Φτου σου μη σε ματιάσω!

Published Ιουλίου 7, 2015 by sofiaathanasiadou

mom_h_633_451

Ξυπνάς, κοιμάσαι, κι ενδιάμεσα όλο τρέχεις. Αγωνιάς, αγχώνεσαι, να είναι όλα εντάξει, στο σπίτι, στη δουλειά. Μα πάνω απ’ όλα τα παιδιά. Να φάνε καλά, να ντυθούν να μην κρυώσουν, να γελάνε, να παίζουν, να είναι καλά. Διαβάζεις, ενημερώνεσαι, πας και σε σεμινάρια γονεϊκότητας, για να μην σου ξεφύγει τίποτα, κάποια λάθος συμπεριφορά και τα πληγώσεις ανεπανόρθωτα.Προχτές βγήκα για καφέ με μια φίλη. Την γνωρίζω χρόνια, και παρακολουθώ αρκετά στενά το πώς μεγαλώνει το παιδί της. Πρόκειται για μια υπέροχη μάνα, δοτική, που λατρεύει το μικροσκοπικό πλάσμα που ήρθε στη ζωή της, που του φέρεται με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Αυτή η μάνα λοιπόν, με κοίταζε για δυό ώρες με αγωνία, εξιστορώντας μου την καθημερινότητά της για να κλείσει με την απίστευτη ατάκα: «Νιώθω πως δεν είμαι καλή μάνα…».

Πάγωσα. Όλα μπορούσα να τα δεχτώ για τη φίλη μου, αλλά όχι αυτό. Της έβαλα τις φωνές. Της είπα να συνέλθει, περιγράφοντάς της όλους τους λόγους που έκαναν παράλογο αυτόν τον ισχυρισμό. Ένιωσε καλύτερα, χαμογέλασε δειλά, και συνεχίσαμε το καφεδάκι μας χαλαρωμένες.

Το βράδυ στο κρεβάτι στριφογυρνούσα για ώρα. Συνειδητοποίησα μέσα στη νύχτα ότι η φίλη μου θυμάται καλά όλες τις ανασφάλειές της. Όλα τα λάθη της, τις αποτυχίες της, αυτά που ξεφεύγουν από τον έλεγχό της, ό,τι δεν την αφήνει να σταθεί με σιγουριά στο βάθρο που γράφει «Καλή σύζυγος-επαγγελματίας-μάνα-κόρη-αδερφή κλπ».  Κι όχι μόνο τα θυμάται όλα αυτά, αλλά τα μεγαλοποιεί κιόλας, μην τυχόν και τα ξεχάσει.

Αυτά δεν τα ξεχνάει. Ξεχνάει όμως κάτι άλλο. Ξεχνάει ότι ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μας στηρίζει και πολύ εμάς τις γυναίκες. Που δίνει τις άδειες μητρότητας με το σταγονόμετρο, που αποθεώνει τα καλλίγραμμα κορμιά, που είναι γεμάτη από μαγαζιά όπου επιτρέπεται το κάπνισμα αλλά απαγορεύεται ο θηλασμός.

Κι εκτός απ’ αυτά, ξεχνάει και το σημαντικότερο: τους άθλους που έχει καταφέρει, τους μικρούς καθημερινούς αγώνες δρόμου, τα γέλια που χαρίζει απλόχερα στους γύρω της, τη φροντίδα που τους προσφέρει. Την πολυδιάστατη και υπέροχη προσωπικότητά της, και την μεγάλη της αγκαλιά που χωρά μέσα όχι μόνο τα δικά της, αλλά όλα τα παιδιά της γης.

Αυτή η γυναίκα, η φίλη μου, μοιάζει σ’ εμένα. Μοιάζει σ’ εσένα. Που κουβαλάς μεγάλα βάρη στις πλάτες σου, τόσο μεγάλα, που δε σε αφήνουν να σηκωθείς με τόλμη και να καμαρώσεις τον εαυτό σου. Να νιώσεις περήφανη, γιατί σε πείσμα των καιρών και των συνθηκών εσύ στέκεσαι όρθια. Και τα καταφέρνεις τόσο καλά.

Πάω τώρα στον καθρέφτη μου, να με καμαρώσω και να πω: «Φτου σου μη σε ματιάσω»!

Πάμε παρέα;

Πηγή: www.paidikokouti.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s