Αρχείο

All posts for the day 17 Ιουλίου 2015

Πιες παιδί μου το φάρμακό σου!

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

Tι να κάνω με το μωρό;
Όσο πιο μικρό είναι το παιδί σας τόσο πιο εύκολη γίνεται για εσάς η χορήγηση του φαρμάκου του. Aυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα περισσότερα βρεφικά φάρμακα κυκλοφορούν σε υγρή μορφή και μπορείτε να του τα δώσετε με μια απλή σύριγγα, αφού βέβαια έχετε αφαιρέσει τη βελόνα. Eπιπλέον, το βρέφος δεν έχει πλήρως αναπτυγμένη την αίσθηση της γεύσης, γι’ αυτό και δεν μπορεί να καταλάβει αν κάτι του αρέσει ή όχι, ενώ οι αντιστάσεις του είναι πολύ περιορισμένες και δεν χρειάζεται να καταβάλετε μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να κάνει αυτό που θέλετε. Ωστόσο, αν δεν έχετε άλλη λύση από το να βάζετε το φάρμακο μέσα στο μπιμπερό με το γάλα, φροντίστε η ποσότητα του ροφήματος να είναι μικρή ώστε να μην περισσέψει. Σε περίπτωση που βάλετε ολόκληρη τη δόση, είναι πιθανό να μην το πιει όλο και έτσι δεν θα ξέρετε πόσο φάρμακο έχει πάρει.

Kαι όταν μεγαλώσει, πώς να το πείσω;
Όσο το παιδί σας μεγαλώνει τόσο αυξάνεται και η αντίστασή του στη λήψη των φαρμάκων. Aπό τη μια αρχίζει να επιλέγει γεύσεις και από την άλλη μπαίνει στην περίοδο που επαναστατεί και αντιστέκεται. Mέχρι και τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου είναι δύσκολο να του εξηγήσετε ότι όλα γίνονται για το «καλό» του. Tο μόνο που ξέρει είναι ότι θα πιει κάτι «απαίσιο». Σύμφωνα με τους ειδικούς, το παιδί μέχρι τα πρώτα 2-3 χρόνια της ζωής του έχει αισθητηριακή μνήμη, πράγμα που σημαίνει ότι αν στη φάση αυτή έχει κακές εμπειρίες με τα φάρμακα, τότε θα εκδηλώνει περισσότερες αντιρρήσεις όταν πρόκειται να τα πάρει. Kαλό είναι, λοιπόν, για εσάς και για το ίδιο να το παίρνετε μαζί σας στο γιατρό. Tο παιδί πρέπει να έρχεται σε επαφή με αυτόν που του δίνει τα φάρμακα, ο οποίος να του εξηγεί για ποιο λόγο πρέπει να τα πάρει.

Kόλπα για να τα πείσετε
Ένας τρόπος για να κάνετε το παιδί σας να πιει το φάρμακό του είναι να το ανακατέψετε με τον αγαπημένο του χυμό, να του το δώσετε δροσερό (εφόσον το φάρμακο διατηρείται στο ψυγείο) ή μαζί με μέλι. Σε κάθε περίπτωση, η δυσάρεστη γεύση θα καλυφθεί αρκετά. Aν η ποσότητα που πρέπει να πάρει είναι μεγάλη, μπορείτε να του την κάνετε μικρότερες δόσεις. Eνώ, πριν του βάλετε σταγόνες στο αυτί, μπορείτε να ζεστάνετε το μπουκαλάκι στα χέρια σας, για να τις νιώσει όσο γίνεται λιγότερο. Eξίσου αποτελεσματική είναι και η συγκέντρωση της προσοχής του αλλού: για παράδειγμα, βάλτε το να δει την αγαπημένη του παιδική εκπομπή, διαβάστε του ένα παραμύθι ή παίξτε μαζί του ένα παιχνίδι. Έτσι, θα αντιστέκεται λιγότερο. Ωστόσο, χρειάζεται να τηρείτε κάποιο μέτρο, καθώς το παιχνίδι μπορεί να του γίνει συνήθεια και να μη θέλει να πιει το φάρμακό του χωρίς να παίξετε πρώτα μαζί του.

Tip
Στην αγορά κυκλοφορούν ειδικά μπιμπερό και πιπίλες με υποδοχή που διευκολύνουν τη χορήγηση φαρμάκων σε μικρά παιδιά.

Πηγή: www.vita.gr

Μαμά μετά από 5 χρόνια εξωσωματικών

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ergazomeni_mama-640

Χρειάστηκε να προσπαθήσω χρόνια για να δω μία θετική χοριακή» Γεωργία Φώτου

Κείμενο: Άννα Δάλλα

Είκοσι γιατροί, 5 χρόνια, δεκάδες εξετάσεις, 3 επεμβάσεις, 3 προσπάθειες εξωσωματικής και πάρα πολλές απογοητεύσεις χρειάστηκε να περάσουν για να ακούσει τελικά η κ. Γεωργία Φώτου, που μοιράζεται την εμπειρία της μαζί μας, τα χαρμόσυνα νέα για την εγκυμοσύνη της, από την κουμπάρα της, καθώς η ίδια δεν τολμούσε να τηλεφωνήσει για να μάθει τα αποτελέσματα της χοριακής της… Το ότι θα είχε πρόβλημα υπογονιμότητας δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό της, αλλά μετά από ένα χρόνο που προσπαθούσαν με τον σύντροφό της να μείνει έγκυος και δεν τα κατάφερναν, συνειδητοποίησε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αφού αυτό που για τις περισσότερες γυναίκες στον περίγυρό της -το να αποκτήσουν δηλαδή ένα παιδί- είχε έρθει φυσικά και εύκολα, στην περίπτωσή της καθυστερούσε. Αποφάσισαν, λοιπόν, να ζητήσουν βοήθεια, με αποτέλεσμα να μπλέξουν σε έναν κυκεώνα εξετάσεων και συνεχών επισκέψεων σε καινούργιους γιατρούς που είτε τους απογοήτευαν πλήρως, λέγοντάς τους ότι θα ήταν δύσκολο να αποκτήσουν τελικά παιδί, είτε τους προέτρεπαν να συνεχίσουν τις προσπάθειες, γιατί δεν είχαν κάποιο σοβαρό πρόβλημα και ήταν ακόμη νέοι, είτε τους πρότειναν κάποια επέμβαση ή/και κάποια προσπάθεια υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Και όλα αυτά χωρίς καμία επιτυχία. Τα χρόνια περνούσαν και μαζί με αυτά μεγάλωνε η αγωνία και ο φόβος ότι δεν θα έκαναν ποτέ το όνειρό τους πραγματικότητα, ότι δεν θα αποκτούσαν ποτέ ένα δικό τους παιδί. Μέχρι που απογοητεύτηκαν τελείως. Τότε, πείστηκαν να κάνουν μία άλλη, τελευταία προσπάθεια…

Οι πρώτες προσπάθειες
 «Ξεκίνησα με τον σύντροφό μου να έχω ελεύθερες επαφές, ώστε να μείνω έγκυος, όταν ήμουν περίπου 34 ετών. Μετά από ένα χρόνο που δεν προέκυψε φυσιολογικά, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, και έτσι κάναμε κάποιες εξετάσεις για να διερευνήσουμε αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα που μας προκαλούσε υπογονιμότητα. Φάνηκε, λοιπόν, ότι η μία μου σάλπιγγα ήταν φραγμένη και ότι υπήρχε ένα διάφραγμα στη μήτρα, παράγοντες που εμπόδιζαν πιθανώς τη
σύλληψη».

Η περιπέτεια αρχίζει
«Έκανα λαπαροσκόπηση, αλλά ο γυναικολόγος τότε θεώρησε ότι το διάφραγμα δεν ήταν τόσο σοβαρό πρόβλημα και δεν το πείραξε τελικά. Επίσης, δεν μπόρεσε να κάνει κάτι για τις συμφύσεις στη σάλπιγγα. Συνεχίσαμε με τον σύντροφό μου να προσπαθούμε φυσικά -γιατί μας είπε ότι δεν είχαμε κάτι σοβαρό-, αλλά και πάλι δεν γινόταν τίποτε. Είχα αρχίσει να ανησυχώ. Έτσι, αποφάσισα να αλλάξω γιατρό».

Εξωσωματική χωρίς φάρμακα, αλλά και χωρίς αποτέλεσμα
«Ο νέος μου γιατρός μού πρότεινε την εξωσωματική, αλλά η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν ήθελα καθόλου να πάρω ορμόνες. Τις φοβόμουν και δεν ταίριαζαν με τη στάση ζωής μου – είμαι γενικά άνθρωπος που πιστεύει περισσότερο σε εναλλακτικές ιατρικές μεθόδους, ομοιοπαθητική, βελονισμό κ.λπ. Μου μίλησε για την εξωσωματική σε φυσικό κύκλο και αποφάσισα να προσπαθήσουμε έτσι. Χάναμε όμως συνέχεια τις ωορρηξίες, πιθανώς επειδή δεν έκανα -επειδή επέμενα ότι δεν ήθελα να πάρω κανένα φάρμακο- την ένεση της χοριακής γοναδοτροπίνης που κάνουν για να ωριμάσουν το ωάριο, ώστε να το πάρουν την κατάλληλη στιγμή. Στη συνέχεια, δοκιμάσαμε τη σπερματέγχυση, στο πλαίσιο του ότι προσπαθούσαμε τα πάντα, και ούτε εκείνη πέτυχε».

«Δεν έμενα έγκυος με τίποτα»
«Απογοητεύτηκα και άλλαξα πάλι γιατρό. Αυτήν τη φορά διάλεξα μία γιατρό που ήταν και υπέρ των εναλλακτικών μεθόδων, η οποία μου έκανε και εκείνη υστεροσκόπηση, αλλά και πάλι -είτε επειδή το υποτίμησε είτε επειδή το φοβήθηκε- δεν πείραξε το διάφραγμα. Όλο αυτό το διάστημα και πάλι προσπαθούσαμε και δεν έμενα έγκυος. Έτσι, πήγα και σε άλλον γιατρό. Ξαναδοκίμασα τον φυσικό κύκλο και πάλι δεν καταφέρναμε να πετύχουμε την ωορρηξία. Τελικά μαζεύτηκαν 2 ωάρια, τα γονιμοποίησε με το σπέρμα του συντρόφου μου, τα εμφύτευσε, αλλά δεν προχώρησαν. Μετά από τόση προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα, είχα απογοητευτεί πολύ και φοβόμουν ότι δεν θα κατάφερνα να κάνω ποτέ παιδί και έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω και την ορμονική διέγερση (στο βραχύ πρωτόκολλο). Μαζεύτηκαν 8 ωάρια, τα τέσσερα προχωρούσαν σε διαιρέσεις, αλλά όταν φτάσαμε στη στιγμή που θα γινόταν η εμφύτευση, είχαν μείνει μόνο δύο. Μου τα εμφύτευσε, αλλά και πάλι δεν έγινε τίποτε. Σκέφτηκα: «Τζάμπα τα πήρα τα φάρμακα». Και στις δύο περιπτώσεις, με φάρμακα ή χωρίς, 2 γονιμοποιημένα ωάρια έμειναν. Προσπαθούσα 4 χρόνια να κάνω παιδί, με όλες τις μεθόδους, και δεν είχα ποτέ δει θετική εξέταση β χοριακής».

«Το είχα πάρει απόφαση, δεν θα γινόμουν ποτέ μητέρα!»
«Είχα κουραστεί και απογοητευτεί τόσο με τον φυσικό κύκλο όσο και με την ορμονική διέγερση. Είπα, λοιπόν, ότι δεν θα κάνω τίποτε, ούτε άλλες εξετάσεις ούτε άλλους γιατρούς ούτε άλλες επεμβάσεις ούτε άλλες προσπάθειες».

Τι άλλαξε
«Τότε έμεινε έγκυος η κουμπάρα μου, μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια. Επέμεινε να προσπαθήσω και μία φορά στον δικό της γιατρό. Ο γιατρός, λοιπόν, της κουμπάρας μου μού είπε εξαρχής ότι θα μου έκανε υστεροσκόπηση, στη διάρκεια της οποίας αφαίρεσε το περιβόητο διάφραγμα. Τότε με συμβούλεψε να προσπαθήσουμε φυσικά, γιατί μπορεί να έμενα έγκυος, αφού είχε φύγει αυτό το φυσικό εμπόδιο από τη μήτρα μου. Αυτό με έκανε να τον εμπιστευτώ. Προσπαθήσαμε με τον άνδρα μου για 3 μήνες, αλλά δεν έμεινα έγκυος, και θυμάμαι ότι όταν εκείνη την Πρωτοχρονιά αδιαθέτησα, ένιωσα απελπισία, ότι μπαίνει μία ακόμα χρονιά στην οποία εγώ θα γινόμουν 39 χρονών, θα προσπαθούσα να μείνω έγκυος και δεν θα τα κατάφερνα. Έτσι, το αποφάσισα. Έκλεισα ραντεβού και πήγα τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου για να προσπαθήσουμε σε φυσικό κύκλο. Μέσα σε 3 μήνες μαζεύτηκαν 5 ωάρια (τις 2 φορές είχα διπλή ωορρηξία) και ο γιατρός μού είπε ότι ήταν έτοιμος να προχωρήσουμε στην εμβρυομεταφορά. Εγώ δίσταζα και επέμενα να ξαναπάω, να μαζέψουμε και άλλα, επειδή μου φαινόντουσαν λίγα. Ο γιατρός όμως με διαβεβαίωσε ότι ήμασταν εντάξει. Γονιμοποίησε, λοιπόν, με το σπέρμα του συζύγου μου τα 5 ωάρια και τα καλλιέργησε για μερικές ημέρες, ώστε να φτάσουν στο στάδιο της βλαστοκύστης».

«Και όμως, τα κατάφερα!»
«Κάθε μέρα με ενημέρωναν για το τι συνέβαινε. Εγώ αγωνιούσα
και επέμενα να πάω να μου τα βάλουν όλα, για
να έχω περισσότερες πιθανότητες. Ο γιατρός όμως με διαβεβαίωνε ότι θα επιβίωναν τα πιο δυνατά και ότι έπρεπε να τον εμπιστευτώ. Την ημέρα που επρόκειτο να γίνει η εμφύτευση είχαν μείνει δύο. Τότε μου είπε ότι θα έπρεπε να πάρω προγεστερόνη, τουλάχιστον μέχρι να κάνω το τεστ εγκυμοσύνης. Αν και δεν ήθελα να πάρω φάρμακα, με έπεισε ότι ήταν απαραίτητο. Μετά από 15 ημέρες είδα την πρώτη θετική εξέταση χοριακής στη ζωή μου. Στις 6 Δεκεμβρίου γέννησα τον γιο μου».

 

 

Πηγή: www.vita.gr

Ο μισός πλανήτης δεν φιλιέται

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou
Λιγότερες από τις μισές κοινωνίες φιλιούνται ερωτικά και επιπλέον κάποιες βρίσκουν το φιλί αποκρουστικό! Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό American Anthropologist, ανάμεσα σε 168 πολιτισμούς μόνο το 46% από αυτούς φιλιούνται ερωτικά. Έτσι, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το φιλί είναι πιθανώς μία μαθημένη συμπεριφορά, κατασκευή του δυτικού πολιτισμού, και επίσης ότι οι πιο «περίπλοκες» κοινωνίες φιλιούνται συχνότερα.Το ερωτικό φιλί είναι συνηθισμένο σε όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά στην Ευρώπη, οι 3 από τις 10 χώρες που μελετήθηκαν θεωρούν ότι δεν είναι αποδεκτό. Στη Βόρειο Αμερική στους 15 από τους 33 πολιτισμούς που μελετήθηκαν το φιλί δεν είχε καμία θέση. Στην Ασία αντίστοιχα οι κάτοικοι στις 10 από τις 27 χώρες δεν φιλιούνται ερωτικά.Συγκεκριμένα, κανένας ανθρωπολόγος δεν έχει αναφέρει να έχει παρατηρήσει να φιλιούνται ερωτικά άνθρωποι στην Υποσαχάρια Αφρική, στον Αμαζόνιο ή τη Νέα Γουινέα. Μάλιστα υπάρχουν φυλές, όπως οι Μεχινάκου που ζουν στη ζούγκλα της Βραζιλίας που χαρακτηρίζουν το φιλί αηδιαστικό.Το φιλί έχει βρεθεί ότι μειώνει την ορμόνη του στρες, την κορτιζόλη και ότι αυξάνει την ωκυτοκίνη, που συμβάλλει στη σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων και έτσι βοηθά στη χαλάρωση, την ευτυχία και την αγάπη. Πρόκειται για ένα μήνυμα που περνάει από τα χείλη που είναι γεμάτα νευρικές απολήξεις στον εγκέφαλο  ώστε να τον πληροφορήσει για την επιθυμία και την ευχαρίστηση. Παρ’ όλα αυτά, από ό,τι φαίνεται το φιλί, έτσι όπως το απολαμβάνουμε στις μέρες μας είναι μία πρόσφατη ανακάλυψη και κατασκευή κυρίως του δυτικού κόσμου και των πιο περίπλοκων κοινωνιών.

Πηγή: www.vita.gr

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ: ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

48e5c11bc7b42e07222d490401c9d970_L

Kείμενο: Σουζάνα Παπαφάγου

Οι γονείς έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με πολλές ανησυχίες και ίσως οι πιο «τρομαχτικές» αφορούν στην παιδική σεξουαλικότητα.

Σήμερα, οι περισσότεροι είμαστε αρκετά ενημερωμένοι  και γνωρίζουμε πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να μην δημιουργήσουμε στα παιδιά μας αισθήματα ντροπής και φόβου, καθώς η υπερβολική ντροπή και το άγχος για τα γεννητικά όργανα μπορούν να διαταράξουν πολύ σοβαρά την ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού μας και να διαστρεβλώσουν την έκφραση της σεξουαλικότητάς του.

Όμως πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά του παιδιού μας ώστε ούτε να το οδηγήσουμε στην απόλυτη ελευθερία αλλά ούτε και να του δημιουργήσουμε προβληματικές αντιδράσεις;

Τα περισσότερα από όσα κάνουμε ή λέμε σε σχέση με τη σεξουαλική συμπεριφορά του παιδιού εξαρτώνται κυρίως από την ηλικία του και από το είδος των σεξουαλικών του αντιδράσεων.  Μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι χαρακτηριστική για ένα ορισμένο στάδιο της εξέλιξης του παιδιού, μπορεί να είναι αφύσικη για ένα άλλο.  Ο αυνανισμός, για παράδειγμα, έχει διαφορετική σημασία για κάθε ηλικία. Παιδάκια δύο ή τριών ετών ασχολούνται πολλές φορές  εντελώς αφηρημένα με τα γεννητικά τους όργανα, χωρίς να τα ενδιαφέρει αν είναι άλλοι παρόντες. Σε αυτή τη φάση δεν είναι απαραίτητο να κάνουμε κάποια παρατήρηση, ίσως θα ήταν προτιμότερο να μην δώσουμε σημασία, εκτός αν παρατηρούμε μια εμμονή και αποκοπή από άλλες δραστηριότητες οπότε θα πρέπει να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό.

Μεγαλώνοντας, τα παιδιά παύουν να αυνανίζονται μπροστά σε άλλους. Πρόκειται για μια απολύτως φυσιολογική εξέλιξη, που συμβαδίζει με τη διαμόρφωση του κοινωνικού αισθήματος και θα πρέπει να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν πως δεν πρόκειται για κάτι το ντροπιαστικό αλλά για  μια από εκείνες τις εκδηλώσεις που θεωρούνται ιδιωτικές.

Τα παιδιά πιάνουν αρκετά συχνά τις ερωτογενείς ζώνες του σώματός τους για να απολαμβάνουν την ευχαρίστηση που τους δίνει η ενέργεια τους αυτή. Στο τέλος του πρώτου χρόνου είναι πολύ πιθανό να υπάρξει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον του παιδιού για να γνωρίσει το σώμα του. Το παιδί αρχίζει να εξερευνά τα χαρακτηριστικά του προσώπου της μητέρας του και στη συνέχεια στρέφεται προς τον εαυτό του και στο δικό του σώμα. Αργά ή γρήγορα θα ανακαλύψει και τα γεννητικά του όργανα και θα αρχίσει να περνά την ώρα του με αυτά.

vxq2cz7aeichfjn8mdjq

Σε μια έρευνα που έγινε στην Αγγλία διαπιστώθηκε πως το 36% από τις μητέρες της έρευνας που είχαν παιδιά ενός έτους ανέφεραν ότι τα παιδιά τους έπαιζαν συστηματικά με τα γεννητικά τους όργανα. Το παιχνίδια αυτό συμβαίνει συχνότερα στα αγόρια από ότι στα κορίτσια πιθανόν επειδή το πέος του αγοριού είναι πιο ορατό από το αιδοίο του κοριτσιού. Στα πρώτα χρόνια της ζωής, οι συχνές στύσεις φαίνεται ότι, κατά ένα μεγάλο μέρος, οφείλονται στους διερεθισμούς της ουρουδόχου κύστης και του εντέρου, όταν είναι γεμάτα, έτσι μετά την εκκένωση η στύση υποχωρεί. Τέτοιου είδους στύσεις αποτελούν, λοιπόν, αντανακλαστικά φαινόμενα. Αργότερα, οι στύσεις των παιδιών μπορεί να συμβούν καθώς εξερευνούν το σώμα τους κυρίως την ώρα που βρίσκονται στο κρεβάτι για να κοιμηθούν.

Ο διερεθισμός των γεννητικών οργάνων κατά τα πρώτα χρόνια της νηπιακής ηλικίας έχει καταπραϋντικό και ηρεμιστικό αποτέλεσμα. Η κύρια λειτουργία που έχει ο αυνανισμός (όπως και το πιπίλισμα του αντίχειρα) είναι να βοηθήσει το παιδί να πάψει να έχει επαφή με τον έξω κόσμο και έτσι να ηρεμήσει, να το πάρει ο ύπνος. Όπως συμβαίνει  με όλες τις  λειτουργικές δραστηριότητες των παιδιών, έτσι και ο παιδικός αυνανισμός, αν ξεπεράσει τα όρια μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωμα κάποιου ήδη υπάρχοντος προβλήματος.

Η επιμονή ενός παιδιού, κυρίως μεγάλου, στον αυνανισμό πιθανώς να σημαίνει την ύπαρξη ενός άγχους το οποίο θα πρέπει να διερευνήσουμε. Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό που ονομάζουμε αυνανισμό στην παιδική ηλικία δεν είναι αντίστοιχος του ενήλικου αυνανισμού με την έννοια της  ευχαρίστησης και της αίσθησης του οργασμού.  Το παιδί που ασχολείται τακτικά με τα γεννητικά του όργανα σε μια ηλικία που δεν θα έπρεπε να το απασχολούν τόσο, όσο το παιχνίδι και η επιθυμία για μάθηση και εξερεύνηση του κόσμου, εκδηλώνει μια ορισμένη ανησυχία του.  Συνήθως θέλει να τραβήξει την προσοχή των άλλων ή θέλει να εξομολογηθεί κάτι ή ακόμα να προκαλέσει μια αντίδραση όπως μια τιμωρία ή επίπληξη.

Πολλά παιδιά που είναι στερημένα, δυστυχισμένα και δυσκολεμένα στην προσαρμογή καταφεύγουν στα γεννητικά τους όργανα για παρηγοριά και αναπλήρωση, σε αντίθεση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς ασχολούνται μαζί τους συχνότερα και με τρόπο ουσιαστικό. Αν, λοιπόν, παρατηρήσουμε μια εμμονή και μια επαναλαμβανόμενη αυτοερωτική διάθεση του παιδιού μας, που το απομακρύνει από τις διαπροσωπικές σχέσεις, είναι σημαντικό να ανατρέξουμε σε κάποιον ειδικό ώστε να μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε σωστά τη συμπεριφορά του και να την χειριστούμε με τον καταλληλότερο τρόπο.

Σημειώστε ότι ο Haim Ginott, σε μια αναφορά του σε σχέση με το θέμα του παιδικού αυνανισμού, αναφέρει πως η σωστή λύση είναι να περιβάλλουμε το παιδί με τη στοργή μας, με την αγάπη και το ενδιαφέρον μας και με την προτροπή να έρθει σε επαφή με τον κόσμο, έτσι ώστε ο αυτοερωτισμός να μην αποτελεί τον μόνο τρόπο ικανοποίησής του!

Η Σουζάνα Παπαφάγου είναι κλινική ψυχολόγος, ομαδική- οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια. Θα τη βρείτε στο http://kaleidoskopiopsychis.blogspot.gr/  

Πηγή: www.talcmag.gr

ΖΗΤΩ Η ΒΑΡΕΜΑΡΑ

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

630d56845f68948768190714cd815a18

Ύφος μπλαζέ, σώμα χυμένο, σαν νυσταγμένο γατί, στον καναπέ και δυο λεξούλες που σας φέρνουν πανικό: «Μαμά, βαριέμαι!» Σπεύδετε αμέσως να ξορκίσετε το κακό της πλήξης και της ανίας, νιώθοντας ήττα ως γονιός; Κακώς! Λίγη βαρεμάρα είναι υγεία, αποφαίνονται οι ειδικοί, καθώς σπρώχνει τα παιδιά προς τη δημιουργικότητα και την εφευρετικότητα.

Προτού ακόμα χτυπήσει το κουδούνι για τη νέα σχολική χρονιά, είχατε προγραμματίσει το ημερήσιο ωρολόγιο πρόγραμμα του παιδιού σας με ακρίβεια νανοδευτερολέπτου, σαν οργανόγραμμα αστροναύτη της NASA σε ειδική διαστημική αποστολή. «14:00 σχόλασμα, 14:09 επιστροφή στο σπίτι από το σχολείο, 14:10 πλύσιμο χεριών, 14:13 μεσημεριανό φαγητό, 14:30 μελέτη, 15:00 βόλεϊ, αγγλικά, συνέχεια μελέτης, δείπνο, μπάνιο, ύπνος και πάει λέγοντας. Όλα σε πλάνο με το χρονόμετρο και, κάπου ενδιάμεσα σαν σφήνα, του αφήνατε κι ένα μισάωρο να παίξει «ελεύθερα» κάποιο παιχνίδι στο τάμπλετ, «για να χαλαρώσει λίγο κι ο μικρός…»

Προς Θεού, μη βαρεθεί! «Ξέρω ότι το πρόγραμμα του Κωνσταντίνου είναι φορτωμένο», παραδέχεται η μαμά του 8χρονου μαθητή της Β΄ δημοτικού.«Αλλά τι να κάνω; Να τον αφήνω, μετά το σχολείο και το διάβασμα, να “σαπίζει” με τις ώρες στην τηλεόραση, να παίζει συνέχεια στον υπολογιστή, ή να τον έχω όλη την ώρα μέσα στα πόδια μου να μου γκρινιάζει, “μαμά, βαριέμαι, δεν ξέρω τι να κάνω, παίξε μαζί μου, φέρε μου αυτό το παιχνίδι, δώσε μου αυτό”; Όταν μου παραπονιέται ότι βαριέται, με βάζει κι εμένα στην “πρίζα” να ψάχνω για να του βρίσκω πράγματα να ασχοληθεί, αλλά συνήθως δεν ικανοποιείται με τίποτα, οι δικές μου ιδέες του φαίνονται ακόμα πιο ανιαρές. Καλύτερα, λοιπόν, οι προγραμματισμένες δραστηριότητες, να τον απασχολούν δημιουργικά οι ειδικοί και να μαθαίνει και κάτι…»

Βαρεμάρας εγκώμιον Χάζεμα, αραλίκι, ραχάτι, ονειροπόληση, ραθυμία, απραξία… Όποιο συνώνυμο κι αν της δώσουμε, η βαρεμάρα ως κατάσταση εξοστρακίζεται από τον παιδικό κόσμο καθώς, μόνο το άκουσμα της λέξης, αρκεί να στείλει σε tilt ακόμα και τον πιο συγκροτημένο γονιό. «Οι περισσότεροι γονείς νιώθουν άβολα και ενοχικά όταν το παιδί τους εκφράσει την ανία του. Το εκλαμβάνουν ως προσωπική αποτυχία στον γονεϊκό τους ρόλο και σπεύδουν αμέσως να λύσουν το “πρόβλημα” γεμίζοντας αυτόν τον “κενό” -όπως θεωρούν- χρόνο με οργανωμένες δραστηριότητες ή με ασχολίες που συνδέονται με την τεχνολογία και συνήθως καθηλώνουν το παιδί μπροστά σε μια οθόνη», σύμφωνα με τη δρα Τερέζα Μπέλτον, συνεργάτιδα της Σχολής Εκπαίδευσης και Διά Βίου Μάθησης του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας.
Η Βρετανίδα ερευνήτρια μελέτησε επί σειρά ετών την επίδραση της βαρεμάρας στην ενεργοποίηση της παιδικής φαντασίας για να καταλήξει στο εξής επιστημονικό συμπέρασμα: Αφήστε τα παιδιά ελεύθερα να βαρεθούν! Τουτέστιν, η βαρεμάρα δεν είναι μια καταστροφική, αντιπαραγωγική κατάσταση όπως φοβούνται πολλοί γονείς, αλλά, αντίθετα, αποτελεί μια πολύ δημιουργική διαδικασία. Μέσα στην πλήξη, υποστηρίζει η δρ Μπέλτον, τα παιδιά ενθαρρύνονται σε ενδοσκόπηση. Αρχίζουν να ψάχνουν δικούς τους τρόπους για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους κι έτσι σταδιακά ανακαλύπτουν τις προτιμήσεις, τα ενδιαφέροντά τους. Μαθαίνουν αβίαστα να επινοούν τρόπους ώστε να διαχειριστούν τον χρόνο που έχουν στη διάθεσή τους, βάζουν το μυαλό τους να δουλέψει με εφευρετικότητα, αντί να περιμένουν «προκάτ» λύσεις ψυχαγωγίας από τους μεγάλους.
Έτσι, η ονειροπόληση στο παιδικό δωμάτιο καθώς το παιδί κοιτά αφηρημένα έξω από το παράθυρο, που μπορεί να φαίνεται χάσιμο χρόνου στον γονιό, ίσως γίνει αφορμή για να γεννηθεί στο μυαλό του παιδιού η πιο σουρεαλιστική ιστορία, που θα περάσει από τον νου στο χαρτί, απελευθερώνοντας μεθαύριο τη φαντασία του, στα διαγωνίσματα έκθεσης και γραπτού λόγου.
Ή μήπως, πάλι, να αφήνατε τον Γιαννάκη να παρατηρεί όσο θέλει τα μυρμήγκια καθώς κάνουν γραμμή για τις φωλιές τους και να μην τον αποτρέπατε να «χαζεύει με τις ώρες» τα έντομα στα παρτέρια του πάρκου; Κάπως έτσι «άσκοπα» συνήθιζε να σπαταλάει την ώρα του όταν ήταν μικρός άλλος ένας χασομέρης με το όνομα Άλμπερτ Αϊνστάιν…

Ξεδίνοντας στην οθόνη; Στην εποχή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, των τάμπλετ και των έξυπνων κινητών, μεγαλώνουμε μια γενιά παιδιών εθισμένων στην οθόνη, σύμφωνα με την Αμερικανίδα ψυχολόγο Λόρα Μάρκαμ, διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Κολούμπια. Όπως, μάλιστα, διαπιστώνουν διεθνείς έρευνες, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι έτσι σχεδιασμένα ώστε να παράγουν μικρές δόσεις «ντοπαμίνης» στον εγκέφαλο, καθιστώντας την ενασχόληση του παιδιού με αυτά ιδιαίτερα ευχάριστη και εθιστική εμπειρία. Πώς να ξεκολλήσει εύκολα μετά από το minecraft και το bubble shooter και να ανοίξει ένα βιβλίο;
Μελετώντας την επίδραση της τηλεόρασης στην επίδοση των μαθητών στον γραπτό λόγο, η Τερέζα Μπέλτον συμπέρανε ότι «σήμερα τα παιδιά με ευκολία ανοίγουν την τηλεόραση, τον υπολογιστή και κάθονται μπροστά σε μια οθόνη, όταν δεν έχουν τι να κάνουν. Έτσι, όμως, μηδενίζουν τον χρόνο που κάθονται απλώς και, μην ξέροντας πώς να περάσουν τον χρόνο τους, μπαίνουν σιγά σιγά στη διαδικασία να σκεφτούν, να δημιουργήσουν και να επινοήσουν. Η οθόνη βραχυκυκλώνει τη δημιουργική αυτήν διαδικασία που πηγάζει από την κατάσταση απραξίας, αυτό που αποκαλούμε βαρεμάρα». Η οθόνη δεν αποτελεί ενδεδειγμένο αντίδοτο κατά της βαρεμάρας του παιδιού, αποφαίνονται οι ειδικοί, συστήνοντας τη χρήση της με μέτρο ως αντίδοτο κατά της παιδικής ανίας.
Επιπλέον, σύμφωνα με μελέτες κλινικών ψυχολόγων, τα παιδιά που «κατευθύνονται» συνεχώς σε συγκεκριμένες δραστηριότητες χωρίς να έχουν συχνά στη διάθεσή τους χρόνο για ελεύθερο, μη δομημένο με κανόνες και πλαίσια από τους μεγάλους παιχνίδι, συχνά είναι πιο επιρρεπή σε διαταραχές άγχους, συμπεριφοράς, προβλήματα συγκέντρωσης καθώς, «ο ελεύθερος χρόνος και το παιχνίδι δίνουν στα παιδιά την ευκαιρία να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και να εξωτερικεύσουν τους φόβους τους».

Know-how (δημιουργικής) βαρεμάρας

Οδηγίες προς «ψαρωμένους» γονιούς που, στο άκουσμα της λέξης «βαριέμαι» από το πιτσιρίκι τους, μπαίνουν αμέσως σε mode εμψυχωτή/ανιματέρ/Κύρου Γρανάζη/θαυματοποιού:

●Από βαρεμάρα δεν πέθανε ποτέ κανένας. Δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζετε την πλήξη του παιδιού σας σαν κάτι καταστροφικό που ενέσκηψε στο άρτια οργανωμένο σπιτικό σας.

●Θυμηθείτε τις δικές σας στιγμές «χάνομαι γιατί ρεμβάζω», όταν οι γονείς σας δεν ήταν απίκο μήπως πάει χαμένο ένα λεπτό από τον «ποιοτικό χρόνο» σας, αλλά σας άφηναν να γεμίσετε μόνοι σας τα ελεύθερα απογεύματά σας (ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να ξεμοντάρετε  το τρανζίστορ του παππού για να δείτε από πού βγαίνει η φωνή του εκφωνητή ή να παίξετε οικογένεια με το καλό σερβίτσιο της μαμάς κι εκείνη να σας γκρινιάζει για τη σπασμένη τσαγιέρα μέχρι τώρα).

●Απεταξάμην τη βαρεμάρα; Κάθε άλλο. Αναγνωρίστε τα συναισθήματα πλήξης και ανίας του παιδιού σας, απενοχοποιώντας τη βαρεμάρα ως κάτι φυσιολογικό. Παραδεχτείτε ότι βαριέστε κι εσείς ακόμα μερικές φορές, περιγράψτε πώς και πότε νιώθατε έτσι ως παιδιά. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, εκείνα τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού πάνω στη θάλασσα, όταν όλη η οικογένεια είχε αποσυρθεί για τη μεσημεριανή σιέστα κι εσείς περνούσατε την ώρα σας ως serial killer με τη μυγοσκοτώστρα…

●Δημιουργήστε το βάζο της αντι-βαρεμάρας. Σκεφτείτε μαζί με τα παιδιά ιδέες τι να κάνουν άμα πλήττουν, γράψτε τις σε χαρτάκια και ρίξτε τις σε γυάλινο βάζο ή κουτί παπουτσιών να τραβούν έναν κλήρο και να τις εφαρμόζουν όταν βαριούνται: π.χ. πάρε μέτρο και μέτρα πράγματα στο σπίτι, γράψε ένα τραγούδι, βούρτσισε τη γάτα, φύτεψε σπόρους, πέτα σαΐτες, κάνε κολάζ…

●Γίνετε… πρότυπο βαρεμάρας! Αντί να κυκλοφορείτε μπροστά στα παιδιά μονίμως σαν προγραμματισμένο ρομπότ, περάστε λιγάκι την ώρα σας με κάτι που σας κάνει κι εσάς να χαλαρώνετε, σουντόκου, σταυρόλεξο, κέντημα ή κουτσομπολιό της γειτονιάς.

●Βαρεθείτε μαζί τους. Διαλέξτε ένα χόμπι, παιχνίδι, μια ασχολία που σας κάνει να χαλαρώνετε οικογενειακώς, τουβλάκια, ξεχορτιάριασμα στις γλάστρες, «μήλα» με μαλακή μπάλα, ψήσιμο σπιτικού ποπ κορν, κάτι χύμα, χωρίς οθόνες και πρόγραμμα γενικώς…

Πηγή: www.talcmag.gr

Τα κάνει ακόμα πάνω του…πώς θα πάει σχολείο;

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

86134

από την Μαριάννα Σπυράκου

Ένας από τους βασικότερους παράγοντες για να διαπιστώσεις αν είναι έτοιμο για το σχολείο, είναι αν μπορεί να πάει μόνο του στην τουαλέτα. Εκεί που νόμιζες ότι το είχες εκπαιδεύσει, ξαφνικά ανατρέπει τα δεδομένα με τρία τέσσερα απανωτά περιστατικά που νιώθεις ότι σε γυρίζουν πίσω. Είναι λογικό να σκέφτεσαι μήπως τελικά δεν είναι έτοιμο για τον παιδικό σταθμό, μη βιαστείς όμως να αποφασίσεις.
Αρχικά μη σε ταράζουν τα συγκεκριμένα περιστατικά. Η εκπαίδευση του μικρού είναι ακόμα σε εξέλιξη και η ηλικία στην οποία βρίσκεται δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να σημαίνει ότι είναι καθ΄ όλα έτοιμο. Είναι μια τυχαία σειρά γεγονότων που σε επανέφερε στην πραγματικότητα της ηλικίας του και σου υπενθύμισε ότι η προετοιμασία του δεν έχει ακόμα τελειώσει. Μπορεί να συμβεί ακόμα και σε παιδιά στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, που όχι μόνο πάνε σχολείο, αλλά κοντεύουν να τελειώσουν την έκτη!
Καλό θα είναι μετά το ατυχές περιστατικό να υπενθυμίσεις στο παιδί τη διαδικασία που του έχεις μάθει σχετικά με την τουαλέτα. Θύμισέ του ότι αυτός δεν είναι ο σωστός τρόπος και πως όταν πάει στο σχολείο θα πρέπει να επισκέπτεται την τουαλέτα ή να ζητάει βοήθεια από τη δασκάλα του. Οι δασκάλες άλλωστε αντιμετωπίζουν άπειρα τέτοια περιστατικά στα χρόνια της καριέρας τους και ξέρουν πολύ καλά πώς να τα ξεπεράσουν. Έχε πάντα μια αλλαξιά μαζί σου και βάλε και μία μέσα στην τσάντα του για να τη βρει η δασκάλα του σε περίπτωση που κάτι συμβεί. Ένα άλλο τρικ είναι να του φοράς την αγαπημένη του φόρμα ή το μποξεράκι με τον αγαπημένο του ήρωα κόμιξ. “Μη βρέξεις τον Τουίτι σε παρακαλώ, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις άμα θες να πας τουαλέτα!”

Πηγή: www.dearmom.gr

5 Aσθένειες του καλοκαιριού και πως να προστατέψετε τα παιδιά σας

Published 17 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

paidiathalassa1308

Μικροί και μεγάλοι έχουμε συνδυάσει τους καλοκαιρινούς μήνες με την διασκέδαση και το γέλιο. Ωστόσο, δυστυχώς, υπάρχουν κάποιες ασθένειες που εμφανίζονατι πολύ το καλοκαίρι. Δείτε ποιες είναι  πώς θα τις αποφύγετε ιδιαίτερα όταν υπάρχουν μικρά παιδιά.

1. Εξωτερική ωτίτιδα ή  «Αυτί του κολυμβητή»

Συχνά, η εξωτερική ωτίτιδα αναφέρεται και ως «αυτί του κολυμβητή», επειδή τα περισσότερα κρούσματα εμφανίζονται τους θερινούς μήνες. Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι το νερό παραμένει παγιδευμένο στο αυτί. Αυτό δημιουργεί ένα υγρό περιβάλλον, το οποίο βοηθά την ανάπτυξη βακτηριδίων.  Πώς το αποφεύγουμε, είτε φορώντας ωτοασπίδες όταν μπαίνουμε στο νερό, είτε αποφεύγοντας τις πολλές βουτιές.

2. Ηλίαση

Συμβαίνει όταν παραμένουμε εκτεθειμένοι στον ήλιο για αρκετό χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα την εξαιρετικά υψηλή θερμοκρασία του σώματος. Η Ηλίαση μπορεί να προκαλέσει ταχυκαρδία, αποπροσανατολισμό, ναυτία,  ξηρή πρησμένη γλώσσα και πολύ ζεστό δέρμα. Σε ακραίες περιπτώσεις, η ηλίαση μπορεί να προκαλέσει στον πάσχοντα την απώλεια των αισθήσεών του. Προκειμένου να αποφευχθεί η ηλίαση,  προσπαθούμε  να κρατήσουμε τα παιδιά  στη σκιά κατά τη διάρκεια της θερμότητας της ημέρας και να διασφαλίζουμε την ενυδάτωση του παιδιού.

3. Εξανθήματα από θερμότητα

Χαρακτηριστικό των εξανθημάτων είναι  το  κόκκινο ή ροζ χρώμα, συνήθως εμφανίζονται στο κεφάλι, το λαιμό και τους ώμους και στα πόδια. Αυτό συμβαίνει όταν οι αδένες του ιδρώτα φράζουν και  πρήζονται, προκαλώντας  κνησμό και δυσφορία. Εξάνθημα από θερμότητα μπορεί να εμφανιστεί και σε περίπτωση που  φοράμε  βαριά ρούχα στη ζέστη. Για αυτό προσπαθήστε να παρέχετε ελαφρύ ρουχισμό στα παιδιά σας, προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος των εξανθημάτων από θερμότητα.

4. Βλάβη στα μάτια

Τα μάτια ενός μικρού παιδιού   είναι εξαιρετικά πιο ευάλωτα στις ηλιακές ακτινοβολίες από ότι ενός  ενήλικα. Γι αυτό πρέπει πάντα τα παιδιά να φορούν γυαλιά ηλίου  όταν εκτίθενται στον ήλιο ανά πάσα στιγμή. Επιπλέον πρέπει να φορούν καπέλο με φαρδύ γείσο για επιπλέον προστασία.

5. Τσιμπήματα από μέλισσα

Είναι πιθανότερο να συμβεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και μπορεί να αποτελέσει τραυματική εμπειρία για τα μικρά παιδιά. Διδάξετε τα παιδιά σας να είναι ήρεμα όταν βρίσκεται γύρω τους κάποια μέλισσα και έτσι θα μειώσουν τις πιθανότητες για  τσιμπήματα.

Πηγή:www.mommyandthecity.gr