Αρχείο

All posts for the day 24 Ιουλίου 2015

14 παιδιά από όλο τον κόσμο μας δείχνουν τα δωμάτιά τους. Θα δακρύσετε…

Published Ιουλίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

21

Εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο μεγαλώνουν σε άθλιες συνθήκες. Απεχθής φτώχεια, έλλειψη βασικής τροφής και υγιεινής, την ίδια στιγμή που κάποια άλλα γεννιούνται σε περιοχές όπου όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα.

ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!

Κρατήστε τα ορθάνοιχτα για να δείτε το απόγειο του «πολιτισμένου» είδους μας…

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι του James Mollison, μέρος της συλλογής ιστοριών του Where Children Sleep.

Bilal, 6, Δυτική Όχθη

1

11

Indira, 7, Kathmandu, Νεπάλ

21

3

Ahkohxet, 8, Amazonia, Βραζιλία

4

5

Dong, 9, Yunnan, Κίνα

6

7

Ανώνυμος, 9, Ακτή Ελεφαντοστού

8

9

Alex, 9, Rio de Janeiro, Βραζιλία

10

111

Bikram, 9, Melamchi, Νεπάλ

12

13

Tzvika, 9, Beitar Illit, Δυτική Ακτή

14

15

Douha, 10, Hebron, Δυτική Ακτή

16

17

Joey, 11, Kentucky, Αμερική

18

19

Lamine, 12, χωριό Bounkiling, Σενεγάλη

20

211

Rhiannon, 14, Darvel, Σκωτία

22

23

Πηγή: www.destora.com

Advertisements

Η ζωή μιας γυναίκας μέσα σε 4 λεπτά

Published Ιουλίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

Το “Sidewalk” είναι μια ταινία μικρού μήκους που ακολουθεί μία γυναίκα καθώς περπατάει στο δρόμο από τότε που είναι μικρό κορίτσι, μέχρι την τρίτη ηλικία. Η ταινία διαρκεί 4 λεπτά και πήρε στη δημιουργό του Celia Bullwinkel 4 χρόνια να ολοκληρωθεί, καθώς ήταν ένα project που έκανε παράλληλα με τη δουλειά της, όποτε μπορούσε να ξεκλέψει χρόνο.

Sidewalk

Το βρήκα συναρπαστικό, καθώς στα 4 λεπτά της ταινίας αναγνώρισα δεκάδες σκηνές από τη δική μου ζωή. Και πλημμύρισα με σκέψεις και συναισθήματα. Και το ίδιο πιστεύω ότι  θα συμβεί και σε εσάς. Δείτε την:

  • Αναγνώρισα το χαρούμενο κορίτσι που δεν περπατάει, πετάει για να φτάσει στο σχολείο.
  • Αναγνώρισα το κορίτσι που βιάζεται να μεγαλώσει και να γίνει μεγάλη. Και cool.
  • Αναγνώρισα την έφηβη που βλέπει το σώμα της να αλλάζει και το κρύβει κάτω από φαρδιά ρούχα.
  • Αναγνώρισα τη νεαρή που αρχίζει να τραβάει τα βλέμματα πάνω της.  Και θυμώνει με τις αντιδράσεις του αντίθετου φύλου στο δρόμο.
  • Αναγνώρισα τη νέα γυναίκα που κάνει τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα. Και αισθάνεται καλά με τον εαυτό της. Και γνωρίζει τον άντρα που θα παντρευτεί.
  • Αναγνώρισα την έγκυο γυναίκα που νιώθει σαστισμένη με το σώμα της που αλλάζει.
  • Αναγνώρισα τη νέα μαμά σε απόγνωση με τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.
  • Αναγνώρισα τη μαμά μεγάλου παιδιού που αποφασίζει να πάρει τον έλεγχο του σώματός της στα χέρια της, χάνοντας βάρος και κάνοντας γυμναστική.
  • Αναγνώρισα τη γυναίκα που δεν είναι έτοιμη να αφήσει τη νεότητά της να φύγει και θέλει να εξακολουθεί να τραβάει τα βλέμματα πάνω της.

Sidewalk

Και κάπου εδώ σταμάτησα πλέον να αναγνωρίζω σκηνές από τη δική μου ζωή, καθώς η γυναίκα ξεπέρασε τη δική μου ηλικία.  Την παρακολούθησα όμως να συνεχίζει να περπατάει. Και να περνάει από τη φάση της άρνησης, στη φάση που το χαμόγελο επανέρχεται στα χείλη της. Στην περίοδο που σταματάει να θέλει να είναι το επίκεντρο. Στην περίοδο που την ενδιαφέρει περισσότερο να πιάσει το νεαρό κορίτσι από το χέρι και να το καθοδηγήσει στη δική του ζωή.

Sidewalk

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς ενώ τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά, συντρόφους, συζύγους, γονείς, παιδιά, καλούς φίλους, τους αγαπάμε όπως κι αν είναιχωρίς να κοιτάμε την ηλικία τους ή την εξωτερική τους εμφάνιση, δεν κάνουμε ακριβώς το ίδιο και για τον εαυτό μας.

Γιατί δηλαδή να χρειάζεται να περιμένουμε να μας εγκαταλείψει η εξωτερική μας ομορφιά για να καταλάβουμε πόσο όμορφες είμαστε;

 

via Thinkprogress.org

Πηγή: www.aspaonline.gr

Δύο γονείς που κάνουν τα πάντα για το γιο τους

Published Ιουλίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

img_0754-edit_custom-cb69dfd252a0a079d849b2f9975c71547e09d7b2-s40-c85-850x636

Η Judy και ο James Lee σπάνια καταφέρνουν να απολαύσουν τον ύπνο τους. Χρειάζεται να φροντίζουν 24 ώρες το 24ωρο τον γιο τους, Justin.

Ο Justin, ο οποίος έχει εγκεφαλική παράλυση και υπολείπεται ορισμένα τμήματα του εγκεφάλου του, πάσχει επίσης από επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες τελευταία χειροτερεύουν. Κατά τις κρίσεις του είναι συνήθως ήσυχος, κάτι που σημαίνει πως πρέπει να κοιμάται με τους γονείς του ώστε να αντιληφθούν εκείνοι πότε χρειάζεται βοήθεια. Η Judy λέει πως το να φροντίζει τον Justin θυμίζει πολύ τη φροντίδα ενός νεογέννητου.

«Τους πρώτους αυτούς μήνες έχεις μπει σε μία φάση επιβίωσης και συγχρονίζεσαι με το πρόγραμμα του μωρού σου. Κοιμάσαι όταν κοιμάται και τρως όταν τρώει. Όλη σου η προσοχή κι η αφοσίωση είναι στραμμένη επάνω του», λέει.

Μόνο που ο Justin δεν είναι μωρό. Έκλεισε πρόσφατα τα 16 και ζυγίζει 50 κιλά. Δεν μπορεί να μιλήσει, ούτε και να περπατήσει και θα χρειάζεται πάντα διαρκή φροντίδα. Στην Αμερική, υπολογίζεται πως 17 εκατομμύρια άνθρωποι μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες και η καθημερινότητα της Judy περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο το να εξασφαλίζει πως καλύπτονται όλες οι ανάγκες του Justin.

Κάνει μουσικοθεραπεία, εργασιοθεραπεία και άλλα μαθήματα. Κάνει επίσης φυσικοθεραπεία και παρότι ορισμένοι αναρωτιούνται ποιο το νόημα για όλα αυτά, ο James και η Judy πιστεύουν ότι με αυτό τον τρόπο δίνουν στο Justin τη δυνατότητα να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί τη ζωή του.

img_2357-edit_custom-f655c12815acf13ea3bb141ea49ecfe513e076be-s40-c85

«Παρόλο που ξέρουμε ότι έχει πολλούς φυσικούς περιορισμούς, ελπίζω πως μπορεί να εκφράζει συνειδητά τα όσα γνωρίζει, να εκφράζει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του – ιδιώς καθώς μεγαλώνουμε και θα χρειαστεί να τον φροντίσουν αργότερα άλλοι άνθρωποι», λέει η Judy.

Το ζευγάρι από την Καλιφόρνια γνωρίζει πως αυτή η μέρα πλησιάζει. Απ” όσο γνωρίζουν, ο Justin θα έχει μία φυσιολογική διάρκεια ζωής. Οι δύο τους είναι στα 50 και δεν έχουν άλλα παιδιά. Ο James λέει πως είναι κάτι που σκέφτεται συχνά.

«Είμαι σίγουρος πως θα έρθει ο καιρός που θα χρειαστεί να φροντίσουμε για τον εαυτό μας, οπότε θα είμαστε τρεις που θα χρειαζόμαστε κάθε λογής φροντίδα. Δεν ξέρω τι θα συμβεί τότε», λέει ο James. «Πραγματικά δεν ξέρω».

Η Juno Duenas, διευθύντρια του Support for Families of Children with Disabilities, λέει πως καθώς οι γονείς μεγαλώνουν, είναι σημαντικό να θεσπίσουν ένα σύστημα υποστήριξης για το παιδί τους.

«Μία τεχνική που χρησιμοποιούμε εδώ είναι να φέρνουμε σε επαφή την κοινότητα που γνωρίζει το παιδί και να συζητούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό στο μέλλον», λέει η Duenas.

Η εκκλησία είναι μία σημαντική πηγή στήριξης για τον James και τη Judy Lee. Κάθε Κυριακή, η οικογένεια πηγαίνει στη λειτουργία της καθολικής εκκλησίας Sacred Heart του Σακραμέντο. Ο James δέχεται την ενσυναίσθηση των ανθρώπων αλλά δεν θέλει τον οίκτο τους. Θυμάται έναν άντρα στην ομάδα στήριξης να τον ρωτάει αν μισεί το Θεό λόγω της αναπηρίας του Justin.

«Του είπα «Όχι, είμαι ευγνώμων που επέλεξε εμάς για να φροντίσουμε τον Justin»«, είπε.

Η πίστη ήταν αυτή που βοήθησε τη Judy να ξεπεράσει αρχικά τη θλίψη της και να δεχτεί τη διάγνωση του Justin.

img_1914-edit_custom-0fea05c2a19be309b95b23e65710006c260ae894-s40-c85

«Μέσα από την προσευχή έλαβα την ευλογία και τη δύναμη να ανταπεξέλθω σ” αυτές τις δυσκολίες και να δω τα θετικά, επειδή υπάρχουν πολλά θετικά», λέει η Judy. «Για παράδειγμα, ο Justin είναι ένα υπέροχο παιδί. Είναι γλυκός. Δίνει πολλή αγάπη. Δεν μπορώ να μην είμαι ευτυχισμένη που είμαι η μαμά του».

Η οικογένεια Lee γνωρίζει επίσης πως είναι τυχεροί σε σχέση με άλλες οικογένειες στη δική τους κατάσταση. Ο James και η Judy έχουν ευέλικτα ωράρια εργασίας, έχουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν τις ράμπες και τα καροτσάκια που χρειάζεται ο Justin, και έχουν ο ένας τον άλλον για στήριξη. Το πολιτειακό πρόγραμμα υποστήριξης οικογενειών επίσης τους βοηθά, προσφέροντας $10 δολάρια την ώρα για τη φροντίδα του Justin.

Ελπίζουν πως όλα αυτά θα είναι αρκετά για να έχει ο γιος τους τη φροντίδα που χρειάζεται για πολλά ακόμη χρόνια.

πηγή: npr.org

Διαβάστηκε στο: www.eimaimama.gr

Πόση δύναμη ψυχής!

 

 

 

 

Γυναίκα γεννάει μέσα σε εν κινήσει αυτοκίνητο

Published Ιουλίου 24, 2015 by sofiaathanasiadou

c75fc7e1746870e6c8c7c1cd44d2f039_L

Ένα ζευγάρι στο Χιούστον, βρίσκεται καθοδόν για το μαιευτήριο ωστόσο το μωρό είναι πολύ βιαστικό.Η γυναίκα, υπόδειγμα ψυχραιμίας γεννάει την ώρα που το αυτοκίνητο βρίσκεται σε κίνηση και ο σύντροφός της τραβάει με κάμερα GoPro την ώρα που οδηγεί.

Μετά τη γέννηση του μωρού το ζευγάρι γιορτάζει τον ερχομό του με ένα… high five.

Αν υπάρχε «βραβείο ψυχραιμίας» δικαιωματικά τους ανήκει.

Πηγή:adapokrites.gr