήρια δεν έκανε.

Αυτό ήμουν λοιπόν…ένα ανύπαρκτο πλάσμα μέσα στην οικογένεια τους. Ή νύφη που της κατέβασαν το κεφάλι επειδή αυτό ήταν το σωστό. Το πλάσμα που τους έκανε να αισθάνονται δυνατοί.
Έπεσα σε κατάθλιψη. Πάχυνα ακόμα πιο πολύ και όσο πάχαινα, τόσο πιο πολύ του προκαλούσα αηδία. Είχα παραιτηθεί απ” όλα Δεν μ” ένοιαζε τίποτα. Πήγαινα στην δουλειά με φόρμες και αθλητικά. Παράτησα εντελώς τον εαυτό μου. Εκείνος δε, με την δικαιολογία της κρίσης δεν μ” άφηνε να ξοδέψω ούτε ένα ευρώ. Έπεσα ακόμα πιο κάτω. Ώσπου μια μέρα, κοιτώντας με με αηδία μου είπε ότι είμαι ανύπαρκτη.

Έχασα τα κιλά και προσπάθησα να ξανασηκωθώ. Άρχισα να φέρνω αντιρρήσεις, να λέω τη γνώμη μου και να χρησιμοποιώ την λέξη «όχι». Έπαψα να είμαι πρόβατο. Έτσι άρχισαν και οι καβγάδες. Όσο περισσότερο σήκωνα το ανάστημα μου, τόσο εκείνος νευρίαζε. Τα διαστήματα σιωπής άρχισαν να ξεπερνούν τους 6 μήνες. Ακόμα όμως και τότε πίστευα ότι θ” αλλάξει.

Πάλεψα μια 5ετία να σώσω τον γάμο μου επειδή, παρόλα αυτά τον αγαπούσα ακόμα. Πέρασα 5 χρόνια προσβολών και ξύλου επειδή μου άξιζε. Επειδή τον ανάγκαζα να με χτυπήσει με την προκλητική συμπεριφορά μου. Και όμως συνέχιζα να τον αγαπώ. Έλεγα ακόμα και τότε ότι θ” αλλάξει και ότι θα γινόντουσαν τα πράγματα όπως πρώτα.
Όχι…τίποτε δεν γίνεται όπως πρώτα. Κανένας δεν αλλάζει.

Ένα βράδυ μετά από ένα καβγά του είπα να φύγει από το σπίτι. Και έφυγε…
Δεν έκλαψα, δεν έτρεξε ούτε ένα δάκρυ από τα μάτια μου. Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Έτσι έπρεπε να γίνει. Είχαμε τελειώσει.

Εκείνο που όμως μετάνιωσα ήταν η τυφλή εμπιστοσύνη που του είχα. Ακόμα και όταν με χτύπησε. Ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ότι μπορεί να είχε κάποια άλλη.
Ακόμα και όταν έβρισκα τις τρίχες της στον νιπτήρα μου. Ναι…το ξέρω. Είμαι μεγάλο κορόιδο.
Για 5 χρόνια η ζωή μου ήταν ένα μαρτύριο κi εκείνος μου έριχνε όλο το φταίξιμο. Προσπαθούσε με εκφοβισμό και ψυχολογική βία να με αναγκάσει να φύγω από το σπίτι για να μπορέσει να ζήσει με τον καινούριο έρωτα στη ζωή του.

Όλες τις λεπτομέρειες γι” αυτή τη σχέση τις έμαθα αφού βγήκε το διαζύγιο. Μέχρι να βγει, με τους δικούς του όρους πάντα, τήρησε σιγή ιχθύος. Φοβόταν ότι δεν θα του δώσω το διαζύγιο; Ότι θα διεκδικήσω μεγαλύτερη διατροφή;
Και γιατί εγώ πρέπει να σιωπήσω πάλι; Ποιος θα μου φέρει πίσω τα χρόνια που αφιέρωσα σ” έναν άνθρωπο που δεν άξιζε ούτε τα μισά απ” όσα του έδωσα; Γιατί εγώ πρέπει να δεχτώ ότι τα παιδιά μου θα βλέπουν την γυναίκα που έγινε η αιτία να περάσω όλη αυτή την ψυχολογική βία για να είναι εκείνη καλά; Αν είχα υποκύψει στον πειρασμό να δώσω τέλος στην ζωή μου όπως είχα σκεφτεί, θα χόρευαν πάνω από το μνήμα μου;

Δεν ξέρω αν η ζωή είναι άδικη, είναι όμως σκληρή.
Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να ξεπεράσω αυτή την ιστορία.
Να είμαι δυνατή για τα παιδιά μου και νομίζω ότι αργά ή γρήγορα θα το καταφέρω.
Πονάει όμως.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Εύα

Πηγή: singleparent.gr

Advertisements

Γράμμα στ” αδέρφια των παιδιών με ειδικές ανάγκες

Published Ιουλίου 25, 2015 by sofiaathanasiadou

410x280xsitemgr_photo_2000339552.jpg.pagespeed.ic_.2dMliTf0Lz

μετάφραση: Φαιδώρα Ρίζου

Είσαι μέσα στην καρδιά μου περισσότερο απ” όσο νομίζεις. Ξέρω πως κάποιες φορές αισθάνεσαι πως ο αδερφός σoυ παίρνει όλη την προσοχή μου και δεν σε προσέχω, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Ολόκληρες μέρες περνάνε με πόνο γιατί προσπαθώ να αντιμετωπίσω νέα συμπτώματα, φαρμακευτική αγωγή, διαρκείς συμβουλές από ειδικούς και θεραπευτές και δεν έχω χρόνο να καθήσω και να μιλήσω μαζί σου, να σε ακούσω, όπως θέλω στ” αλήθεια.

Βλέπω τα δάκρυα σου όταν η εμφάνιση νέων συμπτωμάτων σημαίνει πως πρέπει να δούμε έναν άλλον ειδικό, και δεν ξέρουμε πόσες φορές θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε για να κλείσουμε ραντεβού, πόσα χρόνια θα χρειαστούμε επαναξιολογήσεις και εξετάσεις με τη συγκεκριμένη ειδικότητα.

Βλέπω την απογοήτευση και την στεναχώρια σου όταν γίνεσαι μάρτυρας μιας ακόμα κατάρρευσης, όταν σου λένε γιά ακόμα ένα χειρουργείο ή όταν πρέπει να υπομείνεις το ότι ο αδερφός σου είναι πάλι στο νοσοκομείο. Βλέπω πως παλεύεις να βρεις την άκρη όταν σου ζητείται σε καταστάσεις όπου εγώ ή ο μπαμπάς σου δεν είμαστε εκεί και οι υπόλοιποι ενήλικες σου ζητάνε να μεσολαβήσεις όταν δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Άσε με απλά να σου πω αυτό:

Είσαι ένα παιδί. Έχεις αναλάβει εως τώρα πολλές «ενήλικες» υποχρεώσεις και έχεις ωριμάσει πολύ γρήγορα. Ήδη αναρωτιέμαι αν θα καταλήξεις να εισαι ο μοναδικός υπέυθυνος για τον αδερφό σου όταν ο πατέρας σου κι εγώ θα έχουμε φύγει και πώς θα το διαχειριστείς. Σε παρακαλώ απόλαυσε το να είσαι παιδί και άσε με να πάρω το βάρος από τους ώμους σου. Είναι πολύ βαρύ για σένα. Το είπα νωρίτερα και θα το ξαναπώ: όταν συμβαίνει κάτι και οι άλλοι στρέφονται σε σένα, να τους φέρνεις σε επαφή μ” εμάς. Δεν έχεις την ευθύνη να διαχειριστείς μόνος σου την κατάσταση.

Σε αγαπώ περισσότερο απ” όσο μπορείς να φανταστείς. Σε βλέπω, βλέπω τον πόνο σου και βλέπω τις καθημερινές σου θυσίες που κάνεις για να μην «ταρακουνήσεις το πλοίο», για να μη μας προκαλέσεις κανένα πρόβλημα και να βοηθήσεις όπως μπορείς. Εκτιμώ που προσπαθείς να είσαι το «τέλειο» παιδί και να μην προκαλέσεις στον πατέρα σου και σ” εμένα περισσότερο άγχος. Σε παρακαλώ δες πως είσαι ένα παιδί, όπως είπα πιο πάνω, και πως δεν περιμένουμε την τελειότητα. Δεν προσδοκούμε να είσαι ικανός να αποτρέψεις κάθε κρίση. Σε αγαπάμε έτσι ακριβώς όπως είσαι, με τα λάθη σου και με όλα τα υπόλοιπα.

Αγαπώ αυτό που γίνεσαι. Παρα την απογοήτευση, τον θυμό, την λύπη και τα άλλα αρνητικά συναισθήματα που νιώθεις από καιρό σε καιρό, αγαπώ αυτό που γίνεσαι. Βλέπω την συμπόνια, την καλοσύνη και την ευαισθησία στα συναισθήματα των άλλων. Είσαι πολύ σοφότερος από την ηλικία σου.

Σε αγαπώ για την αγάπη που δείχνεις προς τον αδερφό σου. Εντυπωσιάζομαι πάντα πως είσαι ο πρώτος που θα τον υπερασπιστείς ότνα κάποιος πει κάτι αγενές. Μου αρέσει πώς παίζετε και πώς μοιράζεστε τη ζωή μαζί. Παρ” όλο που κάποιες φορές ο πόνος σου είναι βαθύς, η αγάπη σου είναι βαθύτερη και είμαι τόσο ευγνώμων γι” αυτό.

Συγνώμη. Για όλες τις φορές που ένιωσες παραμελημένος, αόρατος, ανεπιθύμητος, συγνώμη. Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με. Προσπαθώ να βρω τρόπους να περνάμε μαζί περισσότερο χρόνο και στο σπίτι αλλά και έξω, να κάτσουμε για ένα χυμό, για φαγητό ή να πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά που σ” αρέσουν.

Είσαι μοναδικός. Και μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό. Είμαι εδώ για σένα. Και σε αγαπώ όσο αγαπώ τον αδερφό σου και θέλω να ξέρεις πως είμαι εδώ και για σένα. Μια φορά μόνο βιώνουμε την παιδική ηλικία. Ας βάλουμε στην άκρη τα λάθη του παρελθόντος και ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε την κάθε στιγμή.

Με παντοντινή αγάπη,

η μαμά

Πηγή: www.eidikipaidagwgos.gr

Αυτή η γυναίκα υιοθέτησε τα 4 κοριτσια της καλύτερης της φίλης που πέθανε απο καρκίνο

Published Ιουλίου 25, 2015 by sofiaathanasiadou

laura

Kείμενο: Έλενα Αλεξάνδρου

Όταν η Laura Ruffino έδωσε υπόσχεσης ζωής στην καλύτερη της φίλη Elizabeth Diamond, ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα τα φέρει έτσι η ζωή και θα χρειαστεί να την πραγματοποιήσει. Όταν κάποια στιγμή η Elizabeth παρακάλεσε την Laura να αναλάβει την κηδεμονία των 4 κοριτσιών της εαν ποτέ της συνέβαινε κάτι, η  Laura δεν ρώτησε τίποτα. «Χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησα “Φυσικά’».

Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2014 όταν η Elizabeth σε ηλικία μόλις 40 ετών, διαγνωστηκε με καρκίνο στον εγκέφαλο σε στάδιο 4. Τον περασμένο Απρίλιο η Elizabeth έχασε την μάχη με την ζωή και αμέσως η Laura και ο σύζυγος της Rico ανέλαβαν την επιμέλεια των 4 κοριτσιών διπλασιάζοντας την δική τους υπάρχουσα οικογένεια.

«Όταν προκύπτει κάτι τέτοιο στη ζωή σου, δέχεσαι την πρόκληση και δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό για να τα καταφέρεις,» εξομολογείται ο Rico. Φυσικά και χρειάζεται προσαρμογή για όλη την οικογένεια σε όλους του τομείς συναισθηματικά αλλά και οικονομικά.

laura1

Για την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας έχει δημιούργηθει σελίδα οπου μπορεί οποιος θέλει να συνεισφέρει . Η σελίδα είναι  εδώ

 

Πηγή: www.mommyandthecity.gr

2χρονος έσωσε τη μητέρα του! Την τάιζε στόμα με στόμα για μήνες!

Published Ιουλίου 25, 2015 by sofiaathanasiadou

67421

Μια συγκλονιστική ιστορία δημοσιεύει σήμερα η Daily Mail. Μια γυναίκα σώθηκε χάρη στο ένστικτο και την αγάπη του δίχρονου γιου της.

Η γυναίκα από την Κίνα έπεσε σε κώμα μετά από σοβαρό τροχαίο και ξύπνησε μήνες αργότερα…

Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης η άτυχη γυναίκα δεν μπορούσε ούτε καν να μασήσει και αυτό το ρόλο ανέλαβε ο δίχρονος γιος της.

Το αγοράκι μασούσε την τροφή που έπρεπε να λαμβάνει η μαμά του και της την έδινε με το στόμα του…

Δείτε τις συγκλονιστικές φωτογραφίες.

tilestwra.com | 2χρονος έσωσε τη μητέρα του! Την τάιζε στόμα με στόμα για μήνες!

tilestwra.com | 2χρονος έσωσε τη μητέρα του! Την τάιζε στόμα με στόμα για μήνες!

tilestwra.com | 2χρονος έσωσε τη μητέρα του! Την τάιζε στόμα με στόμα για μήνες!

tilestwra.com | 2χρονος έσωσε τη μητέρα του! Την τάιζε στόμα με στόμα για μήνες!

 

tilestwra.com | 2χρονος έσωσε τη μητέρα του! Την τάιζε στόμα με στόμα για μήνες!

 

Πηγή: www.tilestwra.com

 

 

Δείτε τι τραβάει μια μάνα που έχει κάνει δίδυμα παιδιά! (Βίντεο)

Published Ιουλίου 25, 2015 by sofiaathanasiadou

didyma

Το να μεγαλώσεις παιδιά είναι κάτι πολύ δύσκολο που θέλει μεγάλη υπομονή. Το να μεγαλώσεις 2 παιδιά ίδιας ηλικίας είναι όμως ακόμα πιο δύσκολο. Σε αυτό το άρθρο θα πάρετε μια γεύση.

Δείτε το βίντεο.

 

 

Πηγή:www.apisteuta.com