Αρχείο

All posts for the day 6 Ιουλίου 2015

Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

 

81d7959d6ac82061e9b059ba05e22fc8_GenericΚείμενο:

Σπίτι ακατάστατο, σπίτι ζωντανό. Μια κάλτσα εδώ, μια πιπίλα εκεί, ένα μαξιλαράκι παραπέρα. Μια οικογένεια μπροστά στο τζάκι, ένα παραμύθι στα χείλη, ένας λεκές στον καναπέ, λίγα ψίχουλα στο πάτωμα κι ένα «μαμά» που βάζει σε τάξη όλη μου τη ζωή…

«Playdate» γράφει η σατινέ πρόσκληση με τα χρυσά γράμματα και τις ανάγλυφες καρδούλες. Πάμε. Εγώ και οι λιλιπούτειοι άνθρωποί μου σε συσκευασία χαράς. Χτυπάω κουδούνι. Δεν ανοίγει οικοδέσποινα περικυκλωμένη από φατσούλες πασπαλισμένες με σοκολάτα, ούτε ακούω λατρεμένα τσιρίγματα και παιδικές φωνές. Δύο Φιλιππινέζες, με λευκή στολή, μου αρπάζουν τα παιδιά από το χέρι την ίδια στιγμή που μία τρίτη με οδηγεί στο σαλόνι των μαμάδων. Γελάκια, κουλουράκια, τσαγάκια, κεράκια κι ένα κατάλευκο μαρμάρινο τζάκι που δεν έχει ανάψει ποτέ. Κρυώνω. Κάνει ζέστη κι εγώ κρυώνω στη θέα του «διακοσμητικού» που δεν γνώρισε ποτέ τη ζεστασιά μιας φλόγας. Μου σερβίρουν τσάι, ανούσιες κολακείες και μια αποστειρωμένη θέα: γυμνοί τοίχοι, απάτητα χαλιά, αστραφτερά κρύσταλλα, χρυσοποίκιλτα σκρίνια, ορφανά από νεογέννητες φωτογραφίες και παιδική αταξία. Πού πήγαν άραγε τα παιδιά μου; Σε ποια απάτητα υπόγεια τα έχουν μπουντρουμιασμένα; Κι αν τα έχουν βάλει να καθαρίζουν τον ναό της τάξης; «Ω, καλή μου, μην ανησυχείς! Τα παιδιά τα απασχολούν ειδικοί παιδαγωγοί». Φωνή χαμηλή, φωνή ρηχή. Χωρίς νεύρο, χωρίς ένταση, χωρίς αγωνία. Όλα είναι τακτοποιημένα, καλή μου. Και το σπίτι, και τα παιδιά. Θέλω να τα δω. «Όχι, καλή μου. Οι ειδικοί λένε ότι δεν πρέπει να μπλεκόμαστε στο παιχνίδι των παιδιών. Ότι μόνο έτσι θα γίνουν αυτόνομα». Τρελιάζω. Θέλω να δω τώρα τα παιδιά μου, θέλω να κυλιστώ μαζί τους στο πάτωμα, θέλω να «βάψω» τα χέρια μου με σοκολάτα και να αλείψω σπιθαμή προς σπιθαμή τους λευκούς τοίχους του ανακτόρου τους. Δεν το λέω, μα το καταλαβαίνουν.
Η κυρία οικοδέσποινα κάνει νεύμα σε μία τέταρτη Φιλιππινέζα που με οδηγεί βουβά στα υπόγεια διαμερίσματα. Ησυχία. Νεκρική, απόλυτη, γερασμένη. Ρίχνω κλεφτή ματιά. Είκοσι φατσούλες κάθονται βαριεστημένες γύρω από δύο «παιδαγωγούς» που φτιάχνουν κουλουράκια με… χειρουργικά γάντια. Δεύτερο βλέμμα στα χέρια των μικρών και τρέμουλο στα δικά μου: «Ξέρετε, τα παιδιά πρέπει πάντα να φοράνε γαντάκια όταν καταπιάνονται με λάδια, ζάχαρες και ζύμες». Το playdate της comme il faut ψυχαγωγίας δεν επιτρέπει αταξίες, δεν συγχωρεί ζημιές, δεν σηκώνει φωνές, ούτε σερβίρει «διαβολεμένα» πατατάκια και ακατάλληλες νοστιμιές. Μπροστά στα πεινασμένα μουτράκια παρελαύνουν δίσκοι με καρότα, αγγούρια, ανάλατους κεφτέδες και νερόβραστες πατάτες.
Προφασίζομαι μία ξεχασμένη υποχρέωση, αρπάζω τους λιλιπούτειους ανθρώπους μου και τρέχω. Τρέχω σαν τρελή για το σπιτάκι μας, το σοκολατόσπιτο, όπου ο Χάνσελ και η Γκρέτελ μου μπορούν να γευτούν όλες τις λιχουδιές του κόσμου, επειδή απλώς είναι Σάββατο. Κι όπως κάθε Σάββατο, επιτρέπονται όλες οι αταξίες και όλες οι ατασθαλίες του κόσμου. Επειδή είναι Σάββατο θα γίνω ξανά η κακιά μητριά, ο κακός ο λύκος, η άσχημη γριά του Χάνσελ και της Γκρέτελ μόνο και μόνο για να τα δω να τρέχουν ξεκαρδισμένα και αλαφιασμένα από τα γέλια. Μετά, θα παίξουμε μαξιλαροπόλεμο κι όταν κουραστούμε θα απλώσουμε τις πλαστελίνες στο πάτωμα και θα φτιάξουμε ένα χαλί από «δέκα χιλιάδες είκοσι δύο χρώματα, μαμά!» Λίγο μετά, θα ζωγραφίσουμε παντού μ’ εκείνα τα μαγικά χρώματα που φεύγουν με νερό από τοίχους και πατώματα κι αργότερα θα βάλουμε τέρμα μουσική και θα χορέψουμε πάνω σε καναπέδες και τραπέζια. Ύστερα θα πεινάσουμε. Ο μπαμπάς κι ο γιος θ’ ανάψουν το τζάκι, η μαμά και η κόρη θα αλείψουν τις μπριζόλες με ρίγανη και «τότσο δα λάδι» κι όλοι μαζί θα τις πετάξουμε στο τζάκι παρέα με αμαρτωλά λουκάνικα, κρεμμύδια, ντομάτες, πατάτες και πιπεριές. Κι όταν η κοιλιά γίνει λοφάκι από το φαγητό, θα τη γλυκάνουμε με σοκολατένια τούρτα και γλυκό του κουταλιού που έφτιαξε η γιαγιά. Θα ξαπλώσουμε όλοι μαζί μπροστά στο τζάκι και από τη μικρή μας οθόνη θα παρελάσει όλος ο κόσμος του Disney.
Ναι. Θα φάμε και πατατάκια με ρίγανη και θα σβήσουμε τη δίψα μας με«ποτοκαλαδίτσα χωρίς ανθακικό». Ναι. Είναι Σάββατο, και το Σάββατο επιτρέπονται τα πάντα. Γιατί αυτά τα εξαιρετέα «τα πάντα» θα αποτελέσουν τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών χρόνων των μικρών μου. Η αταξία, οι φωνές, οι ζημιές, συνώνυμα μιας ελευθερίας που η δική μας φυλακισμένη στα «πρέπει» καθημερινότητα είναι ανίκανη να τους προσφέρει, είναι για εκείνα χαρά ζωής κι εγώ οφείλω να τους τη χαρίσω ακόμη κι αν σπάσει το καλό μου βάζο ή λεκιάσει το ακριβό μου χαλί. Τα Σάββατα, οι πύλες ανοίγουν, οι καγκελόπορτες ξεκλειδώνουν, τα σίδερα λιώνουν και η ζωή μου φωτίζεται από την ανέμελη και ανέφελη λάμψη των πιο σπάνιων θησαυρών μου. Τα κοιτάζω να κείτονται αποκοιμισμένα στο πάτωμα και η καρδιά μου χτυπά ευτυχισμένη κι ελεύθερη. Όπως τότε που ήμουν παιδί. Όπως τότε όπου όλα έμοιαζαν ελεύθερα και τα πάντα δυνατά. Τα σηκώνω απαλά στην αγκαλιά μου για να τα πάω στα κρεβατάκια τους. Ανοίγουν βλέφαρο και ταυτόχρονες φωνούλες με ικετεύουν: «Μαμά, να κοιμηθούμε μόνο σήμερα στο τόοοσο μεγάλο σας κρεβάτι;» Να κοιμηθείτε. Κλείνω τα φώτα και σπρώχνω τα ψίχουλα κάτω απ’ το χαλί. Αύριο τα ψίχουλα. Σήμερα έχει ζωή…

 

Πηγή: www.talcmag.gr

ΠΑΜΕ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ!

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κείμενο:

Συνυφασμένες με την ξενοιασιά, τις διακοπές μακριά από τους γονείς, τις ομαδικές σκανταλιές αλλά και τις υποχρεώσεις και το πρόγραμμα, τα summercamp και οι κατασκηνώσεις έρχονται, κάθε καλοκαίρι, στο προσκήνιο, αποτελώντας τον προορισμό που ονειρεύονται μικροί αλλά και μεγάλοι. Τα ημερήσια προγράμματα, τα λεγόμενα camp, που λειτουργούν είτε υπό την αιγίδα ιδιωτικών σχολείων, είτε συλλόγων, είτε δήμων είναι η πιο απλή λύση για τα πρωινά που εμείς είμαστε στη δουλειά. Μάλιστα, για πολλούς γονείς τα camp λειτουργούν ως πρόβα τζενεράλε για την επικείμενη μεγάλη «απομάκρυνση» του παιδιού από την οικογενειακή εστία, δηλαδή την κατασκήνωση, αφού έχουν το πλεονέκτημα να φιλοξενούν τα παιδιά για συγκεκριμένο διάστημα, σε συγκεκριμένο χώρο και με συγκεκριμένο πρόγραμμα, όπως και η κατασκήνωση, αλλά παρέχοντάς τους τη δυνατότητα για επιστροφή στο σπίτι και στην ασφάλεια της ρουτίνας. Για άλλους πάλι γονείς είναι μια «ευέλικτη» λύση στο πρόβλημα του πώς τα παιδιά θα αξιοποιήσουν δημιουργικά τις… ατέλειωτες εβδομάδες του καλοκαιριού.
Όποιο και να είναι το κίνητρο για τους μεγάλους, το βέβαιον είναι ότι οι μικροί θα τα απολαύσουν. Όσοι προσφέρουν καλοκαιρινά προγράμματα έχουν σχεδιάσει μέρες γεμάτες με αθλητικές, καλλιτεχνικές, εκπαιδευτικές δραστηριότητες ή όλες αυτές μαζί. Η επιλογή πρέπει να γίνεται με γνώμονα τα ενδιαφέροντα και τα γούστα του παιδιού, ειδάλλως η συμμετοχή του προοιωνίζεται δύσκολη. Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα των θερινών προγραμμάτων είναι βεβαίως και η ημερήσια λειτουργία τους κατά το σχολικό πρότυπο. Σε γενικές γραμμές, οι μικροί αναχωρούν περίπου στις 8 π.μ. και επιστρέφουν γύρω στις 5 μ.μ., ενώ στο μεσοδιάστημα έχουν αθληθεί, παίξει, διασκεδάσει, φάει, χαλαρώσει. Η επιλογή του σωστού camp γίνεται με έρευνα και επιτόπια αξιολόγηση. Πρέπει να εστιάσετε στις υποδομές, τις δραστηριότητες, τις ευκολίες που παρέχουν, τον χώρο σκίασης που διαθέτουν, την ιατρική κάλυψη, τις ώρες αναχώρησης και επιστροφής των παιδιών κι ακόμη σε τυχόν πρόγραμμα επέκτασης με φύλαξη των παιδιών. (Μπορείτε να δείτε τις προτάσεις του Τaλκ για τα Summer Camps του καλοκαιριού του 2015 εδώ)
Πρώτη φορά χώρια
Αθλητικού ή καλλιτεχνικού χαρακτήρα, με άξονα τη φύση και τις οικολογικές δραστηριότητες, μεγάλες ή μικρές, κοντά σε βουνό ή θάλασσα: στη χώρα μας λειτουργούν κατασκηνώσεις για όλες τις απαιτήσεις και όλα τα βαλάντια – κρατικές με δωρεάν 20ήμερη κατασκηνωτική περίοδο υπό προϋποθέσεις, και ιδιωτικές που συνήθως είναι συμβεβλημένες με ασφαλιστικά ταμεία. Είναι όμως το παιδί μας έτοιμο; Η κατασκήνωση είναι μικρογραφία της οργανωμένης κοινωνίας – διέπεται από κανόνες τους οποίους όλοι καλούνται να τηρήσουν. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της που συχνά «τρομάζει» τους γονείς, καθώς θεωρούν ότι τα καλομαθημένα συνήθως παιδιά τους δεν θα προσαρμοστούν εύκολα στους κανόνες. Κατά τους ειδικούς, όμως, η εμπειρία της κατασκήνωσης συνήθως λειτουργεί θετικά για την ωρίμανση του παιδιού.
Όπως εξηγεί η παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου, «το παιδί δέχεται ερεθίσματα, μαθαίνει να αυτενεργεί και να στηρίζεται στον εαυτό του. Επίσης, δημιουργεί φιλίες και λειτουργεί συντροφικά μέσα στην ομάδα. Όλα αυτά του προσφέρουν χαρά και επιβεβαίωση». Ωστόσο, υπάρχουν προϋποθέσεις για να βιώσει το παιδί θετικά αυτήν την εμπειρία. Έτσι, σύμφωνα με την κυρία Καππάτου, ενδείκνυται το παιδί να έχει συμπληρώσει τα επτά χρόνια του. Πρέπει να έχει γίνει η προσαρμογή του στην έννοια της ομάδας, αλλά και να έχει κατανοήσει ότι οι γονείς του το αγαπούν παρότι δεν βρίσκονται μαζί του και ότι μπορεί να φεύγουν, αλλά θα επιστρέψουν. «Αυτά τα κριτήρια λειτουργούν κατά περίπτωση και πάντα σε συνάρτηση με τον τρόπο που έχει διαπαιδαγωγηθεί το παιδί» επισημαίνει η ειδικός. Υπάρχουν παιδιά στην ηλικία των 7 χρόνων που δεν έχουν στρώσει ποτέ μόνα τους το κρεβάτι τους ή άλλα που περιμένουν από τη μαμά τους να τους πει τι να φορέσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις η κατασκήνωση λειτουργεί και ως ένα δυνατό τεστ της δικής τους ικανότητας και αυτοπεποίθησης. Οι πλέον αρμόδιοι για να αξιολογήσουν το παιδί είναι οι γονείς –εκείνοι μπορούν να αντιληφθούν κατά πόσο είναι έτοιμο, εάν ανατρέξουν στην καθημερινότητά τους και τις αντιδράσεις του, π.χ. βλέπουν αν κάνει εύκολα φιλίες, αν μπορεί να κοιμηθεί εκτός σπιτιού, πώς αντιμετωπίζει τα «προβλήματα» στο σχολείο κ.ο.κ.

Η επιλογή
Ο συνηθέστερος δρόμος για την κατασκήνωση περνάει μέσα από τους ασφαλιστικούς φορείς ή από άλλους γονείς. Οι προσωπικές μαρτυρίες κατασκηνωτών είναι σημαντικό βοήθημα. Σε κάθε περίπτωση, η αφετηρία της αναζήτησης μπορεί να είναι ο δικτυακός τόπος της Πανελλήνιας Ένωσης Λειτουργών Κατασκηνώσεων, www.pelk.gr. Μετά τις πρώτες βασικές πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας της κατασκήνωσης, τις υποδομές, το αναλυτικό πρόγραμμα κάθε μέρας, το προσωπικό, είναι αναγκαία η επιτόπια επίσκεψη.
Η προετοιμασία
Πολλά παιδιά θέλουν να συμμετέχουν σε κάποια κατασκήνωση, άλλα πάλι είναι λιγότερο δεκτικά και πρόθυμα, τουλάχιστον στην αρχή. Ανάλογη στάση βεβαίως κρατούν και οι γονείς, καθώς άλλοι είναι θετικοί και άλλοι προβληματίζονται περισσότερο κι από τα ίδια τα παιδιά για τον επικείμενο αποχωρισμό. Μια συζήτηση είναι το πρώτο που πρέπει να γίνει. Αυτή η πρακτική θα επιτρέψει στο παιδί να νιώσει ότι ασκεί έλεγχο στην κατάσταση αντί να αισθάνεται ότι ο αποχωρισμός τού επιβλήθηκε. Θετικό θα ήταν, ακόμα, να πάει, τουλάχιστον την πρώτη φορά, με αδέλφια, συμμαθητές ή φίλους. Η επίσκεψη με τα παιδιά στην κατασκήνωση όπως και η άμεση επικοινωνία με τα άτομα στα οποία θα εμπιστευτείτε το παιδί σας είναι προφανώς απαραίτητη. Η περιήγηση στον χώρο επίσης είναι βασική προϋπόθεση. Συζητήστε το και με το παιδί, διότι εκείνο θα παραμείνει στην κατασκήνωση.
Λίγο προτού φτάσετε στην κατασκήνωση πρέπει, ακόμα, το παιδί να έχει καταλάβει ότι το να του λείπει το σπίτι και η καθημερινότητα είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα και φυσικά είναι καλό να μιλάει για αυτό. Οι ανησυχίες του πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, αλλά χωρίς υπερβολές (ούτε να μεγεθύνονται, ούτε να υποβιβάζονται), κι αυτό που πάντοτε είναι ευπρόσδεκτο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η «μαγική» λύση που μπορεί να δώσει ο γονιός. Π.χ. του εξηγείτε ότι συμμερίζεστε την ανησυχία του, αλλά επίσης το θεωρείτε αρκετά ώριμο ώστε να μπορεί να δοκιμάσει αυτήν την ωραία εμπειρία. Εάν η αντίδραση του παιδιού συνεχίζεται μετά την πρώτη  εβδομάδα, ίσως δείχνει ότι δεν είναι ακόμη έτοιμο και χρειάζεται λίγο χρόνο προσαρμογής, οπότε καλύτερα να το πάρετε πίσω και να δοκιμάσετε εκ νέου το επόμενο καλοκαίρι.
Πηγή: www.talcmag.gr

ΝΩΡΙΣ ΑΦΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

539ae9434274fcaedab8deb6007ffb6b_LΚείμενο:

Για τους περισσότερους γονείς η επίσκεψη στον παιδίατρο προϋποθέτει συνήθως κι ένα… άρρωστο παιδί. Υπάρχουν όμως και φορές που η επίσκεψη στον παιδίατρο (πρέπει να) γίνεται συνοδεία ενός γερού και ευδιάθετου μωρού για να διασφαλιστεί μέσα από έναν τυπικό προληπτικό έλεγχο ότι αυτό θα συνεχίσει να είναι… γερό και υγιές.

Ο προληπτικός ιατρικός έλεγχος είναι πολύ σημαντικό βήμα για τη διατήρηση της καλής υγείας των παιδιών μας και για την προστασία τους από σοβαρότερα προβλήματα. Σε γενικές γραμμές, ο πρώτος προληπτικός εργαστηριακός έλεγχος γίνεται κοντά στα πρώτα γενέθλια του παιδιού ενώ τη συχνότητα της επανάληψής του την καθορίζει προφανώς ο γιατρός με βάση τα αποτελέσματα του ελέγχου.

«Ο προληπτικός έλεγχος γίνεται σε παιδιά που δεν εμφανίζουν κάποιες ενδείξεις νοσήματος και φαίνονται υγιή. Στοχεύει στην πρώιμη ανίχνευση και αναγνώριση εκείνων των παιδιών που μπορεί στην πορεία της ζωής τους να παρουσιάσουν κάποιο συγκεκριμένο νόσημα, ώστε να δρομολογηθεί περαιτέρω έλεγχος και φυσικά η κατάλληλη αντιμετώπιση» εξηγεί τη σκοπιμότητα του προληπτικού ελέγχου στα παιδιά η παιδίατρος Ξανθή Δεδούκου.

Τα πιο χαρακτηριστικά νοσήματα για τα οποία συστήνονται εργαστηριακές προληπτικές εξετάσεις στα παιδιά με σκοπό την πρώιμη ανίχνευση, τη βέλτιστη καθοδήγηση και φυσικά την πρόληψη καταστάσεων επιβαρυντικών για την υγεία είναι η υπερλιπιδαιμία, δηλαδή η γνωστή σε όλους μας αυξημένη χοληστερίνη, η υπέρταση, δηλαδή η υψηλή αρτηριακή πίεση, η αναιμία και τα καρδιολογικά νοσήματα.

Προληπτικός έλεγχος για υπερλιπιδαιμία

Η αυξημένη τιμή της χοληστερίνης εντοπίζεται σε ολοένα και περισσότερα Ελληνόπουλα. Είναι γνωστό ότι στους ενηλίκους η αυξημένη χοληστερίνη αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου. Ωστόσο, για να δημιουργηθεί σημαντική βλάβη στον οργανισμό μεσολαβεί περίπου μια 15ετία. Ο έλεγχος της χοληστερίνης στα παιδιά ουσιαστικά αυτήν την κρίσιμη 15ετία στοχεύει να ελέγξει και να αποτρέψει την εμφάνιση καρδιαγγειακών προβλημάτων στην αρχή της ενηλικίωσης. η υπερχοληστερολαιμία είναι σιωπηρή νόσος. Το γεγονός ότι η υπεριλιπιδαιμία δεν δίδει συμπτώματα μέχρι να εμφανιστούν επιπλοκές καθιστά ακόμη πιο επιτακτική τη μέτρηση της χοληστερίνης στο αίμα των λιλιπούτειων.

Ποια παιδιά ελέγχονται και πότε

Όπως διευκρινίζει η κυρία Δεδούκου, τα τελευταία χρόνια η επιστημονική κοινότητα προτείνει καθολικό έλεγχο λιπιδίων και χοληστερίνης σε όλα τα παιδιά 9-11 ετών, ανεξαρτήτως οικογενειακού ιστορικού, διότι εάν ο έλεγχος πραγματοποιηθεί μόνο σε παιδιά με θετικό οικογενειακό ιστορικό μπορεί να διαφύγει της διάγνωσης ένα ποσοστό 30%-60% παιδιών με υπερλιπιδαιμία. «Αυτό που μας έχει δείξει πλέον η εκδήλωση και η συχνότητα της νόσου είναι ότι πολλοί γονείς δεν γνωρίζουν ότι έχουν αυξημένη χοληστερόλη επειδή πιθανότατα δεν έχουν υποβληθεί στην ανάλογη εξέταση και άρα τα παιδιά τους κουβαλούν εν αγνοία τους ένα βαρύ οικογενειακό ιστορικό. Αναλόγως, η απουσία καρδιοπάθειας σε γονείς 30 έως 50 χρόνων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως ‘‘απαλλαγή’’ από τις προληπτικές εξετάσεις για την υπεριλιπιδαιμία καθώς προφανώς μπορεί να την εκδηλώσουν αργότερα, αφού το οικογενειακό ιστορικό είναι δυναμικό και μεταβάλλεται με την αύξηση της ηλικίας» εξηγεί η γιατρός.  Στη συνέχεια απαιτείται άλλη μία μέτρηση τιμής λιπιδίων σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από τη συνύπαρξη κάποιου επιβαρυντικού παράγοντα, στην ηλικία των 17-21.

Πότε επιβάλλεται ο έλεγχος

Εκτός από τον ενδεδειγμένο αιματολογικό έλεγχο των παιδιών στις δύο χρονικές φάσεις 9-11 και 17-21 χρόνων, ο έλεγχος της χοληστερίνης είναι επιβεβλημένος και αναγκαίος στις περιπτώσεις που τα παιδιά:

• Έχουν θετικό οικογενειακό ιστορικό, και συγκεκριμένα εάν ο πατέρας σε ηλικία μικρότερη των 55 ή η μητέρα σε ηλικία μικρότερη των 65 χρόνων έχει παρουσιάσει καρδιαγγειακό νόσημα (στεφανιαία νόσο, στηθάγχη ή έμφραγμα μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο κ.λπ.).

•  Έχουν γονέα με αυξημένα επίπεδα ολικής χοληστερόλης άνω των 240 mg/dl.

• Έχουν άγνωστο οικογενειακό ιστορικό (μετά από υιοθεσία) ή συνυπάρχουν παράγοντες που σχετίζονται με καρδιακά νοσήματα όπως αρτηριακή υπέρταση, διαβήτης και παχυσαρκία.

Για τα παιδιά που ανήκουν σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες ο πρώτος εργαστηριακός έλεγχος για την αξιολόγηση των επιπέδων χοληστερόλης πρέπει να γίνεται μετά την ηλικία των 2 ετών και οπωσδήποτε όχι αργότερα από την ηλικία των 8 ετών. Ακολουθεί δεύτερος έλεγχος σε ηλικία 12-16 ετών.

Εάν στον πρώτο έλεγχο διαπιστωθεί υψηλή τιμή χοληστερόλης, το εύρημα αυτό πρέπει να επιβεβαιωθεί με δεύτερη εξέταση τουλάχιστον δύο εβδομάδες αργότερα και στην περίπτωση και νέας αυξημένης τιμής, ο έλεγχος να συμπληρωθεί με εργαστηριακές εξετάσεις για τη διερεύνηση ύπαρξης άλλων παθολογικών καταστάσεων που μπορεί να σχετίζονται με την υπερχοληστεριναιμία, όπως διαβήτης, ηπατικό ή νεφρικό νόημα και υποθυρεοειδισμός.

Έλεγχος για υπέρταση

Η υπέρταση, δηλαδή η αυξημένη αρτηριακή πίεση, στα μικρά παιδιά οφείλεται συνήθως σε προβλήματα από τους νεφρούς ή την καρδιά, σε αντίθεση με τους ενήλικες και τους εφήβους όπου η υπέρταση είναι συνήθως ιδιοπαθής, δηλαδή δεν οφείλεται σε κάποια υποκείμενη ασθένεια. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται τάση αύξησης της πρωτοπαθούς υπέρτασης στα παιδιά και ειδικά τους εφήβους, και αποδίδεται στην παχυσαρκία και τη μειωμένη άσκηση. Η κυρία Δεδούκου διευκρινίζει ότι «σε παιδιά κάτω των 3 ετών δεν είναι απαραίτητη η συστηματική μέτρηση της αρτηριακής πίεσης εκτός εάν συνυπάρχουν άλλα νοσήματα όπως συγγενής καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, συχνές λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, κακοήθεια, μεταμόσχευση μυελού ή συμπαγούς οργάνου, λήψη φαρμακευτικής αγωγής που σχετίζεται με αύξηση της αρτηριακής πίεσης, αυξημένη ενδοκράνια πίεση και ιστορικό προωρότητας». Ωστόσο, σε παιδιά άνω των 3 ετών η αρτηριακή πίεση πρέπει να μετράται κάθε χρόνο και να αξιολογείται σύμφωνα με τους πίνακες των φυσιολογικών τιμών με βάση την ηλικία, το φύλο και το ύψος του παιδιού. Η αρτηριακή πίεση σε ένα παιδί είναι φυσιολογική όταν η τιμή της διαστολικής και της συστολικής αρτηριακής πίεσης είναι κάτω από την 90ή εκατοστιαία θέση.

Έλεγχος για αναιμία

Αναιμία είναι η έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων ή η έλλειψη αιμοσφαιρίνης στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Στα παιδιά η πιο συχνή αιτία αναιμίας είναι η σιδηροπενική, δηλαδή λείπει ο σίδηρος από τη διατροφή. «Όλα τα παιδιά ηλικίας 9 με 12 μηνών καλό είναι να υποβάλλονται σε αιματολογικό έλεγχο που να περιλαμβάνει γενική εξέταση αίματος και προσδιορισμό της φεριτίνης» λέει η ειδικός, ωστόσο σε περιπτώσεις που συνυπάρχει παράγοντας που σχετίζεται με την εμφάνιση σιδηροπενίας όπως η προωρότητα, προβλήματα σίτισης κ.ά., ο έλεγχος αυτός πραγματοποιείται νωρίτερα, γύρω στον 4ο μήνα ζωής του παιδιού, και επαναλαμβάνεται σε διαστήματα που καθορίζονται από τα αποτελέσματα του ελέγχου και την αξιολόγηση των παραγόντων κινδύνου και αποτελεσματικότητας της χορηγούμενης θεραπείας.

Προληπτικός καρδιολογικός έλεγχος για μικρούς αθλητές

Το παιδί που αθλείται, ανεξάρτητα από την ηλικία του, πρέπει να ελεγχθεί από καρδιολόγο με λεπτομέρεια και προσοχή. Στόχος του ελέγχου αυτού είναι η ανίχνευση παραγόντων κινδύνου που μπορεί να απειλούν την υγεία, ή και  τη ζωή του παιδιού κατά την ενασχόληση με την αγαπημένη του αθλητική δραστηριότητα.

Το παράδειγμα θλιβερό αλλά αναγκαίο που επικαλείται η κυρία Δεδούκου: «Ο αιφνίδιος θάνατος στη διάρκεια αθλητικής δραστηριότητας μπορεί να αποτελεί ένα σπάνιο γεγονός, με συχνότητα ένα περιστατικό ανά 100.000 αθλητές ανά έτος, ωστόσο είναι ιδιαίτερα τραγικό γεγονός, καθώς αφορά άτομα νεαρής ηλικίας» λέει η γιατρός.

Πρωταρχικής σημασίας είναι η καταγραφή ενός λεπτομερούς ατομικού και οικογενειακού ιστορικού και στη συνέχεια η κλινική εξέταση. Κατά την κλινική εξέταση έμφαση δίδεται στην ακρόαση της καρδιάς για τον έλεγχο ύπαρξης φυσήματος. «Πρέπει να σημειωθεί ότι η ύπαρξη ενός καρδιακού φυσήματος στην παιδική και εφηβική ηλικία είναι ένα ιδιαίτερα συχνό και στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων αθώο εύρημα» λέει η κυρία Δεδούκου, ενώ το ίδιο ισχύει και για την πρόπτωση μιτροειδούς, η οποία δεν απαγορεύει καμία αθλητική δραστηριότητα εκτός αν υπάρχει ιστορικό συγκοπτικού και ιστορικό εμβολικού επεισοδίου.

Ο έλεγχος συμπληρώνεται με το ηλεκτροκαρδιογράφημα και συνήθως και με υπερηχογράφημα καρδιάς, ιδιαίτερα εάν προκύπτουν ενδείξεις από το ιστορικό, την κλινική εξέταση και το ηλεκτροκαρδιογράφημα. Σε περιπτώσεις ενδείξεων καρδιακής νόσου ο έλεγχος μπορεί να περιλαμβάνει επίσης πιο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως τεστ κοπώσεως και καταγραφή Holter.

* Με τη συνεργασία της παιδιάτρου Ξανθής Δεδούκου.

Πηγή: www.talcmag.gr

ΛΙΓΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΟ-18

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

ligo-ekso-apo-ton-xoro_18-450x270

Κείμενο:

«Ξέρεις γιατί μάνα είναι μόνο μία;» με ρώτησε κάποτε μια φίλη (και μαμά) και αμέσως μετά έδωσε μόνη της την απάντηση: «Επειδή δύο δεν θα άντεχε κανένας». Το βρήκα πολύ έξυπνο και εύστοχο. Με τη μαμά μου μπορούμε να διαφωνήσουμε για όλα τα θέματα: προσωπικά, πολιτικά, κοινωνιολογικά, πολιτισμικά… εξαιρούνται, συνήθως, «τα μαγειρικά», μια που μια χαρά τη φτιάχνω τη μαγειρίτσα «ακριβώς σαν τη δική της».
Εξ απαλών ονύχων αυτή η διάσταση απόψεων. Και εξ απαλών ονύχων τα είχε ρυθμίσει όλα στο μυαλό της, ολόκληρη την πορεία μου. Θα γινόμουν μπαλαρίνα, που εκείνη δεν την άφησε ο μπαμπάς της να γίνει. Ένα θέμα δεν είχε λυθεί μόνο πριν τελειώσω την τρίτη δημοτικού: Μπολσόι ή Κόβεντ Γκάρντεν; Για Φολί Μπερζέρ, δυστυχώς δεν το συζητούσαμε. Ήταν και αυτό το «τι θα πει ο κόσμος;» Ό,τι ήθελε θα έλεγε ο κόσμος ανάλογα με την καλή ή κακή του διάθεση και τα δικά του προβλήματα και ελλείψεις, αλλά θα περνούσαν χρόνια μέχρι να το μάθω αυτό. Τρεις φορές την εβδομάδα λοιπόν: παπουτσάκια, κορμάκια και ποζισιόν. Και ταξίματα: αν τα πας καλά και στο σχολείο, και στο μπαλέτο, και… το Σάββατο θα πάμε να πάρουμε εκείνο το βιβλιαράκι που σου αρέσει. Μα δεν έβλεπε που προτιμούσα κάτι πιο…καθιστικό; Γύρω στα 12 τέρμα. «Δεν θέλω!» και«Επειδή δεν σε άφησαν εσένα, θα την πληρώσω εγώ». Το κατάλαβε.
Εκείνο που εξακολουθούσε να μην καταλαβαίνει ήταν η απέχθειά μου προς το κομμωτήριο. Αυτό το «πάμε να κόψουμε τα μαλλιά μας» μου προκαλούσε πανικό. Τα υπόλοιπα κοριτσάκια με μαλλιά ως τη μέση και κοτσίδες και εγώ κοντά. Αγορίστικα θα έλεγα, αν δεν φρόντιζε να υπάρχει πάντα μια«θηλυκή νότα», την οποία εγώ βεβαίως ούτε ήθελα να αντιληφθώ. «Έτσι θα δυναμώσουν τα μαλλιά σου», «θα φαίνεται το προσωπάκι σου». Ραπουνζέλ κόντεψα να γίνω ως ενήλικη. Και ακόμα και τώρα κοιτάω με τρόμο τον κομμωτή που ετοιμάζεται να κόψει την πολύτιμη «ψαλίδα» μου. Ευτυχώς που δεν έκανα κόρη γιατί ως το πάτωμα θα έφταναν οι μπούκλες της (φυσικά και θα είχε μπούκλες αφού έχω εγώ). Και μάλλον το κοριτσάκι θα ονειρευόταν πιο κοντά μαλλιά.
Για το αγοράκι μου, με όλα αυτά στο κεφάλι, μου αρέσει να πιστεύω πως δεν έκανα συγκεκριμένα σχέδια. Κι όμως, κατά βάθος, αγχωνόμουν όπως όλες αυτές οι μαμάδες που βλέπω να ψάχνουν το νηπιαγωγείο που εξασφαλίζει πρόσληψη στη ΝΑSΑ. Είπαμε «μάνα είναι μόνο μία». Όμως να θυμόμαστε και τα δικά μας. Όχι, βέβαια, για να φορτωνόμαστε ενοχές. Διότι τελικά πολύ ωραίο είναι η πιο δυσάρεστη παιδική σου ανάμνηση να είναι κάτι παρατημένες πουέντ και μερικές τρίχες.

Πηγή: www.talcmag.gr

Μαρινάδες για μπάρμπεκιου

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

marinada-bbq

Το βασικό στοιχείο που θα σας κάνει εξπέρ για μπάρμπεκιου είναι, εκτός από την γνώση για το σωστό ψήσιμο, η μαρινάδα που θα μαρινάρετε το κρέας πριν το ψήσιμο.

‘Oταν μαγειρεύουμε στα κάρβουνα το μαρινάρισμα του κρέατος είναι το ήμισυ του παντός. Το έτερον ήμισυ βρίσκεται στα χέρια μας…

Το καλό αποτέλεσμα ενός μπάρμπεκιου μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερο, αρκεί να υπάρχει διάθεση και φαντασία.

Υπάρχουν πολλά μικρά «μυστικά» για ένα πετυχημένο μπάρμπεκιου, που καλύπτουν διάφορους τομείς της όλης διαδικασίας, εμείς όμως εδώ θα εστιάσουμε σ’ αυτό το «κοινό μυστικό» που κάνει τα ψητά μας πιο τρυφερά και ζουμερά, που αναδεικνύει τη γεύση τους και τους προσδίδει υπέροχο άρωμα: το μαρινάρισμα.

Οι μαρινάδες προσφέρουν την ιδανική λύση σε όσους θέλουν να δώσουν ξεχωριστή νοστιμιά στα ψητά και ταυτόχρονα να αποφύγουν τα πολλά καρυκεύματα και τις λιπαρές σάλτσες, που επιβαρύνουν τον οργανισμό.

Μάλιστα, στα πλαίσια της υγιεινής διατροφής, όπου τα ψητά κρατούν μία περίοπτη θέση, το μαρινάρισμα αναδεικνύεται σε σημαντική μέθοδο καταπολέμησης διαφόρων βλαβερών, πολλές φορές καρκινογόνων, στοιχείων που αναπτύσσονται κατά το ψήσιμο.

Στην ουσία το μαρινάρισμα συνίσταται στη βύθιση κομματιών κρέατος, πουλερικών, θαλασσινών και ψαριών, αλλά και των λαχανικών, σε ένα μείγμα το οποίο ως επί το πλείστον περιέχει λάδι, κάποιο όξινο συστατικό, μπαχαρικά και αρωματικά.

Η όξινη σύσταση της μαρινάδας επιβάλλει την τοποθέτησή της σε σκεύος γυάλινο, κεραμικό ή  από ανοξείδωτο ατσάλι και όχι σε σκεύη από υλικά που μπορεί να υποστούν αλλοιώσεις, όπως το αλουμίνιο.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο σκεύος, βαθύ, που να διαθέτει ταυτόχρονα και καπάκι, φυλάσσεται στο ψυγείο η μαρινάδα με το εκάστοτε κρεατικό, ψαρικό ή πουλερικό που προορίζεται για ψήσιμο και για όσο χρόνο χρειάζεται το κάθε είδος.

Ο χρόνος σε αυτήν την περίπτωση είναι πολύ σημαντική παράμετρος της επιτυχίας, καθώς είναι αρκετά διαδεδομένη, αν και λανθασμένη, η αντίληψη ότι όσο περισσότερο μένουν τα είδη προς ψήσιμο στη μαρινάδα τόσο καλύτερο.

Αντίθετα, η παρατεταμένη έκθεσή τους σε αυτήν, πέραν της προτεινόμενης ώρας, έχει συχνά τα αντίθετα από τα ποθητά αποτελέσματα, για παράδειγμα αντί να τα μαλακώσει κάποια τα σκληραίνει κ.ο.κ.

Καθώς είθισται η μαρινάδα που περισσεύει να χρησιμοποιείται μετά το ψήσιμο ως συνοδευτική σάλτσα, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε όλοι πως προηγουμένως θα πρέπει να την έχουμε βράσει για 10 με 15 περίπου λεπτά.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο σκοτώνονται τα οιαδήποτε βλαβερά βακτήρια έχουν περάσει σε αυτήν από το ωμό κρέας, το οποίο με τη σειρά του «αποστειρώνεται» κατά το ψήσιμό του στην υψηλή θερμοκρασία του μπάρμπεκιου.

Κάθε περιοχή, πόσο μάλλον κάθε χώρα, έχει τις δικές της διατροφικές συνήθειες, κάτι που επεκτείνεται και στο μπάρμπεκιου.

Άλλοι προτιμούν να ψήνουν φιλέτα, άλλοι χοιρινά καλαμάκια, άλλοι στήθος κοτόπουλο, άλλοι γαρίδες κλπ.

Αντίστοιχα, λοιπόν, για κάθε ένα από αυτά τα είδη έχουν αναπτυχθεί συνδυασμοί μπαχαρικών και καρυκευμάτων, αλλά και συγκεκριμένες μαρινάδες, που του ταιριάζουν «γάντι» και αναδεικνύουν στο μέγιστο τη γεύση του.

Στη συνέχεια, αφού παρουσιάσουμε δύο «πασπαρτού» μαρινάδες που χρησιμοποιούνται διεθνώς, θα επικεντρωθούμε σε κάποια από τα είδη που συνηθίζουμε να ψήνουμε στην Ελλάδα, προτείνοντάς σας από μία εξαιρετική μαρινάδα για το καθένα.

Μαρινάδες «πασπαρτού»:

Ανακατεύουμε σε ένα γυάλινο μπολ: 1/2 φλιτζάνι του τσαγιού λευκό ξύδι, δύο κουταλάκια του γλυκού αλάτι, δύο κουταλάκια λευκή ζάχαρη, ένα κουταλάκι μαύρο πιπέρι και 1-2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες, μέχρι η ζάχαρη και το αλάτι να διαλυθούν.

Στη συνέχεια ρίχνουμε σιγά σιγά 1/2 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο, ενώ παράλληλα ανακατεύουμε, μέχρι να δημιουργηθεί ένα ομοιόμορφο μείγμα.

Το μείγμα μπορούμε να το εμπλουτίσουμε και με άλλα υλικά, όπως βασιλικό, ρίγανη, κόκκινο πιπέρι, σκόνη μουστάρδας.

Ανακατεύουμε μαζί 1/2 φλιτζάνι του τσαγιού λάδι, 1/4 φλιτζάνι χυμό λεμονιού, μία κουταλιά της σούπας μαύρο πιπέρι, 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι, 3 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο, ένα κουταλάκι μαϊντανό και άλλο ένα βασιλικό.

Αφήνουμε το μείγμα να δέσει για περίπου μισή ώρα και στη συνέχεια τοποθετούμε μέσα το κρέας, το κοτόπουλο ή τα θαλασσινά. Τα αφήνουμε στη μαρινάδα για μία ώρα, ανακατεύοντας τα τακτικά.

Για αρνίσια παϊδάκια:

Ανακατεύουμε καλά 3 κουταλάκια του γλυκού χυμό λεμονιού με 1/4 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο, 2 λεπτοκομμένες σκελίδες σκόρδο, 1/2 κουταλάκι θυμάρι, 1/2 κουταλάκι ρίγανη και 1/2 κουταλάκι φύλλο δάφνης.

Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι, ανακατεύουμε και τοποθετούμε τα παϊδάκια στο μείγμα για 4-5 ώρες.

Για χοιρινά σουβλάκια (1/2 κιλό):

Δημιουργούμε μείγμα από 1/3 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο, ξύσμα και χυμό ενός λεμονιού, 2-3 λιωμένες σκελίδες σκόρδου, ένα κουταλάκι του γλυκού θυμάρι, άλλο ένα βασιλικό και 5 κλωνάρια ψιλοκομμένο μαϊντανό. Αφήνουμε το κρέας στη μαρινάδα για τέσσερις περίπου ώρες.

Για μοσχαρίσιες μπριζόλες:

Η μαρινάδα στην οποία τοποθετούμε τις μπριζόλες για 5-6 ώρες περιέχει: 4 φλυτζάνια του τσαγιού ψιλοκομμένη φρέσκια ντομάτα, 1/2 φλιτζάνι σάλτσα σόγιας, 2 ψιλοκομμένα κρεμμύδια και πιπέρι.

Για στήθος κοτόπουλου:

Τα υλικά που ανακατεύουμε καλά είναι: 2 φλυτζάνια του τσαγιού στραγγιστό γιαούρτι, 1/3 φλιτζάνι ελαιόλαδο, 4 κουταλιές σούπας γλυκό κάρυ, ένα τριμμένο κρεμμύδι και αλάτι. Αφήνουμε το κοτόπουλο να μαριναριστεί ολόκληρη τη νύχτα.

Για γαρίδες:

Ανακατεύουμε ταυτόχρονα 1/2 φλιτζάνι του τσαγιού λάδι, 3 κουταλάκια του γλυκού ξύδι, από 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι, ζάχαρη, μουστάρδα σε σκόνη και ψιλοκομμένο βασιλικό, καθώς και 1/4 κουταλάκι ρίγανη, 2 λιωμένες σκελίδες σκόρδο και πιπέρι.

Τοποθετούμε στη συνέχεια τις γαρίδες σε ένα ταψί, τις περιχύνουμε με τη μαρινάδα και τις αφήνουμε στο ψυγείο για τέσσερις ώρες.

Για λαχανικά:

Χτυπάμε σε σέικερ ή βαζάκι με βιδωτό καπάκι 1/4 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο και άλλο τόσο χυμό λεμονιού, 1/4 φλιτζάνι φύλλα φρέσκου βασιλικού σε λεπτές λωρίδες και μία λιωμένη σκελίδα σκόρδο.

Περιχύνουμε τα λαχανικά, τα οποία έχουμε τοποθετήσει σε ρηχή, μη μεταλλική, πιατέλα, τα σκεπάζουμε με διαφανή μεμβράνη και αφήνουμε στο ψυγείο για μία ώρα.

Πηγή: www.gourmed.gr

Γλώσσες στο φούρνο

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

fish-soles

Ελαφριά και εύκολη συνταγή ώστε να μη θεωρούμε ότι το ψάρι είναι πολυτέλεια ή μεγάλος μπελάς για το τραπέζι μας!

Μερίδες: 4
Συνολικός χρόνος: 45 λεπτά

Συστατικά:

1 κιλό μικρές γλώσσες χωρίς κεφάλι και δέρμα
αλάτι
πιπέρι
χυμό από 1 λεμόνι
3-4 κ.σ. λάδι
ψιλοκομμένο μαϊντανό
φετούλες λεμονιού
φετούλες ντομάτας

Οδηγίες:

1. Πλένουμε και στραγγίζουμε καλά τις γλώσσες.

2. Τις πασπαλίζουμε με αλάτι και λίγο πιπέρι και τις βάζουμε σε πυρίμαχο ταψί.

3. Σε μικρό μπολ, ανακατεύουμε το λεμόνι και το λάδι και περιχύνουμε τις γλώσσες

4. Ψήνουμε στους 200 °C και τις ψήνουμε στο φούρνο για μισή ώρα (1 τέταρτο για κάθε πλευρά).

5. Πέντε λεπτά πριν τις βγάλουμε, σκορπάμε πάνω τους τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και στολίζουμε με τις φέτες ντομάτες και λεμονιού.

Πηγή: www.gourmed.gr

 

Οι ενοχές μιας εργαζόμενης μάνας

Published 6 Ιουλίου, 2015 by sofiaathanasiadou

photo_2427_850566

Κείμενο: Βούλα Ραπτούδη

Έχουν γραφτεί πολλά για το συνδυασμό μητρότητας και καριέρας.

Άλλωστε στην εποχή μας και στο όνομα της ισότητας, η γυναίκα μπορεί, θεωρητικά, να τα κάνει όλα.
Να εργάζεται, να είναι σύζυγος, νοικοκυρά, ερωμένη και μητέρα.

Σήμερα θα πούμε την εργαζόμενη μητέρα.
Όχι εκείνη που θέλει να κάνει καριέρα, όχι εκείνη που έχει τη δυνατότητα να έχει 2 νταντάδες και δύο οικιακές βοηθούς, που θα της τα έχουν όλα έτοιμα και μετά το όποιο ωράριο της θα έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με το παιδί της ουσιαστικά και δημιουργικά.
Θα μιλήσουμε για τη μητέρα που εργάζεται για καθαρά βιοποριστικούς λόγους και συγχρόνως πρέπει να φροντίσει και το παιδί της.

Στη χώρα και την κοινωνία μας το περισσότερο που μπορεί να καθίσει μια μητέρα μετά τη γέννηση του παιδιού της είναι ένας χρόνος. Αναγκάζεται να αποχωριστεί το παιδί της σε αυτή τη τρυφερή ηλικία για να μπορέσει να το ζήσει.
Και κάπου εκεί αρχίζουν οι ενοχές.

Σαφώς υπάρχουν οι «τέλειες μανούλες» που περιμένουν κάτι τέτοια γραπτά για να ξεσπάσουν και να σχολιάσουν με ευκολία κάτι του στιλ «να κάτσεις σπίτι σου τότε και να μεγαλώσεις το παιδί σου σωστά» και κάποιες πιο θρασείς που θα πουν «να μην έκανες παιδί αφού δεν μπορείς να του αφιερωθείς αποκλειστικά».

Με τέτοιες μανούλες δεν θα μπω καν στον κόπο να ασχοληθώ καθότι είναι «τέλειες», κι έχουμε γράψει ήδη για το είδος τους.
Εδώ μιλάμε για τις αληθινές, ανθρώπινες σούπερ μανούλες.

Ως εργαζόμενη μητέρα έχεις θετικά, έχεις κι αρνητικά.

Καταρχήν μια μητέρα που θα εργαστεί θα βγει σύντομα απο το γκρουπάκι όλων εκείνων των μαμάδων που δεν έχουν τίποτε αλλο να συζητήσουν πέρα απο πάμπερς, σαλιάρες και φρουτόκρεμες.
Αποκτάς κι άλλα ενδιαφέροντα, συζητάς και σαν ενήλικας κι όχι μόνο με μωρουδιακές λέξεις.
Η γυναίκα που εργάζεται θα βγάλει τη φόρμα και τις ξεχειλωμένες μπλούζες και θα περιποιηθεί τον εαυτό της. 

Κυρίως όμως, και σύμφωνα με έρευνες, μαθαίνει στο παιδί την αξία της εργασίας και κερδίζει, σε βάθος χρόνου, το σεβασμό του.

Τα αρνητικά τώρα είναι πολλά και δημιουργούν τις ενοχές που λέγαμε

Ενοχές που δεν μπορείς να του αφιερώσεις όσο χρόνο θα ήθελες.

Ενοχές που γυρνάς κουρασμένη και αγχωμένη από τη δουλειά κι έχεις κι άλλες τόσες οικοκυρικές δουλειές να κάνεις και δεν μπορείς να παίξεις μαζί του, να το πας στη παιδική χαρά, να περάσετε ουσιαστικό χρόνο μαζί.

Ενοχές που τρώτε χώρια κι έχετε, ίσως, μία μέρα τη βδομάδα να φάτε σαν οικογένεια.

Ενοχές που αντιδράς με νεύρα απέναντι του γιατί αποζητά την προσοχή σου και δεν την έχει ολόκληρη.

Ενοχές που δεν πρόλαβες τη σχολική γιορτή και για 5 λεπτά έχασες το ποίημα που είπε.

Ενοχές που ξαπλώνετε μαζί να του πεις παραμύθι κι εντέλει παίρνει ο ύπνος πρώτα εσένα.

Το πιο δύσκολο είναι καθώς μεγαλώνει και μπορεί να εκφράσει την απουσία που νιώθει. Όταν με το μικρό του στοματάκι σου λέει «μη φύγεις πάλι», «μου λείπεις μαμά, κάτσε μαζί μου», σπαράζει η καρδιά σου κι εύχεσαι χίλιες φορές να μη χρειαζόταν να πας σε καμία δουλειά και να καθόσουν όλη μέρα να λες παραμύθια και να παίζετε.

Αν συνδυάζεται εργασία και μητρότητα;
Ναι, θα απαντήσω, αρκεί να υπάρχει μια βοήθεια ουσιαστική.

Συνδυάζονται αλλά με κόστος. Συναισθηματικό και βαρύ.

Καλό το παραμύθι που μας πουλάνε οι διασημότητες του lifestyle ότι όλα συνδυάζονται, αλλά στην πραγματικότητα εσύ δεν έχεις σπίτι με κήπο και ιδιόκτητη παιδική χαρά, δεν έχεις ειδική παιδαγωγό στο σπίτι, δεν έχεις καν μια φοιτήτρια παιδαγωγικού να πληρώσεις για δύσκολες ώρες.

Εσύ τρέχεις να κάνεις αιτήσεις για να το πάρουν στον δημοτικό σταθμό της γειτονιάς ώστε να σηκώνεσαι από το χάραμα να το αφήνεις και να τρέχεις στη δουλειά σου.

Νομίζεις ότι είναι μικρά και δεν αντιλαμβάνονται την έλλειψη σου, ότι θα ξεχάσουν, ότι θα μεγαλώσουν και θα καταλάβουν.

Ναι, ίσως μεγαλώνοντας καταλάβουν τους λόγους που δεν ήσουν πάντα εκεί, αλλά εκείνο το δικό σου αγκάθι που σε τσιμπάει με τύψεις κάθε βράδυ και σε ρωτάει «είσαι καλή μαμά;» δεν ξέρω αν βγαίνει ποτέ.

 

Πηγή: www.pillowfights.gr