Αρχείο

All posts for the day 21 Ιουλίου 2015

Ο καφες της μαμας! Προσεχως…

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

g 71_big

Είναι από εκείνες τις ζεστές μέρες που δεν έχεις που να σταθείς! Πόσω μάλλον άν έχεις και μια κοιλίτσα παραπάνω! Το τονίζω, δεν εννοώ από τις μπύρες!

Αν έχεις όμως φίλες-μαμάδες, έχουν και τις πιο cool -κυριολεκτικά- ιδέες.

Η Γιούλη, λοιπόν, πολύ σοφά πρότεινε να πιούμε καφεδάκι, μεσημέρι σε αυτά τα άχαρα κατά τα άλλα mall! Έλα όμως που τελικά αποδεικνύονται σωτήρια, τέτοιες μέρες! Έχεις δεν έχεις λεφτά για ψώνια, τον καφέ σου, θα τον πιεις μέσα στη δροσιά και θα νιώσεις άνθρωπος. Στο τηλέφωνο, η Γιούλη μου είπε ότι θα φέρει και την κορούλα της και μου το είπε, σαν να με απειλούσε. “Δεν ξέρεις τί θα ζήσεις! Δεν θα μας αφήσει να τα πούμε με ησυχία! Αλλά θα στην φέρω για να προπονείσαι!”

Η μικρή είναι στην κατάλληλη ηλικία… για να μην σε αφήνει να  πίνεις τον καφέ σου καθιστή! Μόλις έχει αρχίσει να περπατάει και σηκώνεται και πέφτει και τρέχει κατά πάνω σου και ρίχνει και κανένα ποτήρι και γενικά δεν βρίσκει -μάλλον- κανένα λόγο, γιατί αυτοί οι “μεγάλοι” πρέπει να κάθονται! Βασικά ένα δίκιο το έχει! Και νομίζω θυμάμαι εκείνη την εποχή κι εγώ, όπου καμία σημασία δεν έδινα στον ύπνο και στο καθισιό! Θυμάμαι ότι τίποτα δεν με κρατούσε γύρω από ένα τραπέζι, όπου κάποιοι κάθονται και πίνοντας κάτι δεν σηκώνονται αν δεν κλείσουν τουλάχιστον δίωρη βάρδια!

Αρχικά με μια γρήγορη ματιά, με το που μπαίνω στο εμπορικό, το μάτι μου σκανάρει τον υπόλοιπο κόσμο και εντοπίζει πολλές κοιλιές και φυσικά καρότσια και μανούλες πολλές, πάρα πολλές. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν! Μάλλον και άλλες αναζήτησαν τα ίδια με εμένα! Μην ξεχνάς επίσης ότι είναι -ίσως- από τα ελάχιστα μέρη στα οποία δεν μπορείς να καπνίσεις, οπότε άλλος ένας λόγος να μαζεύει κοιλίτσες και μωράκια! Να τονίσω όμως ότι εδώ μπορείς να βρείς ακόμη και αλλαξιέρες για να καθαρίσεις το μωράκι σου, όταν έρθει το μοιραίο! Τί σου λέω τώρα θα μου πεις! Εσύ τα ξέρεις, πριν από μένα!

Ο εξοπλισμός της Γιούλης ήταν ετοιμοπόλεμος. Και καρότσι και μάρσιπος και πάνες και κάτι να γευματίσει η μικρή και μπισκοτάκια και γιαουρτάκι και τα πάντα! Τώρα αντιλήφθηκα πώς χάνονται όλα τα κιλά και πώς επανέρχεται το σώμα της μαμάς. Και μη σου πω χάνεις και ότι είχες και από πριν την εγκυμοσύνη. Άνοιξε- κλείσε καρότσι, βάλε μάρσιπο, τρέξε από πίσω του, καίγονται οι θερμίδες εν τέλει! Αν σου βγει και ζωηρό το σκέφτεσαι και για πρωταθλητισμό! Ποτέ δεν είναι αργά άλλωστε. Επίσης ποτέ δεν βλέπεις μανούλα με αγύμναστα χέρια, από ότι παρατήρησα. Το τί σηκώνουν δεν λέγεται! Πώς να μείνουν “ασυγκίνητα” σε τόση γυμναστική!

Αφού πρώτα κάνουμε τη βόλτα μας στα μαγαζιά καθόμαστε-τρόπος του λέγειν- για να πιούμε αυτό το δόλιο καφέ! Για την ακρίβεια εγώ έκατσα, γιατί η Γιούλη περιφερόταν όρθια γνωρίζοντας παρακείμενα μωρά και παίζοντας με τη μικρή της. Αλλά κι εγώ σιγά που δεν θα έπαιρνα μέρος σε όλο αυτό το πάρτυ! Ουσιαστικά, για να λέμε την αλήθεια, έβλεπα σκηνές από τα “Προσεχώς”. Σηκώθηκα, λοιπόν και μαζί βολτάραμε γύρω από τα τραπέζια! Γνωρίσαμε κόσμο, χαιρετήσαμε άλλες μαμάδες και στα διαλείμματα τα είπαμε κιόλας. Είναι εκπληκτική η ταχύτητα που σε μαθαίνουν να ζεις! Μέσα σε δύο ώρες ήπιαμε καφέ, είπαμε όλα μας τα νέα, είδαμε όλα τα απαραίτητα στα μαγαζιά, παίξαμε, γελάσαμε και λύσαμε και τις απορίες μας Τον ενθουσιασμό και την ενέργεια που σου μεταδίδουν τα μικρά παιδιά δεν τα αλλάζεις με τίποτα. Σε “ντοπάρουν” με τον πιο ωραίο τρόπο. Γίνεσαι κι εσύ ξανά παιδί και θες να κυλιστείς κι εσύ μαζί τους και να παίζεις ασταμάτητα…

Αυτό δεν ήταν καφές, επιμορφωτικό σεμινάριο ήταν, θεωρία και πράξη παρακαλώ! Και εκεί που θαύμασα τη Γιούλη και την άφησα να “δουλέψει” για εμένα ήταν στο κατάστημα βρεφικών που μπήκαμε, όπου με τον πωλητή έδωσε ρέστα. Έκανε τις κατάλληλες ερωτήσεις με την κατάλληλη ορολογία και εγώ απλά καταλάβαινα από τα συμφραζόμενα! Είπαμε το σεμινάριο ήταν επιμορφωτικό και εγώ κρατούσα σημειώσεις!

Νομίζω το επόμενο μάθημα που μου χρειάζεται είναι ακόμη πιο “δύσκολο” και θεματικό. “Στην παραλία με το παιδί μου.” Και όποιος αντέξει! Αντε και καλές βουτιές!

Πηγή: www.antoulastories.com

ΙΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ- ΜΗΤΕΡΑ ΚΡΕΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΟΡΟΦΟΥ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΣΩΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

μητερα-σωζει-το μωρο-από-φωτια

Το Μάρτιο του 2013 σε μία μικρή συνοικία του Μπρόνξ της Νέας Υόρκης άρπαξε φωτιά σ’ ένα από τα διαμερίσματα μιας πολυκατοικίας. Ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική αλλά ο καπνός είχε προλάβει να εισχωρήσει στα διαμερίσματα βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή των ενοίκων.

Η Λένα, μαμά του 7 μηνών γιου της Halli, χωρίς δεύτερη σκέψη κρέμασε το παιδί της από τον πέμπτο όροφο προκειμένου να του εξασφαλίσει καθαρό οξυγόνο για να μην πεθάνει από ασφυξία. Κρατώντας το, έξω από το παράθυρο με όση δύναμη της είχε απομείνει πίστευε μέχρι και την τελευταία στιγμή σε ένα θαύμα.

Η εγκλωβισμένη οικογένεια προσπαθούσε για αρκετή ώρα να κρατηθεί ζωντανή αναπνέοντας αναθυμιάσεις και εξοικονομώντας το λιγοστό αέρα που έμπαινε μέσα από τα κάγκελα.
Τελικά σώθηκαν όλοι με την επέμβαση της πυροσβεστικής.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από διπλανό κτήριο και κατατάσσεται πρώτη με διαφορά ως η καλύτερη φωτογραφία του 2013.
Η εκπληκτική αυτή εικόνα έχει συγκλονίσει όλη την Αμερικάνικη κοινότητα. Κάθε άνθρωπος ξεχωριστά υποκλίθηκε μπροστά σε αυτή τη μάνα που με κίνδυνο τη ζωή της θέλησε να προστατεύσει το μωρό της κάτω από αντιξοότατες συνθήκες.

Η μητρική φύση είναι μαγική κι όλες οι μαμάδες του κόσμου διαθέτουν τέτοια δύναμη που όμοια της δεν υπάρχει. Σε κάθε φουρτούνα της ζωής υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σε σκεπάσει με τα αγγελικά φτερά του και θα σε απαλλάξει από κάθε κακό, ακόμα κι αν του στοιχίσει την ίδια του τη ζωή.

 Γιατί η μάνα είναι ΖΩΗ! 

Νικολέτα…

 

Πηγή: www.familysland.gr

Αγλαΐα

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

10805817_583020398464842_7299373783154585302_n

Κείμενο: Αλίκη Κατσαρού

Μου άρεσαν πολύ τα αυγά στραπατσάδα που έφτιαχνε. Τρελαινόμουν για τις τηγανίτες και για τα γεμιστά της. Πιο πολύ αγαπούσα τη μυρωδιά της φρεσκάδας στις αφράτες πετσέτες του μπάνιου, και στα ρούχα που φρόντιζε πάντα να είναι πεντακάθαρα και μοσχοβολιστά.

Η ίδια μύριζε πράσινο σαπούνι και για να είμαι πολύ ειλικρινής, συχνά μύριζε χλωρίνη. Τα βράδια που αποσυρόταν στην κάμαρά της εγώ στενοχωριόμουν πολύ. Η αδελφή μου όμως περισσότερο. Η αδελφή μου όταν ξυπνούσε τα βράδια από κακό όνειρο, στην Αγλαΐα έτρεχε για παρηγοριά.

Όταν ήμασταν πολύ μικρές, τη θυμόμαστε να λέει πως θα παντρευτεί και θα μας φύγει, και πως ίσα-ίσα προλαβαίνει γιατί είναι μεγαλοκοπέλα. Εμείς της λέγαμε πως θα πάμε μαζί της, όπου κι αν πάει.

Τη μάνα μας τη βλέπαμε ελάχιστα. Το ίδιο και τον πατέρα μας. Δε θέλω να πω τι δουλειά κάνουν, γιατί δε μας αφήνουν να το λέμε, πάντως είναι διάσημοι. Μας έχουν επαναλάβει πολλές φορές πως οι ώρες που λείπουν από το σπίτι ή που ξεκουράζονται, όλες οι ώρες που εμείς είμαστε ξύπνιες δηλαδή, είναι πολύ σημαντικές γιατί έτσι μας εξασφαλίζουν ό, τι έχουμε.

«Νομίζετε πως είναι πολλά τα παιδιά που έχουν πισίνα στον κήπο τους; Ή που πηγαίνουν τόσο συχνά διακοπές στο εξωτερικό; Ή που φοιτούν στο κολλέγιο; Που φορούν τέτοια ρούχα;», μας έλεγαν συχνά. Εμείς εκείνη τη στιγμή αισθανόμασταν πολύ χαρούμενες. Καταλαβαίναμε πως οι γονείς μας θυσιάζονται για εμάς.

Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα τώρα. Η δουλειά της μαμάς και η δουλειά του μπαμπά δεν πάει καθόλου καλά, γιατί η δισκογραφία έχει πέσει. Ουπς! Μόλις είπα αυτό που δεν έπρεπε. Τέλος πάντων, εσείς που είστε ψυχολόγος δε θα το πείτε σε κανέναν, έτσι δεν είναι;

Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ότι μετακομίσαμε σε ένα άλλο σπίτι χωρίς πισίνα από πέρσι, ούτε πως φέτος δε θα πάμε σε νησιά γιατί πουλήθηκε το σκάφος του μπαμπά. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουμε την Αγλαΐα. Η μαμά δεν ξέρει να κάνει στραπατσάδες, ούτε βρήκε ποτέ στο σούπερ μάρκετ το απορρυπαντικό που μυρίζουν τα ρούχα, τα πλυμένα από την Αγλαΐα. Και εκτός από αυτό, το πιο μεγάλο πρόβλημα είναι πως η αδελφή μου όταν βλέπει εφιάλτες έρχεται στο κρεβάτι μου και με ενοχλεί πάρα πολύ.

Της λέω πήγαινε στη μαμά, δεν κουνιέται.

Ένα βράδυ θύμωσα τόσο πολύ που της είπα με πάρα πολλά νεύρα «Γιατί δεν πας στη μαμά; Απάντησέ μου αλλιώς θα βάλω τις φωνές» και είπε «δεν είναι το ίδιο» κι ύστερα έκλαψε πολύ και είπε «σαν την Αγλαΐα».

Πηγή: animartists.com

Μαμά… Αγάπη είναι αυτό που ζητάω…

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

GYNAIKA-SKIA-550x250

Άρθρο: Σοφία Βέξλερ

Επιμέλεια: Μαρία Κασσεροπούλου
Φιλόλογος

Μια φίλη, ή καλύτερα γνωστή μου, έχει μια κόρη 4,5 χρονών που την προβληματίζει αρκετά. Γεννήθηκε πρόωρα, λες και δεν της άρεσε το περιβάλλον μέσα στην κοιλιά της. Τόσο πρόωρα όμως που παραλίγο να μην επιζήσει… Τότε η φίλη μου ήταν παντρεμένη με τον Νίκο και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να κάνουν παιδί. Οι προσπάθειές τους απέδωσαν και η φίλη μου έμεινε έγκυος. Όταν τελικά μετά από καιρό, γέννησε και βγήκε από το νοσοκομείο με το μωρό, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν. Το μωρό εμφάνισε πολλά προβλήματα υγείας και χρειαζόταν περισσότερη προσοχή από τα υπόλοιπα μωρά. Δυστυχώς, υποβλήθηκε σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς. Αρρώσταινε συνέχεια… Μέχρι την στιγμή που χώρισαν οι γονείς της. Δεν άντεξαν πλέον τόσα προβλήματα. Η φίλη μου παρέμεινε έτσι μόνη με την κόρη της, απελπισμένη και θλιμμένη.

Άρχισε να πηγαίνει την μικρή σε ψυχολόγο, καθώς δεν ηρεμούσε καθόλου. Δεν ήθελε να είναι καθαρή και ζητούσε ακόμα πάνες. Επίσης έκανε συχνές κρίσεις, αν και είναι παιδί. Όλα αυτά έφεραν τη φίλη μου στο σημείο να μου πει πως δεν άντεχε άλλο, πως δεν ήξερε τι να κάνει… ποια λύση να βρει. Ψάχναμε μαζί γιατί την λυπόμουν και στεναχωριόμουν πολύ…

…μέχρι που περάσαμε δυο ολόκληρες μέρες μαζί.

Δέκα φορές τουλάχιστον την ημέρα έλεγε μπροστά στην κόρη της:

Γιατί δεν έσπασε το πόδι μου την ημέρα που έκανα το παιδί;’’

Αυτή μου καταστρέφει τη ζωή.’’

Από τις 7 το πρωί μέχρι 11 το βράδυ μ’ ενοχλεί.’’

“Πως το μετάνιωσα που έκανα παιδί!’’

‘’Τι το’θελα το παιδί;’’

Πως να βρω άνδρα με τέτοιο βάρος που κουβαλάω;’’ [εννοούσε πάλι το παιδί]

Όλα επαναλήψεις της ίδιας φράσης… Παραπονιόταν συνέχεια μπροστά στη μικρή ότι η ψυχολόγος της δεν ήταν καλή επαγγελματίας.

Τώρα πια δεν έχω αμφιβολία. Αντιλαμβάνομαι ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα της μικρής. Ο Φροϋντ θα χαιρόταν πολύ αν μπορούσε να διαβάσει αυτό που θα γράψω τώρα. Το πρόβλημα του παιδιού είναι η μητέρα της, πιο συγκεκριμένα η έλλειψη αγάπης από εκείνη. Γι’ αυτό κάνει ό, τι μπορεί για να τραβήξει την προσοχή της. Άλλωστε πως να βοηθήσει η ψυχολόγος εάν το παιδί ακούει μόνο αρνητικά σχόλια για εκείνη;

Δεν έχω πει ακόμα στην φίλη μου ότι φταίει αυτή. Επειδή δεν είναι μια από τις στενές μου φίλες αλλά παραπάνω γνωστή μου. Επειδή θα εκνευριστεί μαζί μου, όσο διπλωματικά και να το πω. Και αν τσαντιστεί, δεν θα μπορέσω να παρακολουθήσω πως προχωράνε τα πράγματα με το παιδί και μήπως μπορώ να βοηθήσω στην πορεία.

Κάπως έτσι δημιουργούνται τα ψυχολογικά προβλήματα. Κάθε μορφή ζωής ξεκινάει από την αγάπη και όπως είναι γνωστό τρέφεται με αγάπη. Χωρίς αγάπη, τα ζώα (επομένως και οι άνθρωποι) και τα φυτά δεν μεγαλώνουν. Ακόμη και όταν μεγαλώσουν, πάλι έχουν ανάγκη την αγάπη για να μην μαραθούν….

Πηγή: animartists.com

CUPCAKES ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

diakosmisi-cupcakes-stemma

 

Με τη ζαχαρόπαστα μπορούμε να φτιάξουμε εκπληκτικά πράγματα για να στολίσουμε τούρτες, cupcakes, cake pops και πολλά άλλα γλυκά. Το στέμμα της φωτογραφίας  από το cakeygoodness.co.uk έχει φτιαχτεί με ένα υλικό που μοιάζει πολύ με τη ζαχαρόπαστα, το flower paste. Μπορεί όμως κάλλιστα να γίνει και με ζαχαρόπαστα αρκεί να ανοίξετε ένα αρκετά παχύ φύλλο για να μπορέσει το στέμμα να σταθεί καλύτερα.

διακοσμηση για cupcakes: στεμμα για πριγκιπισσες

Υλικά για το στέμμα

  • Ζαχαρόπαστα ή flower paste
  • Ζαχαρένια μαργαριτάρια
  • royal icing
  • κοπίδι ή μαχαίρι
  • πινέλο
  • πλάστης

Οδηγίες

Ανοίγουμε ένα μικρό αλλά παχύ φύλλο ζαχαρόπαστας και με ένα κοπίδι ή μαχαίρι του δίνουμε ορθογώνιο σχήμα.

διακοσμηση για cupcakes φυλλο ζαχαροπαστας

Με το κοπίδι σχεδιάζουμε και κόβουμε όπως φαίνεται στη φωτογραφία.

διακοσμηση για cupcakes σχεδιαζουμε και κοβουμε

 

Δίνουμε το τελικό σχήμα στο στέμμα μας ενώνοντας τις άκρες του σχήματός μας. Σε αυτό το σημείο μπορούμε βοηθητικά να χρησιμοποιήσουμε ένα ποτήρι. Τυλίγουμε το κομμάτι της ζαχαρόπαστας γύρω από το ποτήρι κι έπειτα ενώνουμε τις άκρες τους στέμματος. Αφήνουμε το στέμμα γύρω από το ποτήρι μέχρι να στεγνώσει και να σταθεροποιηθεί η ζαχαρόπαστα.

διακοσμηση για cupcakes φτιαχνουμε στεμμα

«Κολλάμε» τα μαργαριτάρια χρησιμοποιώντας royal icing κι έχουμε ένα εκπληκτικό στέμμα.

διακοσμηση για cupcakes μαργαριταρια

 

Πηγή :genethlia.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ένα μωρό ενάντια στις πιθανότητες

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

9568336903765961926

Kείμενο: Άννα Δάλλα

Μερικές φορές η ζωή θυμίζει δραματική ταινία με τα όσα αναπάντεχα και δύσκολα επιμένουν να συμβαίνουν, όμως κάποιες άλλες η έκβαση της περιπέτειας παραπέμπει στο θαύμα, στο οποίο όλοι έχουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε.

Στα ιρλανδικά Rion σημαίνει «μικρός βασιλιάς». Είναι ένα όνομα που αποπνέει δύναμη. Αυτό επέλεξαν να δώσουν η Katrina και ο Reuben στον αγέννητο ακόμα γιο τους, για τον οποίο γνώριζαν ότι είχε 40% πιθανότητες να επιβιώσει αφού θα γεννιόταν. Οι γιατροί είχαν διαγνώσει ότι έπασχε από συγγενή διαφραγματοκήλη, μια ανωμαλία εξαιτίας της οποίας τα όργανα της κοιλιάς μετακινούνται στο στήθος, αφήνοντας ελάχιστο χώρο στους πνεύμονες να αναπτυχθούν, γεγονός που οδηγεί τα μισά μωρά που γεννιούνται με αυτήν τη συγγενή πάθηση στον θάνατο τις πρώτες μέρες της ζωής τους. Οι γιατροί συχνά προτείνουν τη διακοπή της κύησης, αλλά οι γονείς του Rion διάλεξαν τον δύσκολο δρόμο, εκείνον της ζωής, και αν και πέρασαν μαζί με το παιδί τους πολύ περισσότερους σκόπελους από εκείνους που οι ίδιοι ή και οι γιατροί είχαν φανταστεί, τελικά τα κατάφεραν. Σήμερα, ο Rion, έπειτα από 3 εγχειρήσεις, 4 μήνες στην εντατική και 1 χρόνο εντερικής διατροφής, είναι υγιής, πηγαίνει στο νηπιαγωγείο και απολαμβάνει τη ζωή, για την οποία πάλεψε τόσο.

Μια αναπάντεχη ανακοίνωση

«Με τον σύντροφό μου ζούσαμε ήδη δύο χρόνια στο Τόκιο όταν έμεινα έγκυος. Ήμουν 26 χρονών και υγιής, όλες οι εξετάσεις ήταν φυσιολογικές, οπότε δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Ήμουν στη 19η εβδομάδα της εγκυμοσύνης όταν έκανα τον υπέρηχο Β επιπέδου. Δεν θα ξεχάσω ότι είδα ξαφνικά το πρόσωπο του γιατρού να αλλάζει και συνειδητοποίησα αμέσως ότι κάτι τον είχε ανησυχήσει. Μου είπε ότι έβλεπε το στομάχι του μωρού να βρίσκεται αρκετά ψηλά, δίπλα στην καρδιά, και ότι αυτό τον έκανε να υποψιάζεται ότι μπορεί να είχε συγγενή διαφραγματοκήλη. Αλλά μου φάνηκε αρκετά αισιόδοξος. Μου είπε ότι όταν θα γεννιόταν το μωρό θα χρειαζόταν μια εγχείρηση, στην οποία οι γιατροί θα μετακινούσαν τα ενδοκοιλιακά σπλάχνα στη θέση τους και θα διόρθωναν τη διαφραγματοκήλη. Έπειτα, για επιβεβαίωση, με παρέπεμψε στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Τόκιο».

Αναμένοντας τη νέα διάγνωση

«Χρειάστηκε να περιμένω 5 μέρες μέχρι εκείνο το ραντεβού. Η αγωνία μου όλο και μεγάλωνε. Έτσι, ξεκίνησα να ψάχνω στο Ίντερνετ για να πληροφορηθώ περισσότερα σχετικά με την πάθηση αυτή. Αυτά που έμαθα με έκαναν να ξεχάσω την αισιοδοξία του γιατρού. Εξαιτίας της διαφραγματοκήλης, τα όργανα της κοιλιάς, το στομάχι, η σπλήνα, το συκώτι, τα έντερα, ανεβαίνουν στο στήθος, με αποτέλεσμα να απομένει πολύ λίγος χώρος στους πνεύμονες για να μεγαλώσουν και να αναπτυχθούν. Έτσι, τα μισά από αυτά τα μωρά πεθαίνουν τις πρώτες μέρες μετά τη γέννησή τους από πνευμονική υπέρταση. Επιπλέον, η διαφραγματοκήλη, που εμφανίζεται 1 φορά σε κάθε 2.000 με 5.000 γεννήσεις, συνδέεται στο 1/3 των περιπτώσεων και με άλλες συγγενείς ανωμαλίες, εκ των οποίων οι πιο συνηθισμένες εντοπίζονται στην καρδιά. Το μωρό μου, λοιπόν, γνώριζα από πριν γεννηθεί ότι θα χρειαζόταν να υποβληθεί σε μία σοβαρή εγχείρηση όταν θα ήταν μόνο μερικών ημερών και ότι στη συνέχεια θα έπρεπε να μείνει για κάποιο διάστημα στην εντατική. Ακόμη, ότι θα είχε προβλήματα αναπνευστικά και ενδεχομένως γαστρεντερικά και ανάπτυξης, καθώς και ότι ήταν πιθανό να αντιμετώπιζε και κάποια άλλη συγγενή ανωμαλία».

Τα δυσάρεστα νέα
«Είχα αναστατωθεί πολύ, αλλά ακόμα περισσότερο είχε ανησυχήσει ο σύντροφός μου, που φοβόταν ότι το παιδί μας θα είχε κάποια σοβαρή ανωμαλία για ολόκληρη τη ζωή του. Ομολογώ όμως ότι ήλπιζα να είχε γίνει κάποιο λάθος στη διάγνωση. Το ραντεβού μου στο παιδιατρικό νοσοκομείο με έκανε πολύ σύντομα να χάσω αυτήν την ελπίδα και να πληροφορηθώ ότι το αγέννητο ακόμα παιδί μου θα είχε μόνο 40% πιθανότητες να επιβιώσει όταν θα γεννιόταν, επειδή αρκετά από τα όργανά του είχαν ήδη ανέβει στο στήθος. Οι γιατροί μάς μίλησαν για το ενδεχόμενο εθελούσιας διακοπής της κύησης και αν και ο σύντροφός μου δεν απέκλειε τη συγκατάθεσή του σε μια τέτοια περίπτωση, εγώ δεν μπορούσα καν να το σκεφτώ. Και αυτό γιατί είχα νιώσει το μωρό μου να κινείται και να κλοτσάει στην κοιλιά μου και μου φαινόταν εντελώς αδύνατο να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Οι γιατροί μού σύστησαν να κάνω συχνά υπερηχογραφήματα για να παρακολουθούμε την κατάσταση και την πρόοδό της».

Αντιμετωπίζοντας την προωρότητα
«Με όλα αυτά που συνέβαιναν, πήραμε την απόφαση, μετά από 2,5 χρόνια διαμονής στο Τόκιο, να μετακομίσουμε πίσω στο Λονδίνο, προκειμένου να έχουμε την υποστήριξη των δικών μας και του αγγλικού Δημόσιου Συστήματος Υγείας. Ήρθαμε στο Λονδίνο στις 27 Μαΐου εκείνης της χρονιάς σκεφτόμενοι να προσπαθήσουμε να απολαύσουμε τους δύο τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης, αφού ξέραμε ότι μετά μας περίμεναν πολλές δυσκολίες. Βέβαια, ήμασταν συγκρατημένοι, δεν αγοράσαμε πολλά πράγματα για το μωρό, ρούχα, έπιπλα κ.λπ. Η πιθανή ημερομηνία τοκετού ήταν στις 8 Αυγούστου, αλλά χωρίς καμία προειδοποίηση τα νερά μου έσπασαν το βράδυ της 8ης Ιουνίου και ο Rion γεννήθηκε το πρωί της επόμενη ημέρας, στις 31 εβδομάδες κύησης. Ζύγιζε 1.709 γραμμάρια. Ξαφνικά είχαμε να αντιμετωπίσουμε και άλλο ένα πρόβλημα: την προωρότητα. Δεν μπορούσα να πιστέψω όλα αυτά που ζούσαμε. Τον γιο μου τον είδα ελάχιστα μόλις γεννήθηκε, δεν με άφησαν να τον κρατήσω καν στην αγκαλιά μου, τον πήραν βιαστικά για να υποστηρίξουν την αναπνοή του. Μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο, στην εντατική, και μέχρι να με αφήσουν να φύγω και να ξαναβρεθώ δίπλα του με κρατούσε η τελευταία εικόνα που είχα από εκείνον, όταν τον συνόδευα μαζί με τους νοσηλευτές στο ασθενοφόρο που θα τον μετέφερε στο άλλο νοσοκομείο: Ενώ είχε τα μάτια του κλειστά, γύρισε για μια στιγμή, τα άνοιξε και με κοίταξε σαν να μου έλεγε: “Μην ανησυχείς, μανούλα,
θα τα καταφέρω”».

4 δύσκολοι μήνες 
«Έτσι, ξεκίνησαν 4 ατέλειωτοι μήνες στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Κάθε πρωί χρειαζόμουν 1,5 ώρα να φτάσω κοντά του, περνούσα ολόκληρη την ημέρα δίπλα του και στη συνέχεια το βράδυ, επειδή δεν υπήρχε κρεβάτι για να κοιμάμαι στο νοσοκομείο, γύριζα στο σπίτι. Έζησα ουσιαστικά στη μονάδα 4 μήνες και έμαθα τα πάντα, τα μηχανήματα, τους θορύβους, είδα μωρά να χειροτερεύουν, να χάνουν τη μάχη και άλλα να τα καταφέρνουν. Οι γιατροί θεώρησαν ότι ήταν έτοιμος να κάνει την εγχείρηση όταν ήταν 6 ημερών. Κράτησε 4 ώρες, επανέφεραν τα όργανα στην κοιλιά και αποφάσισαν να διορθώσουν τη διαφραγματοκήλη με τη βοήθεια ενός από τους υπάρχοντες μυς. Όταν τέλειωσε η επέμβαση, όλοι ήταν ανακουφισμένοι, εκτός από εμένα, που ένιωθα ότι κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Για δύο μέρες ο Rion βελτιωνόταν, ώσπου ξαφνικά άρχισε να χειροτερεύει και να κάνει συνέχεια εμετό. Χρειάστηκε να περάσουν 2 εβδομάδες για να συνειδητοποιήσουν οι γιατροί ότι είχε ξαναδημιουργηθεί η διαφραγματοκήλη. Έτσι, ξαναμπήκε στο χειρουργείο όταν ήταν πλέον ενός μηνός και εκεί διόρθωσαν τη διαφραγματοκήλη με τεχνητό προσθετικό υλικό. Όμως τα προβλήματα δεν είχαν τελειώσει εκεί. Ο χειρουργός μάς ενημέρωσε ότι κατά λάθος είχε σκιστεί το στομάχι του. Έτσι, μετά από αυτό το καινούργιο θέμα τού έβαλαν έναν σωλήνα ώστε να παρακάμπτεται το στομάχι και να τρέφεται κατευθείαν στο έντερο. Ξεκίνησαν να του δίνουν παρεντερική διατροφή μέσω μίας φλέβας στον λαιμό του. Κάτσαμε συνολικά
4 μήνες στη μονάδα, ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με το τάισμα, αλλά και επειδή στη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο προέκυψαν διάφορες λοιμώξεις, που πήγαν τα πράγματα πίσω. Στη διάρκεια της νοσηλείας του υπήρξαν αρκετές φορές που κινδύνεψε η ζωή του, είτε εξαιτίας της αναπνευστικής δυσχέρειας, είτε λόγω κάποιας φλεγμονής. Σε όλο αυτό το διάστημα εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πως κάποια στιγμή θα έβγαινε από το νοσοκομείο και ότι σιγά-σιγά θα μπορούσε να ζήσει όπως ένα φυσιολογικό παιδί».

Στο σπίτι ήμουν η νοσοκόμα του
«Γυρίσαμε σπίτι όταν ήταν 4 μηνών. Για το επόμενο διάστημα και μέχρι να γίνει ενός έτους ήμουν ουσιαστικά η νοσοκόμα του. Τον τάιζα με το γάλα μου, που έβγαζα με το θήλαστρο, μέσω του σωλήνα που πήγαινε στο έντερό του, καθάριζα και άλλαζα τις γάζες κ.λπ., του έδινα τα φάρμακά του (για τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση) και σιγά-σιγά, σε συνεργασία με τους γιατρούς και τον διατροφολόγο, ξεκίνησα να του δίνω στερεές τροφές και να μειώνουμε τα φάρμακα. Αρκετές από τις πρωτοβουλίες τις έπαιρνα μόνη μου, γιατί εμπιστευόμουν το ένστικτό μου, και η αλήθεια είναι ότι βελτιώθηκε περισσότερο και γρηγορότερα από ό,τι φανταζόμασταν, τόσο εμείς όσο και οι γιατροί. Φυσικά, από τη στιγμή που βγήκαμε από το νοσοκομείο χρειαζόταν να  επιστρέφουμε τακτικά για να παρακολουθούμε την πορεία της υγείας του. Όσο περνούσε ο καιρός όμως τα ραντεβού αυτά αραίωναν και η υγεία του βελτιωνόταν όλο και περισσότερο. Ωστόσο είχε πολύ χαμηλό σκορ στα τεστ ακοής που του είχαν κάνει στο νοσοκομείο και επειδή δεν φαινόταν να αντιδρά στους θορύβους του περιβάλλοντος, φοβόμουν ότι είχε χάσει την ακοή του. Ανησυχούσα ότι είχαμε φτάσει τόσο μακριά και παρ’ όλα αυτά του είχε μείνει μία σοβαρή αναπηρία. Τελικά βρέθηκε ότι όντως είχε κάποια απώλεια ακοής. Όσο μεγάλωνε όμως το πρόβλημα αποκαταστάθηκε και πλέον ακούει σχεδόν τέλεια. Προσωπικά πιστεύω ότι είχε μάθει να “μπλοκάρει” όλους αυτούς τους ήχους και τους θορύβους με τους οποίους είχε αναγκαστεί να ζει για 4 μήνες στη μονάδα και γι’ αυτό δεν αντιδρούσε».

Τέλος καλό, όλα καλά
«Η περιπέτειά μας τελείωσε όταν ήταν 2 χρονών, με μία μικρή επέμβαση για να κλείσει η τρύπα από την οποία έμπαινε ο σωλήνας για την εντερική διατροφή. Στα 2,5 του χρόνια οι γιατροί αποφάσισαν ότι ήταν πλέον καλά κι ότι δεν χρειαζόταν να τον παρακολουθούν παρά μόνο αν είχε ασυνήθιστα συμπτώματα».

Πηγή: www.vita.gr

 

Όταν εκείνος δεν θέλει παιδί

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou
couple+in+bed+2
Συνεργάστηκε η Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια
Λίζα Βάρβογλη PhD

Εσύ ονειρεύεσαι μωρά, μπιμπερό, αρκουδάκια, πιπίλες μόνο. Εκείνος δεν θέλει ούτε να το σκέφτεται. Πριν εγκαταλείψεις το όνειρό σου (ή τον σύντροφό σου), δες τι προτείνει η ψυχολόγος. Αναρωτήσου αν αντέχει η σχέση τον απόγονο και κάνε μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση με τον συνυποψήφιο γονέα, το σύντροφό σου! Μην διστάζεις ακόμη και να επισκεφτείς έναν ψυχολόγο μαζί του, που θα βοηθήσει και τους δυο να δείτε την κατάσταση με πιο καθαρό και ψύχραιμη μάτι.

Αντέχει η σχέση μας;
Είναι βασική προϋπόθεση να υπάρχει μεταξύ σας μια στέρεη σχέση. Ίσως η άρνησή του να προκύπτει από το γεγονός πως η σχέση σας δεν του εμπνέει σιγουριά και ασφάλεια. Θα χρειαστεί πρώτα να βελτιώσετε το επίπεδο της μεταξύ σας επικοινωνίας και να θέσετε πιο γερές βάσεις πριν να δημιουργήσετε οικογένεια.

Ανοιχτή και ειλικρινής συζήτηση
Συζήτησε μαζί του για τους φόβους του, τι είναι αυτό που τον αποθαρρύνει γύρω από την ιδέα της πατρότητας. Μέσα από την κουβέντα και με την δική σου ήπια συνδρομή, είναι πολύ πιθανό να δει πιο καθαρά τα ζητήματα που τον απασχολούν και να διαπιστώσει ότι τελικά τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο τα φαντάζεται. Στη συζήτηση κρατάμε χαμηλούς τόνους.
-Αναφέρουμε τα επιχειρήματά μας ξεκινώντας από το απλούστερο και σημαντικότερο απ΄όλα: την επιθυμία μας.
-Ακούμε με προσοχή τα δικά του επιχειρήματα.
-Αποφεύγουμε τους διαπληκτισμούς και τις εντάσεις που δεν βοηθούν το διάλογο και τη συνεννόηση μεταξύ μας
-Θέλει και χιούμορ. Όπως σε όλες τις έντονες διαφωνίες έτσι και σε αυτή την περίπτωση η χαλαρή, εύθυμη διάθεση θα σας βοηθήσει να δείτε το ζήτημα της τεκνοποίησης όπως του αξίζει: με γέλιο!

Το άγχος για τα οικονομικά
Ο πιο συνηθισμένος λόγος που οι άνδρες δηλώνουν πως «δεν θέλουν να κάνουν παιδί» ή ένα ακόμα παιδί είναι η ανασφάλειά τους σε σχέση με τα οικονομικά. Συζητήστε ανοιχτά το θέμα αν αυτό τον προβληματίζει. Βάλτε κοινούς στόχους στη βελτίωση των οικονομικών σας. Είναι σημαντικό να καταλάβει εκείνος πως δεν χρειάζεται να έχει τακτοποιήσει τα οικονομικά της επόμενης 20ετίας για να κάνετε παιδί αλλά και να τον καθησυχάσεις πως δεν θα τρέξει μόνος του σε αυτόν τον αγώνα.

Θέλει το χρόνο του;

Ας τον έχει. Είναι προτιμότερο να περιμένεις μέχρι η ιδέα να ωριμάσει μέσα του ώστε όταν έρθει το παιδί να είναι αποφασισμένος και όσο το δυνατόν πιο έτοιμος. Αν πιέσεις να γίνει οπωσδήποτε τώρα, η σχέση σας είναι πιθανό να κλονιστεί στο μέλλον.
-Η επικοινωνία με έναν ψυχολόγο ίσως βοηθήσει την κατάσταση. Η συζήτηση μαζί του θα τον κάνει να δει τους φόβους του στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Μαρτυρία
«Ο άνδρας μου δεν ήθελε παιδί. Είμασταν τρια χρόνια παντρεμένοι, ήμουν ήδη 35 χρονών και, όσο περνούσε ο καιρός, ένιωθα ότι αν δεν έκανα παιδί άμεσα, δεν θα είχα άλλη ευκαιρία. Στην αρχή ήμουν πολύ επιθετική μαζί του. Αντιδρούσα, δεν του μιλούσα, του έκανα σκηνές μπροστά σε φίλους μας με παιδιά, μέχρι που άρχισα να τον απειλώ ότι θα τον χωρίσω και θα κάνω παιδί με άλλον. Στην πραγματικότητα δεν το εννοούσα, απλώς ήθελα να τον ταρακουνήσω. Σύντομα κατάλαβα ότι αυτή η τακτική, όχι μόνο δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και ότι εκτός από το παιδί, κινδύνευα να χάσω και τον άνδρα μου. Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα ότι για μένα η σχέση μου με τον άνδρα μου είχε μεγαλύτερη σημασία από ότι η τεκνοποίηση. Μίλησα μαζί του και του εξήγησα το εξής: Θέλω παιδί, πάντα θα θέλω, αλλά για μένα εσύ είσαι πιο σημαντικός από οτιδήποτε άλλο. Η κατάσταση άλλαξε ριζικά από τότε. Ήρθαμε πιο κοντά, αρχίσαμε να συζητάμε, να περνάμε ξανά όμορφα μαζί, να αγαπιόμαστε από την αρχή. Το παιδί δεν άργησε να έρθει. Τελικά νομίζω ότι το λάθος ήταν δικό μου. Είχα τέτοια εμμονή να κάνω παιδί που όχι μόνο τον είχα αγχώσει, αλλά τον είχα παραμελήσει εντελώς. Όπως μου εξήγησε αργότερα, φερόμουν σαν εκείνος να ήταν το μέσο για τον στόχο μου και ότι η επιθυμία μου για παιδί δεν πήγαζε από την αγάπη μου για εκείνον, όπως θα προτιμούσε ο ίδιος. Η κόρη μας είναι 2 ετών και ήδη συζητάμε για το δεύτερο παιδί».

Πηγή: www.babyspace.gr

Είναι πάντα η εξωσωματική η απάντηση;

Published 21 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

mom-newborn-

μαμά Ιωάννα

Είμαι 40 ετών. Με λένε Ιωάννα και είμαι μαμά.

Πριν μερικά χρόνια αποφασίσαμε με τον άντρα μου ότι ήρθε  η ώρα να κάνουμε παιδάκι. Είμαστε (σήμερα) 11 χρόνια μαζί  και από την αρχή της σχέσης μας είχαμε «ελεύθερη επαφή»! Αρχικά προσέχαμε γιατί δεν επιδιώκαμε να κάνουμε μωρό, αλλά αν προέκυπτε θα ήταν πολύ καλοδεχούμενο! Όμως δεν είχε προκύψει, έστω και κατά λάθος κι έτσι αποφασίσαμε να ασχοληθούμε σοβαρά με το θέμα και να κάνουμε «οργανωμένες» προσπάθειες. Ο χρόνος περνούσε και δεν είχαμε αποτέλεσμα, επιπλέον είχα αρχίσει να έχω ανωμαλίες στον κύκλο μου! Οπότε αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε γιατρούς!!!

Ο πρώτος γιατρός (ο μέχρι τότε γυναικολόγος μου), όπως συμπέρανα εκ του αποτελέσματος, δεν είχε την εμπειρία να αντιμετωπίσει κάτι πέρα των συνηθισμένων. Μέχρι τότε πήγαινα κάθε χρόνο, έκανα το τεστ ΠΑΠ και τον κλασσικό έλεγχο και όλα καλά. Όταν άρχισα να έχω θέματα με τον κύκλο μου δεν μπορούσε να μου αιτιολογήσει το πρόβλημα, ούτε να προτείνει συγκεκριμένη αγωγή. Και όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, είχα χάσει γύρω στους 8 μήνες.

Ο δεύτερος γιατρός (μεγαλογιατρός των Νοτίων Προαστίων της Αθήνας που βγαίνει σε τηλεοπτικές εκπομπές κλπ) ήταν κανονικός «έμπορος». Μου ζωγράφισε σε ένα χαρτί το γυναικείο γεννητικό σύστημα και μου εξήγησε ότι η «ωορρηξία-γονιμοποίηση-μετακίνηση του γονιμοποιημένου ωαρίου μέσα στη σάλπιγγα-προσκόλληση στο ενδομήτριο-ανάπτυξη της βλαστοκύστης σε έμβρυο κλπ κλπ» είναι τόσο πολύπλοκη διαδικασία και εξαρτώμενη από  πολλούς ανασταλτικούς παράγοντες, που είναι δύσκολη η φυσική σύλληψη (!!) πόσο μάλλον από μια γυναίκα στην ηλικία μου που οι πιθανότητες της έχουν μειωθεί στο 1/10!

Οπότε πρότεινε αμέσως (χωρίς εξετάσεις) εξωσωματική!

«Να μην χάνεις χρόνο προσπαθώντας. Εγώ σου ανεβάζω τις πιθανότητες από 10% που έχεις τώρα, στο 40%. Κάντο να τελειώνεις!», μου είπε.

Φυσικά έφυγα τρέχοντας! (Απορία γιατρέ: «Αφού είναι τόσο δύσκολο πως φτάσαμε τα 7 δις το ανθρώπινο είδος;»)

Ο τρίτος γιατρός (μεγαλογιατρός των Βορείων Προαστίων της Αθήνας) ήταν ο μόνος που μας έβαλε να κάνουμε (άπειρες) εξετάσεις, χωρίς όμως να μπορεί κι αυτός να μας πει κάτι συγκεκριμένο. Εν τω μεταξύ είχαν περάσει ήδη δύο χρόνια και με τα πολλά αποφασίσαμε να κάνουμε εξωσωματική.

Η εξωσωματική απέτυχε. Ο οργανισμός μου δεν μπόρεσε να «μεγαλώσει» περισσότερα από 2 ωοθυλάκια εκ των οποίων το ένα δεν μπόρεσε να προχωρήσει καθόλου. Ο γιατρός λοιπόν δεν μου είπε ότι οι γυναίκες της ηλικίας μου (ήμουν 37 μισό) δεν μπορούν να «μεγαλώσουν» πολλά ωοθυλάκια όπως οι νεαρότερες (οπότε 3 ή 4, ακόμα και 2, είναι ΟΚ) και δεν μου είπε ότι είναι αρκετά πιθανό να μην λειτουργήσει το πρωτόκολλο με την πρώτη και να πρέπει να δοκιμάσω άλλο συνδυασμό φαρμάκων σε επόμενη προσπάθεια. Αντιθέτως με απογοήτευσε πλήρως. Μου είπε ότι ο οργανισμός μου φταιει για την αποτυχία της προσπάθειας, που δεν συνεργάζεται, γιατί πιθανώς οι ωοθήκες μου να είναι πολύ γηρασμένες (!) και μου ανακοίνωσε ότι θα πρέπει να σκεφτώ σοβαρά την πιθανότητα να χρησιμοποιήσω δανεικό ωάριο! Προσέθεσε και ένα κήρυγμα τύπου «τα παιδιά δεν μας ανήκουν» και μου είπε να κάνω τις διακοπές μου (ήταν Ιούνιος του 2009) και ραντεβού τον Σεπτέμβρη για τις επόμενες κινήσεις! Με την καρδιά μαύρη και τις ελπίδες στον «κάλαθο των αχρήστων» φύγαμε για διακοπές και προσπαθήσαμε να τα ξεχάσουμε όλα.

Όταν επιστρέψαμε ήμασταν και οι δύο πιο χαλαροί (είχαμε περάσει καλά) και πιο αισιόδοξοι. Σε αυτό το σημείο να πω ότι δεν είχαμε σταματήσει ποτέ τις προσπάθειες από μόνοι μας, όλο αυτό το χρονικό διάστημα! Είχαμε αποφασίσει ότι δεν θα το βάζαμε κάτω ότι και να έλεγαν οι γιατροί! Επίσης αποφασίσαμε ότι θα παίρναμε και 4η και 5η γνώμη και όπου έβγαινε! Έτσι αφού ξαναμπήκαμε στους συνηθισμένους εργασιακούς μας ρυθμούς και κόντευε να τελειώσει ο μήνας, κλείσαμε ραντεβού με έναν ακόμα γιατρό.

Όμως…

Στις 24/10/09 Σάββατο πρωί και ενώ είχα όλη την εβδομάδα πονάκια και καφετί σταγόνες αλλά χωρίς να έρχεται περίοδος, απογοητευμένη που πάλι ο κύκλος μου ήταν χάλια, έκανα «προληπτικά» ένα τεστ εγκυμοσύνης για να μπορέσω να πάω γυμναστήριο!

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ έδειξε ΘΕΤΙΚΟ!!!!! Ήταν η πρώτη φορά που κρατούσα στα χέρια μου θετικό τεστ. Έκανα άλλα 7 για να σιγουρευτώ (το έτρεχα το αγόρι μου στα φαρμακεία  πρωί πρωί.. που δεν είχε συνέλθει και καλά καλά από την κεραμύδα) και ήταν όλα θετικά (από την πρώτη στιγμή σχηματιζόταν η γραμμή/το σταυρουδάκι), αλλά και η χοριακή που έκανα τη Δευτέρα δεν άφηνε καμιά αμφιβολία! Τα υπόλοιπα τα ξέρετε, τα έχετε ζήσει οι μανούλες!!!!!!!

Είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη (με λίγο διαβήτη κύησης) και τώρα έχω μια ΤΕΛΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ζουζούνα 16 μηνών με τα ομορφότερα μάτια του κόσμου!!!!

Είναι πιθανό να μην μπορέσω να κάνω άλλο παιδάκι γιατί μάλλον η κλιμακτήριος μου χτύπησε την πόρτα λίγο πρόωρα τελικά, για λόγους που κανένας από τους φοβερούς μεγαλογιατρούς δεν μπόρεσε να διαγνώσει (και άρα να προλάβω). Ακόμα δεν το ξέρω σίγουρα. Το ψάχνω…

Δεν μπορώ πάντως να μην αναρωτιέμαι: είναι η περίπτωσή μου όντως «μία στο εκατομμύριο», όπως είπε ο τελευταίος γιατρός όταν έμαθε ότι είμαι έγκυος;  Αν είχαμε εγκαταλείψει εντελώς τις «φυσικές» προσπάθειες (αφού με είχαν αποθαρρύνει πλήρως οι ειδικοί) και είχαμε αφεθεί αποκλειστικά στις τεχνητές μεθόδους, θα είχα τελικά τώρα το παιδάκι μου; Απάντηση δεν έχω δυστυχώς! Οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι έκανα λάθος επιλογές all the way (που λένε στα Ελληνικά… χιχι) με μόνη σωστή την επιλογή να μην εγκαταλείψω τη φύση μου!

Η τεχνολογία της εξωσωματικής με συναρπάζει! Δίνει ελπίδα εκεί που δεν υπάρχει καμία πιθανότητα! Όμως είναι πάντα η απάντηση; Ή είναι μια πολύ δύσκολη (για μας) «εύκολη» (για τους γιατρούς) λύση;

Ελπίζω να μη σας κούρασα.

Ιωάννα

Πηγή: www.eimaimama.gr